Menu
RSS

ლელა ჯეჯელავა: „დავით გარეჯის საკითხი ხელიდან შევარდნაძის დროს გავუშვით!“

„სომხეთ-აზერბაიჯანის კონფლიქტი ცვლილებებს მსოფლიოს დღის წესრიგშიც შეიტანს!“

კორონავირუსის დრამატულად გაზრდილმა შემთხვევებმა მხოლოდ კარსმომდგარი არჩევნები კი არა, ისიც დაგვავიწყა, რომ ჩვენს სამეზობლოში ანუ საქართველოდან სულ რაღაც 300 კილომეტრში, ფართომასშტაბიანი საომარი მოქმედებები მიმდინარეობს. არადა, სიმართლეს თვალს თუ გავუსწორებთ, მივხვდებით, რომ კორონას გადავურჩებით, აი, სომხეთ-აზერბაიჯანის სამხედრო დაპირისპირებამ კი, შესაძლოა, ისეთ ჩიხში შეგვიყვანოს, რომლიდანაც გამოსვლას კარგა ხანს ვერ მოვახერხებთ. ეს შეფასება, შესაძლოა, ვინმეს გადაჭარბებულად მოეჩვენოს, მაგრამ „ეთნიკურ და კონფესიურ ურთიერთობა ცენტრის“ ხელმძღვანელი, ლელა ჯეჯელავა, რომელიც სამხრეთ კავასიის და, საერთოდ, ახლო აღმოსავლეთის პოლიტიკურ გეოგრაფიაში ძალიან კარგად ერკვევა, ამბობს, რომ სომხეთ-აზერბაიჯანის საომარმა მოქმედებებმა, შესაძლოა, მსოფლის დღის წესრიგი შეცვალოს. 

ამავე კონტექსტში, არც დავით გარეჯის გარშემო დაწყებული ვნებათაღელვა უნდა დავივიწყოთ, რომელიც „კარტოგრაფების საქმედ“ მოინათლა და რომელშიც „ვერსიის“ რესპონდენტი პირდაპირ რუსულ კვალს ხედავს. 

მოკლედ, რით დამთავრდება ე.წ. ყარაბაღის განახლებული კონფლიქტი და დათვლილი აქვს თუ არა ოფიციალურ თბილისს რისკები? _ „ვერსია“ გთავაზობთ ინტერვიუს ლელა ჯეჯელავასთან.

_ ქალბატონო ლელა, ჩვენს სამეზობლოში რა ხდება? 

_ მართალია, მთიანი ყარაბაღის ტერიტორიაზეა კონცენტრირებული, მაგრამ ჩვენს მეზობელ ორ ქვეყანას შორის, სრულმასშტაბიანი ომი მიმდინარეობს. 

_ სხვათა შორის, ეს ომი ჯერ კიდევ გასული საუკუნის 90-იანი წლების პირველ ნახევარში დაიწყო, თუმცა მერე, წლების განმავლობაში, დაკონსერვებული იყო. თქვენი აზრით, ახლა, როცა სირიის მოვლენებიდან დიდი დრო არაა გასული და აშშ-ს საპრეზიდენტო არჩევნებიც კარსაა მომდგარი, რატომ განახლდა? 

_ დიახ, გეთანხმებით, რომ ეს ახალი პრობლემა არაა. ომი 1994 წელს დასრულდა და მას შემდეგ, სომხეთსა და აზერბაიჯანს შორის, ასეთი მასშტაბის სამხედრო შეტაკება აღარ მომხდარა, რასაც ძალიან ბევრი სუბიექტური და ობიექტური მიზეზი ჰქონდა. 

_ კერძოდ? 

_ საერთაშორისო პოლიტიკური ვითარება, როცა ჩვენს თვალწინ ახალი გადანაწილება დაიწყო. 

_ სამხრეთ კავკასიაში ზესახელმწიფოების ინტერესებზე საუბრობთ, თუ ზოგადად, ახალ მსოფლიო გადანაწილებაზე? 

_ ყველაფერ იმას, რაც ახლა სამხრეთ კავკასიაში ხდება, ახლო აღმოსავლეთის მოვლენები უძღოდა. სხვათა შორის, ახლო აღმოსავლეთის პრობლემა ახლა გაყინულია ანუ ჯერ არ დასრულებულა და აქედან გამომდინარე, ძნელი სავარაუდო არ იყო, რომ ეს დაპირისპირება სამხრეთ კავკასიაზე გადმოვიდოდა. საერთოდ, ეს რეგიონი, გეოპოლიტიკური თვალსაზრისით, ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი კვანძია. 

_ სხვათა შორის, სირიის მოვლენების დროს, ცალკეულ ადამიანებს, მაგალითად, უსაფრთხოების ექსპერტ კოტე ფორჩხიძეს ჰქონდა მოსაზრება, რომ რუსეთი სამხრეთით გაფართოებას შეეცდებოდა, თუმცა ეს ვერსია ჩვენს ანალიტიკოსებში მაინცდამაინც პოპულარული არ იყო... ამაზე თქვენ რას მეტყვით? 

_ იცით, საქმე რაშია? _ ახლო აღმოსავლეთის პროცესებში, რუსეთი ერთ-ერთი ყველაზე ბოლოს ანუ მაშინ ჩაერთო, როცა იგრძნო, რომ პოზიციებს კარგავდა. რუსეთმა ამ სიტუაციის გარდატეხა რაღაც ეტაპზე მოახერხა, თუმცა ვერ ვიტყვი, რომ სამხრეთ კავკასიაში ახლა მიმდინარე მოვლენებში, რუსეთი მთავარი სოლისტია, მაგრამ ბოლო ინფორმაციით, ორივე ლიდერი _ ფაშინიანი და ალიევი მოსკოვში შეხვედრას დასთანხმდნენ. 

_ ყველაზე პოპულარული ვერსიით, ყარაბაღის ომის „გაცოცხლებით“, კრემლი ფაშინიანის დასჯას ცდილობს... 

_ დიახ, ფაშინიანი რუსეთისთის ნამდვილად არასასურველი პოლიტიკური ფიგურაა და მის მიმართ ნდობა არ არსებობს, განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც სომხეთში რუსულენოვანი ტელეგადაცემები აკრძალა. სხვათა შორის, ამ კონფლიქტის დროსაც, დიპლომატიურ არენაზეც ძალიან აქტიურია, განსაკუთრებით, დასავლეთის წამყვანი ქვეყნების ლიდერებთან. აი, მაგალითად, ემანუელ მაკრონს, ანგელა მერკელსა და ტრუდოს რამდენჯერმე ტელეფონით ესაუბრა. გარდა ამისა, სატელეფონი საუბრები აშშ-შიც ჰქონდა... მართალია, სამხედრო თვალსაზრისით, ამ კონფლიქტში აზერბაიჯანმა გარკვეულ წარმატებას მიაღწია, მაგრამ დიპლომატიურ არენაზე, სომხეთი უფრო აქტიურია. 

ყველაფერს თავი რომ დავანებოთ, პომპეომ პირდაპირ განაცხადა, აშშ ამ კონფლიქტში თურქეთის ჩართულობას არ მიესალმებაო ანუ პომპეოს ამ განცხადებით, აშშ-მ დაადასტურა, რომ კონფლიქტში თურქეთია ჩართული. ამასთან, პომპეომ ერთი მნიშვნელოვანი ფრაზაც თქვა, ვიმედოვნებ, სომხეთი თურქეთისა და აზერბაიჯანის შეტევას გაუძლებსო. 

სხვათა შორის, თავიდან არსებობდა მოსაზრება, რომ აზერბაიჯანი ე.წ. ბლიც-კრიკით, ესე იგი, დაახლოებით, ერთ კვირაში, ოკუპირებული ტერიტორიების დაბრუნებას შეძლებდა და მხარეები მოლაპარაკების მაგიდასთან მხოლოდ ამის შემდეგ დასხდებოდნენ, მაგრამ როგორც ვნახეთ, ასე არ მოხდა. 

ამასთან, თურქეთის ჩართულობაზე ყველა უკვე ღიად საუბრობს და ისიც ფაქტია, რომ იგივე ცოცხალი ძალითაც აზერბაიჯანს აშკარა უპირატესობა აქვს, თუმცა ამის მიუხედავად, ფრონტის ხაზზე გარდამტეხი ცვლილებების შეტანა მაინც ვერ შეძლო _ შვიდიდან მხოლოდ სამი რაიონი აქვს დაკავებული, თუმცა დღეს არსებული სურათით, აზერბაიჯანს აქვს პერსპექტივა, რომ დაკავებული ტერიტორიების გეოგრაფია გააფართოვოს. 

ისე, მინდა, იმ დეტალს გავუსვა ხაზი, რომელიც ამ კონფლიქტს უძღვოდა. 

_ რას გულისხმობთ, ქალბატონო ლელა? 

_ ჩვენი საზოგადოება, მგონი, ნაკლებადაა ინფორმირებული, რომ რამდენიმე თვის წინ, სომხეთში, პოლიტიკოსებსა და ექსპერტებს შორის, სევრითის ხელშეკრულებაზე საუბარი ძალიან გააქტიურდა. სევრითის ეს ცნობილი ხელშეკრულება, რომელიც 1920 წელს დაიდო და რომელსაც ასი წელი უსრულდება, სომხებისთვის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი დოკუმენტია. 

_ რატომ? 

_ ამ ხელშეკრულების მიხედვით, ანატოლიის ძალიან ბევრი რაიონი სომხეთის ტერიტორიაშია მოქცეული ანუ პრაქტიკულად, ისე გამოდის, რომ მთელი დასავლეთ თურქეთი, სომხეთის სახლემწიფოს ფარგლებშია. თავის დროზე, ოსმალეთის იმპერია იძულებული გახდა, რომ ამ ხელშეკრულებაზე ხელი მოეწერა. 

სხვათა შორის, ამ ხელშეკრულების რატიფიკაცია არ მომხდარა, თუმცა არც დეზავუირებულია. მართალია, ამის მერე, კიდევ რამდენიმე ხელშეკრულება დაიდო, თუმცა რამდენიმე თვის წინ, სწორედ სევრითის ხელშეკრულების წამოწევა, მათ შორის, ნიკოლ ფაშინიანისგანაც, პირადად ჩემთვის, ძალიან უცნაური იყო. 

_ დამისაბუთეთ, რატომ? 

_ ამ ხელშეკრულებით, თურქეთი ძალიან წამგებიან მდგომარეობაშია. 

_ რუსეთზე რაღას იტყვით? 

_ რუსეთი ამ ხელშეკრულების მონაწილე არაა. 

ერთი სიტყვით, მაინტერესებს: ამ თემის გააქტიურება რამ გამოიწვია _ ეს მხოლოდ სომხეთის შიდა პოლიტიკური განწყობების გამომხატველი იყო, თუ ყველაფერ ამაში მონაწილეობა დასავლელმა პარტნიორებმაც, მაგალითად, საფრანგეთმაც ხომ არ მიიღო? 

_ სხვათა შორის, ის მოსაზრებაც არსებობს, რომ ყარაბაღის ომის გაცოცხლებით, რუსეთი მხოლოდ სომხეთს კი არ სჯის, არამედ, ერთგვარად გერმანიასაც უსწორდება _ ცნობილია, რომ გერმანიას აზერბაიჯანთან კარგი ურთიერთობა, თუნდაც ენერგომატარებლების კუთხით აქვს... 

_ დიახ, ენერგეტიკულ და ტრანსნაციონალურ პროექტებში, აზერბაიჯანი თურქეთთან ერთად მონაწილეობს ანუ ცხადია, რომ აზერბაიჯანი გერმანიის ინტერესებში შედის. ამასთან, გერმანიაში თურქული მოსახლეობის ძალიან დიდი ნაწილია და თუ ამ კონფლიქტზე ძალიან თავშეკავებული პოზიცია არ ექნებოდა, მერკელს სირთულეები, შესაძლოა, ადგილზე შექმნოდა. 

_ ესე იგი, ვერსიას, რომ ყარაბაღის გაცოცხლებული კონფლიქტით, რუსეთი გერმანიას სჯის, არსებობის უფლება აქვს, არა? 

_ ამ ეტაპამდე რასაც ვხედავ, დასავლეთის საერთო ინტერესია, რომ სამხრეთ კავკასიაში რუსეთის გავლენები შემცირდეს. მართალია, იმ ღირებულებებიდან, რაც ევროატლანტიკურ სივრცეს აქვს, თურქეთის ლიდერი ხშირად უხვევს, მაგრამ რაც უნდა იყოს, ეს ქვეყანა მაინც ნატო-ს წევრია, შესაბამისად, იმ წესებით უნდა ითამაშოს, რომელიც ამ ორგანიზაციისთვისაა დადგენილი. მოკლედ, არ გამოვრიცხავ, რომ ის, რაც ახლა ხდება, დასავლეთისთვის, სამხრეთ კავკასიაში რუსეთის გავლენების შესასუსტებლად, ერთ-ერთი შესაძლებლობა იყოს.

სამხრეთ კავკასიის სამი ქვეყნიდან, თურქეთი აზერბიჯანის მოკავშირე მხოლოდ დიპლომატიური კი არა, სამხედრო თვალსაზრისითაცაა. საქართველო აზერბაიჯანისა და თურქეთის სტრატეგიული პარტნიორია. აქედან გამომდინარე, ამ რეგიონში, რუსეთის პოზიციები არცთუ კარგად გამოიყურება. 

თუ აზერბაიჯანი ამ კონფლიქტით ტერიტორიების დაბრუნებას შეძლებს, მაშინ სომხეთში, ისედაც არსებული ანტირუსული განწყობა კიდევ უფრო გაღრმავდება და რუსეთი, პრაქტიკულად, სომხეთზე გავლენების დაკარგვის საფრთხის წინაშე დადგება. 

_ არ მგონია, ასე მოხდეს, რადგან სომხეთში რუსეთს საკუთარი სამხედრო ბაზა აქვს. 

_ დიახ, მაგრამ გიუმრის სამხედრო ბაზა, მიუხედავად იმისა, ამ ტერიტორიაზე 49-წლიანი ხელშეკრულებით არსებობს, იმხელა მასშტაბის არაა, რომ არ გამოვრიცხავ, მომავალში მისი გაყვანის საკითხიც დადგეს... 

ერთი სიტყვით, თუ დასავლეთმა ახლა კონფლიქტის შეჩერება და ამ ორი ქვეყნის მოლაპარაკების მაგიდასთან დაჯდომა შეძლო, მაშინ რუსეთის გავლენები, რასაკვირველია, შესუსტდება. ეს ამ კონფლიქტის ერთადერთი პოზიტივი იქნება, მაგრამ აქვე, მეორე და ძალიან მნიშვნელოვანი ფაქტორიც არსებობს. 

_ სახელდობრ? 

_ მთიანი ყარაბაღის აღიარებაზე ლაპარაკი უკვე ძალიან ღიად დაიწყო. 

 

_ ვინ? 

_ მაკრონთან სატელეფონო საუბრისას, რომლის შინაარსიც გამოქვეყნდა, ფაშინიანმა საკითხი პირდაპირ დასვა, ეს ჩვენი ერთ-ერთი პირობაა, რომლითაც შეიძლება, მოლაპარაკების მაგიდასთან დავსხდეთო. მაკრონმა უპასუხა, დიახ, ეს შესაძლოა, ამ მოჯადოებული წრიდან გამოსავალი იყოსო. 

_ ისე, რა ამის პასუხია და, დავით გარეჯის საქმის გააქტიურება ზემოხსენებულ ომს უცნაურად დაემთხვა. საერთოდ, თუ იმაზეა ლაპარაკი, რომ ქართული მიწები ვინმემ გაყიდა, ესე იგი, მყიდველიც არსებობს. 

_ რასაკვირველია. 

_ მართალია, ოფიციალური თბილისი ამბობს, რომ დავით გარეჯის საქმე მხოლოდ შიდა ამბავია, მაგრამ ხომ შეიძლება, აზერბაიჯანმა თავი შეურაცხყოფილად იგრძნოს, ამ ნიადაგზე, გაზის მოწოდება შეგვიწყვიტოს და ამ კუთხით, მთლიანად რუსეთზე გავხდეთ დამოკიდებული? 

_ თუ ჩვენი ურთიერთობა გართულდა და დაიძაბა, აზერბაიჯანი, ცხადია, ყველა ბერკეტს, რომელიც მის ხელთაა, გამოიყენებს. ეს კი, პირველ რიგში, ენერგომატარებლებია და ჩვენ შეიძლება, რუსეთზე მიბმულები დავრჩეთ, თუმცა ძალიან დიდი იმედი მაქვს, რომ საქმე აქამდე არ მივა. 

სიმართლე გითხრათ, პირადად ჩემთვის, გაუგებარია, როგორ შეიძლება, ისეთი ხელისუფლება არსებობდეს, რომელსაც ერთი რამ არ ესმის. 

_ ხელისუფლებას რა არ ესმის? 

_ 1994 წლის ანუ მას შემდეგ, რაც მთიანი ყარაბაღი და კიდევ შვიდი რაიონი დაკარგა, აზერბაიჯანთან გარეჯის თემის განხილვა მხოლოდ რუკებით არ იქნება შესაძლებელი. 

ჩემი აზრით, დავით გარეჯის რთულად გადასაწყვეტი საკითხი, ჩვენი ინტერესების შესაბამისად, პირველად მაშინ იქნა ხელიდან გაშვებული, როცა აზერბაიჯანსა და თურქეთთან ერთად, ტრანსნაციონალური ეკონომიკური _ ბაქო-სუფსისა და შაჰდენიზის პროექტების მონაწილეები გავხდით! 

_ ანუ დავით გარეჯის გადაწყვეტის საკითხი ხელიდან ცხონებულმა შევარდნაძემ გაუშვა? 

_ დიახ, მე ასე მიმაჩნია... 

საერთოდ, უფრო ცუდი სიტყვა რომ არ გამოვიყენო, ძალიან დიდი გულბრყვილობაა, თუ ვინმე ფიქრობს, რომ დავით გარეჯის საკითხის გადაწყვეტა მხოლოდ რუკებით შეიძლება. ეს სრული პოლიტიკური ინფანტილიზმია. 

_ გეთანხმებით... 

ისე, ქალბატონო ლელა, სანამ აზერბაიჯანის სახელმწიფო შეიქმნებოდა, ეს ტერიტორია ვის ეკუთვნოდა? 

_ დღევანდელი აზერბაიჯანი ისტორიული ალბანეთის ტერიტორიაა, სადაც მას შემდეგ, რაც ალბანეთმა არსებობდა შეწყვიტა, თურქული ტომები დასახლდნენ და დღევანდელი აზერბაიჯანელები, თავს სწორედ იმ ალბანელების მემკვიდრეებად თვლიან. 

რაც შეეხება დავით გარეჯს, ეს ყოველთვის ანუ საბჭოთა კავშირის შექმნამდე, საქართველოს შემადგენლობაში იყო. 

_ აბა, დღეს, მაინცდამაინც საბჭოთა რუკებით რატომ ხელმძღვანელობენ? განა, მანამდელი რუკები არ არსებობს? 

_ საბჭოთა კავშირამდე არსებული რუკებით ის ტერიტორიები რომ მოვითხოვოთ, რომელიც გასაბჭოებამდე საქართველოს შემადგენლობაში შემოდიოდა, როგორ ფიქრობთ, დღეს ამ მოთხოვნას, ვინმე სერიოზულად მიიღებს? 

_ საბჭოთა ხელისუფლებამ დავით გარეჯის ეს სადავო ტერიტორია აზერბაიჯანს რა მოტივით გადასცა? 

_ საბჭოთა კავშირის შექმნისას, საზღვრები პირობითად მოიხაზა, რადგან ჯერ ერთი, საჭოთა კავშირი ერთიანი სახელმწიფო იყო. 

მეორეც, ყველაფერ ამაში, რასაკვირველია, გარკვეული ნაღმიც იყო ჩადებული, რომლითაც საბჭოთა სახელმწიფო ამდენი განსხვავებული ეთნოსის, რელიგიისა და ეთნოფსიქოლოგიის ხალხის მართვას ახდენდა. 

სხვათა შორის, საბჭოთაკავშირამდელი რუკებით საქართველოს ტერიტორიული მდგომარეობა, ბუნებრივია, სხვაგვარი იყო, მაგრამ წეღანდელი თქმისა არ იყოს, ყველა არასერიოზულად შემოგვხედავს, ყველა საზღვარს საბჭოთადროინდელი რუკებით რომ მივუდგეთ. 

_ ქალბატონო ლელა, ყარაბაღის ომის განახლება და ე.წ. კარტოგრაფების საქმე ერთმანეთს დაემთხვა, თუ ყველაფერ ამის უკან სხვა რამე იმალება? 

_ აქ რამდენიმე მნიშვნელოვანი ფაქტორია. 

_ რას გულისხმობთ? 

_ ექსპერტები და პოლიტიკოსები დაობენ, რომ დავით გარეჯის საქმე ხელისუფლებამ აზერბაიჯანთან ურთიერთობის გასაფუჭებლად შეგნებულად დაიწყო, მაგრამ პირადად მე, მგონია, რომ გარეჯის ე.წ. სპეცოპერაცია საქართველოში არაა მოფიქრებული. 

_ აბა, სადაა მოფიქრებული? 

_ გარეთ ანუ იქ, საიდანაც რუკები გამოგვიგზავნეს. ყველაფერ ამის ერთ-ერთი კონტექსტი, სწორედ აზერბაიჯანთან ურთიერთობის გაფუჭება იყო, მეორე კი _ საარჩევნო. 

_ „კარტოგრაფების საქმეს“ არჩევნებს როგორ უკავშირებთ? 

_ ყველაფერ ამაზე საუბარი არჩევნებამდე ერთი კვირით ადრე რომ დაწყებულიყო, ეს თემა, ბუნებრივია, ძალიან სერიოზულად იმუშავებდა, მაგრამ უკვე ძალიან ბევრი დეტალი გამოჩნდა, რამაც თვალსაჩინო გახადა, რომ ყველაფერი ეროვნულ-პატრიოტული მოტივებით კი არა დაიწყო, არამედ, ამ საქმეს შიდა და საგარეო პოლიტიკური კონტექსტიც აქვს. 

აქ მთავარი სახელმწიფოებრივი და ეროვნული ინტერესების დაცვა რომ ყოფილიყო, მაშინ ამ რუკებით აზერბაიჯანის მხარესთან მუშაობას დავიწყებდით და იქიდან დასტური გვექნებოდა, რომ ამაზე თანახმანი არიან და თუ რამე საეჭვო გამოჩნდებოდა, სისხლის სამართლის საქმე მხოლოდ ამის შემდეგ აღიძვრებოდა. 

_ რუსეთი გასაგებია, მაგრამ სამხრეთ კავკასიაში თავისი ინტერესები მხოლოდ თურქეთს კი არა, ჩინეთსა და ირანსაც აქვს. შესაბამისად, გამორიცხულია, რომ ზემოხსენებული ორი ცხელი თემის უკან, ჩინეთის ან თუნდაც ირანის სპეცსამსახურების ინტერესებიც იკვეთებოდეს? 

_ არ მგონია, რომ ეს ჩინეთისა და ირანის სპეცსამსახურების თემა იყოს. 

_ რატომ არ გგონიათ? 

_ ის, რაც ხდება, სწორედ რუსული სპეცსამსახურების ხელწერას ჰგავს. იგივე დავით გარეჯის საქმის მთავარი ფიგურანტები, როგორც გამოჩნდა, რუსეთის სპეცსამსახურებთან არიან დაკავშირებულნი _ კორპორაცია „სისტემა“, პირდაპირ რუსული სპეცსამსახურების შვილობილი კომპანიაა. 

 

მოკლედ, არ მგონია, რომ ირანის ან ჩინეთის სპეცსამსახურების კვალის ძიებამ რამე საინტერესო შედეგზე გაგვიყვანოს, თუმცა გეთანხმებით, რომ ამ რეგიონში თავისი ინტერესები ჩინეთსაც აქვს და ირანსაც. 

აი, მაგალითად, ჩინეთს სომხეთში ძალიან დიდი _ ტექნოლოგიური ქალაქის პროექტი ჰქონდა დაწყებული და ეს საომარი მოქმედებები მისთვის მიუღებელია. ამიტომ, 30 წლის შემდეგ, ჩინეთს ამ კონფლიქტზე თავისი პოზიცია აქვს. საკუთარი ინტერესი ირანსაც აქვს, თუმცა მისი პოზიცია 90-იანი წლების პოზიციისგან, ცოტა განსხვავებულია. 

ჩვენ კი ამ კონფლიქტს ისე ვუყურებთ, თითქოს ჩვენგან ძალიან შორსაა და არ გვეხება. ეს პოზიცია ძალიან უცნაურია, რადგან სწორედ ამ კონფლიქტზეა დამოკიდებული მთელი სამხრეთ კავკასიის მომავალი. სხვათა შორის, ამ კონფლიქტმა, შესაძლოა, ძალიან მნიშვნელოვანი ცვლილებები მსოფლიოს დღის წესრიგშიც შეიტანოს. 

_ მაშასადამე, კორონაეპიდემიაზე მეტად, ამაზე უნდა ვფიქრობდეთ? 

_ რასაკვირველია. სიმართლე გითხრათ, არ ვიცი, ამ საკითხზე საქართველოს რისკი დათვლილი აქვს თუ არა. ყოველ შემთხვევაში, კონფლიქტში ჩართულ მხარეებთან ჩვენს ხელისუფლებას ოფიციალურად არ უსაუბრია. არადა, ასეთ დროს, გულარხეინად ყოფნა არ შეიძლება და ესეც პოლიტიკურ ინფანტილიზმს უნდა მივაწეროთ, თუ არა მავნებლობას.

ნინო დოლიძე

 

მსგავსი

დაბრუნება დასაწყისში