105 ახალი სტატია

რჩეული სტატიები

ხუთი წლის წინ, 2015 წლის აპრილის დასაწყისში, ლონდონში მოხდა დიდი ბრიტანეთის ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე დიდი ყაჩაღობა - მძარცველებმა Hatton Garden Safe Deposit (Hatton Garden) - დან დაახლოებით 13,5 მილიონი ფუნტის ღირებულების სამკაულები წაიღეს.

მათ ნაგვის კონტეინერებით გამოიტანეს ოქრო, ბრილიანტები, ძვირფასი ქვები, ასევე სამკაულები, ფული და სხვა ძვირფასი ნივთები.

ყაჩაღობა აღსანიშნავია არა მხოლოდ მოპარული ნივთების ღირებულებით (რომელთა დიდი ნაწილი, სხვათა შორის, ჯერაც არ არის ნაპოვნი), არამედ იმით, თუ რამდენად ადვილად და მარტივად იქნა ეს ძარცვა ჩადენილი, და ასევე უამრავი სასაცილო და კურიოზული დეტალით.

საზოგადოება გაოგნებული იყო ყაჩაღების ასაკითაც: აღმოჩნდა, რომ დანაშაულის ჩადენის მომენტში, ბანდის წევრები საშუალოდ 62 წლისები იყვნენ, მათ შორის ყველაზე ხნიერი 80 წელს გადაცილებული გახლდათ. ბანდას ხუმრობით Grandpa Gang (ბაბუების ბანდა) შეარქვეს და ასევე უწოდებდნენ Diamond Wheezers (ალმასის ბებრებს).
Hatton Garden Safe Deposit Ltd რესპექტაბელური ბრიტანული კომპანიაა, რომელიც 100 წელზე მეტია აქირავებდა სეიფებს ოქროს, ძვირფასი თვლებისა და სხვა ფასიანი ნივთების შესანახად. მისი საცავი ჰატტონ-გარდენზე მდებარეობდა. ეს ქუჩა ცნობილია მრავალი საიველირო მაღაზიით და ითვლებოდა, რომ იგი ფორტ ნოქსივით საიმედოდ იყო დაცული. თუმცა ეს მხოლოდ მანამდე, სანამ ერთხელ, 2015 წლის ხანგრძლივი სააღდგომო დასვენების დღეებში, პენსიონერი მამაკაცების ჯგუფმა საწინააღმდეგო არ დაამტკიცა.
ბანდაში რვა მძარცველი იყო და მათ უმრავლესობას კრიმინალური წარსული ჰქონდა.


მათი ხელმძღვანელი 1939 წელს დაბადებული ბრაიან რიდერი იყო. რომელიც 80-იან წლებში პოლიციელის მკვლელობისთვის იყო ნასამართლევი. 1983 წელს იგი მონაწილეობდა ჰითროუს აეროპორტის საწყობის ცნობილ ყაჩაღობაში: მაშინ 26 მილიონი გირვანქა სტერლინგი მოიპარეს და ნაძარცვის უმეტესი ნაწილს ვერსად მიაგნეს.


უკანასკნელ წლებში ბრაიან რიდერს, რომელსაც მისი თანამშრომლები „პატრონს“ და „ბოსს“ უწოდებდნენ, ნახმარი მანქანებით ვაჭრობის მცირე ბიზნესი ჰქონდა. ჰეტონ გარდენის სარდაფის გასაძარცვად, ის ავტობუსით, სხვისი სამგზავრო ბარათით ჩამოვიდა. ისევე როგორც კოლეგა დენიმ, რიდერმაც ამ საქმისთვის ფერადი ტანისამოსი ჩაიცვა - მას ეკეთა წითელი შარფი, რომელიც სათვალთვალო კამერებმა დააფიქსირეს და მოგვიანებით მის სახლში იპოვეს.

მისი მთავარი თანამზრახველი იყო დანიელ ჯონსი (დენი), 1955 წელს დაბადებული, მდიდარი გამოცდილების მქონე „მედვჟატნიკი“ სეიფების ოსტატი, რომელიც ძარცვებში სულ მცირე 1975 წლიდან მონაწილეობდა. 1982 წელს ის ექვსი წლით ციხეში ჩაჯდა საიუველირო მაღაზიის გაქურდვის გამო.

დენიმ სარდაფის ძარცვის მომზადება სხვებზე ადრე დაიწყო. აღწერილ მოვლენებამდე სამი წლით ადრე, მან ყურადღებით შეისწავლა სხვადასხვა სახის საბურღი დანადგარები ინტერნეტში.

დენის თანამზრახველებმა მის შესახებ გამომძიებლებს საოცარი რამ უთხრეს. ამ ექსცენტრიულ ყაჩაღს, ერთ-ერთი თანამონაწილის თქმით, დედის პენუარში ეძინა და ღამით ფესკას (თურქულ ქუდს) ატარებდა. ჯონსი თავის ძაღლს ადამიანივით ესაუბრებოდა, სასამართლო პროცესზე კი განაცხადა, რომ ის ფლობს ზებუნებრივ ძალებს და შეუძლია გააკონტროლოს ადამიანების გონება.

პოლიციამ არ შეამოწმა ბოლო ორი განცხადების სიზუსტე, მაგრამ დენის ექსცენტრიულობა ნამდვილად არ აკლდა. იგი ძარცვაზე ზოლიანი შარვლით, წითელი ბოტასებით, მუქი ლურჯი კეპკითა და ასევე შუქამრეკლი ჟილეტით მივიდა - იმისათვის, რომ ზედმეტი ყურადღება არ მიეპყრო, ბანდიტები თავს მუშებად ასაღებდნენ.

ჯონ კენეტ კოლინზი, 1940 წელს დაბადებული, რომელსაც თანამზრახველებმა უბრალოდ კენი უწოდეს, უფრო მარტივი ფრინველი იყო: იგი 6-ჯერ დააპატიმრეს - ჯამში, დაახლოებით, 13 წლის განმავლობაში, წვრილმანი ძარცვის გამო. მას ყველაზე მარტივი რამ ევალებოდა: ყაჩაღობის ადგილთან უნდა გაჩერებულიყო და საფრთხის შემთხვევაში, თანამზრახველებს რადიოთი უნდა დაკავშირებოდა.

როგორც პოლიციამ გაარკვია, კენი ვერ გაუმკლავდა მასზე დაკისრებულ ამოცანას. მას ძარცვის დროს თავისი ფურგონის საჭესთან დაეძინა. მეტიც, მან ვერც ნაძარცვის გამოყენება მოახერხა და ნივთების ნაწილი სწორედ მის სახლში იპოვეს.

ტერენტი პერკინსი (ტერი) დაიბადა 1948 წლის 4 აპრილს. მან საკუთარ დაბადების დღეზე ჰეტონის ბაღების დეპოზიტარი გაძარცვა. ტერი არანაკლები „გაქანების“ ყაჩაღი იყო, ვიდრე „ბოსი“ ბრაიან რიდერი. ის მონაწილეობდა ისეთ ცნობილ საქმეში, როგორიცაა Security Express საცავის ძარცვა ლონდონში. საიდანაც დღისით, მზისით, 6 მილიონი გირვანქა სტერლინგი მოიპარეს - ეს იყო ბრიტანეთის ისტორიაში ფულის ყველაზე დიდი მოპარვა. აღსანიშნავია ის ფაქტიც, რომ ეს ცნობილი მოვლენა ტერის დაბადების დღეს მოხდა - 1983 წლის 4 აპრილს. როგორც ჩანს, მას ნამდვილად უყვარდა საკუთარი თავისთვის ძვირადღირებული საჩუქრების ჩუქება.

ტერიის ბიოგრაფიაში იყო კიდევ ერთი საინტერესო ფაქტი: ის ციხიდან გაიქცა. უფრო ზუსტად, ის არ დაბრუნებულა ციხეში შვებულებიდან, რომელიც მან პატიმრობის დასრულებამდე ცოტა ხნით ადრე აიღო. შემდეგი 16 წლის განმავლობაში იგი დედასთან იმალებოდა, მაგრამ არც ისე ფრთხილად: ის მძღოლად მუშაობდა და ექიმთანაც კი დადიოდა, რომელთანაც თავისი ნამდვილი სახელით იყო დარეგისტრირებული. პოლიცია მას არც ისე აქტიურად ეძებდა: იპოვეს მხოლოდ 2012 წელს და გაგზავნეს სასჯელის მოსახდელად.

2015 წლის ძარცვა ტერიის გედის სიმღერა იყო. მრავალი წლის განმავლობაში ის სერიოზულად დაავადებული იყო დიაბეტით. 2010 წელს მას სასამართლო პროცესი უნდა დაეწყო ლონდონის ბონდის ქუჩაზე მდებარე Chatila საიუველირო მაღაზიის გაქურდვის გამო, მაგრამ ჯანმრთელობის გამო ეს ვეღარ შეძლო.

უილიამ ლინკოლნი, 1955 წელს დაბადებული, მეტსახელად „ბილი თევზი“, იყო თანაგუნდელი, რომელსაც უნდა წაეყვანა ბანდა დანაშაულის ადგილიდან. თევზის აღიარებით, ის არ იყო უმაღლესი გონების ადამიანი. გარდა ამისა, მას აწუხებდა ოსტეოართროზი და თეძოს ორი სახსარი ჰქონდა შეცვლილი. ბილი თევზი კენის დასთან თანაცხოვრობდა, მაგრამ მიუხედავად ამისა კენიმ გაუმხილა მას გაძარცვის გეგმა და მასთან ერთად წავიდა საქმეზე.

ამ ჯგუფის „ახალგაზრდობის“ (60 წლამდე) განყოფილება შედგებოდა 58 წლის კარლ ვუდისა და 48 წლის ჰიუ დოილისგან. ორივე ამ ამბის უმნიშვნელო პერსონაჟები იყვნენ. ჰიუ საერთოდ არ მონაწილეობდა ძარცვაში - მას მოეთხოვებოდა, დაეთმო სახელოსნო ნაძარცვის შესანახვად. კარლი, რომელიც დენი ჯონსის მეგობარი იყო, კრონის დაავადებით იტანჯებოდა, უმუშევრობის შეღავათებით ცხოვრობდა და რამდენიმე ათასი გირვანქა ვალი ჰქონდა, რომლის გადასახდელადაც ჩაერთო ძარცვაში.

უკანასკნელი და ყველაზე იდუმალი პიროვნება იყო ადამიანი, რომელსაც ბასილი ჰქვია და რომლის ნამდვილი სახელი არცერთმა თანამზრახველმა არ იცოდა. პოლიცია მას უფრო დიდხანს ეძებდა ვიდრე სხვებს. მის შესახებ ცნობილი იყო, რომ სწორედ მან გამორთო განგაში და ყაჩაღებს საცავში შესვლაში დაეხმარა.

ტრენინგი

„ბებერი ყაჩაღები“ საქმეს 2 აპრილს შეუდგნენ. მანამდე კი ისინი ფრთხილად მოემზადნენ. გამოძიებამ დაადგინა, რომ აქტიური მომზადება ყაჩაღებმა კარგა ხნით ადრე დაიწყეს. ბრაიან რიდერის სახლის ჩხეკისას იპოვეს წიგნები ალმასებით არალეგალური ვაჭრობის შესახებ, ბრილიანტის ტესტერი და ჟურნალები ბრილიანტებზე.
კოლინზი მრავალი დღის მანძილზე მოძრაობდა საცავის შენობის ირგვლივ, აკვირდებოდა და აფიქსირებდა თანამშრომლების მიმოსვლის გრაფიკს. პოლიციამ მოგვიანებით ვიდეოკამერების ჩანაწერებზე მრავალჯერ დააფიქსირა მისი ფურგონი.
მეზობლად მდებარე საიველირეო მაღაზიის მეპატრონე მოგვიანებით აცხადებდა, რომ 2015 წლის იანვრიდან მარტის ჩათვლით გრძნობდა, რომ უთვალთვალებდნენ. როგორც აღმოჩნდა, მართლაც უთვალთვალებდნენ, მაგრამ არა მას, არამედ საცავს. მძარცველებმა შეძლეს საცავის შიგნიდანაც დათვალიერებაც  - მათ პოტენციურ კლიენტებად გაასაღეს თავი.
მათ წიგნიც კი იყიდეს „კრიმინალისტიკა ჩაინიკებისათვის“, რათა ესწავლათ, როგორ არ დაეტოვებინათ დნმ-ი დანაშაულის ადგილზე.

ძარცვა

2 აპრილი, ხუთშაბათი - ბოლო სამუშაო დღე იყო ოთხდღიანი სააღდგომო დასვენების წინ. შენობა, სადაც ინახებოდა ასობით მილიონი ფუნტის ძვირფასეულობა, ოთხი დღით დაცარიელდა - დაკეტილი კარისა და ჩართული სიგნალიზაციის იმედად. ეს დრო მძარცველებს ეყოთ დაგეგმილი ძარცვის განსახორციელებლად.
ხუთშაბათ საღამოს მუშებად გადაცმული მძარცველები ბორბლებიანი ნაგვის ურნებით, რომლებშიც ხელსაწყოები ედოთ, საცავთან მივიდნენ. საცავის დაკეტვამდე ცოტა ხნით ადრე, ბეზილი შიგნით შევიდა, თავი გაასაღა სატელეკომუნიკაციო სამსახურის ხელოსნად და გათიშა სიგნალიზაცია მობილური სიგნალის დამხშობის გამოყენებით.
შენობაში მოხვედრის შემდეგ, მძარცველებმა ლიფტის შახტაში შეაღწიეს და ჩაიტანეს იქ ბურღი. დილის რვა საათამდე ისინი ბურღავდნენ 50 სმ-ის სისქის ბეტონს, მაგრამ უშედეგოდ, რადგან იქ აღმოჩნდა ფოლადის ფირფიტაც. ისინი წავიდნენ საცავიდან, უკან შუადღეს დაბრუნდნენ და თან მოიტანეს უფრო ძლიერი დანადგარი. ამჯერად მათ არ ახლდათ კარლი, რომელსაც შეეშინდა და მეორედ საქმეზე აღარ წავიდა.
მეორე ცდა შედეგიანი აღმოჩნდა: მძარცველებმა გახვრიტეს კედელი იმისათვის, რომ იქ ადამიანი გატეულიყო. მათ უპრობლემოდ გატეხეს 73 სეიფი, რომელთა ღირებულებაც, პოლიციის შეფასებით, 25 მილიონი ფუნტი სტერლინგი იყო. ძარცვის მეორე ფაზა იდეალურად შესრულდა: ნაძარცვი უპრობლემოდ გაიტანეს, და გაიყვეს: თითოეულს უნდა შეენახა თავისი წილი ხელსაყრელ დრომდე.

როგორ დაიჭირეს და გაასამართლეს მძარცველები

გაძარცვულ საცავში სიმშვიდე სუფევდა კვირასაც და ორშაბათსაც. მხოლოდ სამშაბათს, 7 აპრილს, თანამშრომლები დაბრუნდნენ სამსახურში და აღმოაჩინეს, რომ სანამ ისინი ისვენებდნენ, ვიღაცამ გვარიანად იშრომა. მედიამ მომენტალურად შეიტყო მომხდარის შესახებ. პირველ სათაურებში აცხადებდნენ, რომ ეს საუკუნის ყველაზე დიდი ქურდობაა, ზიანი 200 მილიონ ფუნტ სტერლინგს აღწევდა. პოლიციამ მკლავები დაიკაპიწა, საქმეს შეუდგა და ძალიან მალე მიაგნო ყაჩაღების კვალს: რაც არ უნდა ეცადო კვალის დაფარვა, მათ ეს ვერ შეძლეს. ოქრო, ბრილიანტები, ძვირფასი თვლები, სამკაულები, ნაღდი თანხა და სხვა ძვირფასეულობა, რომელსაც კლიენტები სეიფებში ინახავდნენ, ბანდიტებმა ნაგვის კონტეინერების მეშვეობით გაიტანეს.
პირველი ხაზი იყო კოლინზის თეთრი ფურგონი, რომელიც ბევრჯერ გამოჩნდა საცავთან ძარცვამდე და დაფიქსირდა კამერებით. რამდენიმე დღის შემდეგ, პოლიცია უკვე აკვირდებოდა ზოგიერთ ყაჩაღს.

მძარცველებს ეჭვი კი არ გასჩენიათ, რომ მათ უთვალთვალებდნენ და, საცავში წარმატებული შეღწევიდან ერთი თვის შემდეგ, ისინი ერთმანეთს შეხვდნენ ტერი პერკინსის დისშვილის სახლში ნაძარცვის ნაწილის განკარგვისა და შემდგომი გეგმების განსახილველად. სწორედ მაშინ დაიჭირეს და მთელი ბანდა წარსდგა სასამართლოს წინაშე, გარდა იდუმალი ბეზილისა, რომელიც აგრძელებდა დამალვას.

ექსპერტების აზრით, მათ შორის დამნაშავეთა სამყაროს წარმომადგენლებიც, რომლებსაც ბრიტანული მედია გამოკითხავდა, აცხადებდა, რომ მძარცველები ბრწყინვალედ მოემზადნენ საქმისთვის, მაგრამ საკუთარი ტექნოლოგიური ჩამორჩენილობის გამო,  რამდენიმე გაუმართლებელი შეცდომა დაუშვეს. არაა საუბარი მხოლოდ კამერაში მოხვედრილ ფურგონზე, არამედ, მაგალითად, ისინი საერთოდ არ ზრუნავდნენ უსაფრთხოებაზე ციფრულ საკითხებში და მშვიდად განიხილავდნენ ძარცვის დეტალებს მიმოწერაში.

გარდა ამისა, ისინი ძარცვიდან ძალიან მალე შეხვდნენ ერთმანეთს.  კრიმინალური სამყაროს ერთ-ერთმა წევრმა ანონიმურობის პირობით Mirror- ს განუცხადა, რომ მძარცველები უბრალოდ სულელურად იქცეოდნენ: ისინი რამდენიმე თვის განმავლობაში უნდა დაშლილიყვნენ და ეს რომ გაეკეთებინათ, მათ ვეღარ იპოვიდნენ.

დამნაშავეთაგან ოთხს - პერკინსს, ჯონსს, ლინკოლნსა და კოლინზს - შვიდ-შვიდი წელი, დანარჩენებს კი ნაკლები სასჯელი მიუსაჯეს. ჰიუ დოილმა, რომელიც სინამდვილეში არ მონაწილეობდა ძარცვაში, პირობითი მსჯავრი მიიღო. იგი დიდი ხნის განმავლობაში ხელს ართმევდა ნაფიც მსაჯულებს და პირობა დადო, რომ მათ ქვაბებს უფასოდ შეუკეთებდა.

საინტერესო ის არის, რომ ნაძარცვის მნიშვნელოვანი ნაწილი ჯერ არ არის ნაპოვნი: ბანდიტებს არ სურდათ ნაძარცვის მიცემა.
ერთ-ერთმა მძარცველმა - დენიმ პოლიციის მოტყუება სცადა და მათ ნაძარცვის მხოლოდ ნაწილი გადასცა. მან თქვა, რომ თავისი წილი დამალა ედმონტონის სასაფლაოზე მდებარე სამარხში და მას დათმობს სასჯელის შემსუბუქების სანაცვლოდ. პოლიციამ გაჩხრიკა სასაფლაო და სუპერმარკეტის ჩანთაში ერთ-ერთ საფლავში განძი იპოვა, მაგრამ შემდეგ სკოტლანდ იარდმა დენის სთხოვა მისულიყო და ეჩვენებინა ის ადგილი, სადაც მან განძი დამარხა. თანაც არ გაუმხილა, რომ ჩანთა უკვე იპოვეს. დენი პოლიციის თანხლებით ჩამოვიდა და მათ სხვა ადგილისკენ მიუთითა, სადაც სხვა ჩანთა იყო დამალული. მას სურდა ნადავლის ნაწილის დატოვება, მაგრამ ვერ შეძლო.

რა ბედი ეწია Hatton Garden საცავს

დეპოზიტარის მომხმარებლებს ამ ინციდენტის შემდეგ ბევრი კითხვა ჰქონდათ. რამდენად დასაშვები იყო ასობით მილიონი ფუნტის ღირებულების ძვირფასეულობის უყურადღებოდ დატოვება, სიგნალიზაციასა და კარის საკეტზე დაყრდნობით? რატომ იყო ასე იოლი სიგნალიზაციის გამორთვა? ძარცვის შემდეგაც, კიდევ ორი ​​დღის განმავლობაში, რატომ არავინ მოვიდა დანაშაულის ადგილზე? მიანდობს ვინმე თავის ღირებულებებს ასეთ მეურვეებს?

მენეჯმენტმა ყველა ამ კითხვაზე ერთი მკაფიო პასუხი გასცა: 2015 წლის სექტემბერში კომპანია სამუდამოდ დაიხურა.

ყველა მოპარული ძვირფასი ნივთი დაზღვეული არ იყო ქურდობისგან: ბევრი მეანაბრე თვლიდა, რომ ფულის შენახვა დეპოზიტარში ყველაზე საიმედო გარანტია.

ვინ აღმოჩნდა ბეზილი


უკანასკნელი კრიმინალი, რომელიც პოლიციას ყველაზე დიდხანს ემალებოდა, იყო მაიკლ სიდი. ძარცვის დროს ის 49 წლის გახლდათ. კემბრიჯის ფიზიკის პროფესორის შვილი, ის თავად სწავლობდა ფიზიკასა და ელექტრონიკას ნოტინჰემის უნივერსიტეტში. სტუდენტობის წლებში ის დაინტერესდა სინთეზური ნარკოტიკებით და ნასამართლევი იყო მათი გავრცელების გამო ჯერ კიდევ 1984 წელს. მომდევნო წლებში იგი მუშაობდა სიგნალიზაციის სპეციალისტად, ასევე არემონტებდა ტელევიზორებს, ვიდეოკამერებსა და კომპიუტერებს. ჯგუფის წევრების უმეტესობისგან განსხვავებით, რომლებიც ძარცვიდან თვენახევარში დაიჭირეს, მან სამი წლის განმავლობაში მოახერხა პოლიციისგან დამალვა. მისი ძებნა ძალიან რთული იყო: იგი არ იხდიდა გადასახადებს, არ სთხოვდა სახელმწიფოს შეღავათებს და, პრაქტიკულად, არ იყენებდა საბანკო ანგარიშს, ყველგან ფულს იხდიდა და მობილური ტელეფონიც არ ჰქონდა. მისი ხანდაზმული თანამოაზრეებისგან განსხვავებით, ის ციფრული უსაფრთხოების მცოდნე იყო, მაგრამ საბოლოოდ ვერც ამან უშველა: ისიც დააპატიმრეს და 2018 წელს სასამართლომ 10 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა.

რა ბედი ეწიათ მძარცველებს?

ბრიტანული კანონების თანახმად, პატიმრები, როგორც წესი, იხდიან მისჯილი სასჯელის მხოლოდ ნახევარს.

თუმცა, სასამართლო მათ გათავისუფლებას ასე იოლად არ აპირებდა და 2018 წელს, ბანდის ოთხი ლიდერის წინააღმდეგ მიიღეს ახალი გადაწყვეტილება: თუ ისინი არ დააბრუნებდნენ ნაძარცვის დარჩენილ ნაწილს (6 მილიონ გირვანქაზე მეტს), გაუხანგრძლივებდნენ პატიმრობას შვიდი წლით. მიუხედავად  ამისა,  არცერთმა მათგანმა ნაძარცვი სასამართლოს არ გადასცა. თუმცა ამან ხელი ვერ შეუშალა ბანდის მეთაურს, 79 წლის ბრაიან რიდერს, იმავე 2018 წელს გათავისუფლებულიყო. სასამართლომ იგი ჯანმრთელობის მდგომარეობის გამო კვლავ არ გაგზავნა ციხეში: მას უკვე ჰქონდა დემენცია, უფრო მეტიც, ჰქონდა პროსტატის კიბო და რამდენიმე ინსულტი.

ბანდის თითქმის ყველა წევრი გაათავისუფლეს და ყურადღებით აკვირდებიან მათ თითოეულ ნაბიჯს, რათა არ გაუშვან მომენტი, როდესაც ბანდიტები საგანძურს მიაკითხავენ.
ჯონ კოლინზი ისევ ციხეში მოხვდა. თავდაპირველად, მან სამწელიწადნახევარი მოიხადა და გაათავისუფლეს. თუმცა 2019 წელს, სასამართლომ იგი ისევ დააპატიმრა,  და ნაძარცვის არდაბრუნების გამო შვიდი წელი მიუსაჯა.

დენი ჯონსი კვლავ გისოსებს მიღმაა, რადგან 2018 წელს მას მიუსაჯეს ახალი სასჯელი - სამი წელი საიუველირო მაღაზიის ძარცვისთვის.

ტერი პერკინსი 2018 წლის თებერვალში, 69 წლის ასაკში გარდაიცვალა, ლონდონის ბელმარშის ციხეში. ამბობდნენ, რომ სიკვდილის წინა დღეს თავს ცუდად გრძნობდა, მაგრამ როდესაც ექთანი მისი მდგომარეობის შესამოწმებლად მივიდა, მან არ შეუშვა, რადგან ის ტელევიზორში რაგბის მატჩს უყურებდა.

გენერალური პროკურატურა დღეს სასამართლოს დავით გარეჯის საქმე დაკავებულებისთვის, სასამართლოს ნატალია ილიჩოვასა და ივერი მელაშვილისთვის გირაოს შეფარდების შუამდგომლობით მიმართავს. აღნიშნულის შესახებ პროკურორმა მიხეილ სადრაძემ განაცხადა.

როგორც პროკურორმა აღნიშნა, დადგენილია მოტივი, რომ ბრალდებულები მოქმედებდნენ მაღალი თანამდებობის პირების დავალებების შესაბამისად. აქედან გამომდინარე ამ ეტაპისათვის გამოძიების მთელი აქცენტი მიმართულია დავალების გამცემი პირების იდენტიფიცირებაზე.

„დღეს არის წინასასამართლო სხდომა, მათი ბრალეულობა საკმაოდ მაღალი მტკიცებულებითი სტანდარტით არის დადასტურებული. ჩვენ მოვიპოვეთ უტყუარი მტკიცებულებები და მათ მიერ ჩადენილი ქმედებების გარშემო გამოძიება სრულად ამოვწურეთ.

ჩვენ ამ მტკიცებულებების ნაწილი, მათ შორის ფარული საგამოძიებო მოქმედებების შედეგად მოპოვებული მტკიცებულებების ნაწილი გავასაჯაროვეთ და ჩვენ ყველამ ერთად ვნახეთ ბრალდებულის აღიარება.

ამავდროულად ჩვენ დავადგინეთ მოტივი, რომ ბრალდებულები მოქმედებდნენ მაღალი თანამდებობის პირების დავალებების შესაბამისად. აქედან გამომდინარე ამ ეტაპისათვის გამოძიების მთელი აქცენტი მიმართულია სწორედ დავალების გამცემი პირების იდენტიფიცირებისათვის და ამ მიმართულებით ყველა ღონისძიებას ატარებს საგამოძიებო ორგანო, მათ შორის თქვენთვისაც ცნობილია, რომ დღეს ერთი პირი გამოკითხვაზე იმყოფება.

ამ მიმართულებით აქტიურად ვახორციელებთ მოქმედებებს და შესაბამისი შედეგების თაობაზე საზოგადოებას ინფორმაციას მივაწვდით.

ჩვენ ყველამ ვიხილეთ მათი აღიარება, შესაბამისად რადგან მათ მიერ ჩადენილი ქმედებების გარშემო გამოძიება სრულად არის ამოწურული, დღევანდელ პროცესზე ჩვენ მივმართავთ სასამართლოს შუამდგომლობით, რათა ბრალდებულებს პატიმრობა შეეცვალოს გირაოთი", - განაცხადა პროკურორმა მიხეილ სადრაძემ.

პარლამენტი „ამნისტიის შესახებ“ კანონპროექტს დღეს მეორე მოსმენით განიხილავს. კანონპროექტის განხილვა ადამიანის უფლებათა და იურიდიულ კომიტეტებში გაიმართება, შემდეგ კი პლენარულ სესიაზე გავა.

არსებული პროექტის მიხედვით, ამნისტიის აქტი ნაკლებად მძიმე კატეგორიის დანაშაულებზე ვრცელდება. ამასთან, ზოგიერთი დანაშაულის შემთხვევაში, მისი შინაარსისა და სიმძიმის გათვალისწინებით, ამ დანაშაულის ჩამდენი პირი სისხლისსამართლებრივი პასუხისმგებლობისა და სასჯელისაგან მხოლოდ იმ შემთხვევაში გათავისუფლდება, თუ ის ნასამართლობის არმქონეა, თუ დაზარალებული თანახმაა ამნისტიის გავრცელებაზე ან თუ ბრალდებულმა/მსჯავრდებულმა დანაშაულის ჩადენის შედეგად მიყენებული ზიანი აანაზღაურა.

„ვერსია“ დაინტერესდა, შეეხება თუ არა ამნისტია მსჯავრდებულ დეკანოზ გიორგი მამალაძეს, რომელიც სასჯელს უკვე რამდენიმე წელია, იხდის. დეკანოზის ძმა, თორნიკე მამალაძე, გვპასუხობს, რომ ამის თაობაზე მას ინფორმაცია არ აქვს და იმედოვნებს, რომ ამნისტია თავის ძმას შეეხება და გათავისუფლდება საპატიმროდან.

აღნიშნული კითხვით დეკანოზის ადვოკატ ქეთი ჩუთლაშვილსაც მივმართე, რომელიც განგვიმარტავს, რომ ელოდებიან პარლამენტის გადაწყვეტილებას:

„ჯერჯერობით ბოლო პროექტი არ გვაქვს ნანახი, საკომიტეტო მოსმენები მიმდინარეობს და როცა დასრულდება და ჩამოყალიბდება კანონპროექტი, ალბათ, გვეცოდინება, რა ფორმით და როგორ შეიძლება შეეხოს, ან საერთოდ შეეხება თუ არა. პირველი ვერსია რაც იყო, იმით არ ეხებოდა დეკანოზ მამალაძეს ეს ამნისტიის აქტი. სანამ არ ვნახავთ პარლამენტის მიერ მიღებულ კანონს, მანამდე არ გვეცოდინება“,- აცხადებს ადვოკატი.

აღნიშნულ საკითხზე „ვერსია“ დეკანოზის კიდევ ერთ ადვოკატ მიხეილ რამიშვილსაც დაუკავშირდა:

- ჯერ არ ვიცით, რა მუხლებზეა საუბარი, ველოდებით საბოლოო ვარიანტს იმის გათვალისწინებით, რომ ჯერ კიდევ რაღაც მუხლებს უმატებენ. ვნახოთ, მეორე მოსმენაზე რა მუხლებს დაამატებენ. დეკანოზს ხომ 108-ე მუხლი აქვს მისჯლი და ვნახოთ, რამდენად შეეხება ეს აქტი.
- ბატონო მიხიელ, დეკანოზს სასჯელის რამდენი წელი აქვს კიდევ მოსახდელი?
- 6 წელი.
- გამოდის, ჯერ სასჯელის ნახევარი არ მოუხდია. ისე, საინტერესოა, რატომ აღარ აქტიურობთ ამ საკითხზე?
- ველოდები სტრასბურგის გადაწყვეტილებას, რასაც მე ვერანაირად დავაჩქარებ. აქტიურობა არ მაკლია, მაგრამ შედეგი რა არის? - ქვეყანა არ არის!... არავის ახსოვს დეკანოზი, პატრიარქსაც ყველაფერი დავიწყებული აქვს და სულ ყველას. კაცის (იგულისხმება დეკანოზი მამალაძე.რედ) სიკვდილს ელოდება ყველა და არ კლავს უფალი, თორემ მარგველაშვილი იყო და, ახლა რომ მორალს მიკითხავს, პრეზიდენტი როცა იყო, შიომ რამდენიც დაურეკა, „აიფეთქა“ თავი და არ შეიწყალა და რა უნდა უყო...
- ახლა როგორი მოლოდინი გაქვთ, შეეხება მამალაძეს ამნისტიის აქტი?
- ეს იმაზეა დამოკიდებული, რას მიიღებს პარლამენტი, რა დავალებას შეასრულებს...

ცნობისთვის, როგორც პარლამენტის თავმჯდომარე არჩილ თალაკვაძემ გუშინ პლენარულ სხდომაზე განაცხადა, „ამნისტიის შესახებ“ კანონპროექტს პარლამენტი უახლოეს დღეებში დაამტკიცებს. 

ამასთან, ზოგიერთი დანაშაულის შემთხვევაში, მისი შინაარსისა და სიმძიმის გათვალისწინებით, ამ დანაშაულის ჩამდენი პირი სისხლისსამართლებრივი პასუხისმგებლობისა და სასჯელისაგან მხოლოდ იმ შემთხვევაში გათავისუფლდება, თუ ის ნასამართლობის არმქონეა, თუ დაზარალებული თანახმაა ამნისტიის გავრცელებაზე ან/და თუ ბრალდებულმა/მსჯავრდებულმა აანაზღაურა დანაშაულის ჩადენის შედგად მიყენებული ზიანი.

რა ჩვენება მისცა მოკლულის არასრულწლოვანმა შვილმა გამოძიებას

 როცა მკვლელობა სპონტანურად ხდება, მნიშვნელობა აღარ აქვს მკვლელობის იარაღს. ყველა იმას იყენებს, რაც პირველად მოხვდება ხელში და ამიტომ, მკვლელობის იარაღების ჩამონათვალი იმდენად მრავალფეროვანია, თვლა არ აქვს. მერე მიდის ექსპერტიზა, რით მოკლეს, როგორ მოკლეს, რა კუთხით ჩაარტყეს ესა თუ ის საგანი და ა.შ. ისტორია, რომელსაც ახლა გიამბობთ, სწორედ ასეთ უცნაურ მკვლელობაზეა. სამართალდამცავებმა არ იცოდნენ, რა იარაღი გამოიყენა მკვლელმა, სანამ უშუალოდ დამნაშავე არ დააკავეს.

 

მილიციის განყოფილებაში მამაკაცმა დარეკა და დამტვრეული რუსულით თქვა, რომ მისი საცოლე მოკლეს. იმის მიუხედავად, რომ შემთხვევა დასავლეთ საქართველოში მოხდა, ის სამინისტროს განსაკუთრებულ საქმეთა განყოფილებას სასწრაფო წესით გადმოსცეს, რადგან საქმეში ნორვეგიის მოქალაქე იყო გარეული. ადგილზე მისულ სამართალდამცავებს საზარელი სურათი დახვდათ - საქორწინო კაბაში გამოწყობილი ქალი იატაკზე გარდაცვლილი ეგდო. ერთადერთი ჭრილობა ჰქონდა, შუბლის ცოტა ზემოთ. თავიდან სამართალდამცავებს იარაღით მოკლული ეგონათ, მაგრამ ექსპერტიზამ აჩვენა, რომ ქალს რაღაც ჩაარჭვეს - ცოტა მომრგვალებული და ცოტა წახნაგოვანი. დაზუსტებით ვერ ამბობდნენ, რა შეიძლებოდა ყოფილიყო, მაგრამ საბოლოოდ, რკინის მილზე, არმატურის გადანაჭრელზე შეჯერდნენ, თუმცა ესეც სამუშაო ვერსია იყო და გადაჭრით ვერავინ ვერაფერს ამბობდა.

რაც შეეხება ნორვეგიის მოქალაქეს, როგორც მან თქვა, საქართველოში, სამუშაო ვიზიტით, ექვსი თვის განმავლობაში იმყოფებოდა, ქალი გაიცნო, მოეწონა, შეუყვარდა და ცოლობა შესთავაზა, რაზეც თანხმობა მიიღო. უშიშროების ადგილობრივმა წარმომადგენლებმა დაადასტურეს, რომ ნორვეგიის მოქალაქე ბოლომდე შეისწავლეს, შეისწავლეს ქალიც, საეჭვო ვერაფერი აღმოაჩინეს და თანხმობა გასცეს. მამაკაცის მონაყოლით გაირკვა, რომ იმ დღეს, ქალთან, შინ უნდა გაევლო და მმაჩის ბიუროში წასულიყვნენ ხელმოსაწერად, შემდეგ კი, ნორვეგიელის ორ მეგობარსა და გარდაცვლილის ორ დაქალთან ერთად, რესტორანში უნდა აღენიშნათ. ქალის სახლში მისულს კი ასეთი სურათი დახვდა და მაშინვე მილიციაში დარეკა.

„ეს იყო ერთ-ერთი ურთულესი საქმე, რადგან ვერსაიდან მივუდექით. ნორვეგიის მოქალაქე წინდასავით ჰყავდათ ამობრუნებული და შესწავლილი, რაც მისი მხრიდან, რაიმე დივერსიულ ქმედებას გამორიცხავდა. გარდაცვლილის უახლოესი გარემოცვა ამბობდა, რომ ის ძალიან მშვიდი, მორიდებული და უწესიერესი ქალი იყო, ინგლისური ენის მასწავლებლად მუშაობდა და მოკრძალებულად, ერთოთახიან ბინაში ცხოვრობდა, თუმცა ერთ-ერთ პედაგოგს წამოსცდა, მაგ ქალს თავისი მეზობელი ეტრფოდა და ეგებ, ეგ კაცი მოიკითხოთო. ეს უკვე ვერსია იყო და ამიტომ, იმ კაცის ძებნა დავიწყეთ“, - გვიყვება მორიგ ისტორიას პოლიციის გადამდგარი პოლკოვნიკი, ბატონი თენგიზი.

კაცი მალე იპოვეს, თუმცა მისი პოვნა სამართალდამცავებს არ გახარებიათ. ის მივლინებით, დედაქალაქში იყო წასული და საყვარელი ქალის მკვლელობის შესახებ, სწორედ გამომძიებლებისგან გაიგო. ისეთი რეაქცია ჰქონდა, რომ ამას არაპროფესიონალი კი არა, რამაზ ჩხიკვაძე და ეროსი მანჯგალაძე ვერ შეასრულებდნენ. ალიბი ყოველი შემთხვევისთვის გადაამოწმეს, თუმცა გამოძიებამ უკვე იცოდა, რომ კაცი მკვლელი არ იყო - ხელი რომ არ შეეშალათ, თავსაც მოიკლავდა.

„ყველაზე მეტად იმან დამაინტერესა, თუ ასე უყვარდა უცოლო კაცს გაუთხოვარი ქალი, რატომ არ მოიყვანა ცოლად. ვერ ვუბედავდი, ისე მიყვარდაო, იმ უბედურმა და როცა გაიგო, რომ მისი სატრფო ნორვეგიელზე თხოვდებოდა, არ დაიჯერა, ბოლომდე სწამდა, რომ ქალი სწორედ მისი გახდებოდა და... არც არაფერი, მოკლეს“, - იხსენებს ბატონი თენგიზი.

სამართალდამცავებმა ლამის მთელი დასავლეთ საქართველო ამოატრიალეს. საქმრომ ისე, რომ მილიციასთან არ შეუთანხმებია, საკუთარი მივლინება კიდევ ორი კვირით გაიგრძელა, აქაოდა, სანამ საქმეს არ გახსნით, საქართველოდან ფეხის მომცვლელი არ ვარო. ეს კი იმას ნიშნავდა, რომ თუ ორ კვირაში საქმე არ გაიხსნებოდა, ნორვეგიელი საერთაშორისო სკანდალს ატეხდა და საბჭოთა მილიციის უნიათობაზე დაიწყებდა საუბარს. ამიტომ, გამომძიებლებმა ნორვეგიელი კიდევ ერთხელ, დეტალურად დაკითხეს და მან, ერთი შეხედვით, უმნიშვნელო, მაგრამ გარდამტეხი მომენტი გაიხსენა. მისი მონაყოლიდან გაირკვა, რომ მკვლელობამდე, დაახლოებით, ერთი თვით ადრე, ის საცოლეს შინ ესტუმრა, სადაც მისი ორი დაქალი დახვდა. სწორედ ისინი, ქორწილის დღეს, მის გვერდით რომ უნდა ყოფილიყვნენ. ნორვეგიელს სამშობლოდან წამოღებული ვისკი ჰქონდა, მის გამოჩენას ქალები ისეთი ჟრიამულით შეხვდნენ, თავად წვეთი არ დაულევია და ეს აკრძალული, თუ იშვიათი სითხე, მთლიანად ქალებს დაანება. რა ძნელი მისახვედრია, რომ სამივე გვარიანად გამოთვრა. ნასვამი ქალების სახლებში დარიგება ნორვეგიელმა ითავა და ჯერ ერთი მიიყვანა, მერე - მეორე, თუმცა როცა მეორე დაქალი მიჰყავდა, მან მანქანის გაჩერება სთხოვა, მერე ავტომობილიდან გადმოვიდა, წელს ზემოთ გაშიშვლდა და კაცისკენ გაიწია. ნორვეგიელი გულწრფელად ამბობდა, ნასვამი რომ ვყოფილიყავი, ალბათ, თავს ვერ შევიკავებდი, ფიზიკურად ძალიან მაგარი ქალი იყო, მაგრამ მე ის კი არა, მისი მეგობარი მიყვარდაო.

ქალური შურის გამო, არაერთი დანაშაული მომხდარა და სამართალდამცავებს ეს ვერსია მისაღებად ეჩვენათ. სანამ თბილისიდან გამომძიებლები დასავლეთში ჩავიდოდნენ, შემთხვევის ადგილზე იქაური მილიციის თანამშრომლები მივიდნენ და სწორედ მათ გაიხსენეს, რომ მკვლელობის შემდეგ, იქ მხოლოდ ერთი დაქალი მივიდა, რადგან მას შინ არ გაუარეს და აინტერესებდა, რატომ აგვიანებდა ნეფე-პატარძალი. აი, მეორეს კი არც მოუკითხავს, მხოლოდ მოგვიანებით, რამდენიმე საათის შემდეგ გამოჩნდა ანუ გამოდიოდა, რომ მან იცოდა, დაქალი ცოცხალი აღარ იყო და ამიტომ, მშვიდად ელოდა მოვლენების განვითარებას.

„ეს ვერსია მძივივით კი აიკინძა, მაგრამ მთავარი მაკლდა - მტკიცებულება, რომელიც არ მქონდა და ვერსაიდან გამოვძერწავდი. იმასაც კი ვერ ვხვდებოდი, რაზე შეიძლებოდა წამომეკიდებინა ანუ რომ მქონოდა მკვლელობის სავარაუდო იარაღი, იმას მაინც ვეტყოდი, შენი თითის ანაბეჭდებია და აღიარე-მეთქი. ეგეც არ მქონდა, ექსპერტები ვერ მეუბნებოდნენ, რით იყო გაკეთებული შუბლში ის საბედისწერო ნახვრეტი და მართალია, ფოლადის მავთულისკენ ან არმატურის გადანაჭრელისკენ იხრებოდნენ, მაგრამ ვერ გავრისკავდი. უბრალოდ, ქალის თვალთვალი დავიწყეთ და მივხვდი, წყალს ვნაყავდი. ის ძალიან მშვიდად მიდიოდა სამსახურში, ასევე, მშვიდად ბრუნდებოდა, ჭორაობდა ეზოში, მეზობლებთან, სტუმრად თითქმის არ დადიოდა და არც არავის იღებდა. ჩვეულებრივი, შინაბერა ქალის ცხოვრებით ცხოვრობდა და ისიც გავარკვიეთ, რომ საყვარელი არასდროს ჰყოლია. ქალი, მართლაც, ეფექტური იყო, მიკვირდა, მანამდე რატომ ვერ გათხოვდა, ან იმ ნორვეგიელმა ეს რატომ არ აარჩია. ასე იყო თუ ისე, რამე უნდა მეღონა და ერთ დღესაც, ის დაკითხვაზე დავიბარე. ვფიქრობდი, საუბრის დროს, რამე შეცდომას დაუშვებდა და გამოვიჭერდი, მით უმეტეს, როცა უწყება, ჩემი მოთხოვნით, მხოლოდ ხელიდან ხელში გადასცეს, ის ძალიან ანერვიულდა“, - იხსენებს ბატონი თენგიზი.

დაკითხვა თითქოს ნორმალურად მიმდინარეობდა, ქალი პასუხებს დაბნეულად იძლეოდა, მაგრამ მალევე მოვიდა აზრზე, დალაგდა და გამომძიებელი მიხვდა, რომ ხელიდან გაურბოდა. თუ პირველივე დაკითხვაზე ვერ გამოიჭერდა, მეორე დაკითხვას აზრი დაეკარგებოდა. დაკითხვის დროს, ოთახში ექსპერტი შევიდა, გამომძიებელთან სხვა საქმის დასკვნა შეიტანა, ლამაზი ქალის ჯიშიანი ფეხები ხარბად აათვალიერ-ჩაათვალიერა და გავიდა, თუმცა კართან დატრიალდა და ქალს ფეხებზე დააკვირდა. გამომძიებელმა შეუბღვირა, მაგრამ მიხვდა, ფეხების სილამაზეზე მეტად, ექსპერტი სხვა რამით დაინტერესდა. მორიგესთან ერთად, ქალი ოთახში დატოვა, თავად კი ექსპერტთან განმარტოვდა. ნახევარ საათში, მილიციას ქალის ბინის ჩხრეკის ორდერი ხელში ეჭირა.

„ბინის კარი გავაღეთ, ორი ნაბიჯი შევდგით და წინ აღარც წავსულვართ. ექსპერტმა ხელის ერთი მოსმით მოაგროვა ქალის ფეხსაცმელები და ლაბორატორიაში გაბრუნდა. ერთ საათში, ხელში მკვლელობის იარაღი - ქალის ქუსლიანი ფეხსაცმელი მეჭირა. სწორედ ეს ფეხსაცმელი შევიტანე დაკითხვის ოთახში და მაგიდაზე დავდე. ქალმა დახედა, ერთი ამოიხვნეშა და დაიწყო:

„თავადაც ხვდებით, რომ მეგობრებში ყველას ვჯობივარ. რჩევა-რჩევაში, გასათხოვარი დავრჩი და მაინც ჯიუტად ვარჩევდი მამაკაცებს. ეს ნორვეგიელი რომ დავინახე, ვიფიქრე, მეშველა-მეთქი, მაგრამ ის შტერი ჩემს დაქალზე გადაირია. ყველაფერს უსრულებდა, ნორვეგიაში უპირებდა წაყვანას. ვერ ავიტანე, ვერ მოვერიე თავს... ამან კიდევ, მეჯვარედ მინდიხარო. ქორწილის დღეს, დილით გავედი, ბრილიანტის უზარმაზარი ბეჭედი მაჩვენა, ეს მაჩუქაო და მანდ გადამეკეტა. ყველაფერი ეს, ჩემი უნდა ყოფილიყო. მოკვლას არ ვაპირებდი, ფეხზე ინსტიქტურად გავიხადე და ინსტიქტურადვე ჩავარტყი თავში. რკინის ქუსლი აქვს, ალბათ, ძალიან ძლიერად მომივიდა. ერთი დაიკვნესა და დაეცა. რას ვიზამდი? ამოვიცვი ფეხსაცმელი და შინ წავედი“, - დაასრულა ქალმა მოყოლა.

საბჭოთა სასამართლო ქალების მიმართ ყოველთვის ჰუმანური იყო. ასე განსაჯეთ, საბჭოთა კავშირის არსებობის განმავლობაში, 15 რესპუბლიკის პირობებში, ოფიციალურად, მხოლოდ ოთხ ქალს მიუსაჯეს სასჯელის უმაღლესი ზომა - დახვრეტა.

დაქალის მკვლელს 12 წელი ერგო.

 

 

 

 

საბჭოთა კავშირის დროს, იმ ლაბორატორიების თანამშრომლებს, რომლებსაც საიდუმლო სტატუსი ჰქონდათ, განსაკუთრებულ ყურადღებას აქცევდნენ. ყველაფერთან ერთად, მათ ეკრძალებოდათ ქვეყნიდან გასვლა და ნებისმიერი კავშირი უცხო ქვეყნის მოქალაქესთან, თუმცა ჰქონდათ განსაკუთრებული პრივილეგიებიც - ნებისმიერ კურორტზე საგზური ურიგოდ, დასვენების განსაკუთრებული გრაფიკი, საცხოვრებელი ბინა და ავტომობილი ურიგოდ. რაღა თქმა უნდა, მათი ჯამაგირიც განსხვავებული იყო. როცა ისინი ცუდად ხდებოდნენ, სასწრაფოს ნაცვლად, უშიშროების კომიტეტში რეკავდნენ და მათთან სხვა ექიმებს გზავნიდნენ. წესითა და რიგით, ასე უნდა მომხდარიყო 1986 წელსაც, როცა ერთ-ერთი საიდუმლო ლაბორატორიის თანამშრომელი მოულოდნელად ცუდად გახდა, თუმცა უშიშროების კომიტეტის ნაცვლად, დაბნეულმა მეუღლემ სასწრაფოში დარეკა. ისე ჩანს, ეს საკითხი ყველა დონეზე დალაგებული იყო, ამიტომ სასწრაფო დახმარების ექიმები ორი წუთის მისულებიც არ იყვნენ, როცა კარი უშიშროების თანამშრომლებმა შეაღეს და სასწრაფოს ექიმებს იქვე ჩამოართვეს ხელწერილი, რომ აღნიშნული გამოძახების შესახებ, კრინტს არავისთან დაძრავდნენ.

 

„იმ ექიმებიდან ერთ-ერთი, ჩემი ცოლი იყო და იმის მიუხედავად, რომ ხელწერილი ჰქონდა დაწერილი, შინ მოსულმა ყველაფერი მიამბო. მითხრა, კაცი ცუდად იმიტომ გახდა, რომ აშკარად მოწამლული იყო და სპეციფიური გამონაყარიც ჰქონდაო. მოყოლა ძლივს მოასწრო, სამსახურიდან დამირეკეს, საგანგებო საქმეა და მოდიო. სწორედ იმ ავადმყოფის გამო მიბარებდნენ, რომელზეც ჩემმა ცოლმა მიამბო, მაგრამ ხმას როგორ ამოვიღებდი, დეტალები ვიცი-მეთქი, ორივეს დაგვიჭერდნენ. ამიტომ, მშვიდად მოვისმინე ის, რაც უკვე ვიცოდი და ისიც გავიგე, რომ ეს კაცი საიდუმლო პროექტზე მუშაობდა, შესაბამისად, შესაძლებელი იყო, ის უცხო ქვეყნის სპეცსამსახურებს მოეწამლათ. მე მილიციის მიმართულებით უნდა მემუშავა ანუ ჩვეულებრივი ძიება მეწარმოებინა, უშიშროება კი თავისი ძალებით იმუშავებდა. კი გამიკვირდა, მკვლელობა არ არის და მე რატომ მეძახით-მეთქი, მაგრამ ამიხსნეს, ისეთი საწამლავითაა მოწამლული, 2-3 დღეში აუცილებლად მოკვდება და მაინც შენ გადმოგეცემა საქმე, ამიტომ აჯობებს, თავიდანვე შენ იყოო“, - იხსენებს პოლიციის გადამდგარი პოლკოვნიკი, ბატონი თენგიზი.

ექიმები მაქსიმალურად ცდილობდნენ, კაცი ისე არ მომკვდარიყო, აზრზე არ მოსულიყო და სიტყვა მაინც არ ეთქვა, თუმცა ამის იმედი მინიმალური გახლდათ. გამომძიებლებმა, პირველ რიგში, ოჯახის წევრები დაკითხეს, თუმცა რაღა წევრები, მას მხოლოდ მეუღლე ჰყავდა, შვილი - არა და ამიტომ, ცოლის დაკითხვა უშიშროებამ და მილიციამ ერთდროულად გადაწყვიტეს.

„ვიცი, ვინც მოწამლა ჩემი ქმარი. იმ ახალგაზრდა კახპამ, ამას წინათ რომ დავინახე მასთან ერთად“, - თქვა ცოლმა და ისიც დააყოლა, ის „კახპა“ 20 წლისაც ვერ იქნება, ჩემი ქმარი რამ გააგიჟა, არ ვიციო.

თანამშრომლების დაკითხვამ გამოძიებას ახალი არაფერი მისცა. ახალგაზრდა გოგონას შესახებ დასმულ კითხვაზე მათ პირი დააღეს, გამორიცხულია, ვინმე ჰყოლოდა, მისი ცოლიც, შვილიც, ოჯახიცა და საერთოდ ყველაფერი, საქმე იყო და ლაბორატორიაში ცხოვრობდაო, თუმცა ფაქტია, ცოლმა ვიღაც გოგო ნახა და ის ვიღაც აუცილებლად უნდა ეპოვათ.

„უშიშროებამ ივარაუდა, რომ ის, ვინც ლაბორატორიის თანამშრომელი მოწამლა, აუცილებლად შეეცდებოდა საქმის ბოლომდე მიყვანას. ამიტომ, საავადმყოფოში ოთხი ოპერმუშაკი დატოვეს, ოღონდ ისე, რომ ეჭვი არავის აეღო, თეთრ ხალათებში გამოაწყვეს. მეორე საღამოს, ამან შედეგი გამოიღო - პალატაში შესვლის მცდელობისას, 20 წლამდე ასაკის გოგონა დააკავეს და დარეკეს. ადგილზე მეც წავედი და უშიშროების გამომძიებელიც“, - იხსენებს ბატონი თენგიზი.

გზაშივე გადაწყდა, რომ განყოფილებაში მისვლამდე, გოგონას საავადმყოფოში დაკითხავდნენ და მთავარი ექიმის კაბინეტში შეიყვანეს. იქ გოგომ თქვა, რომ მამამისის საძებნელად იყო მოსული, რომ ის მოწამლული კაცის უკანონო შვილია, რომელიც სულ რაღაც, ოთხი კვირის წინ იპოვა და აგერ, ვიღაცამ მოუწამლა. ამას რომ ამბობდა, მოულოდნელად, გოგონამ ფერი დაკარგა, სკამიდან ჩაცურდა და უგონოდ დაეცა. ექიმებმა ის მაშინვე საოპერაციოში გააქანეს, თუმცა ოპერაცია არ დასჭირვებია - გამოცდილმა ექიმებმა დაასკვნეს, ესეც მოწამლულიაო, თუმცა მამისა და შვილის საწამლავის შემადგენლობა ერთმანეთისგან განსხვავდებოდა. თუ კაცი საწამლავის კოქტეილით იყო მოწამლული, გოგონას აორთქლებული ვერცხლისწყალი ჰქონდა ნასუნთქი. ის აზრზე მალე მოიყვანეს, საავადმყოფოდანაც მალე გაუშვეს... გოგონამ სამართალდამცავებს დედისა და მამის ერთად გადაღებული ფოტოები ანახა, მამას მოუთხოვია, ბავშვი არ გააჩინო, არ მეცლება, ჩემი თავი მეცნიერებას უნდა მივუძღვნაო, ქალმა არ დაუჯერა, მაინც გააჩინა შვილი, კაცი კი გაქრა და ცოლად ისეთი ქალი მოიყვანა, რომელიც თანახმა იყო, შვილი არ ჰყოლოდა.

„გოგონა ბევრს გვესაუბრებოდა. 12 წლის იყო, როცა დედა მოუკვდა და მისგან მხოლოდ სურათები დარჩა. მამის მარტო სახელი იცოდა და ასე ვერ იპოვიდა. ამიტომ, ის ბავშვთა სახლში გაუშვეს, სრულწლოვან ასაკამდე მიღწევის შემდეგ კი, საერთო საცხოვრებლის მაგვარ სახლში შეუშვეს, ერთი ოთახი გამოუყვეს და სამკერვალოში მუშაობაც დააწყებინეს. პარალელურად, სამკერვალო ტექნიკუმშიც სწავლობდა. მამა შემთხვევით, ტელევიზორში დაინახა, რაღაც მეცნიერულ ფორუმზე იყო, სახელი რომ დაემთხვა, გაუხარდა, გვარიც გაიგო და სამსახურში სურათებით მიადგა. კაცი ატირდა, ძალიან გაუხარდა, შვილი რომ ჰყავდა, მერე კი, როცა მისი საცხოვრებელი პირობები გაიგო, გადაწყვიტა, იატაკქვეშა მაკლერის მეშვეობით, შვილისთვის ერთოთახიანი ბინა ეყიდა“, - გვიყვება ბატონი თენგიზი.

გოგოს თქმით, მაკლერს მამამ ექვსი ათასი მანეთი გადაუხადა. რომ არ ტყუოდა, იქიდანაც ჩანდა, რომ მეცნიერს ანგარიშიდან მართლაც ჰქონდა მოხსნილი ექვსი ათასი. გოგონასთან რაღაც იყო დასაზუსტებელი და მასთან სახლში, გამომძიებლებმა ოპერმუშაკი გაუშვეს. ახალგაზრდებმა ჩაი დალიეს, შემდეგ ცოტა იჭორავეს და... მოულოდნელად, გოგონამ გონება ისევ დაკარგა, ოპერმუშაკს გული აერია. ცხადი გახდა, ორივე მოწამლული იყო, ორივემ ვერცხლისწყალი ისუნთქა. უშიშროების კომიტეტის თანამშრომლებმა, სპეციალური ხელსაწყოებით, გოგოს ოთახი დაათვალიერეს და ვერცხლისწყლის საბადოსაც მიაგნეს - მეზობელი ოთახიდან კედელი იყო გახვრეტილი და მეზობლები ვერცხლისწყალს თერმომეტრიდან პირდაპირ გოგონას ოთახში ასხამდნენ. მიზეზი ბანალური - მათ იმედი ჰქონდათ, რომ თუ გოგო მოკვდებოდა, ის ოთახი მათ ერგებოდათ და გაფართოვდებოდნენ. ცოლ-ქმარი დააკავეს და მოგვიანებით, მკვლელობის მცდელობისთვის, 5-5 წელი მისცეს.

ახლა მთავარი იყო, მაკლერი მოეძებნათ. სამართალდამცავებს გოგო იმ ადგილებში დაჰყავდათ, სადაც მაკლერები ხშირად იკრიბებოდნენ. მართალია, მან ვერავინ ამოიცნო, მაგრამ მერე გაირკვა - თავად მაკლერმა შენიშნა გოგონა და სამართალდამცავები, მიხვდა, რომ სწორედ მას ეძებდნენ და ადგილიდან ჩუმად გაიპარა. მან არასასურველი მოწმის მოშორება გადაწყვიტა და ეს საქმე არ გადადო, მეორე დღესვე, მის ოთახში მივიდა.

„როცა კარზე დააკაკუნეს, წვნიანს ვაკეთებდი. კარი გავაღე და კარში მაკლერი დავინახე, რომელსაც ხელში დანა ეკავა. მივხვდი, ჩემს მოსაკლავად მოვიდა. ანგარიშმიუცემლად ქვაბისკენ გავიქეცი, გამომეკიდა და სანამ დანას მომიქნევდა, ქვაბი ავიღე და მდუღარე წვნიანი სახეში შევასხი“, - ეს არის ამონარიდი გოგონას ჩვენებიდან. მკვლელმა მიმალვა შეძლო, თუმცა ორი დღის შემდეგ, თავად გამოცხადდა საავადმყოფოში, რადგან სახეზე საშინელ დამწვრობას ვერ მკურნალობდა. რაღა თქმა უნდა, მაკლერი დააკავეს. დაკავებამდე რამდენიმე დღით ადრე, მეცნიერი გონზე მოუსვლელად გარდაიცვალა.

„ვალები მქონდა და როცა ეს საქმე გამოჩნდა, მივხვდი, ამ კაცსა და მის ქალიშვილს თუ მოვიშორებდი, ფული დამრჩებოდა. როცა თანხა გადმომცეს, პორტვეინი დავუტოვე, რომელშიც საწამლავი იყო გარეული და ვუთხარი, წარმატებული გარიგება აღნიშნეთ, ორ დღეში, ახალი ბინა გექნებათ-მეთქი. თურმე, მხოლოდ კაცს დაულევია და ამას მაშინ მივხვდი, როცა გოგონა თქვენთან ერთად დავინახე“, - აღიარა მკვლელმა.

ბევრის გასაოცრად, განზრახ მკვლელობისთვის, მას მხოლოდ 15 წელი მისცეს, მაგრამ როცა რვა თვის შემდეგ, სასჯელაღსრულების დაწესებულებაში, გაურკვეველ ვითარებაში გარდაიცვალა, არც არავის გაჰკვირვებია.

რაც შეეხება გოგონას, როგორც კი მეცნიერის ცოლმა გაიგო, რომ ის მისი ქმრის შვილი იყო, მასთან საცხოვრებლად გადასვლა შესთავაზა და პირდაპირ უთხრა, მამაშენის ნაშრომ-ნაჯაფი, ბინაც, მანქანაცა და აგარაკიც შენ დაგრჩებაო, მაგრამ გოგონამ უარი თქვა და კვლავ თავის ერთოთახიან ბინაში დარჩა. მეცნიერის ცოლი, ამ ამბიდან ორ წელიწადში, გულის შეტევით გარდაიცვალა, მისი ქონება კი ნათესავებმა გაინაწილეს და მეცნიერის შვილი არავის გახსენებია.

 

 

 

იგი სასჯელს სტივენ სიგალის დარეკეტების გამო იხდიდა

ამერიკის შეერთებულ შტატებში, ჩრდილოეთ კაროლინის შტატში, ბატნერის ფედერალურ ციხეში, 81 წლის ასაკში გარდაიცვალა გამბინოს კლანის ბოსი პიტერ არტურ გოტი. იგი იყო მაფიის მეთაურის ჯონ გოტის უფროსი ძმა, რომელმაც მისი ადგილი 2002 წელს, ჯონის გარდაცვალების შემდეგ, დაიკავა.

პიტერი ერთ-ერთი იყო 13 შვილიდან, მათგან ჯონ ჯოზეფ გოტსა და ფილომენტა დე კარლოს ხუთი ვაჟიშვილი ჰყავდა, უფროსი კი სწორედ პიტერი იყო. გამბინოს კლანში შედიოდნენ პიტერ გოტი, ჯონ გოტი, გამბინი კაპო ჯინ გოტი, კაპო რიჩარდ გოტი და ვინსენტ გოტი, რომელიც კლანის ხელმძღვანელი ვერ გახდა და ბოლომდე იტალიური მაფიის ჩვეულებრივ „ჯარისკაცად“ დარჩა.

პიტერ გოტის ჰყავდა ერთადერთი ვაჟი - პიტერ გოტი უმცროსი, რომელიც მაფიის სამყაროში ცნობილია მეტსახელით „ცალთვალა“, რადგან გლაუკომის გამო ერთი თვალით დაბრმავდა. მაფიის მეთაური - ჯონი არ ფიქრობდაა, რომ მისი უფროსი ძმა პიტერი საკმარისად ჭკვიანი იყო საიმისოდ, რომ მაფიის წევრი ყოფილიყო და, ალბათ, სწორედ ამიტომ იგი გახდა ცნობილი, მეტსახელით - „უჭკუო დონი“. პიტერი მამის კვალს გაჰყვა და ნაგვის მანქანაზე მუშაობდა მანამდე, სანამ მან თავი არ დაარტყა გიგანტური ამერიკული ნაგვის მანქანის ბორტს და არ მიიღო ინვალიდობის პენსია. პენსიაზე გასვლის შემდეგ იგი დაკავებული იყო რეკეტით, რაც შეერთებულ შტატებში ორგანიზებული დანაშაულებრივი საქმიანობაა.

დიდი ხნის განმავლობაში ჯონ გოტი წყლიდან მშრალი გამოდიოდა (ძირითადად მისი ადვოკატის - ბრიუს კატლერის ძალისხმევით), მაგრამ 1992 წელს მას საბოლოოდ სამუდამო პატიმრობა მიუსაჯეს. პროკურატურას დიდად დაეხმარა წარმატებით დამონტაჟებული მიკროფონი და განგსტერი სემი გრავანო, მეტსახელად „ხარი“, რომელიც ჯონის მარჯვენა ხელი იყო და 19 ადამიანი მოკლა, მაგრამ დაკავების შემდეგ ჩვენება მისცა მის წინააღმდეგ.

პიტერი, ბუტნერის ციხეში სწორედ „ხარის“ მკვლელობის შეკვეთის გამო მოხდა, მან მოღალატის მკვლელობა 70 000 დოლარად შეუკვეთა. გრავანოს მკვლელობა ჩაიშალა, „ხარს“ მოსწყინდა მოწმეთა დაცვის პროგრამით ცხოვრება. მიატოვა იგი და დაუბრუნდა ჩვეულ საქმიანობას. ცოტა ხანში იგი დააკავეს ნარკოტიკების რეალიზაციის გამო, წარსული დამსახურებების მიუხედავად, ეს ფაქტი მას არ აპატიეს და ციხეში გაუშვეს.

ჯონ გოტის გასამართლების შემდეგ, მისი ვაჟი ჯონ უმცროსი და პიტერ გოტი ნათლიის ბრძანებებს გადასცემდნენ გამბინოს კლანის წევრებს. 1999 წელს თავად ჯონ უმცროსიც ციხეში მოხვდა, ხოლო პიტერი, ანუ „უჭკუო დონი“, ოფიციალურად გახდა კლანის ლიდერი.

2002 წელს, ჯონ გოტის საპყრობილეში გარდაცვალებამდე რამდენიმე დღით ადრე, „ფებეერ“-მა პიტერსაც რეკეტირების ბრალი წაუყენა, იგი ამჯერად გამოძალვას, ფულის გათეთრებას, დოკერებისგან და სატრანსპორტო კომპანიებისგან ხარკის შეგროვებასა და ბოლოს, კინომსახიობ სტივენ სიგალის დარეკეტებას ეხებოდა. ეკრანზე სიგალი ვაჟკაცურად ანადგურებს მკვლელებსა და განგსტრებს, მაგრამ რეალურ ცხოვრებაში მაგრად შეშინდა.

ბრუკლინში პიტერ გოტის სასამართლო პროცესამდე 12 წლით ადრე, მსახიობი მონაწილეობდა გადაღებებზე ფილმისა „სამართლიანობის სახელით“, სადაც იგი მუშტებით, ფეხებითა და ბილიარდის ჯოხით გაუმკლავდა ყაჩაღებს. მაგრამ როდესაც მაფიოზები 2000 წელს მას ტორონტოში ეწვივნენ, სადაც ის „გამჭოლ ჭრილობებს“ იღებდა და მას ბრუკლინის რესტორანში შეხვედრა დაუნიშნეს, სიგალმა, მისი თქმით, შიში იგრძნო, თუმცა ის, როგორც ყოველთვის, იარაღით იყო და მისი დაცვაც იქვე ტრიალებდა.
2003 წლის თებერვალში, როდესაც ბრუკლინის ფედერალურ სასამართლოში დაზარალებული სიგალი ჩვენების მისაცემად მივიდა, 7 განგსტერის, მათ შორის სამი გოტის, მოსამართლეს ფრედერიკ ბლოკს მანამდე ნახევრადცარიელი დარბაზი, გადაჭედილი დახვდა.

სასამართლო დარბაზში წლების განმავლობაში პერიოდულად ვხვდებოდი „ცხვირის ცხვირს", ან "ცხვირს", როგორც რუსმა კრიმინალებმა თავიანთ კოლეგა ამერიკული მაფიის წარმომადგენლები უწოდეს, მაგრამ მისი ნომენკლატურა ასე ახლოდან პირველად ვხედავდი.

დარბაზში შესულმა პიტერ გოტიმ მეგობრულად უთხრა პრესას „დილა მშვიდობისა“ და სასამართლოს მხატვარს ჰკითხა: „როგორ მოგწონთ ჩემი ჰალსტუხი?“ ჯონ გოტი ცნობილი ფრანტი იყო, ათასდოლარიანი იმპორტირებული კოსტუმები ეცვა (მაშინ ეს ფული იყო) და ხელით შეღებილი აბრეშუმის ჰალსტუხები ეკეთა. პიტერს ამჯერად ოქროსფერი ჰალსტუხი ეკეთა.

სანამ სიგალს დაკითხავდა, მოსამართლემ შესვენება გამოაცხადა. ზოგი ბრალდებული ადგა, პიტერ გოტი და მისი ნათესავები მიუახლოვდნენ დაბალ ბარიერს, რომელიც საზოგადოებას მათგან აშორებდა და მცირე საუბარი დაიწყეს სასამართლოს მხატვრებთან, დედა-შვილ შეპარდებთან, რომლებიც ბარიერს მიუახლოვდნენ. მეორე მხრიდან და მაფიოზებს ესკიზები აჩვენეს, რომელიც მოეწონათ. განგსტრები იყვნენ დახვეწილები, გალანტურები და გამოირჩეოდნენ მომხიბვლელობით. მათ სისხლის სამართლის საქმეში არ იყო არც ერთი მკვლელობა, რაც ძალზე იშვიათია ამ წრეში.

სიგალი შემოიყვანეს არა დარბაზის ფართო კარიდან, რომლითაც პრესა და საზოგადოება შემოდიოდა, არამედ მოსამართლის უკანა კარიდან, რომელსაც ჩვეულებრივ ნაფიცი მსაჯულები იყენებენ. მსახიობს აბრეშუმის პერანგი და ყავისფერი პიჯაკი ეცვა.

მოკლედ, მისმა ყოფილმა ბიზნესპარტნიორმა, ბრუკლინის ფარმაცევტმა, ჯულიუს ნასომ, სიგალს მოსთხოვა ვალი გადაეხადა. სიგალს სჯეროდა, რომ მას არაფერი ევალებოდა. ნასომ დახმარებისთვის მიმართა თავის ძველ მეგობარს ენტონი სიკონს, რომელიც ბრალდებული იყო არა მხოლოდ სიგალის, არამედ დოკის მუშების რეკეტშიც. მათგან მიღებული ხარკი კონვერტებში მოათავსეს და კლანის ნომენკლატურის ზედა ნაწილს, ანუ გოტებს გადასცეს. თავდაპირველად, სიგალმა ძალიან ჩუმად უპასუხა პროკურორის კითხვებს და მოსამართლემ სთხოვა, უფრო ხმამაღლა ესაუბრა.

მსახიობს ჰკითხეს, რატომ არ დაურეკა მაშინვე FBI-ს. სიგალმა განმარტა, რომ თუ იგი მოწმეების დაცვის პროგრამით ისარგებლებდა, მას გაუჭირდებოდა ფილმებში თამაში. „ისინი ვერ დამეხმარებიან,“ - თქვა მან FBI– ს შესახებ, „მათ არ შეუძლიათ ჩემი დაცვა“.

როდესაც ფედერალური ბიურო მასთან მივიდა, მან უარი თქვა კითხვებზე პასუხის გაცემაზე, კონსტიტუციის მეხუთე შესწორების მოტივით, რომელიც იცავს ადამიანს თვითდანაშაულისგან. პროკურატურას მოუწია მისი სასამართლოში გამოძახება და იმუნიტეტის დაპირება.

მან ახსნა, თუ როგორ ისწავლა საბრძოლო ხელოვნება და ცეცხლსასროლი იარაღის გამოყენება. ასევე შენიშნა, რომ ზოგჯერ გაკვეთილებს აძლევდა სამართალდამცავებს. მას ჰკითხეს, თან იარაღი ხომ არ გაქვსო და „სულ ვატარებო“, - უპასუხა სიგალმა.

- ახლაც თან ხომ არ გაქვს, შემთხვევით? - მხიარულად იკითხა მოსამართლემ (აშშ-ს სასამართლოში შესვლისას FBI–ს ოფიცრებიც კი ვალდებულნი არიან, იარაღი დაცვას გადასცენ).

ბრუკლინში, რესტორან Gage & Toller-ში შეხვედრის აღწერის დროს, მსახიობმა აღნიშნა, რომ როდესაც სიკკონმა დამიღრიალა, „მიყურე, როცა ლაპარაკობ!“, განგსტერული ფილმი გაახსენდა. ბრალდებულების ადვოკატმა ჯორჯ სანტ-ანჯელომ სარკასტულად იკითხა თუ რატომ იმალებოდა სიგალი მეხუთე შესწორების უკან, თუ იგი უდანაშაულო მსხვერპლი იყო, და რატომ ცდილობდა ცენტრალური სადაზვერვო ბიუროს ყოფილი თანამშრომლის დაქირავებას ვინმეს მოსაკლავად.

თუ სანტ-ანჯელოს სურდა სიგალი წონასწორობიდან ამ გზით გამოეყვანვა, მიზანი მიღწეული იქნა. მსახიობმა ხელები აიქნია და აყვირდა: „ეს გიჟია! მე აქ ბრალდებული არ ვარ!“ მოსამართლემ ადვოკატს დაავალა თემა შეეცვალა. დაცვის მხარის თქმით, სიკკონი სიგალს კი არ დაემუქრა, მას უბრალოდ სურდა დახმარებოდა მხარეებს საკითხის მშვიდობიანად მოგვარებაში. სიკკონი ნასამართლევი იყო ისევე, როგორც მისი თანამზრახველები.

ამის შემდეგ, პიტერ გოტი მანჰეტენში სხვა დანაშაულისთვის გაასამართლეს, დამნაშავედ სცნეს და 25 წელი მიუსაჯეს. შარშან, მისმა ადვოკატმა ორჯერ მიმართა სასამართლოს გამოეშვათ მოხუცი, რომელიც უკვე 17 წელია იჯდა. მან ასევე სასამართლოს გადასცა გოთის 22 დაავადების სია, პოდაგრიდან დაწყებული დემენციით დამთავრებული, თუმცა მოსამართლემ უარი განაცხადა პიტერის გათავისუფლებაზე.

რუსეთში ცნობილი ქართველი „კანონიერი ქურდის“, გიორგი უგლავას (მეტსახელად ტახი) სასამართლო პროცესი მიმდინარეობს. რუსი სამართალდამცავები მას კრიმინალური დაჯგუფების ჩამოყალიბებას და არაერთი დანაშაულის ჩადენას ედავებიან. უფრო ზუსტად, რუსული მართლმსაჯულება ამტკიცებს, რომ „ტახი“ ამ დაჯგუფებას მართავდა და თავად არც ქურდობაში იღებდა მონაწილეობას, არც _ ძარცვასა და ყაჩაღობაში.
საერთო ჯამში, რუსები ამტკიცებენ, რომ უგლავას მიერ შექმნილმა კრიმინალურმა დაჯგუფებამ 163 (!) დანაშაული ჩაიდინა, დაზარალებულთა რიცხვი 280 ადამიანს აჭარბებს, მაგრამ საქმე ის გახლავთ, რომ არცერთი დაზარალებული და არცერთი დაკავებული ხელს „ტახისკენ“ არ იშვერს და არ ამბობს, რომ მას მომხდარ დანაშაულებთან საერთო აქვს.
როგორც რუსული მედია ამტკიცებს, ყველაზე „ცუდ“ შემთხვევაში, „კანონიერი ქურდის“ სტატუსის გამო, უგლავას რამდენიმე წლით აღუკვეთენ თავისუფლებას.
პარალელურად, მოსკოვში, კიდევ ერთი „კანონიერი ქურდი“, დავით ფანჩვიძე (იგივე, გიორგი ყიფიანი) დააკავეს. მას ნარკოტიკების შენახვა ედება ბრალად, თუმცა დიდია შანსი, რომ ფანჩვიძეც სწორედ სტატუსის გამო გაასამართლონ. ბოლოს ის ციხიდან სამი წლის წინ გათავისუფლდა, თუმცა „კანონიერი ქურდების“ წინააღმდეგ მიღებული კანონის მიუხედავად, რუსეთი არ დაუტოვებია და მოსკოვის პრესტიჟულ უბანში მშვიდად ცხოვრობდა.

ბათო ჯაფარიძე

რუსეთში "ნოვიჩოკით" მოწამლული ოპოზიციონერი ალექსეი ნავალნი, ბერლინის საავამდყფოდან, 32 დღის შემდეგ გაწერეს და ის მკურნალობას სახლში გააგრძელებს.