სამართალი - ვერსია - ვერსია https://www.versia.ge Sat, 31 Oct 2020 05:49:43 +0400 Joomla! - Open Source Content Management en-gb FBI-ის სკანდალური გამოძიება https://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6992-fbi-ის-სკანდალური-გამოძიება.html https://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6992-fbi-ის-სკანდალური-გამოძიება.html

მკვლელობა ელდარ გოგოლაძის "ნივაში" _ ამერიკელი აგენტის სისხლიანი საქმის დღემდე უცნობი დეტალები

17 წელი, მისი არსებობა აღარავის ახსოვდა და საზოგადოების ფართო მასებმა არც ის იცოდნენ, რომ უშიშროებიდან წამოსვლის შემდეგ, „ქართუ“-ში მუშაობდა. ჰოდა, სატელევიზიო ანონსი რომ გავრცელდა, უმეტესობამ იკითხა, ელდარ გოგოლაძე ვინ არისო? ეს კითხვა მხოლოდ მათ არ გასჩენიათ, რომლებიც ქართულ პოლიტიკას გასული საუკუნის 90-იანი წლების დასაწყისიდან სკრუპულოზურად აკვირდებიან. ამასთან, ე.წ. ძველი თაობის ჟურნალისტებსაც კარგად გვახსოვს, თუ ვინ არის ელდარ გოგოლაძე. ყოველ შემთხვევაში, ამ სახელისა და გვარის გაგონებისთანავე, ბევრ ჩვენგანს, არცთუ უსაფუძვლოდ, 90-იანების ერთ-ერთი ყველაზე გახმაურებული მკვლელობა გაახსენდა, მკვლელობა, რომელიც ლამის საერთაშორისო სკანდალად იქცა. რატომ საერთაშორისო სკანდალად? _ იმიტომ, რომ 1993 წელს, გუდაურის გზაზე, აშშ-ს ცენტრალური სადაზვერვო სამმართველოს (CSS; CIA) აგენტი მოკლული იპოვეს, სხვათა შორის, რამდენიმეწლიანი ტაიმ-აუტის შემდეგ, საჯაროდ გამოჩენილმა ელდარ გოგოლაძემ თავად განაცხადა, ამ ინტერვიუს შემდეგ, ფრედი ვუდროფის მკვლელობას ამომიტივტივებენ, მაგრამ არ მეშინია, რადგან ფრედი ჩემი მეგობარი იყოო. მართლა იყო თუ არა ამერიკელი სპეცსამსახურელი გოგოლაძის მეგობარი? _ ამაზე პასუხს თავად ვუდროფისგან ვერასოდეს გავიგებთ, რადგან... მიცვალებულები არ ლაპარაკობენ. სამაგიეროდ, ლაპარაკობს აშშ-ს ფედერალური ბიუროს საქმის მასალები, რომელიც თავის დროზე, გაზეთმა „24 საათმა“ გაასაჯაროვა. მაშინ ერთ-ერთი პოპულარული გაზეთისთვის _ „24 საათი“ _ გამოგზავნილი საქმის მასალები სულ სხვა რამეს ამბობენ. 

სხვათა შორის, ნიშანდობლივია, რომ ელდარ გოგოლაძის საქართველოს უშიშროებაში, ასე ვთქვათ, აღზევება იგორ გიორგაძის მინისტრობას უკავშირდება ანუ უფრო გასაგებად რომ ვთქვათ, სპეცდანიშნულების რაზმი „ომეგა“, რომლის სათავებთანაც გოგოლაძე იდგა, სწორედ გიორგაძის მინისტრობას უკავშირდება. ყველამ კარგად ვიცით, რომ 1995 წლის 29 აგვისტოს, აწ განსვენებულ ედუარდ შევარდნაძეზე განხორციელებული ტერაქტის ორგანიზატორად იგორ გიორგაძე მიიჩნევა და ის დღემდე, „ნომერ პირველ ქართველ ტერორისტად“ ითვლება. ამასთან, შევარდნაძის ტერაქტის საქმეში გოგოლაძეც ფიგურირებდა... 

რაც შეეხება ამერიკელი აგენტის მკვლელობას, აქ საგულისხმოა დრო, როცა ვუდროფს კლავენ _ 1993 წელს, სამეგრელო აჯანყებულია ანუ მოსახლეობა სამხედრო საბჭოსა და შევარდნაძეს, როგორც იტყვიან, არ სცნობს. პარალელურად, აფხაზეთში ომი მძვინვარებს. ჰოდა, ამ დროს კლავენ ფედერალური ბიუროს თანამშრომელს, რომელიც ქართველმა სამართალდამცავებმა, სხვათა შორის, ბრმა ტყვიის მსხვერპლად გამოაცხადეს, თუმცა ამ ვერსიაში, ამერიკელებს ეჭვი აგენტის მკვლელობიდან ოთხი წლის მერეც ეპარებოდათ. შესაბამისად, ვუდროფის საქმის გამოძიებაზე სერიოზული თანხაც დახარჯეს. 

მოკლედ, ჩვენ არაფერს ვამტკიცებთ, უბრალოდ, გთავაზობთ ფედერალური ბიუროს საგამოძიებო მასალებს (მცირედი შემოკლებით), რომელიც თავის დროზე, გაზეთში „24 საათი“ გამოქვეყნდა.

„...ნატახტარ-თბილისის ავტომაგისტრალზე გასროლილმა ტყვიამ, რომელსაც ქართველმა სამართალდამცველებმა ბრმა უწოდეს, დიდი გავლენა მოახდინა საქართველოს უახლეს ისტორიაზე. ამ ტყვიით შუბლგახვრეტილი ამერიკელი, ცენტრალური სადაზვერვო სამსახურის ხელმძღვანელმა საქართველოდან ისე წაასვენა, რომ საპატიო ყარაულმა არც კი იცოდა, ვინ ესვენა აშშ-ის დროშაგადაფარებულ კუბოში. 

ამერიკელის მკვლელობა ქართველმა სამართალდამცველებმა მკვლელობის ღამესვე გახსნეს და მკვლელიც ადვილად დაიჭირეს. სამაგიეროდ, ამერიკული სპეცსამსახურები მკვლელობის გარემოებებს კიდევ ოთხი წელი იძიებდნენ და ამ გამოძიებაზე რამდენიმე მილიონი ამერიკული დოლარიც დაიხარჯა. მოგვიანებით კი FBI-მ, ოთხწლიანი გამოძიების მასალებს გრიფი „საიდუმლო“ მოხსნა... 

45 წლის ამერიკელი, ფრედ რასელ ვუდროფი, ოფიციალურად, საქართველოში ამერიკის შეერთებული შტატების საელჩოს პოლიტიკური განყოფილების რეგიონულ ურთიერთობათა სექტორის თანამშრომლის სტატუსს ატარებდა, სინამდვილეში კი აშშ-ის ცენტრალური სადაზვერვო სამმართველოს მიერ, სტრატეგიული ინტერესის ობიექტ ქვეყანაში – საქართველოში შემოგზავნილი ერთ-ერთი პირველი აგენტი გახლდათ. მანქანას კი, რომელშიც CIA-ის მიერ, საქართველოში ფარული მიზნებით წარგზავნილმა ჰპოვა აღსასრული, მართავდა საქართველოს საინფორმაციო-სადაზვერვო სამსახურის (ასე ერქვა მაშინ უშიშროების სამინისტროს) სამთავრობო დაცვის სამმართველოს უფროსი, შესაბამისად, სახელმწიფო მეთაურის, ედუარდ შევარდნაძის პირადი დაცვის უფროსის სტატუსის მატარებელი, ელდარ გოგოლაძე. 

სხვათა შორის, თბილისი-ნატახტრის გზაზე მომხდარი მკვლელობიდან ერთი კვირის შემდეგ, კანადურმა გაზეთმა _ „ტორონტო სტარი“ გამოაქვეყნა წერილი, სათაურით _ „აგენტის სიკვდილი დაზვერვის ეგზოტიკურ კავშირებს ავლენს“. წერილში პირდაპირაა საუბარი, რომ ფრედ ვუდროფი საქართველოს უმაღლესი ხელისუფლის უცხოელი მრჩეველი გახლდათ. საქართველოში მომხდართან დაკავშირებით, კანადური პრესა მაშინ აღნიშნავდა, რომ ამერიკული სპეცსამსახურების ისტორიაში, ფაქტობრივად, ეს იყო პირველი შემთხვევა, როდესაც შეერთებული შტატების ხელისუფლებამ არ უარყო, რომ მოკლული დაზვერვის აგენტი იყო და უცხო ქვეყანაში სადაზვერვო სამმართველოს დავალებას ასრულებდა. 

მოგვიანებით, საბჭოთა უშიშროების კომიტეტის გენერალ-მაიორი, ვიაჩესლავ შირონინი დაწერს წიგნს _ „КГБ-ЦРУ. Секретные пружины перестройки“ _ რომელშიც ფრედ ვუდროფი აშშ-ის პრეზიდენტის, ბილ კლინტონის საიდუმლო გეგმის ნაწილადაა მოხსენიებული. სუკ-ის გენერლის ინფორმაციით, ამ გეგმის მიზანი იყო საქართველოს ხელისუფლების სათავეში ედუარდ შევარდნაძის შენარჩუნება, გეგმის განხორციელებაში კი ჩართული იყო ცენტრალური სადაზვერვო სამსახური და სპეციალური შეიარაღებული ძალები _ „კომანდოსი“. 

პრინციპში, ეს ინფორმაცია, გარკვეულწილად, სიმართლესთან ახლოსაა, თუმცა ერთ უზუსტობას შეიცავს: აშშ საქართველოთი ჯერ კიდევ კლინტონის წინამორბედის, ჯორჯ ბუშ-უფროსის პრეზიდენტობის ჟამს დაინტერესდა. ეს დაინტერესება იმდენად იგრძნობოდა, რამდენადაც 1993 წლის დასავლურ პრესაში, დროდადრო ჩნდებოდა ცნობა ამ ინტერესის შესახებ. მეტიც, ბრიტანული გაზეთი „დეილი ტელეგრაფი“ ასეთ პროგნოზსაც აკეთებდა: „საქართველო აშშ-ისა და რუსეთის სპეცსამსახურებს შორის, ბრძოლის არენად შეიძლება იქცეს. კავკასია ხომ უმნიშვნელოვანესი პუნქტია, ერთი მხრით, თურქეთზე, ნატოს წევრ ქვეყანაზე, მეორე მხრით კი – ავღანეთზე, ირანსა და აზიის სხვა ქვეყნებში ისლამურ ფუნდამენტალისტებზე სამეთვალყურეოდ“. 

ორი ზესახელმწიფოს სპეცსამსახურების შესაძლო ბრძოლის არენა – საქართველო, იმ დროისთვის არასტაბილურ ქვეყნად, მეტიც, მსოფლიო რუკაზე არსებულ ერთ-ერთ ცხელ წერტილად აღიქმებოდა... 

მოკლედ, საქართველოს სახელისუფლებო კულუარებში, ფრედ ვუდროფის მკვლელობა იმთავითვე პოლიტიკურ აქტად მოინათლა – ავტომაგისტრალზე გასროლილი ტყვიის უკან, თითქმის ყველა რუსეთის ხელს ხედავდა. მიუხედავად ამისა, ოფიციალურ დონეზე ყველაფერი გაკეთდა, რომ სპეცაგენტის მკვლელობას პოლიტიკური სარჩული მოშორებოდა. არც იყო გასაკვირი: საქართველოში ჩამოსული ცენტრალური სადაზვერვო სამსახურის პირველი წარმომადგენლის, ფრედ ვუდროფის სიკვდილის მონათვლა რიგითი გვარდიელის ხულიგნობის შედეგად მომხდარ ტრაგიკულ შემთხვევად, ხელს აძლევდა ყველას, ვისაც პირადად, სამსახურებრივად თუ სახელმწიფოებრივი თვალსაზრისით, ეხებოდა ეს ამბავი. ყველას, გარდა თავად ამ გვარდიელისა. 

სარეკორდო დროში – 3 თვეში ჩატარებული გამოძიების დასრულების შემდეგ შექმნილ საბრალდებო დასკვნაში, მკვლელობის სურათი მარტივად დაიხატა: ყაზბეგის ბუნებით აღფრთოვანებული უცხოელი, იქაურობის კიდევ ერთხელ დათვალიერებაზე ოცნებობს და მეგობრებთან გასეირნების დეტალებს ათანხმებს: „როცა გაიხსნა ჩვენი ბარი, ფრედი გვესტუმრა, _ მკვლელობის მეორე დღეს გამომძიებელს უამბობდა მკვლელობის ერთ-ერთი თვითმხილველი, ვუდროფის მეგობარი, იმ დროისთვის სასტუმრო „მეტეხის“ „პიანო-ბარის“ ბარმენი, მარინა კაპანაძე, _ მან თქვა, რომ გუდაურისკენ აპირებდა წასვლას. ისიც თქვა, რომ აქეთ უკვე ნამყოფი იყო, ძალიან მოეწონა და სურდა, კიდევ ერთხელ, კარგად დაეთვალიერებინა ეს მხარე. მე აქეთ ნამყოფი არ ვიყავი. დავინტერესდი, თუ როგორ უნდა განხორციელებულიყო მოგზაურობა. მან მიპასუხა, რომ მისი ახლობლის მეშვეობით. ეს იყო ელდარ გოგოლაძე. მე მას დაუსწრებლად ვიცნობდი, ვიცოდი, რომ იყო ედუარდ შევარდნაძის დაცვის უფროსი. ასეთი კაცი საიმედოდ მივიჩნიე“. 

8 აგვისტოს, დილით, საინფორმაციო-სადაზვერვო სამსახურის სამთავრობო დაცვის სამმართველოს უფროსის, ელდარ გოგოლაძის ავტომანქანა „ნივით“, გოგოლაძის დიდი ხნის ნაცნობმა ელენე დარჩიაშვილმა, სასტუმრო „მეტეხის“ ბარმენმა მარინა კაპანაძემ და იმხანად „მეტეხშივე“ მცხოვრებმა ფრედ ვუდროფმა, „უიკ-ენდზე“, ყაზბეგის რაიონში, ადგილობრივი ღირსშესანიშნაობების დასათვალიერებლად გაისეირნეს. გზად ელდარ გოგოლაძის ყაზბეგელ მეგობარს შეუარეს და ცოტა წაიქეიფეს. თბილისში შეღამებისას ბრუნდებოდნენ. 

„ალკოჰოლური სასმელი არ დაგვილევია, _ აჩვენა ელდარ გოგოლაძემ საინფორმაციო-სადაზვერვო სამსახურში, მკვლელობის მეორე დღეს მიცემულ ახსნა-განმარტებაში, _ მანქანას მე ვმართავდი. ჩემს გვერდით იჯდა ელენე, ჩემს უკან, მგონი, მარინა კაპანაძე, ხოლო უკან, მარჯვნივ _ ფრედ ვუდროფი. ბუნების დათვალიერების მიზნით, გზაში რამდენჯერმე გავჩერდით. ფრედ ვუდროფს ჰქონდა ფოტოაპარატი და სურათებს იღებდა. ჩვენ გავჩერდით ჯვრის უღელტეხილზე, მერე გუდაურში – გადმოსახედზე და წამოვედით თბილისისკენ. ნელა მოვდიოდით. ჩემს მგზავრებს ცეცხლსასროლი იარაღი არ ჰქონიათ. მე მქონდა ტაბელური პისტოლეტი, ავსტრიული „გლოკი“ 9 მმ. გამოვცდით სოფელ ნატახტარს და სანამ ნატახტრის საგუშაგოს მივუახლოვდებოდით, ღერძულა ხაზიდან ჩემგან მარჯვნივ, დაახლოებით, 8 თუ 10 მეტრის წინ, ფარების შუქზე შევნიშნე სამხედრო ფორმაში ჩაცმული რამდენიმე კაცი, რომელთაგან ერთ-ერთი, ავტომატით იყო შეიარაღებული. მათ ჩემთვის არ მოუციათ რაიმე ნიშანი გასაჩერებლად. როდესაც მათ გავუსწორდით თუ ჩავუარეთ, სროლის ყრუ ხმა გავიგონე. მარინა კაპანაძემ დაიწყო წივილ-კივილი“. 

თავად მარინა კაპანაძე მომხდარს ასე იხსენებს: „გზასთან ახლოს დავინახე მამაკაცთა ჯგუფი. თვალში მომხვდა შუაში მდგომი პიროვნება, რომელსაც ჩვენკენ მომართული ავტომატი ეჭირა ხელში. გულში რაღაცამ ცუდად გამკრა და შემეშინდა. ავტომატიან ფიგურას ზოლებიანი მაისური „ტელნიაშკა“ ეცვა. თვალში მომხვდა შიშველი მხარი, მაისური იყო, უსახელოებო. თვალი მივადევნე, რამდენადაც შესაძლებელი იყო, რადგან შემეშინდა. მომენტალურად გაისმა სროლის ხმა. ეს იყო ერთხელ. ისინი სიბნელეში დარჩნენ. ვერც კი გავიაზრეთ, რა მოხდა. მინა არ გატეხილა. ყველა ერთმანეთს გამოვეხმაურეთ. ფრედი ჩუმად იჯდა. რაღაცნაირად კი შეინძრა. მეგონა, გვეხუმრებოდა, თითქოს მოახვედრესო, რადგან ხუმარა კაცი იყო“. 

ფრედ ვუდროფი არ ხუმრობდა – გვერდით მჯდომი ქალბატონი მალე მიხვდა, რომ მას შუბლზე სისხლი ჩამოსდიოდა. მან გენერალური პროკურატურის განსაკუთრებით მნიშვნელოვან საქმეთა გამომძიებელს დაკითხვისას უამბო: 

„გააჩერე, გააჩერე, ფრედი მოკლეს-მეთქი, ვიყვირე. ელდარი უცებ აზრზე ვერ მოვიდა. გააჩერე, მოხვდა _ ავტეხე ყვირილი. ელდარმა მანქანა გააჩერა. მე გადმოვედი. სისხლის ტბა იდგა. ფრედი გადმოცურდა და უკანა სავარძელზე წაიქცა. მე ერთიანად სისხლში ვიყავი მოსვრილი. უკან ვეღარ დავჯექი. წინ დავჯექი. ეს რა დაგვემართა, ფრედი, – ტიროდა ელდარი... ათის თხუთმეტი წუთი იყო“. 

საინფორმაციო-სადაზვერვო სამსახურის სამთავრობო დაცვის სამმართველოს უფროსს, ელდარ გოგოლაძეს, რომელიც უკვე რამდენიმე ასეული მეტრით იყო დაშორებული გზაზე დამხვდური სამხედრო ფორმიანებისგან, უკან დაბრუნება არც უცდია. მან სიჩქარეს უმატა და მცხეთამდე ერთადერთხელ გაჩერდა. გაჩერების მიზეზს თავად ასე იხსენებდა: „მანქანა მივიყვანე ნატახტრის ძველ პოსტამდე და იქ მილიციის ფორმიან ხალხს ვუთხარი, რომ მანქანაში დაჭრილი კაცი მყავდა, გვესროლეს მათ ჯიხურამდე, 100-200 მეტრის მოშორებით. მილიციის მუშაკებმა განმიცხადეს, რომ მათ არ გაუგონიათ სროლის ხმა“. 

ეს იყო და ეს. მილიციელებისთვის არავის დაუვალებია იმ ხალხის მოძებნა, რომლებმაც რამდენიმე წამის წინ, ამერიკელ დიპლომატს ესროლეს. არც მათ გამოუჩენიათ ინიციატივა. 

როგორც თვითმხილველები ყვებიან, როცა მცხეთის რაიონულ საავადმყოფოში მიიყვანეს, ფრედ ვუდროფს პულსი ჯერ კიდევ ესინჯებოდა, მაგრამ რადგან საავადმყოფოში დენი არ იყო და ავადმყოფებს არ იღებდნენ, ელდარ გოგოლაძე თბილისისკენ წამოვიდა. გზაში მან რაციით შეიტყო, რომ თბილისში, უზნაძის ქუჩაზე მდებარე ალადაშვილის სახელობის პირველ კლინიკაში დენი იყო, თუმცა საავადმყოფოში მიყვანილი ვუდროფი გარდაცვლილი აღმოჩნდა. 

„საავადმყოფოში, დაახლოებით, ერთი საათი დავყავით“, _ განაცხადა ელდარ გოგოლაძემ გამოძიებისთვის მიცემულ ჩვენებაში, თუმცა როგორც აღმოჩნდა, რამდენიმესაათიანმა დაგვიანებამ შედეგი ვერ შეცვალა. სპეციალური შეტყობინებით გამოძახებული სახელმწიფო მეთაურის პირადი დაცვისა და საინფორმაციო სადაზვერვო სამსახურის თანამშრომლებთან ერთად, შემთხვევის ადგილზე გასულმა ელდარ გოგოლაძემ, ნატახტრის საგუშაგოსთან, ერთი ავტომატის მქონე სამი ნასვამი სამხედროფორმიანი დააკავა. 

ამერიკის შეერთებული შტატების საელჩოს პოლიტიკური განყოფილების თანამშრომლის სტატუსს ამოფარებული ცენტრალური სადაზვერვო ბიუროს აგენტი, რომელსაც საქართველოში აშშ-ის პოლიტიკური პროექტების განხორციელება ევალებოდა, ვერასოდეს იფიქრებდა, თუ მისი სასიამოვნო „უიკ-ენდი“, მცხეთა-ნატახტრის გზაზე ტრაგიკულად დასრულდებოდა. 

ალბათ, ვერც აფხაზეთის ომიდან რამდენიმე დღით თბილისში ჩამოსული 21 წლის გვარდიელი, ანზორ შარმაიძე წარმოიდგენდა, რას უმზადებდა ბედისწერა _ რომ მას გაასამართლებდნენ ჩIA-ს სპეციალური აგენტის ანუ იმ ადამიანის მკვლელობისთვის, რომლის არსებობის შესახებაც, ადრე არაფერი გაეგონა. 

ანზორ შარმაიძე და მისი ორი მეგობარი _ ჩუღურეთის პოლიციის თანამშრომელი, გენადი ბერბიჭაშვილი და გელა ბედოიძე, სპეცსამსახურის თანამშრომლებმა ვუდროფის მკვლელობის ადგილიდან, სულ რაღაც ხუთასიოდე მეტრში, ნატახტრის საგუშაგოზე მდგარ ვაგონში დააკავეს. ბერბიჭაშვილს „აკს“-ის სისტემის ავტომატი ეკავა ხელში.  

მოგვიანებით, ანზორ შარმაიძე გამომძიებელს ეტყვის, რომ საგუშაგოსთან მდგარ ვაგონთან მისულმა პირებმა, ის და მისი მეგობრები ცემა-ტყეპით ჩასვეს მანქანაში, თუმცა პირველ ახსნა-განმარტებაში, რომელიც მას საინფორმაციო-სადაზვერვო სამსახურის თბილისის განყოფილებაში ჩამოართვეს, ფიზიკურ შეხებაზე არაფერი უთქვამს. 

ვერსიები 

საქართველოს პოლიტიკური სიტუაციიდან გამომდინარე, თბილისთან ახლოს, ნატახტრის გზაზე, აშშ-ის ცენტრალური სადაზვერვო სამმართველოს თანამშრომლის მკვლელობამ თავიდანვე ათასნაირი ეჭვი აღძრა... 

„გამოძიებასთან დაახლოებულმა წყაროებმა თქვეს, რომ გასროლა მოხდა მანქანის შიგნით. საქართველოს შს სამინისტროს ერთ-ერთმა წარმომადგენლმა, ინკოგნიტოდ ისიც განაცხადა, რომ მანქანაზე ნატყვიარი არ აღინიშნებოდა. ერთ-ერთმა ოფიციალურმა პირმა დაამატა, რომ გოგოლაძე ნასვამი იყო, როდესაც თბილისში ვუდროფის გვამით ჩამოვიდა და დაცვის უფროსმა „იცოდა, როდის უნდა დაელია“, _ წერს 1993 წლის 11 აგვისტოს, „დეილი ტელეგრაფი“ და გამოთქვამს ვარაუდს, რომ აგენტის მკვლელობა შეიძლებოდა, ორმაგი თამაშის შედეგი ყოფილიყო. 

მსგავსი ვერსიების არსებობის მიუხედავად, აშშ-ს საქართველოში აკრედიტებული მაშინდელი ელჩი, კენტ ბრაუნი სპეცაგენტის მკვლელობას „ძალადობის უაზრო გამოვლინება“-ს უწოდებს. სახელმწიფოს მეთაური ედუარდ შევარდნაძე კი 16 მაისს, ვუდროფის აშშ-ში გადასასვენებლად თბილისის აეროპორტში ჩამოსულ, ცენტრალური სადაზვერვო სამმართველოს შეფთან, ჯეიმს ვულსთან შეხვედრისას, ასეთ სიტყვას წარმოთქვამს: „არ მინდა დავიჯერო, რომ ჩვენს ქვეყანაში არის თუნდაც ერთი ადამიანი, რომელიც ჩვენსა და თქვენს კოლეგაზე აღმართავდა ხელს. დიდად სამწუხაროა, რომ ტრაგიკულმა შემთხვევითობამ იმსხვერპლა ჩვენთან სამეგობროდ და დასახმარებლად ჩამოსული ადამიანი“. 

ახლა ძნელი სათქმელია, სჯეროდა თუ არა მაშინ გამოძიებას, რომელიც 21 წლის გვარდიელის წინააღმდეგ ნელ-ნელა აგროვებდა ბრალეულობის დამადასტურებელ საბუთებს, რომ ნამდვილ მკვლელს მიაგნო. სამაგიეროდ, დანამდვილებით შეიძლება ითქვას, რომ ვერსიას შემთხვევითი მკვლელობის შესახებ არ იზიარებდა მაშინდელი საინფორმაციო სადაზვერვო სამსახურის შეფი, ირაკლი ბათიაშვილი. მკვლელობიდან რამდენიმე დღის შემდეგ. უცხოური ტელეკომპანიისთვის მიცემულ ინტერვიუში, ფრედ ვუდროფის მკვლელობა მან პოლიტიკურ აქტად მონათლა. 

საქართველოში იმ დროს არაოფიციალურად მკვლელობის სხვადასხვა ვერსიაზე საუბრობდნენ. ამასთან, ეს ვერსიები ხელისუფლების საკმაოდ მაღალ ეშელონებში გამოითქმოდა _ საქართველოს უბრალო მოქალაქეებს იმჟამად ამ მკვლელობის მნიშვნელობა იმდენად არ გაუცნობიერებიათ, რამდენადაც ვუდროფის და, საერთოდ, ამერიკული სპეცსამსახურების საქართველოში მოღვაწეობის თემა მაშინ, ფაქტობრივად, დახურული იყო, თუმცა ბრმა ტყვიის შესახებ ვერსია სარწმუნოდ თითქმის არავის მიაჩნდა. 

ერთ-ერთი ვერსიის თანახმად, მანქანაში მჯდარი, ნასვამი ოთხეულიდან ერთ-ერთს, ქალს, ფრედ ვუდროფი იარაღის ხმარებას ასწავლიდა და „მოსწავლეს“ იარაღი გაუვარდა… მეორე ვერსიით, მეგობარი ამერიკელი, სამთავრობო დაცვის უფროსის მიერ, მანქანაში გასროლილმა ტყვიამ იმსხვერპლა. სხვა ვერსიის თანახმად კი, ფრედ ვუდროფი სნაიპერმა მოკლა, მკვლელობა პრორუსულმა ძალებმა დაგეგმეს და განახორციელეს კიდეც საქართველო-ამერიკის შორის დამყარებული ურთიერთთანამშრომლობის ჩასაშლელად. 

გენერალურ პროკურატურაში მნიშვნელოვან საქმეთა გამომძიებლებისა და საინფორმაციო-სადაზვერვო სამსახურის თანამშრომლებისგან შემდგარ საგამოძიებო ჯგუფს არც ერთი ზემოთ მოყვანილი ვერსია არ უარუყვია, თუმცა ეს ვერსიები არც განუხილავს... 

FBI-მ ამერიკის მოქალაქის მკვლელობის გამოძიება ქართველი გამომძიებლების გარეშე გააგრძელა და გამოძიების პროცესს, ქართველ კოლეგებზე ბევრად მეტი დრო მოანდომა. საქართველოს გენერალური პროკურატურის გამომძიებლებმა კი ამერიკის ცენტრალური სადაზვერვო სამმართველოს აგენტის მკვლელობის ძიების საქმე, მართლაც გასაკვირი ოპერატიულობით დაასრულეს. 

24-ე ვაზნა 

შემთხვევის ადგილზე გასულმა სპეცჯგუფმა, მკვლელობის ადგილის სიახლოვეს, შარმაიძის „აკს“-ის სისტემის ავტომატიდან გასროლილი 24-ე ვაზნის მასრა იპოვა, თუმცა მოგვიანებით. საქმე ისაა, რომ შემთხვევის ადგილის დასათვალიერებლად, პირველად ელდარ გოგოლაძე წაიყვანეს – 10 აგვისტოს, 16 აგვისტოს, უკვე შარმაიძის თანმხლებნი – ბედოიძე და ბერბიჭაშვილი, ხოლო 17 აგვისტოს – თავად შარმაიძე. სამართალდამცველებმა შემთხვევის ადგილზე მხოლოდ მეოთხედ მისვლისას იპოვეს მწვანე ნარგავების ქვეშ დაგდებული მტკიცებულება _ მასრა, როგორც ექსპერტიზამ დაადგინა, შარმაიძის ავტომატიდან გასროლილი. ამ მასრის შესახებ დღესაც სერიოზულ ეჭვებს გამოთქვამენ, აცხადებენ, რომ ის შემთხვევის ადგილზე დააგდეს. 

ამ ვერსიას ეთანხმება უშიშროების სამსახურის მაშინდელი უფროსი, ირაკლი ბათიაშვილი: „ის მასრა, რომელიც, ვითომდა, შემთხვევის ადგილზე იქნა აღმოჩენილი, უკვე მკვლელობის შემდეგ დააგდეს. როცა ნივთმტკიცება დასჭირდათ, მივიდნენ, გაისროლეს გვარდიელის ავტომატიდან, მასრა აიღეს და ნივთმტკიცებაც მოიპოვეს – ეს ნამდვილად ვიცი“. 

... გამოძიებამ ბოლომდე ვერ მიაგნო ვუდროფისთვის ნასროლი საბედისწერო ტყვიის ისეთ ფრაგმენტს, რომლითაც დადგინდებოდა, რომ ის ნამდვილად ანზორ შარმაიძის იარაღიდან იყო გასროლილი. სხვათა შორის, დღემდე პასუხგაუცემელია კითხვა საბედისწერო ტყვიის გულის გაუჩინარების შესახებ. ვუდროფის თხემ-კეფიდან გამოვარდნილმა ტყვიამ გახია მანქანის ჭერის დერმატინის საფარი და შიგნიდან დააზიანა თუნუქის სახურავი. ზემოდან მანქანის სახურავი გახვრეტილი არ არის, მხოლოდ ამოზნექილია. შესაბამისად, ტყვია მანქანაში უნდა ეპოვათ, მაგრამ ასე არ მოხდა _ საგამოძიებო ჯგუფმა ტყვიის გულას ვერ მიაგნო. 

ამიტომაც ვერსია მანქანის სალონში გასროლის შესახებ თავისთავად გამოირიცხა იმის გამო, რომ ახლო მანძილიდან სროლის შემთხვევაში, ვუდროფს ჭრილობაზე დენთის კვალი უნდა ჰქონოდა, რაც კრიმინალისტ-ექსპერტებმა ვერ აღმოაჩინეს. 

ერთი სიტყვით, გამოძიება ეცადა საქმე იმგვარად წარემართა, რომ „ცერეუშნიკის“ მკვლელობას პოლიტიკური სარჩული მოშორებოდა და ასეც მოხდა. გამოძიებას ხელი შეუწყო თავად ანზორ შარმაიძემ და მისმა მეგობრებმა. 

საქართველოში ჩამოსული ცენტრალური სადაზვერვო სამსახურის პირველი წარმომადგენლის, ამერიკის საელჩოს თანამშრომლის, ფრედ ვუდროფის სიკვდილის მონათვლა რიგითი გვარდიელის ხულიგნობის შედეგად მომხდარ ტრაგიკულ შემთხვევად, ხელს აძლევდა ყველას, ვისაც პირადად, სამსახურებრივად თუ სახელმწიფოებრივი თვალსაზრისით ეხებოდა ეს ამბავი. ყველას, გარდა თავად ანზორ შარმაიძისა... 

მკვლელობის თვითმხილველი ელდარ გოგოლაძე, დღესაც საფუძვლიანადაა დარწმუნებული, რომ მისი უცხოელი კოლეგა და მეგობარი შემთხვევით გასროლილმა საბედისწერო ტყვიამ გამოასალმა სიცოცხლეს. 

„ფრედის მკვლელობის შემდეგ, თითქმის 2 თვის მანძილზე, საოცარ სტრესში ვიყავი. დღესაც კი, ხანდახან როცა ვფიქრობ რა მოხდა, საოცარი ემოცია მეუფლება. ფრედი ნამდვილად შარმაიძის მიერ გასროლილი ტყვიით მოკვდა. ყველა ის ვერსია, რასაც ანვითარებენ, დღესაც კი აბსურდულია. ამ ვერსიას ანვითარებდნენ ის ადამიანები, რომლებსაც საქართველოს იმიჯის შერყევა სურდათ. ჩემი საეჭვო დაკავშირება ამ ამბავთან, სახელმწიფო მეთაურის იმიჯის შერყევასთან პირდაპირ კავშირში იყო. ამიტომაც ვთხოვე აშშ-ს ელჩს, კენტ ბრაუნს, რომ გამოძიების ჩასატარებლად, FBI მოეწვია. ასეც მოხდა. ვერსიას ვუდროფის მკვლელობისთვის პოლიტიკური სარჩულის დადების თაობაზე, შოთა კვირაია ანვითარებდა. არც გენერალურ პროკურატურას და არც FBI-ის სპეციალისტთა ჯგუფს ასეთი დასკვნა არ გაუკეთებია. იმ ხალხს, ვისაც ამ ვერსიის ამოტივტივება უნდოდა, პირადი ინტერესები ამოძრავებდა, მათი საეჭვო საქმანობის შესახებ მე ძალიან ბევრ და ძალიან სერიოზულ ინფორმაციებს ვფლობდი, აი, ეს იყო მათი ჩემთან დაპირისპირების მიზეზი,“ – ამბობს ედუარდ შევარდნაძის დაცვის სამსახურის ყოფილი უფროსი, ელდარ გოგოლაძე. 

ელდარ გოგოლაძემ დაცვის სამსახური საკუთარი განცხადების საფუძველზე დატოვა და გამოძიების დასრულების შემდეგ, ახალ თანამდებობაზე დაინიშნა უშიშროების სამსახურის ტერორიზმისა და ნარკომაფიის წინააღმდეგ ბრძოლის სამმართველოს უფროსად. 1996 წლის გაზაფხულზე, ელდარ გოგოლაძე, უშიშროების მაშინდელი მინისტრის, შოთა კვირაიას ბრძანებით, 1995 წლის 29 აგვისტოს, ტერაქტის თაობაზე არსებული ინფორმაციის დაფარვისთვის დააკავეს. უშიშროების იზოლატორში გამომწყვდეული თანამშრომლისგან, უშიშროების სამინისტროს გამომძიებლები 3 წლის წინ მომხდარი მკვლელობის _ ფრედ ვუდროფის მკვლელობის აღიარებასაც ითხოვდნენ... 

... როგორც FBI-დან გამოგზავნილი მასალებით ირკვევა, ფრედ ვუდროფის მკვლელობის დეტალების გასაცნობად, საიდუმლო აგენტთა პირველი ჯგუფი 1993 წლის 11 აგვისტოს ჩამოვიდა. მათ შორის იყვნენ ზედამხედველი სპეცაგენტი ანუ ჯგუფის ხელმძღვანელი, მკვლელობათა ექსპერტი, ცეცხლსასროლი იარაღის ექსპერტი და ფოტოექსპერტი. მათი უსაფრთხოების ზომების მკაცრად უზრუნველყოფას ორი დღის განმავლობაში ითხოვდა საგამოძიებო ბიურო საქართველოში, აშშ-ის საელჩოსგან. ამერიკული სპეცსამსახურების თანამშრომლები საქართველოში – არასტაბილურ კონფლიქტის ზონაში უსაფრთხოების ზომების დაცვის რამდენიმეგვერდიანი მითითებით ჩამოვიდნენ, სადაც ისიც კი იყო განსაზღვრული, როგორ უნდა დაეგმანათ სასტუმროს ნომრის კარ-ფანჯრები. საქართველოში სპეცაგენტებმა ქართულ და რუსულენოვანი თარჯიმნები ამერიკიდანვე ჩამოიყვანეს. მათი თბილისში ჩამოსვლისას, ვუდროფის გვამი ჯერ კიდევ საქართველოში ესვენა. ვაშინგტონში უკვე 9 აგვისტოს გადაწყვიტეს, რომ ცხედრის სამშობლოში გადასასვენებლად, თბილისს თვით ცენტრალური სადაზვერვო სამმართველოს შეფი, ჯეიმს ვულსი ესტუმრებოდა. ვულსი 8 აგვისტოს, მკვლელობის დღეს, უკვე მოსკოვში იმყოფებოდა. მას ყოფილი საბჭოთა კავშირის რესპუბლიკებში ტურნე ჰქონდა დაგეგმილი. თბილისს ის ოფიციალური ვიზიტით უნდა სწვეოდა და შეხვედრები ჩაეტარებინა. ვუდროფის მკვლელობამ გეგმები შეცვალა. 16 აგვისტოს საქართველოს დედაქალაქში ჩამოსული, ის თბილისის აეროპორტს არ გასცილებია. იქვე დაახვედრეს აშშ-ის დროშაგადაფარებულ კუბოში ჩასვენებული ვუდროფის ცხედარი. აეროპორტში ჯეიმს ვულსს, ედუარდ შევარდნაძე და მაშინდელი საინფორმაციო-სადაზვერვო სამსახურის უფროსი, ირაკლი ბათიაშვილი დახვდნენ. რამდენიმე დიპლომატიურ-ზრდილობიანი ფრაზის გაცვლა-გამოცვლის შემდეგ, კარგა ხნის მანძილზე, გლობალურ პოლიტიკურ თემებზე ისაუბრეს... FBI-ის მიერ გამოგზავნილ დოკუმენტებში მითითებულია, რომ ვულსმა ცხედარი ფრანკფურტში გადაასვენა, იქიდან კი _ აშშ-ში. 

თბილისში მყოფი ამერიკელი გამომძიებლები კი მკვლელობის დეტალებს აგროვებდნენ. 13 აგვისტოს, ისინი სახელმწიფოს მეთაურს ედუარდ შევარდნაძეს შეხვდნენ, რომელმაც მუშაობის პროცესში სრული მხარდაჭერა აღუთქვა. 

საქართველოში ჩამოსულმა FBI-ის აგენტებმა, თავდაპირველად, რამდენიმე მცდარი ცნობა მიიღეს. კერძოდ: თითქოს, მანქანა, რომელშიც ფრედ ვუდროფი მოკლეს, ტყვიით არ დაზიანებულა; თითქოს, მკვლელობის იარაღი იყო ავტომატი „AK-47“; თითქოს, სასიკვდილო ჭრილობის შემავალი ხვრელი მდებარეობდა შუბლზე, მარჯვენა თვალს ზემოთ, გამომავალი კი _ კეფაზე. 

მოგვიანებით, მკვლელობის იარაღად აღიარებული ავტომატი, პირველი მონაცემებისგან განსხვავებით, „AK-47“ კი არა, „AK-74“ აღმოჩნდა. რაც შეეხება ჭრილობას, ეს დეტალი სხვა ორ შეცდომაზე ბევრად უფრო საინტერესოა იმდენად, რამდენადაც ქართველმა ექსპერტებმა გვამის გაკვეთის შემდეგ, დასკვნაში ჩაწერეს: „შემავალი ცეცხლსასროლი ნაიარევი განლაგებულია შუბლის მიდამოებში, მარჯვნივ, გამომავალი კი – კეფაზე“. ექსპერტიზის ასეთმა დასკვნამ გამოძიების პროცესში მკვლელობის თვითმხილველთა ჩვენებების შეცლა გამოიწვია. კერძოდ, მკვლელობის დროს, მანქანაში მჯდომმა ერთ-ერთმა ქალმა, რომელიც მკვლელობის მომენტში, ფრედ ვუდროფთან ერთად, უკანა სავარძელზე იჯდა, ახსნა-განმარტებისა და რამდენიმე ჩვენების მიცემის შემდეგ გაიხსენა: „როდესაც გზაზე ავტომატით გადამდგარი პირები შევნიშნეთ, მეც და ფრედიმაც თვალი გავაყოლეთო“. 

სამშობლოში გადასვენებული ფრედ ვუდროფის ცხედარი ამერიკელმა ექსპერტებმაც გაკვეთეს. გაკვეთა ბეთესლას საზღვაო ძალების ჰოსპიტალში ჩატარდა. FBI-ის საგამოძიებო მასალებში პირდაპირ არის ნათქვამი: „პირველი დათვალიერებით ჩანდა, რომ ჭრილობა მარჯვენა თვალთან შემავალი იყო, მაგრამ გაკვეთის შემდეგ საბოლოოდ დავრწმუნდით, რომ მარჯვენა თვალთან ჭრილობა გამავალია. ქართველი ექსპერტების მიერ საწინააღმდეგო დასკვნის გამოტანა მათ მწირ ტექნიკურ შესაძლებლობებს შეიძლება დაბრალდეს. სხვა ეჭვის გამოთქმის საფუძველი ჩვენ არ გვაქვს“.

და კიდევ ერთი, FBI-ის ექსპერტებმა გამოუსადეგრად ჩათვალეს ვუდროფის თავიდან ამოღებული მეტალის ფრაგმენტი, რომელიც ქართველმა სამართალდამცველებმა და ექსპერტებმა ტყვიის გარსის ფრაგმენტად მიიჩნიეს, თუმცა აღნიშნეს, რომ ამის მიხედვით, ტყვიის და მით უმეტეს იარაღის ტიპზე მსჯელობა შეუძლებელია. ამერიკელმა ექსპერტებმა დასკვნაში კი ასეთი რამ ჩაწერეს: „ეს მეტალის ფრაგმენტი ტყვიის არანაირ ნიშანთვისებას არ ატარებს და შეუძლებელია იარაღთან რაიმე კავშირი ჰქონდეს. ამ მეტალის ფრაგმენტს არავითარი მნიშვნელობა არ გააჩნია“. 

გამოძიებამ ბოლომდე ვერ მიაგნო ვუდროფისთვის საბედისწერო ტყვიის ისეთ ფრაგმენტს, რომლითაც დადგინდებოდა, რომ ის ნამდვილად ანზორ შარმაიძის იარაღიდან იყო ნასროლი. 

სხვათა შორის, ვუდროფის სიკვდილის შემდეგ ცნობილი გახდა, რომ სპეცაგენტი ვაშინგტონმა საქართველოში, საერთაშორისო ნარკომაფიის არხების დასაზვერად გამოგზავნა. ამას ადასტურებს ცსს-ს გენერალური დირექტორის, ჯეიმს ვულსის აშშს-ს კონგრესისთვის 1994 წელს წარდგენილი ანგარიში, სადაც მან განაცხადა, რომ ვუდროფს სერიოზული გამოცდილება ჰქონდა ნარკომაფიის წინააღმდეგ ბრძოლის საქმეში და, რომ მისი საქართველოში გაგზავნის ერთ-ერთი დანიშნულება ნარკომაფიის შესაძლო მარშრუტის დადგენა და მის წინააღმდეგ ბრძოლაც იყო... გაზეთმა „Известиа“-მ ამ თემას ვრცელი წერილიც მიუძღვნა: 

„საქართველოში, ნარკოვაჭრობის თვალსაზრისით, სიტუაცია იმდენად დაიძაბა, რომ ედუარდ შევარდნაძე იძულებული გახდა, მდგომარეობის განმუხტვის მიზნით, ნარკოლოგიური ტესტი ჩაეტარებინა. შევარდნაძე დეტალურ ინფორმაციებს ფლობდა, თუ რა ხდებოდა საქართველოში, თუ რა მასშტაბებს მიაღწია ნარკომაფიამ. ვუდროფმა ნარკობიზნესის, კერძოდ, ჰეროინით ვაჭრობის შესახებ ძალიან სერიოზული ინფორმაციები მოიპოვა და მიაწოდა ოლდრიჯ ეიმსს. სწორედ ეიმსი იყო ის პიროვნება, ვისთანაც პირდაპირი კონტაქტი ჰქონდა ვუდროფს ანუ მხოლოდ მისთვის უნდა მიეწოდებინა მოპოვებული ინფორმაციები. ეიმსმა ვუდროფისგან მიიღო ინფორმაცია საქართველოში ნარკომაფიის არსებობის შესახებ და შეატყობინა მოსკოვს, მოსკოვიდან კი გაიცა ვუდროფის მოკვლის ბრძანება. უფრო ზუსტად, საქართველოში ჩამოვიდა ინფორმაცია და მითითება ვუდროფის მკვლელობის თაობაზე. ნარკობიზნესით დასაქმებულმა პირებმა _ შევარდნაძის დაცვის სამსახურის უფროსმა, ცსს-ს აგენტის მკვლელობა სისრულეში მოიყვანა“. 

ელდარ გოგოლაძე ამ ვერსიას კატეგორიულად არ ეთანხმება: 

„ეს ვერსია სისულელეა. როგორ შეიძლებოდა, რომ ფრედს ინფორმაციები ეიმსისთვის მიეწოდებინა, როცა ცსს-ს იმ პერიოდში უკვე კარგა ხნის გაშიფრული ყავდა ოლდრიჯ ეიმსი. სწორედ ამიტომაც მოხდა, რომ ის ოპერატიულ სამუშაოს ჩამოაშორეს. ვფიქრობ, რომ ეიმსზე სერიოზული ეჭვები ჰქონდა ფრედსაც, ამიტომაც ის არანაირ ინფორმაციას არ მიაწოდებდა ეიმსს. ერთი სიტყვით, ეიმსთან დაკავშირებული ვერსია ბლეფია“. 

რაც შეეხება საქართველოში საერთაშორისო ნარკოცენტრის შექმნის პროექტს, ელდარ გოგოლაძე აცხადებს, რომ პროექტები, თანაც საკმაოდ სერიოზული, მრავლად იყო, მაგრამ მათ ასამუშავებლად, საქართველო მზად არ აღმოჩნდა...“

 

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 28 Oct 2020 12:42:08 +0400
ბანკზე თავდამსხმელი თანამზრახველებთან კომუნიკაციას ე.წ. დახურული ნომრით ამყარებდა? https://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6989-ბანკზე-თავდამსხმელი-თანამზრახველებთან-კომუნიკაციას-ე-წ-დახურული-ნომრით-ამყარებდა.html https://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6989-ბანკზე-თავდამსხმელი-თანამზრახველებთან-კომუნიკაციას-ე-წ-დახურული-ნომრით-ამყარებდა.html

ჰქონდა თუ არა მძარცველს წვდომა ბანკის თანამშრომელთა დოსიეებზე _ ვახტანგ მაისაიას სკანდალური ანალიზი

2020 წლის საპარლამენტო არჩევნებამდე რამდენიმე დღით ადრე, საქართველოს ბანკის ზუგდიდის ფილიალში შეიარაღებული პირი შეიჭრა და თანხის გამოძალვის მოთხოვნით, მძევლები აიყვანა. მართალია, თავდამსხმელის მოთხოვნილი 500 ათასი აშშ დოლარი პოლიციის მაღალჩინოსანმა გარედან შეიტანა, მაგრამ მომხდარს თამამად შეგვიძლია საუკუნის ძარცვა ვუწოდოთ. შსს-ს ინფორმაციით, პირი, რომელიც ბანკში შეიჭრა და 43 მძევალი აიყვანა, ბადრი ესებუაა. უწყების ინფორმაციითვე, ბრალდებული ბადრი ესებუა სოფელ გრიგოლისიდანაა. თავდაპირველად, გამოძიება ყაჩაღობის მუხლით დაიწყო, თუმცა შემდეგ ტერორიზმის კვალიფიკაცია მიეცა. „ვერსია“ სამხედრო საკითხების ექსპერტ ვახტანგ მაისაიას დაუკავშირდა, რათა ზუგდიდის სკანდალურ საქმეზე არსებულ ლოგიკურ კითხვებზე სპეციალისტის პასუხი მიგვეღო:

 

_ თავიდანვე მისი ფსიქოპორტრეტი დავახასიათე. ერთ-ერთი პირველი ვამბობდი, რომ თავდამსხმელი პროფესიონალი და სამხედრო პირი, შეიძლება, სპეცდანიშნულების რაზმის მებრძოლიცაა და გავლილი აქვს სპეცმომზადება. ამ ეტაპზეც იმავე აზრზე ვრჩები _ ეს ადამიანი კარგად მომზადებული პროფესიონალია და, როგორც ჩანს, საბრძოლო გამოცდილება, განსაკუთრებით ბოლოდროინდელ შეიარაღებულ თუ სამხედრო კონფლიქტებში აქვს. აქვე, ორი ნიუანსია მნიშვნელოვანი _ შეიძლება, საბრძოლო გამოცდილება მეც მაქვს, როგორც აფხაზეთისა და პანკისის ოპერაციაში მონაწილეს, მაგრამ მას მერე, საბრძოლო მოქმედებაში მონაწილეობა არ მიმიღია და როცა დიდხანს არ მონაწილეობ, უნარები გიჩლუნგდება. დავუშვათ, ანალოგიური ქმედება მე რომ ჩამედინა, ასეთი თვითდაჯერებული ვერ ვიქნებოდი. ის კი თვითდაჯერებული იყო, რაც იმას ნიშნავს, რომ სერიოზული გამოცდილება ბოლო საბრძოლო მოქმედებებში აქვს მიღებული. მან კარგად იცოდა მოწყობილობა, შენობის ადგილმდებარეობა და, როგორც ჩანს, წვდომა ბანკის თანამშრომლების დოსიეებზეც ჰქონდა. 

_ ამას რატომ ამბობთ? 

_ თანამშრომლებთან კარგად ოპერირებდა და რამდენიმე სატყუარაც გამოიყენა. სხვათა შორის, ისიც, ალბათ, ერთგვარი სატყუარა იყო, საქართველოს შეიარაღებული ძალების სამკლაურით რომ მივიდა, თორემ ასეთი სამკლაურით, რომელი ჭკუათმყოფელი მივა გასაძარცვად. ისე, ასეთი სამხედრო ფორმა მეც მაქვს, მაგრამ რაღაც სპეცოპერაციაში მონაწილეობისას, მისი ჩაცმა რომ მოვინდომო, ყველა ვარიანტში, ამ ემბლემას მოვიხსნი, რათა დამატებითი იდენტიფიკაციის მომენტი გამოვრიცხო, მაგრამ თუ მინდა, რომ ვიღაც დავაბნიო და შორი გზით წავიყვანო, მაშინ შეიძლება, რუსეთის შეიარაღებული ძალების ნიშანიც კი მივაკრა და ეს ქმედება ისე ჩავიდინო ანუ ეს სატყუარას ტიპის ტაქტიკაა. სიღრმისეული დაზვერვის მებრძოლებს ასეთ რამეებს ასწავლიან და ეს ტაქტიკური ელემენტია. 

არც ის უნდა გამოვრიცხოთ, რომ შეიძლება, დისკრედიტაცია ყოფილიყო _ ფსიქოლოგიური ომის ერთ-ერთი სახეობა, რომელიმე შეიარაღებული ძალების დისკრედიტაციაა ანუ მას ფსიქოლოგიური ბრძოლის ტრენინგიც, როგორც ჩანს, გავლილი ჰქონდა. 

_ ესე იგი, შესაძლოა, შეიარაღებული ძალების ფორმა იმიტომ ჩაიცვა, რომ ამ უწყების დისკრედიტაციას ცდილობდა? 

_ ფორმა, შეიძლება, სპეცოპერაციის ჩასატარებლად ჩაიცვა, რადგან ბუნებრივია, ეს ფორმა აუცილებელია, რათა ასეთ დროს, თავს თავისუფლად გრძნობდეს. არაპროფესიონალი და „პრაფანი“ რომ ყოფილიყო, ასეთი დონის ოპერაციას სამოქალაქო ფორმით ჩაატარებდა. აი, მაგალითად, არაპროფესიონალებმა ინკასატორის მანქანა დააყაჩაღეს და ვნახეთ, რომ მეორე დღესვე დააკავეს; ასევე, ავტოგასამართი სადგურის დამყაჩაღებლებიც მალევე დააკავეს. 

_ ბატონო ვახტანგ, ყველაფერ ამასთან ერთად, საგულისხმოა, რომ თავდამსხმელი ბანკში შეიჭრა და ნახევარი მილიონი დოლარი ბანკიდან კი არა, გარედან მოითხოვა... ეს იმ ვარაუდის საფუძველს ხომ არ იძლევა, რომ ის, რაც მოხდა, პოლიტიკური აქტი იყო? 

_ ამიტომ ვთქვი, რომ ეს კლასიკური ტერორისტული აქტია. ჩემი სპეციალიზაცია ტერორიზმთან ბრძოლის მიმართულებაა და ეუთო-ს ექსპერტიც ვიყავი, ამ კურსს თსუ-სა და სხვადასხვა სამხედრო აკადემიაში ვასწავლი. ამიტომ ვიცი, რაზეცაა საუბარი. ეს კლასიკური ტერორისტული აქტია. თავდამსხმელი კი ამბობდა, მე ტერორისტი არ ვარო, თუმცა მის გასაგონად ვამბობ _ უკაცრავად, მაგრამ თქვენ ტერორისტი ბრძანდებით, რომელმაც კლასიკური ტერორისტული აქტი მოაწყვეთ! 

ტერორისტულ აქტებში 9 ქმედება არსებობს, ეს დეფინიციები მე შევიტანე, როცა ტერორიზმთან ბრძოლის ეროვნული სტრატეგიაზე ვმუშაობდი ანუ ჩემი მოსაზრებები წარვუდგინე და გაითვალისწინეს. იქ გაწერილია, რას ნიშნავს ტერორისტული აქტი, ეს დოკუმენტი სუს-მა რამდენიმე ხნის წინ მიიღო და მასში წერია, რომ შენობის დაკავება-დაზიანება, მძევლების აყვანა, დივერსიული რეიდის ჩატარება, რა დროსაც საფრთხე ადამიანების სიცოცხლეს ექმნება, არის ტერორისტული აქტი! 

_ ტერორისტული აქტი ჩვეულებრივი კრიმინალისგან რით განსხვავდება? 

_ ტერორისტულ აქტს აუცილებლად უნდა ჰქონდეს პოლიტიკური მოტივი, მიზანი ან მისია. 

_ ბანკის მძარცველს პოლიტიკური მოთხოვნები არ ჰქონია... 

_ დიახ, მაგრამ პოლიტიკური მოტივაცია აშკარად შეინიშნებოდა. 

_ ანუ? 

_ სამართალდამცავი ორგანოების დისკრედიტაცია პოლიტიკური ქმედებაა. ამასთან, მან სახელმწიფოს, პრაქტიკულად, საინფორმაციო და ფსიქოლოგიური ომი გაუმართა, რაც პოლიტიკური შიგთავსია. როდესაც ასეთი ქმედება არჩევნების წინ ხდება, ესეც არაპირდაპირი პოლიტიკური მოტივაციაა. 

_ რა შეიძლება იდგეს ყველაფერ ამის უკან, კვალი რუსეთამდე ხომ არ მივა? 

_ შესაძლოა, ეს ჰიბრიდული დივერსიული აქციაა, მით უმეტეს, რომ რუსეთის სპეცსამსახურებს ასეთი ჰიბრიდული ოპერაციების საკმაოდ კარგი გამოცდილება აქვთ. 

შემიძლია, ერთი მაგალითი მოგიყვანოთ: 2010 წელს, ჩეჩნეთის რესპუბლიკის ტერიტორიაზე, სპეციალური დანიშნულების აკადემია დაარსდა, სადაც მომზადებას სპეცდანიშნულების რაზმის მებრძოლები გადიან. ეს აკადემია ეროვნული გვარდიის სპეცსამსახურს ემორჩილება, რომელიც რუსეთის ფედერაციაში ახლახანს შეიქმნა. ამ აკადემიის ფორმატში, კურსანტებს ეძლევათ დავალება, რომ მიმდებარე სახელმწიფოს ტერიტორიაზე ჩუმად გადავიდნენ, პროდუქტები იყიდონ და უკან დაბრუნდნენ. ეს კურსანტებისთის ჩათვლის ვარიანტია ანუ გამოცდას ასე აბარებენ. თუ გავითვალისწინებთ, რომ ასეთ დავალებებს რიგით კურსანტებს აძლევენ, რა გასაკვირია, კონფლიქტის კერაში, სადაც ფედერალური უშიშროების სამსახურის ოპერატიული სადაზვერვო სამსახურები მუშაობენ, ასეთი ოპერაცია განეხორციელებინა? 

_ ბატონო ვახტანგ, ბევრს გაუჩნდა კითხვა, რამდენად რეალურია, რომ ადამიანს, დაახლოებით, 7 საათის განმავლობაში, გახსნილი „ლიმონკა“ ეჭიროს? 

_ ეს შეიძლება „მულაჟი“ იყო ანუ ნამდვილი ყუმბარა არ ჰქონდა. მას ე.წ. ლიფჩიკი ეცვა, სადაც ყუმბარების ჩასადები, სპეციალური ჯიბეებია, იქვეა ჯიბე მჭიდებისთვისაც. ამ „ლიფჩიკს“ ჯავშანჟილეტის სახითაც იყენებენ. მოკლედ, თუ მას ჰქონდა „მულაჟი“, ეს არ ნიშნავს, რომ საბრძოლო ყუმბარები არ ექნებოდა. იმის გარკვევა, ეს სასწავლო ყუმბარაა თუ საბრძოლო, შორიდან შეუძლებელია. შიგნით რომელიმე მძევალი პროფესიონალი რომ ყოფილიყო, დააფიქსირებდა, სატყუარა იყო თუ ნამდვილი. 

თავისუფლად შესაძლებელია, ეს ნამდვილი ყუმბარა ყოფილიყო, რადგან დროებით შეიძლება გაეკეთებინა ე.წ. ზადვიშკა და ასე გაეჩერებინა, თუმცა 7 საათის განმავლობაში, ყუმბარის ასე დაკავება და თან ავტომატური იარაღით გადაადგილება, ცოტა საეჭვოა. თუ ადამიანს ფსიქოლოგიური და ფიზიკური სპეცმომზადება აქვს გავლილი, შეუძლია, გარკვეული დროის განმავლობაში, ხელყუმბარა გახსნილ მდგომარეობაში ეჭიროს, მაგრამ არც იმის გამორიცხვა შეიძლება, რომ ხელყუმბარა გახსნილი მხოლოდ მოლაპარაკების დროს ჰქონდა... 

_ ჩნდება კითხვა: მოქმედებდა თუ არა მარტო? ერთი ვერსიით, შესაძლოა, მძევლებში ჰყავდა თანამზრახველი... 

_ უდანაშაულობის პრეზუმპციას ვერ დავარღვევ, მაგრამ როგორც ჩანს, მარტო არ მოქმედებდა _ მას ჰყავდა თანამზრახველები, უშუალოდ პერიმეტრის შიგნით... გულშემატკივრები ყველა ვარიანტში ეყოლებოდა. არ გამოვრიცხავ, რომ დახურული ნომრიდან დაფიქსირებულიყო კომუნიკაცია თანამზრახველებთან. ამის დადგენა გამოძიების პრეროგატივაა. 

არც იმას გამოვრიცხავ, შიგნითაც ჰყოლოდა თანამზრახველები იმიტომ, რომ მძევლები იღებდნენ ფოტოებს, ჰქონდათ სატელეფონო კომუნიკაცია. „ოდიშმა“ გაავრცელა კადრი, რომელიც მძევალმა ფარულად გადაიღო და ესეც გამიკვირდა, რადგან ყოველთვის, როცა მძევლები აჰყავთ, ართმევენ კომუნიკაციის საშუალებებს. მაგალითად, ნორდოსტში და ბესლანის ტრაგედიის დროს, ტერორისტებმა, პირველ რიგში, ამოიღეს საკომუნიკაციო საშუალებები. ეს მძარცველი კი ისეთი სულელი არ უნდა იყოს, ვერ დაეფიქსირებინა, რომ მას ვიღაცამ ფოტო გადაუღო. 

მოკლედ, არ გამოვრიცხავ, რომ შიგნით იყო ვიღაც, ვინც ამყარებდა კომუნიკაციას გარე პირებთან. თუ მაღალი დონის სპეციალისტები არიან, შეიძლება, არავერბალური კომუნიკაცია ჰქონდეთ, მაგალითად, ჟესტიკულაციით. ის აძლევდა საშუალებას მძევლებს, კომუნიკაცია ჰქონოდათ გარესამყაროსთან, რაც იწვევს გაკვირვებას. როგორც ჩანს, ან მას აწყობდა ე.წ. პიარი გაეკეთებინა, ან ჰყავდა თანამზრახველი, რომლის საშუალებითაც, გარესამყაროსთან კომუნიკაციას ამყარებდა. 

_ ბატონო ვახტანგ, დავუშვათ, თავდამსხმელი მოქმედი სამხედროა. რომელ ვერსიას უფრო რეალისტურად მიიჩნევთ _ ის განაწყენებულია და თავისი უპირატესობის დამტკიცება უნდოდა, თუ ეს შეკვეთილი პოლიტიკური აქტი იყო? 

_ პირველ ვარიანტს ლოგიკა აქვს, რადგან თავდამსხმელმა იმ რაოდენობის თანხა მოითხოვა, რომლის დანომვრასაც დიდი დრო დასჭირდებოდა... 

_ ანუ ფულს გადაცემამდე ვერ დანომრავდნენ? 

_ დანომვრას რამდენიმე საათი სჭირდება. როცა მძევლები აჰყავთ და საუბარი თანხის გადაცემაზეა, პოლიცია ცდილობს, გაახანგრძლივოს გამტაცებელთან ურთიერთობა, რათა დანომვრა მოასწროს. 500 ათასის დანომვრას რამდენიმე საათი დასჭირდებოდა. ისე, აზრი დანომვრასაც არ ექნებოდა, რადგან თუ აღნიშნული ტერორისტი, დიდი ალბათობით, ოკუპირებული აფხაზეთის ტერიტორიაზე უნდა გადასულიყო, იქ დანომრილი კუპიურების გავრცელებას აზრი არ ექნებოდა, რადგან ჩვენსა და ოკუპირებული აფხაზეთის სპეცსამსახურებს შორის, კავშირი არ არსებობს. 

რომ ამბობენ, „ჟუჩოკი“ რატომ არ ჩაუყენესო, ჯერ ერთი, ყველა პოლიციის „პიკაპს“ ავტომატურად აქვს სატელიტური კავშირგაბმულობის საშუალება და, როგორც ჩანს, მან სპეციალურად მოითხოვა პოლიციური მანქანა. თავი ტყის მასივამდე მიაყვანინა და შემდეგ, თვითონ ტყეში გაუჩინარდა, ტყეში კი დრონებიც ვერ იპოვიდნენ. სამეგრელოდან ვარ და ჩემს სოფელში ისეთი ტყის მასივებია, ძნელია, რამე იპოვო, მით უმეტეს, თუ ადამიანი მომზადებულია... 

ასევე, მან საკმაოდ დიდი მარყუჟი გააკეთა, როგორც ჩანს, შემთხვევით არ უვლია. სხვათა შორის, თავის დროზე, აშშ-ის სამხედრო ძალების აკადემიაში რეინჯერებს ვწვრთნიდი, ხელჩართულ ბრძოლას ვასწავლიდი და ვიცი, რომ გამქცევისთვის 5 კილომეტრის გარბენა უკვე ფორაა, მით უმეტეს, ღამით. შეიძლება, მას სამალავიც ჰქონდა, სადაც თანხა დამალა, სამოქალაქო ფორმა ჩაიცვა და გზა ისე გააგრძელა. 

_ ისე, ბატონო ვახტანგ, საზოგადოება მომხდარს ცოტა იუმორით შეხვდა და კრიმინალის რომანტიზაციაც დაიწყო. ამის მიზეზი რა უნდა იყოს? 

_ ჯერ ერთი, ის, რომ თავდამსხმელმა მიზანს მიაღწია და სახელმწიფოს ფული, ბოდიში და, „აახია“, თან გაქცევაც მოახერხა. ეს მკრეხელური ნათქვამია, მაგრამ აბრაგობის ელემენტი შეიმჩნეოდა. „ვა, რა მაგარი ტიპია!“ _ ქვეცნობიერის დონეზე, ეს მომენტი შეიძლება, ყველას აქვს. 

მეორეც, თავდამსხმელმა საკმაოდ კარგად მოახდინა საინფორმაციო ველის დაპყრობა ანუ საინფორმაციო ომში დაასწრო და დადებითი იმიჯი შეიქმნა. 

ზოგს ჰგონია, სტოკჰოლმის სინდრომი განვითარდაო, მაგრამ ეს სინდრომი მაშინ ჩნდება, როცა ტერორისტები ძალიან მკაცრად იქცევიან და ადამიანს უჩნდება განცდა, რომ ასეთმა მკაცრმა დაინდო და არ მოკლა. აქ კი აბსოლუტურად სხვა რამ მოხდა _ ის ჯენტლმენურად იქცეოდა, აძლევდა საშუალებას მძევლებს, გაენაწილებინათ ხაჭაპური. აძლევდა კომუნიკაციის საშუალებას, ორსული და ხანდაზმული ქალბატონები გაუშვა. მძევლებს საპირფარეშოთი სარგებლობის ნებასაც რთავდა. ბესლანის ტრაგედიის დროს, მძევლებს საპირფარეშოში არ უშვებდნენ და ისინი საკუთარ შარდს სვამდნენ. ამ თავდამსხმელმა კი, ცუდი ტერმინია, მაგრამ უნდა ვთქვა, მძევლებს სასათბურე პირობები შეუქმნა. 

ამასთან, შეიძლება, ბევრია გამწარებული ხელისუფლებაზე, მძიმე სოციალური ფონია და ზოგი ფიქრობს, ძალიანაც კარგი, ჩვენი ჯინი ამოიღოო ანუ ყაჩაღის კი არა, აბრაგის იმიჯი შეიქმნა. არ გამიკვირდება, რომ ვინმე გამოჩნდეს და თქვას, ამ თანხით გაჭირვებულებს დაეხმარაო.

თათია გოჩაძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 28 Oct 2020 12:41:58 +0400
რამდენი ქართველი „კანონიერი ქურდი“ ემსხვერპლა კორონას https://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6988-რამდენი-ქართველი-„კანონიერი-ქურდი“-ემსხვერპლა-კორონას.html https://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6988-რამდენი-ქართველი-„კანონიერი-ქურდი“-ემსხვერპლა-კორონას.html

რომელი დანაშაული ხდებოდა კომენდატის საათის დროს ყველაზე ხშირად

რამდენიმე დღის წინ თბილისში, ავჭალაში, ვალერიან ნემსიწვერიძე საკუთარ მანქანაში ჩაცხრილეს. ნემსიწვერიძის შესახებ არაერთი ინფორმაცია გავრცელდა. ითქვა, რომ მას კრიმინალური წარსული ჰქონდა, რომ ციხის ბუნტში მონაწილეობდა და მეტიც, ბუნტის ერთ-ერთი ორგანიზატორი იყო. რეალურად კი, ციხის ბუნტს ორგანიზატორი არ ჰყოლია, ყველაფერი სპონტანურად მოხდა _ მსჯავრდებულმა გიორგი ავალიანმა, ბაჩო ახალაიას, მისსავე კაბინეტში ისე შემოარტყა, რომ უკანალზე გააცურა, რის შემდეგაც ავალიანს და მასთან ერთად ახალაიას კაბინეტში მყოფ ერთ-ერთ „კანონიერ ქურდს“, რომელიც ეტლში იჯდა, ცემა დაუწყეს. მერე ვიღაცამ დაიძახა, ქურდებს სცემენო და ბუნტიც ამის შემდეგ დაიწყო.

ნემსიწვერიძე ბუნტის ორგანიზატორი იმ მარტივი მიზეზითაც ვერ იქნებოდა, რომ არასდროს ყოფილა კრიმინალური ავტორიტეტი, არასდროს ყოფილა „შავი სამყაროს“ წევრი. ის ერთადერთი შემთხვევაც კი, რის გამოც ციხეში იჯდა, სტრასბურგში გაასაჩივრა და პროცესი მოიგო კიდეც _ სტრასბურგის სასამართლომ ნემსიწვერიძე სრულად გაამართლა. 

ჩვენი ინფორმაციით, ოჯახის წევრები და ადვოკატი იმედიანად არიან და სამართალდამცავთაგან მყარი გარანტია აქვთ, რომ მკვლელობა რამდენიმე დღეში გაიხსნება. დიდი ალბათობით, პოლიციამ მკვლელის ვინაობა იცის და მისი ადგილსამყოფელის დადგენითაა დაკავებული. 

როგორც გვეუბნებიან, მისი მკვლელობა ბიზნესს უკავშირდება, მაგრამ ისიც გავიგეთ, რომ რეალურად, ნემსიწვერიძე არ იყო ისეთ ბიზნესში, რის გამოც შესაძლოა, ადამიანი სასიკვდილოდ გაიმეტო ანუ საქმე ძალიან დიდ ფულს არ ეხებოდა. 

* * * 

ზოგადად, კრიმინალური სამყარო მძიმე დღეშია. ბოლო ერთი თვის განმავლობაში, კორონავირუსმა, ერთბაშად, ხუთი გავლენიანი „კანონიერი ქურდი“ იმსხვერპლა და მათ შორის, ემზარ ჯაფარიძეც, მეტსახელად „კვატია“, რომელიც ძველი ყაიდისა და დიდი გავლენის ავტორიტეტი იყო. 

სწორედ ვირუსის გამო, ევროპაში ქართული კრიმინალური დაჯგუფებები, პრაქტიკულად, დაშლილია და ამიტომაცაა, ბოლო დროს, ევროპელი სამართალდამცავები ქართულ კრიმინალურ დაჯგუფებებზე რომ აღარაფერს ამბობენ. 

„აქ ახლა ყველა გადარჩენაზე ფიქრობს. არ არის საუბარი ქურდობასა და ძარცვაზე, საუბარია ელემენტარულ პურის ფულსა და კიდევ იმაზე, რომ უსაბუთო კაცი შემთხვევით სადეპორტო ციხეში არ მოხვდე და საქართველოში არ გამოგიშვან. გარეთ პოლიცია და ჯარი ერთობლივად პატრულირებს და ამიტომ, ხელის განძრევა რთულია. ვისაც რამე აქვს, ერთმანეთს ვეხმარებით და 20 თუ 30 ევრო გვაქვს „საჩალიჩო“. არავინ იცის, როდემდე გაგრძელდება ეს სიტუაცია, მაგრამ ფაქტია, ახალი ტალღა წამოვიდა და აქაურობა კვლავ საგიჟეთს დაემსგავსა“, _ გვეუბნება ესპანეთში მცხოვრები ერთ-ერთი ქართველი. 

ამ ემიგრანტთან საუბარი დასრულებული გვქონდა, როცა გაირკვა, რომ ესპანეთში კვლავ უმკაცრესი ზომები შემოიღეს და ქვეყანა ყველა მიმართულებით ისევ ჩაიკეტა. ეს კი იმას ნიშნავს, რომ კრიმინალთათვის კვლავ უმძიმესი პერიოდი იწყება 20 და 30 ევროს სესხებითა და სახლში ჯდომით. 

* * * 

ზოგადად, ჩაკეტილმა ქალაქებმა საქართველოშიც გვაჩვენა, რომ ეს პროცედურა პირდაპირკავშირშია დანაშაულის კლებასთან. სხვა საკთხია, როგორ მოქმედებს ყველაფერი ეს ეკონომიკაზე. სწორედ ეკონომიკის ჩამოშლის გამოა, ხელისუფლება დღეს რომ აღარ კეტავს ქალაქებს და ამის გაკეთება არჩევნების შემდეგაც ურთულესი იქნება, რადგან ჩაკეტილი მოსახლეობის შენახვა ბიუჯეტს რამდენიმე ასეული მილიონი ლარი დაუჯდა, თანაც ეს თანხა ბიუჯეტში მაშინ არ იყო გათვალისწინებული და ფული ძირითადად ინფრასტრუქტურულ პროექტებს მოაკლდა. 

„ყველაზე ბევრი დანაშაული, რაც კომენდანტის საათის დროს ხდებოდა, ნარკოტიკების მოხმარება იყო. შეიკეტებოდნენ ბინაში და მიდიოდა დილამდე კაიფი. ყაჩაღობები, პრაქტიკულად, განულდა, ღამით ქურდობები მინიმუმამდე დავიდა, რადგან საკმარისი იყო, საპატრულო პოლიციის ეკიპაჟს ვინმე დაელანდა, ადვილი მისახვედრი იყო, ან კრიმინალი გახლდათ, ან მოქალაქე, რომელიც უნდა დაჯარიმებულიყო. უკაცრიელ ქალაქში კი ადამიანების შემჩნევა ძალიან იოლია. არ ვიცი, ჩაიკეტება თუ არა ისევ ქალაქები, მაგრამ დანაშაულის სტატისტიკას ეს პროცედურა რომ გაანულებს, უკვე ვნახეთ“, _ გვითხრა ყოფილმა ძალოვანმა.

ბათო ჯაფარიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 28 Oct 2020 12:41:55 +0400
ქმარმა ცოლი მოკლა! https://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6987-ქმარმა-ცოლი-მოკლა.html https://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6987-ქმარმა-ცოლი-მოკლა.html

ორმაგი მკვლელობის ექსკლუზიური დეტალები

გაუხსნელი საქმეები ახლაც მძიმე ტვირთად აწევთ სამართალდამცავებს. ყველა მაქსიმალურად ცდილობს, თვის, კვარტლისა თუ წლის ბოლოს, რაც შეიძლება ცოტა გაუხსნელი საქმე ჰქონდეს, თორემ პრემიას ვინ ჩივის, შესაძლოა, დააქვეითონ. ანალოგიური ხდებოდა ადრეც, საბჭოთა მილიციაში, როცა გაუხსნელი საქმეების სიჭარბის გამო, ჯერ აქვეითებდნენ, შემდეგ რეგიონში გადაჰყავდათ და თუ თავს იქაც ვერ გამოიჩენდა, სამსახურიდან უშვებდნენ. ამიტომაც იყო, დაკავებულ პირს ეშელონად რომ ჩააბამდნენ ხოლმე გაუხსნელ, მკვდარ საქმეებს, მაგრამ ეს, ძირითადად, ქურდობას ეხებოდა, თორემ მძიმე დანაშაულების (მკვლელობა, ყაჩაღობა) მიბმა ძნელია. ჰო, ის „ჩაბმული“ დანაშაულები რომ ეღიარებინა, სანაცვლოდ, დამნაშავე შეღავათს იღებდა და მოსალოდნელზე ნაკლებს უსჯიდნენ. ეს იცოდა ყველამ _ მოსამართლემ, პროკურორმა და რაღა თქმა უნდა, გამომძიებელმა.

საქმე, რომელსაც პოლიციის პოლკოვნიკი, ბატონი თენგიზი ლამის გადააყოლეს, იმდენად უცნაური იყო, რომ მას დღემდე ასწავლიან, როგორც პრაქტიკის ერთ-ერთ უიშვიათეს ნიმუშს. მკვლელობები და მკვლელობის მცდელობები, გატაცებული ბავშვი _ ყველაფერი ეს, ერთი საქმის ძიების დროს მოხდა. ამბავი კი, ერთი შეხედვით, უბედური შემთხვევით დაიწყო: შინ დაბრუნებულ ქმარსა და 7 წლის შვილს, დიასახლისი აბაზანაში გარდაცვლილი დახვდათ. წინასწარი ვერსიით, ქალს გული წაუვიდა და წყალში დაიხრჩო, მაგრამ ესქპერტიზის დასკვნა პირდაპირ მიანიშნებდა _ ქალი წყალში გაგუდეს. 

 

„გარდაცვლილის ქმარ-შვილი თიჯინების თეატრში იყო ანუ ქმარი გამოირიცხა, მას ალიბი ჰქონდა, რადგან მთელი იმ დროის განმავლობაში, ბავშვს არ მოსცილებია. ოჯახის სხვა წევრებიდან ცოცხალი მხოლოდ ქალის მამა იყო და ისიც ფსიქიატრიულში მკურნალობდა. გადავამოწმეთ და პაციენტი დაკეტილ პალატაში იმყოფებოდა, შესაბამისად, იქიდან ვერ გავიდოდა და რეალურად, არც გასულა _ ფსიქიატრიული მაშინ კარგად იყო დაცული. ძიების დროს გამოიკვეთა, რომ ქალი ადრეც იყო გათხოვილი და შვილი სწორედ პირველი ქორწინებიდან ჰყავდა. გადავამოწმეთ პირველი ქმარიც _ ქალაქში არ იმყოფებოდა და მომხდარის შესახებაც არაფერი იცოდა. მიზეზი, ვის რაში დასჭირდა ქალის მოკვლა, დაუდგენელი იყო და ყველაფერი ეს იმის ფონზე, რომ სახლიდან არაფერი იყო დაკარგული“, _ იხსენებს ერთ-ერთ ყველაზე საინტერესო საქმეს ბატონი თენგიზი. 

გამოძიების მეორე დღეს, ფსიქიატრიულიდან მილიცია გამოიძახეს: ღამით, უცნობი პირი შენობაში შევიდა, იმ პალატის კარი გააღო, სადაც მოკლული ქალის მამა იწვა და დანა დაარტყა. პირველი ჭრილობის შემდეგ, კაცმა არაადამიანური ხმით იყვირა, თავდამსხმელმა დანა მეორედ მოიქნია, თუმცა ამჯერად მოხუცმა ხელი შეაშველა და მტევანი გაეგლიჯა. მკვლელობის მცდელობა წარუმატებლად დასრულდა. 

გამოძიებამ, რაღა თქმა უნდა, ეს ორი საქმე გააერთიანა, თუმცა მოხუცის დაკითხვას აზრი არ ჰქონდა _ ჯანმრთელი აშკარად არ იყო და ვერაფერი თქვა _ მხოლოდ ღმუოდა. 

რამდენიმე დღეში მოკლული ქალი დაასაფლავეს, ფსიქიატრიულიდან კი სამართალდამცავებს შეატყობინეს, რომ კაცი, რომელზეც თავდასხმა განხორციელდა და დაჭრილი იყო, კლინიკიდან გაიქცა. ეს დამატებით, მოულოდნელი ამბავი გახლდათ, რადგან გამომძიებლებმა თავისი თვალით ნახეს მოხუცის არაადეკვატური მოქმედებები და პასუხები _ ასე, უბრალოდ, ვერავინ ითამაშებდა. ფაქტია, ის სრულ ჭკუაზე არ იყო და შესაბამისად, გაქცევაც არ უნდა ყოფილიყო დაგეგმილი ან მომხდარ დანაშაულებთან კავშირში. 

გაქცევიდან მეორე დღეს, მილიციაში კიდევ ერთი ზარი შევიდა. ამჯერად, იმ ქალის მეზობელი მოკლეს, რომელიც აბაზანაში გარდაცვლილი იპოვეს. მეზობელი ერთი სართულით დაბლა ცხოვრობდა და, პრაქტიკულად, ყველასთან იდეალური ურთიერთობა ჰქონდა. მკვლელმა იარაღად ბრინჯაოს პატარა ქანდაკება გამოიყენა, რომელიც მამაკაცს თავში ისე ძალუმად ჩაარტყა, ოთახი ტვინის შხეფებით იყო მორწყული. სანამ სამართალდამცავები ოთახს ათავალიერებდნენ და მეზობლებს კითხავდნენ, უბნის რწმუნებული მივიდა და თქვა, რომ კორპუსის გვერდით, უგონო მდგომარეობაში მამაკაცი ნახეს, რომელსაც, სავარაუდოდ, თავში აგური ჩაარტყეს (აგურის ნატეხები იქვე იყო მიმოფანტული). მამაკაცი სასწრაფომ საავადმყოფოში გადაიყვანა და... ის გარდაცვლილი ქალის ქმარი აღმოჩნდა, რომელსაც ბავშვი სკოლიდან მოჰყავდა. როგორც თვითმხილველები ამბობდნენ, ვიღაც კაცმა აგური მიპარვით ჩაარტყა, შემდეგ კი ბავშვს ხელი დაავლო და გაიტაცა. 

„ალბათ, ხვდებით, რა დღეში ჩავვარდებოდი?! ერთ დღეში მოკლეს ქალი, თავს დაესხნენ მის ქმარს, მამას, მოკლეს მეზობელი, გაიტაცეს ბავშვი და... მე ეჭვმიტანილი არ მყავდა. სერიოზული ეჭვი გაჩნდა, რომ სიძეს სიმამრი გაუსწორდა და ბავშვიც სწორედ მან გაიტაცა, მაგრამ რატომ? რისთვის? თანაც, იმ დღეს, როცა ქალი მოკლეს, მამაკაცი ფსიქიატრიულში ძალიან ცუდად იყო და ექთანი მის მოსანახულებლად ყოველ ნახევარ საათში ერთხელ შედიოდა ანუ ფსიქიკურად შეშლილი კაცი თავის შვილს ვერ გაგუდავდა. რაც შეეხება მეზობელს, სხვებთან ერთად, თავის დროზე ისიც დავკითხეთ, მაგრამ არაფერი დაუნახავს, რადგან სამსახურში იყო“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

სამინისტროს მაღალჩინოსნებმა ზედიზედ მომხდარი უმძიმესი დანაშაულების სიმძიმე მხოლოდ ბატონ თენგიზს აჰკიდეს და უთხრეს, რომ საქმეების გასახსნელად ერთი კვირა ჰქონდა, თანაც გარდაცვლილის ქმრის ნათესავი პარტიული ჩინოვნიკი აღმოჩნდა, სამინისტროში ყოველდღიურად რეკავდა და კატეგორიულად ითხოვდა, ან დამნაშავეები დაესაჯათ, ან საქმის გამომძიებელი, რომელმაც დაკისრებულ მოვალეობას თავი ვერ გაართვა. 

„სიმართლე გითხრათ, წინ ერთი ნაბიჯითაც ვერ წავიწიეთ. არავინ არაფერს ამბობდა, არავის მტერი არ ჰყავდა, აგერ, 7 წლის ბავშვის გატაცება საქართველოს კი არა, საკავშირო მასშტაბით იყო სკანდალი. ვიჯექი და იმას ვფიქრობდი, რომელ ჯურღმულში გამისროდნენ იმ შემთხვევაში, თუ ორგანოებში საერთოდ დამტოვებდნენ. 

მოცემული კვირის ამოწურვამდე 48 საათი იყო დარჩენილი, როცა განყოფილებაში, ჩემი კაბინეტის კარი გაიღო და... ფსიქიატრიულიდან გაქცეული მოხუცი შემოვიდა. გაოცებისგან ყბა ჩამომივარდა, მივხვდი, საქმის გასაღები თავისი ფეხით მეახლა, ამიტომ, რაც შეიძლება მშვიდად წამოვდექი, სკამი გამოვწიე და ვანიშნე, დაჯექი-მეთქი. მოხუცმა საუბარი ძალზედ დალაგებულად დაიწყო, ფსიქიატრიული საავადმყოფოს პაციენტის მას არაფერი ეტყობოდა“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

„როცა ეს გარეწარი გამოჩნდა, ჩემს შვილს თავბრუ დაახვია და მალე ცოლად შეირთო. იმის მიუხედავად, რომ ხელი მოაწერეს, რაღაცნაირად არ ვენდობოდი. მუდმივად იმას იმეორებდა, ბინაში ჩამწერეთ, ბინაში ჩამწერეთო. მე უარზე ვიყავი, 4-5 წელი იცხოვრეთ ერთად და მერე ჩაგწერ-მეთქი. ერთ დღეს კი შევნიშნე, რომ შვილის ლოგინის ქვეშ რაღაცებს აკეთებდა და გამახსენდა, ბოლო ორი თვის განმავლობაში, ცალკე წვებოდა, წელი მტკივა, სპეციალური მკურნალობა მჭირდება, ღამე ვარჯიშებს ვაკეთებ და მუდმივად ხომ არ გაგაღვიძებო. შევიხედე ლოგინის ქვეშ და შუშის ნამტვრევები გამოვიღე, თერმომეტრის იყო. მივხვდი, რა სჭირდა ჩემს შვილს ბოლო ერთი თვის განმავლობაში, მუდმივად თავის ტკივილი, გულისრევა, უმადობა. საშინლად იყო. ის გარეწარი ვერცხლისწყლით წამლავდა, შვილს მიკლავდა. როგორც კი დაბრუნდა, მაშინვე გავიწიე და ჩხუბი იმით დასრულდა, რომ მან სასწრაფო გამოიძახა. არ ვიცი, რამდენი გადაუხადეს ექიმებს, მაგრამ ფსიქიატრიულში დამტოვეს. ბოლო ორი კვირა წამლებს აღარ ვიღებდი და აზრზე მოვედი, გიჟის თამაში კი არ გამჭირვებია, მართლა გამაგიჟეს. ჩემი შვილი მან მოკლა, ზუსტად ვიცი, მგონია, რომ მეზობელიც მაგან მოკლა, ოღონდ ვერ ვხვდები, რატომ და აგური კი მე ჩავარტყი, შვილიშვილი რომ გადამერჩინა. ბავშვი დამალული მყავს, თუ ჩემს მიერ მოფიქრებულ ექსპერიმენტს არ ჩაატარებთ, ვერასდროს იპოვით და მისი სიკვდილი თქვენს ნამუსზე იქნება, მოკლავს ის გარეწარი“, _ ეს იყო მოხუცის მონათხრობი. 

სამართალდამცავებს, პრაქტიკულად, სხვა გზა არ ჰქონდათ, მოხუცს დაეთანხმნენ, მის მიერ მოფიქრებულ გეგმაში მცირე კორექტივები შეიტანეს და სპეცოპერაცია დაიგეგმა. იმ საღამოს, შინ დაბრუნებულ სიძეს სახლში სიმამრი დახვდა. გაოცება არ დაუმალავს, შემდეგ ტელეფონი აიღო და მილიციაში დარეკვა დააპირა, როცა სიმამრმა უთხრა, მტკიცებულება მაქვს, რომ ჩემი შვილი შენ მოკალიო. სიძემ ტელეფონი დადო, მაგიდიდან გრაფინი აიღო და სიმამრს გამეტებით ჩაარტყა. გრაფინი დაიფშვნა, კაცმა დაიგმინა და სწორედ მაშინ, როცა სიძის თითები სიმამრის ყელს შემოეჭდო, მეორე ოთახიდან სამართალდამცავები გამოვარდნენ და დამნაშავე დააპატიმრეს. 

„ჩემი სახლი მინდოდა, ჩემი, თუმცა თქვენ ამას ვერ გაიგებთ. იმიტომ მოვიყვანე ცოლად ის ძროხა, მამამისს და მას ამხელა სახლი არაფერში სჭირდებოდათ. ჰო, ცოლი მე მოვკალი. ბავშვი ცოტა ხნით დავტოვე თეატრში, მგონი, ვერც შეამჩნია, რომ გავედი, იქიდან სახლამდე 5 წუთის სავალია, 5 წუთი იქეთ, 5 _ აქეთ და 2 წუთი გასაგუდად. მეზობლის კაცი კი იმიტომ მოვკალი, რომ ეჭვი აიღო, შენ იქნებოდიო, გოგონა გამოკითხა, იმან უთხრა, გავიდა, მგონიო და მილიციაში აპირებდა მოსვლას თავისი ეჭვების გასაზიარებლად“, _ ასე „მარტივად“ ახსნა მკვლელმა ყველაფერი. 

 

იმის გათვალისწინებით, რომ სახეზე ორი განზრახ მკვლელობა იყო, დაკავებულს ვერც გავლენიანმა ნათესავმა უშველა და დახვრეტა მიუსაჯეს. გაასამართლეს მოხუციც, რომელსაც ბრალად ბავშვის გატაცება (ბავშვი ფრონტელ მეგობართან, სოფელში ჰყავდა და გოგონა ძალიან ბედნიერი იყო) და მკვლელობის მცდელობა (სიძისთვის აგურის ჩარტყმა) წაუყენეს და 8 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯეს. ერთი წლის შემდეგ, ომის ვეტერანებს სპეციალური ამნისტია შეეხოთ (1985 წელი) და მოხუციც გამოუშვეს. მას, დაახლოებით, ერთი წელი დასჭირდა, რომ შვილიშვილის აღზრდაზე მეურვეობა მიეღო და მიიღო კიდეც.

ბათო ჯაფარიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 28 Oct 2020 12:41:52 +0400
დანაშაული _ გლდანში სკოლის მოსწავლემ მშობლები დანით დახოცა https://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6986-დანაშაული-_-გლდანში-სკოლის-მოსწავლემ-მშობლები-დანით-დახოცა.html https://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6986-დანაშაული-_-გლდანში-სკოლის-მოსწავლემ-მშობლები-დანით-დახოცა.html

„მამა ქამრით, ფეხსაცმლით, მუშტით გვცემდა“, _ დამნაშავის სკანდალური ჩვენება

ყველა ოჯახს აქვს თავისი საიდუმლო, ისეთი, რომელიც სხვებისთვის შეუმჩნეველია, მაგრამ... ყველა ოჯახის კარადაშია დამალული „საკუთარი ჩონჩხი“. შესაბამისად, შესაძლოა, ოჯახი სანიმუშო და იდეალური ჩანდეს, მაგრამ რეალურად, უდიდესი პრობლემები ჰქონდეს, თუმცა ეს პრობლემები გარეთ არ გამოჰქონდეს ანუ ჭუჭყიან საცვალს აივანზე არ ჰკიდებდეს.

„როგორი საქმეა, დილით, სამსახურში რომ მოხვალ, მორიგეს თავის დაქნევით, უხმოდ მიესალმები, რადგან ტელეფონზე საუბრობს და არ გინდა, ხელი შეუშალო, მაგრამ უცებ გეუბნება, ორმაგი მკვლელობააო. ცივად გავჩერდი, თვალებით ვანიშნე, სად-მეთქი და გლდანში, ახლადაშენებულ კორპუსებში, დოცენტი და მისი მეუღლე მოკლესო. რა უნდა მექნა, კაბინეეტისკენ აღარც კი გამიხედავს, შემთხვევის ადგილზე გავედი“, _ იხსენებს ერთ-ერთ ყველაზე გახმაურებულ ისტორიას პოლიციის გადამდგარი პოლკოვნიკი, ბატონი თენგიზი. 

გარდაცვლილები ახლადაშენებულ კორპუსში, სულ რაღაც, სამი თვის გადასულები იყვნენ, მაგრამ ლამის მთელი სამეზობლო იცნობდა და ყველა ერთხმად აღიარებდა _ იშვიათი ინტელიგენტები, უწესიერესი ოჯახი იყოო. 

ცოლ-ქმარს ორი შვილი ჰყავდა, ორივე ბიჭი, უფროსი მეოთხე კურსის სტუდენტი იყო, უმცროსი კი სკოლას იმ წელს ამთავრებდა. ორივე სახლში თავზარდაცემული მოვარდა, მშობლების დანით დაჩეხილი სხეული რომ ნახეს, ცუდად გახდნენ. ამ დროს კარის მეზობელმა თქვა, დოცენტი დღე-დღეზე ავტომობილის ყიდვას აპირებდა, შესაძლოა, ფულის გამო მოკლესო, მაგრამ ეს ეჭვი მაშინვე გაიფანტა _ შვილებმა დაადასტურეს, რომ მამამ ახალი „07“ ორი დღით ადრე იყიდა და მანქანა ავტოფარეხში იდგა. 

გარაჟის გასაღები ადგილზე არ იყო და სამართალდამცავებმა ივარაუდეს, რომ მანქანა მოიპარეს. ყველა ავტოფარეხისკენ წავიდა, თუმცა მანქანა გარაჟში იყო და ძალიან მარტივი ბოქლომი ედო. 

„ვივარაუდეთ, რომ მკვლელი სწორედ მანქანის გულისთვის იყო მისული, ამიტომ სპეციალისტს ბოქლომი გავახსნევინეთ, შიგნით 4 თანამშრომელი დავმალეთ და დაღამებას დაველოდეთ, იქვე განლაგდა კიდევ 4 სამართალდამცავი. სიმართლე გითხრათ, არ მეგონა, თუ მკვლელი გარისკავდა, მაგრამ სუნთქვა შემეკრა, როცა ღამის 4 საათზე, უცხო მამაკაცის ლანდმა გარაჟებს ჩამოუარა, ყველასთან ჩერდებოდა და გასაღებს არგებდა. ბოლოს, სწორედ დოცენტის გარაჟს მოარგო, ბოქლომი გახსნა და შიგნით შეიძურწა. ჩვენ ჩასაფრებიდან სასწრაფოდ გავედით, მაგრამ სისწრაფე საჭირო არ იყო, თანამშრომლებს უკვე გაკოჭილი ჰყავდათ. სახეში ფანარი მივანათე და ჩემმა თანამშრომელმა გაოცებით თქვა _ ეს ხომ თავადია? მნიშვნელობა არ ჰქონდა ჩემთვის, თავადი იყო თუ აზნაური, დარწმუნებული გახლდით, რომ საქმე გავხსენი“, _ გვიყვება ბატონი თენგიზი. 

დაკავებული ცნობილი კრიმინალი გახლდათ, ბინების ქურდი და თავადური გვარის გამო, მეტსახელად „თავადს“ ეძახდნენ. საპატიმროდან ორი თვის წინ გათავისუფლდა, მუშაობაც დაიწყო მტვირთავად, მაგრამ ისე ჩანდა, ძველ ხელობას არ უღალატა. 

„უფროსო, მკვლელობას ვერ შემტენი, მართლა გამოვსწორდი. იცი, ბინის ქურდი ვარ და მკვლელობაზე არასოდეს წავალ. ეს გასაღები გუშინ საღამოს, გარაჟებთან ვიპოვე, მივხვდი, რომელიმე მათგანის იყო. იმასაც მივხვდი, ახლადგადმოსულები ნივთების დიდ ნაწილს სწორედ იქ შეინახავდნენ, ამიტომ დაღამებას დაველოდე და ძებნა დავიწყე. მანქანის გატაცება არც მიფიქრია, რაღაც ნაწილებს, ალბათ, მოვხსნიდი“, _ ეს ჩვენება „თავადმა“ მისცა და ექსპერტიზამაც დაადასტურა, რომ ფეხსაცმლის კვალი, რომელიც ბინაში იყო აღმოჩენილი, დაკავებულს ნამდვილად არ ეკუთვნოდა. 

ქურდობის მცდელობის გამო, მოგვიანებით „თავადს“ ორი წელი მაინც მისცეს, მაგრამ ეს გამოძიებისთვის შეღავათი არ იყო. ზემოდან მკვლელობის გახსნას ითხოვდნენ. გამოძიებამ ძველი სამეზობლოს დაკითხვა გადაწყვიტა და... 

„ერთი შეხედვით იდეალური ოჯახი იყო, მაგრამ ეს მხოლოდ ერთი შეხედვით. არც თუ იშვიათად, მამა უმკაცრესად სჯიდა შვილებს და ეს იყო, როგორც ფსიქოლოგიური, ისე ფიზიკური დასჯა. ის ამბობდა, რომ ცალკე კასტაა, რომ მისი ოჯახი განსხვავებულია, რომ მის შვილებს ურთიერთობა არ უნდა ჰქონდეთ რიგით ადამიანებთან, მუშებთან და ა.შ. ამის ნიადაგზე, კონფლიქტი ხშირად ხდებოდა და სიმართლე გითხრათ, კორპუსმა ამოისუნთქა, როცა გადავიდნენ“, _ ძველი მეზობლის ამ მონათხრობმა გამოძიება სხვა მიმართულებით წაიყვანა. 

ეჭვმიტანილები უკვე შვილები გახდნენ და მათი ალიბის გადამოწმება დაიწყო. მილიციის მინუსში უნდა ჩაიწეროს, რომ მანამდე შვილებზე ეჭვი არ მიიტანა და შესაბამისად, არც ალიბი გადაამოწმა. 

უფროს ბიჭს ალიბი დაუდასტურდა _ არათუ ლექციაზე იყო, ცდასაც ატარებდა და მთელი ჯგუფი უყურებდა. სხვაგვარად იყო საქმე უმცროს შვილთან. ის გაკვეთილებიდან დაეთხოვა მასწავლებელს, თუმცა დამრიგებელი ამბობდა, რომ ზუსტად იცოდა, რატომ გაუშვა ბავშვი _ შეყვარებულთან ერთად სეირნობა სურდა და გოგონაც მისი თანაკლასელი გახლდათ ანუ უმცროსი შვილი გოგოსთან ერთად გავიდა. გამომძიებელი გოგონას სახლისკენ წავიდა. 

„სასეირნოდ წამოვედით და შემდეგ ბიჭმა მითხრა, ჩემთან, სახლში ავიდეთ, მშობლები სამსახურში არიანო. რატომღაც მშობლები შინ დაგვხვდნენ, სადილზე შემოუვლიათ. პირველი, რაც დოცენტმა მკითხა, ჩემი მშობლების სამუშაო ადგილი იყო. ვუთხარი, რომ მამაჩემი საამქროში ხარატია, დედა კი საავადმყოფოში ექთნად მუშაობს. როცა პასუხი მოისმინა, თავის შვილს მიუბრუნდა და უთხრა, ამ გოგოს ცოლად ვერასდროს მოიყვან, სახლში მათხოვარი არ მჭირდებაო. ტირილი დავიწყე და გამოვიქეცი, ჩემი შეყვარებული კი, დაახლოებით, ათ წუთში დამეწია“, _ ეს იყო გოგონას მონათხრობი და მისი მონათხრობით გაირკვა, რომ სახლში მათი ყოფნა აბსოლუტური სიზუსტით ემთხვეოდა მკვლელობის ჩადენის დროს. 

უმცროსი შვილის დაკითხვამ გამოძიებას არაფერი მისცა. მან მშვიდად თქვა, რომ მშობლებს ისტერიკა მოუწყო, შემდეგ კი შეყვარებულს გაეკიდა და ბოდიში მოუხადა. მისი გამოსვლის შემდეგ, შესაძლოა, ბინაში ვინმე შევიდა და მშობლები დახოცა. 

„რაღაც ისეთი უნდა მოგვეფიქრებინა, რაც მას აიძულებდა, სიმართლე ეთქვა. ცემა-ტყეპა არ გამოდიოდა, რადგან ჯერ ერთი, არასრულწლოვანი იყო და მეორეც, ბავშვს რომ სცემ, მშობლების მკვლელობა აღიარეო, უნდა გქონდეს საფუძვლიანი არგუმენტები, ჩვენ კი, პრაქტიკულად, არაფერი გვქონდა. გადავწყვიტე, ბიჭებს შინ ვწვეოდი და არაოფიციალურ გარემოში გამომეკითხა, შესაძლოა, უფროს ძმას წამოსცდენოდა რამე“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

დოცენტის ბინაში მისულებს, კართან უფროსი ძმის ყვირილი შემოესმათ. ცოტა ხანში ყვირილი მუშტი-კრივში გადაიზარდა და გამომძიებელმაც კარზე დარეკა. ძმებმა კარი გააღეს და სამართალდამცავი ისე მიიღეს, თითქოს არაფერი მომხდარა, ჩხუბის მიზეზიც არ თქვეს, თუმცა უმცროს ძმას თავბრუ ესხმოდა, მერე გულიც აერია, რაც იმას ნიშნავდა, რომ ტვინის შერყევა ჰქონდა. უფროსმა აღიარა, თავში მუშტი ჩავარტყი, გამაბრაზაო. გამომძიებელმა ექიმს გამოუძახა და სასწრაფო დახმარების მანქანით, ბიჭი საავადმყოფოში გადაიყვანეს. მას თავი დაუთვალიერეს და ექიმმა თქვა, მძიმე ტრავმაა, ყურში სისხლი აქვსო. სისხლის გამოწმენდა დაიწყეს და ექიმმა გაოცება ვერ დამალა _ ძველი სისხლია, თან დღევანდელი შემთხვევის ბრალი არ უნდა იყოსო. ყურიდან ამოღებული სისხლის ნიმუში გარდაცვლილებისას შეადარეს და დასკვნაც დაიდო _ სისხლი დოცენტს ეკუთვნოდა. ეს უკვე მყარი არგუმენტი გახლდათ და გარდაცვლილების უმცროსი შვილი საავადმყოფოშივე დააკავეს. 

„ბავშვობიდან მამაჩემი სასტიკი წესებით გვზრდიდა. თუ ერთი ძმა რამეს დააშავებდა, მას ოთახის ცენტრში აყენებდა, მეორე ძმა წრეს ურტყამდა და როცა სახეს სახეში გაუსწორებდა, ვალდებული იყო, შეეფურთხებინა. ის ცემდა დედასაც, მაგრამ დედა ამბობდა, ყოველთვის საჭიროებისამებრ მცემს, თუ არ ვიმსახურებ, არ მირტყამსო. კუთხეში ორი საათით დაყენება ყველაზე სასურველი სასჯელი იყო, ყველაზე მსუბუქი. ის გვცემდა ქამრით, ფეხსაცმლით, მუშტით. გააჩნია, როგორ ხასიათზე იყო. შემდეგ აიკვიატა, რომ ჩვენ, მინიმუმ, დოცენტის შვილები უნდა შეგვერთო ცოლად და როცა ჩემი შეყვარებული გავაცანი, ლამის გაგიჟდა. როცა გოგო სახლიდან გაიქცა, სიმწრით ვკითხე, რა დაგიშავე-მეთქი და მიპასუხა, ან ისე მოიქცევი, როგორც მე გეუბნები, ან მაგ საოხრეს დანით მოგაჭრიო. ჰოდა, მაგიდაზე დაგდებული დანა ავიღე და ვეცი. არ მახსოვს, რამდენჯერ დავარტყი (მსხვერპლს დანა 38-ჯერ ჰქონდა დარტყმული), დედის კივილმა გამომაფხიზლა, თუმცა თავს ვეღარ ვაკონტროლებდი და ისიც მივაყოლე. ყველაფერი ეს, წამებში მოხდა. მერე სკოლის პერანგი და პიჯაკი გამოვიცვალე, სისხლიანი სანაგვე ყუთში ჩავაგდე, შეყვარებულს დავეწიე და... ყველაზე, ყველაზე ბედნიერი ვიყავი“, _ ეს არის ამონარიდი დაკავებულის ჩვენებიდან. 

იმის გამო, რომ ბიჭი არასრულწლოვანი იყო, მხოლოდ 8 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯეს, თუმცა შემდეგ, კოლონიაში, როცა სრულწლოვანი გახდა, ურთიერთშელაპარაკებისას თანასაკნელი მოკლა და სასამართლომ 15 წელი მარტივად მიუსაჯა.

ბათო ჯაფარიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 28 Oct 2020 12:41:47 +0400
თბილისში მდებარე საიდუმლო ობიექტიდან 170 ათასი გაქრა! https://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6980-თბილისში-მდებარე-საიდუმლო-ობიექტიდან-170-ათასი-გაქრა.html https://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6980-თბილისში-მდებარე-საიდუმლო-ობიექტიდან-170-ათასი-გაქრა.html

ვინ დაგეგმა ძარცვა _ გაუხმაურებელი საქმის სკანდალური დეტალები

საიდუმლო ობიექტები ყველა სახელმწიფოს აქვს და გამონაკლისი არც საქართველოა. აგერ, ლუგარის ლაბორატორიაზე როგორი ხმაური ატეხა ჩრდილოელმა მეზობელმა და ლამის ვირუსების საამქროდ გამოაცხადა, თუმცა ლუგარის ლაბორატორია ზესაიდუმლო ნამდვილად არაა, რადგან ასე რომ იყოს, მის შესახებ მთელ საქართველოს არ ეცოდინებოდა. რაღა თქმა უნდა, საიდუმლო ობიექტები საქართველოში საბჭოთა კავშირის დროსაც იყო და ნუ გაგიკვირდებათ, თუ მათი არცთუ მცირე ნაწილი დედაქალაქის ცენტრში გახლდათ განთავსებული. ეს იმისთვის, რომ ყურადღება არ მიეპყრო, მისი დაცვაც ადვილი ყოფილიყო და რაც მთავარია, ასეთი დაწესებულებების თანამშრომლებს უმკაცრესი გაფრთხილება ჰქონდათ, საკუთარი სამუშაოს შესახებ არ ესაუბრათ. ისე, რაღა გაფრთხილება უნდოდა, ყველა თანამშრომელს, მინიმუმ, ერთწლიანი შემოწმებისა და დაკვირვების შემდეგ იყვანდნენ.

თანამედროვე საქართველოში, პრემიებისა და დანამატების თემაც ძალიან აქტიურად განიხილება. არადა, ბევრს, შესაძლოა, ვერც კი წარმოუდგენია, რომ პრემია და დანამატი კომუნისტების დროსაც იყო. აი, დეკემბრის ბოლოს, მე-13 ხელფასს, პრაქტიკულად, ყველა იღებდა, უფრო ზუსტად კი, იმ საწარმოს თანამშრომლები იღებდნენ, რომლებიც გეგმას გადაჭარბებით შეასრულებდნენ. ასეთი კი მთელი ქვეყანა იყო. როგორც წესი, კომუნისტების მმართველობის დროს, საქმის ძირითადი ნაწილი ქაღალდზე სრულდებოდა და არა _ რეალურად, რამაც საბოლოოდ, უზარმაზარი იმპერია ფინანსურ კრახამდე და დანგრევამდე მიიყვანა. 

ჰოდა, ერთ-ერთ ასეთი საიდუმლო ობიექტის თანამშრომლები, 1985 წლის 30 დეკემბერს, მე-13 ხელფასის რიგში იდგნენ. როგორც წესი, მე-13 ხელფასი ახალი წლის წინა საღამოს რიგდებოდა და საღამოს იმიტომ, რომ ხელფასმიღებულებს ახალი წლის ზეიმი მაშინვე არ დაეწყოთ, თუმცა საღამო მოვიდა და ხელფასის რიგი ადგილიდან არ იძვროდა _ მოლარე არ ჩანდა. არადა, მოლარე ახალგაზრდა, ცქრიალა გოგო იყო, ყველას რომ უყვარდა და რაც მთავარია, ყველას საახალწლო წვეულებაზე ეჩქარებოდა. 

თანამშრომლებმა გადაწყვიტეს, 30-ში, საღამოს, სამსახურში მოელხინათ, კარნავალი მოეწყოთ და შემდეგ, დაშლილიყვნენ. საკარნავალო სუფრა გაშლილი კი იყო, მაგრამ ხელფასის რიგში მდგომნი ადგილიდან არ იძვროდნენ. ამ დროს, მოლარის ოთახიდან გაფითრებული ბუღალტერი გამოვიდა და დირექტორის კაბინეტისკენ გაიქცა. იქ შესულმა, სულმოუთქმელად თქვა, მოლარე გაქრა, სეიფი ღიაა და 170 ათასი მანეთიც გამქრალიაო. 

საიდუმლო ობიექტზე, სადაც ყველა და ყველაფერი კონტროლდებოდა, ეს საოცრება იყო. დირექტორმა მაშინვე გამშვებ პუნქტზე დარეკა და გაარკვია, რომ მოლარეს ობიექტის ტერიტორია არ დაუტოვებია. კაბინეტში დაცვის უფროსი იხმო (ჰო, ასეთ ობიექტებს ყარაული კი არა, კბილებამდე შეიარაღებული დაცვა და დაცვის უფროსი ჰყავდა). 

„მოლარე ტერიტორიიდან არ გასულა, რაც იმას ნიშნავს, რომ ის აქ არის და თუ აქ არის, ფულიც აქაა. მოძებნეთ და ობიექტიდან, ჩემი ნებართვის გარეშე, არავინ გავიდეს“, _ გასცა ბრძანება დირექტორმა და მილიციაში დარეკა. 

შსს-ს თანამშრომლებთან ერთად, ობიექტზე „კაგებე“-ს თანამშრომლებიც მივიდნენ. იმის გამო, რომ ობიექტი დიდი იყო, ისინი ჯგუფებად დაიყვნენ და ცალ-ცალკე დაიწყეს შენობებისა და სარდაფების ჩხრეკა. ცალკე დაცვა ეძებდა მოლარესა და გამქრალ ფულს, ცალკე _ უშიშროება და ცალკე _ მილიცია. 

ძებნის დაწყებიდან, დაახლოებით, ნახევარი საათი იყო გასული, როცა ქალის განწირული კივილი გაიგეს. ყველა იქით გაქცა, საიდანაც ხმა ისმოდა და... ხელში დამლაგებელი შერჩათ, რომელიც ხმამაღლა იძახდა, ოთახში დათვიაო. 

სამართალდამცავებმა იარაღი იშიშვლეს, მითითებულ ოთახში შევარდნენ და ხელთ დათვის ფორმაში გამოწყობილი, საკმაოზე მეტად მთვრალი, ობიექტის ერთ-ერთი ინჟინერი შერჩათ. ის თავიდან ფეხებამდე, დათვის ფორმით იყო შემოსილი, თუმცა ჩია ტანის კაცზე უზარმაზარი ფორმა, ერთდროულად, საშიშად და სასაცილოდ მოჩანდა. 

დაცვის უფროსი გადაირია, დირექტორმა იღრიალა და საბოლოოდ, სწორედ დაცვის უფროსმა, ქეჩოში ხელის ჩავლებით, პირადად გააგდო ინჟინერი ტერიტორიიდან. ძებნა გაგრძელდა და გვიან ღამით, უშედეგოდ დასრულდა. 

„შეუძლებელია, ვინმე ისე გასულიყო ტერიტორიიდან, მე არ დამენახა. საპირფარეშოში არ გავსულვართ, კარი ჩაკეტილი იყო, საშვი არავის წარმოუდგენია, მათ შორის, არც მოლარეს. მოლარე ტერიტორიაზეა, ამაში ასი პროცენტით ვართ დარწმუნებული“, _ ობიექტის გასასვლელ კართან მდგარი ორი თანამშრომელი, ჯიუტად ერთსა და იმავეს იმეორებდა. 

ჩხრეკის ახლიდან ჩატარებას აზრი არ ჰქონდა, რადგან ყველა კუთხე-კუნჭული დეტალურად შემოწმდა, მოლარე კი ნემსი არ იყო, ვინმეს თივის ზვინში დაემალა. სამართალდამცავები, დირექტორსა და დაცვის უფროსთან ერთად, ოთახში შეიკეტნენ და თანამშრომლების პირადი საქმეების სათითაოდ შესწავლა დაიწყეს. 

ყველას უზადო რეპუტაცია ჰქონდა, ყველა მანამდეც სრულად იყო შესწავლილი და ეჭვი ვერავისზე მიიტანეს. ობიექტზე მოიყვანეს მოლარის დედ-მამა, გაჩხრიკეს მისი სახლი, თუმცა მშობლები ამბობდნენ, შვილისთვის ნერვიულობა არ შეგვიმჩნევია, დილით ჩვეულებრივად წამოვიდა სამსახურში და დაგვპირდა, მე-13 ხელფასით, საჩუქრებს გიყიდითო. 

მოულოდნელად, უშიშროების ერთ-ერთი წარმომადგენელი ფეხზე წამოხტა, შემდეგ უცნაურად გაიღიმა, ისევ დაჯდა, გარშემომყოფთ თვალი მოავლო და ისევ ღიმილით თქვა: 

_ ახლა გამახსენდა, ბატონებო, როცა დამირეკეს, ცოლი მყავდა სამშობიაროში, უკვე გააჩენდა, სულ რაღაც ერთი საათით დაგტოვებთ და ისევ დავბრუნდები. 

დანარჩენებმა სამუშაო რეჟიმს შეუკურთხეს, ყველაფერს გავიწყებს კაცსო და უშიშროების თანამშრომელი ლამის გააგდეს ოთახიდან, წადი, შენს საქმეს მიხედეო. 

მას მხოლოდ უახლოესი მეგობარი გაჰყვა, გასასვლელამდე მივაცილებო და გზაში ჩუმად ჰკითხა: 

_ რა ცოლი და სამშობიარო, ცოლი საერთოდ არ გყავს. რა ხდება?! 

_ რა ხდება და, სანამ დავბრუნდები, ნაბიჯით არ მოსცილდე დაცვის უფროსს. რაღაც ეჭვი მაქვს და ის უნდა გადავამოწმო, სანამ გადავამოწმებ, მთავარი ეჭვმიტანილი, იცოდე, დაცვის უფროსია, _ უთხრა მეგობარს და ტერიტორია დატოვა. 

დაახლოებით, ერთ საათში, უშიშროების თანამშრომელი, ხელში შავი ცელოფნის პარკით დაბრუნდა და მაგიდაზე ფულის შეკვრები წამოყარა. დაცვის უფროსი გაფითრდა, კარისკენ დაიხია, მაგრამ იქ უკვე ახლადმოსულის მეგობარი იარაღშემართული იდგა. 

_ ახლა ის სარდაფი გაჩხრიკეთ, რომლის გაჩხრეკაც დაცვის უფროსმა დაივალა და იმედია, მოლარეს ცოცხალს ვნახავთ, _ გასცა ბრძანება უშიშროების თანამშრომელმა და საბედნიეროდ, მოლარე ხელ-ფეხშეკრული, მაგრამ ცოცხალი იპოვეს. 

_ წლებია, ამ ობიექტზე დაცვის უფროსად ვმუშაობ და ვიცი, რომ თვეში რამდენიმე მილიონი მანეთის პროდუქციას ვამზადებთ. სხვებმა არ იციან, რადგან დამოუკიდებლად აკეთებენ დეტალებს და საბოლოოდ, რა ეწყობა, წარმოდგენა არ აქვთ, მაგრამ მე ხომ ვიცი? ამიტომ, ვთვლიდი, რომ ჩემი ხელფასი (800 მანეთი) არ შეესაბამებოდა არსებულ რეალობას. გეგმა მოვიფიქრე, მოლარე გავთიშე და სარდაფში ჩავიყვანე, სეიფიდან აღებული ფული კი იმ ინჟინერს დათვის ფორმაში ჩავულაგე და ჩემი ხელით გავატანე. რა ვიცოდი, თუ ასე მარტივად გაგვშიფრავდით. ამ 170 ათასიდან, 100 ათასი ჩემი იყო, 70 ათასი კი _ ინჟინრის“, _ ეს არის ამონარიდი დაცვის უფროსის ჩვენებიდან. 

რა თქმა უნდა, არავინ დაუჯერა, რომ მოლარის გაშვებას აპირებდა. როცა ყველაფერი დასრულდებოდა, მას მოკლავდა და იქვე, სარდაფში დამარხავდა, საბოლოოდ კი, ყველაფერი, სწორედ მოლარეს „შეეტენებოდა“. 

დანაშაულის სიმძიმისა და, პრაქტიკულად, მკვლელობის მცდელობის მიუხედავად, დაცვის უფროსს, დახურულ სასამართლო სხდომაზე 7 წელი აკმარეს, ინჟინერს 3 წელი მისცეს, რადგან მას ვერ დაუმტკიცეს, რომ მოლარის მკვლელობის განზრახვაზე რამე იცოდა _ მისი მოვალეობა მხოლოდ ფულის გატანა იყო. 

ბარემ, ისიც ვთქვათ, რომ საბჭოეთის დაშლის შემდეგ (ჰო, შემდეგ), ამ ობიექტიდან 52 ვაგონით არა მარტო პროდუქცია, არამედ, ის დანადგარებიც გავიდა, რომლითაც ეს პროდუქცია მზადდებოდა.

ბათო ჯაფარიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 21 Oct 2020 12:35:30 +0400
თბილისის ზღვაზე 9 წლის ბიჭი გააუპატიურეს https://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6977-თბილისის-ზღვაზე-9-წლის-ბიჭი-გააუპატიურეს.html https://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6977-თბილისის-ზღვაზე-9-წლის-ბიჭი-გააუპატიურეს.html

„არ გაინძრე, გესვრი!“ _ როგორ ამოიცნეს დამნაშავე ხმით, დაზარალებულმა ბავშვებმა

ყველამ კარგად იცის, რომ კრიმინალისტიკაში მტკიცებულებების ერთ-ერთი მთავარი წყარო, არცთუ იშვიათად, თითის ანაბეჭდია. ანაბეჭდი უნიკალურია და გამორიცხულია, მსოფლიოში ორ ადამიანს, ერთი და იგივე ანაბეჭდი ჰქონდეს. ასევეა ენისა და ყურის ანაბეჭდიც და ამის შესახებ არაერთხელ დავწერეთ, თუმცა ამჯერად, გვინდა მოგითხროთ ისტორია, რომელიც შემთხვევით გაიხსნა და სასტიკი დამნაშავე, მხოლოდ ხელოვანი ადამიანის საინტერესო ლექციის შემდეგ დახვრიტეს. ეს ისტორია კიდევ ერთხელ მოწმობს, რომ ხელოვნება ძალზედ სასარგებლოა და არ აქვს მნიშვნელობა, რომელ სფეროს ეხება.

„ერთი დელიკატური შემთხვევა გვქონდა _ შვილმა დედა გარდაცვლილი იპოვა და მილიციას გამოუძახა. ეს კი მას შემდეგ გააკეთა, რაც დედა საწოლში, სრულიად შიშველი ნახა. 70 წელს მიტანებული ქვრივი საყვარლებში რომ არ ივლიდა, ცხადი იყო, მაგრამ ექსპერტმა დაადასტურა, გარდაცვალების უტყუარი მიზეზი გულის შეტევაა, ქალს კი სექსუალური აქტი ჰქონდა, თუმცა დამნაშავე, სავარუდოდ, პრეზერვატივით მოქმედებდაო. მთელი განყოფილება ხარხარებდა, ქალს გაუპატიურების ნიშანი არ ეტყობოდა ანუ ის თავად დაყაბულდა სექსზე, მაგრამ გოგო თავს იგიჟებდა, გამორიცხულია, დედაჩემს საყვარელი ჰყოლოდაო“, _ იხსენებს პოლიციის გადამდგარი პოლკოვნიკი, ბატონი თენგიზი. 

მთელი განყოფილება კარგა ხანს ხორხოცებდა ამ ამბავზე და იმის მიუხედავად, რომ გარდაცვლილის შვილი გამოძიებისგან დამნაშავის დაჭერას ითხოვდა, რეალურად, სახეზე ძალადობრივი სიკვდილი არ იყო _ მოხუცი გულის შეტევით გარდაიცვალა და ვინმესთან თუ სიყვარულით იყო დაკავებული სიბერის წლებში, ამას სამართალდამცავები ვერ აუკრძალავდნენ. 

მომხდარიდან ორი თვის შემდეგ, იმავე უბანში, კიდევ ერთი მოხუცი იპოვეს გარდაცვლილი. ადგილზე მისული გამომძიებელი გაშეშდა _ ისიც სრულიად შიშველი იწვა და ექიმის წინასწარი ვერსიით, მასაც სიკვდილამდე სექსი ჰქონდა. რაც მთავარია, გარდაცვლილი გაუპატიურებული და შემდეგ გაგუდული იყო. ასაკი _ 68 წელი. ეს უკვე სასაცილო აღარ იყო და სამართალდამცავები იმასაც მიხვდნენ, რომ წინა შემთხვევაც არ იყო ისეთი მარტივი, როგორიც ერთი შეხედვით ჩანდა. 

ექიმმა ივარაუდა, რომ პირველ გარდაცვლილს, შესაძლოა, გული შიშისგან გაუსკდა და არა _ იმის გამო, რომ შეუსაბამო ასაკში სექსი ჰქონდა. 

ორივე საქმე გაერთიანდა, პირველი გარდაცვლილის შვილი დაკითხვაზე რამდენჯერმე დაიბარეს, მაგრამ ვერ გაიხსენა მამაკაცი, რომელიც შეიძლებოდა დედამისთან „იმ საქმისთვის“ მისულიყო. გამოძიებას არც მეზობლების დაკითხვამ მისაც რაიმე ახალი და ზუსტად იგივე მდგომარეობა იყო მეორე გარდაცვლილთან დაკავშირებით _ ოჯახმა კატეგორიულად გამორიცხა, რომ ბებოს ვინმესთან სექსუალური კავშირი ჰქონოდა და მეზობლებსაც არავინ შეუნიშნავთ. 

„მივხვდით, საქმე გვქონდა დამნაშავესთან, რომელიც საგულდაგულოდ არჩევდა ისეთ მოხუცებს, რომლებიც მარტო ცხოვრობდნენ და მათ აუპატიურებდა. ის ცდილობდა, შეუმჩნეველი დარჩენილიყო, როგორც მეზობლებისთვის, ისე შემთხვევით გამვლელთათვის ანუ არ იქცეოდა საეჭვოდ. გამოძიებას ხელჩასაჭიდი საერთოდ არაფერი ჰქონდა, მინიშნებაც კი არ იყო, ვინ შეიძლებოდა ყოფილიყო ესოდენ ავადმყოფი. 

გადავქექეთ კარტოთეკები, ვინ იყო ანალოგიურ დანაშაულში ნასამართლევი და ახალი გათავისუფლებული, რომ მათზე თვალთვალი დაგვეწყო და ასეთი მხოლოდ ერთი ვიპოვეთ, ისიც იქვე, ჩვენს უბანში, მაგრამ სულ ტყუილად _ გალოთებულ-გამათხოვრებული იყო და გამოვრიცხეთ, რომ ის საქმეს ასე ოსტატურად დაგეგმავდა“, _ გვიყვება ბატონი თენგიზი. 

ორივე საქმე ადგილიდან არ დაძრულა. გამომძიებლებს ხელი ჰქონდათ ჩაქნეული, რადგან აღარც ანალოგიური დანაშაული ხდებოდა და ეჭვმიტანილიც, უბრალოდ, არ ჰყავდათ. ერთი კი ახსენეს, შეიძლება ის ლოთი ჩადიოდა ამას, რადგან ამ საქმეებიდან მალევე, მანქანამ გაიტანა და დანაშაულიც შეწყდაო, თუმცა... 

„განყოფილებაში შემოსული ზარი იმდენად შემზარავი იყო, შემთხვევის ადგილზე წასვლა არ მინდოდა. დაგვირეკეს, რომ 9 წლის ბიჭი, თბილისის ზღვასთან ახლოს, მოკლული და სავარაუდოდ, გაუპატიურებული იყო. ადგილზე მისულებს, ექსპერტმა დაგვიდასტურა, რომ ბავშვს ძალადობის ნიშნები ეტყობოდა, თუმცა გაკვეთამ აჩვენა, რომ ამ შემთხვევაშიც, მოძალადემ პრეზერვატივი იხმარა. 

ერთი საინტერესო დეტალი: იმ ქალებისა და ამ ბავშვის შემთხვევაში, ტანსაცმელი ლამაზად იყო დაკეცილი და ისე იდო გვამის გვერდით ანუ მოძალადე ტანისამოსს კეცავდა, რაც მის ფსიქიკურ არამდგრადობაზე აშკარად მიანიშნებდა“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

კვლავ არანაირი ნივთმტკიცება, გარდა ბავშვის კბილზე ნაპოვნი ძაფის პატარა ნაგლეჯისა. ეს ნაგლეჯი მისი ტანისამოსიდან არ იყო ანუ ბავშვმა სიმწრით მოძალადეს უკბინა და ძაფიც მაშინ შერჩა. ეს იმას ნიშნავდა, რომ მკვლელი კვალს კიდევ დატოვებდა, თუმცა ვინ იქნებოდა შემდეგი მსხვერპლი _ ისევ ბავშვი თუ პენსიონერი?! 

მომხდარიდან სამ დღეში, განყოფილებაში კიდევ ორი მშობელი მივიდა. ექვსი წლის გოგონების დედები ამბობდნენ, რომ მათი შვილები ვიღაც კაცმა დანგრეულ შენობაში შეიყვანა, იქ შემთხვევით, მოსაშარდად შესულმა კაცმა მიუსწრო, დაინახა, რომ კაცი ერთ ბავშვს აბამდა და ყვირილი ატეხა. ეჭვმიტანილი გაიქცა და რაც მთავარია, მოწმემ ზუსტად აღწერა ის კაცი, რომელმაც ბავშვები გაიტყუა. დაიწყო კარტოთეკაში მსგავსი პირის ძებნა, მაგრამ შედეგი ნული _ ფოტორობოტს ვერავინ მიამსგავსეს. 

ფოტორობოტი ყველა თანამშრომელს დაურიგდა და ისინი მკაცრად გააფრთხილეს _ ნებისმიერი მსგავსი პირი განყოფილებაში მიეყვანათ. დაახლოებით, ოცამდე ადამიანი მიიყვანეს, თუმცა ყველას ალიბი და რაც მთავარია, წესიერი წარსული ჰქონდა. 

მოწმის აღწერით, დამნაშავე, მაქსიმუმ, 25 წლის იქნებოდა, რაც ძებნას უფრო ართულებდა, რადგან ამ ასაკამდე, უმაღლესი სასწავლებლებისა და პროფტექნიკუმების სტუდენტები იყვნენ, შესაძლებელი იყო, ის რომელიმე რაიონიდან ყოფილიყო ჩამოსული, შინ დაბრუნებულიყო და მშვიდად ეცხოვრა, თუმცა მისი სიმშვიდის გარანტიას ფსიქოლოგები არ იძლეოდნენ და ამბოდნენ, რომ აუცილებლად ჩაიდენდა დანაშაულს. 

დაახლოებით, ერთი თვის შემდეგ, ვაკის პარკში, სამოქალაქო ფორმაში მყოფმა მილიციელმა დაინახა, როგორ მიაწოდა ახალგაზრდა კაცმა ბავშვს კანფეტი, როგორ ჩასჭიდა ხელი და ბუჩქნარისკენ წაიყვანა. სამართალდამცავი მათ უკან ჩუმად გაჰყვა, ხოლო როცა ისინი ბუჩქნარში შევიდნენ, იარაღი ამოიღო და ხმამაღლა დაიძახა: 

_ არ გაინძრე, გესვრი! 

მას გაქცევა არც უცდია, პირიქით, მილიციელს მიმართა, იარაღი დაწიე, ბავშვს შეეშინდებაო და განყოფილებაშიც მშვიდად გაჰყვა. 

მამაკაცი პროფტექნიკური სასწავლებლის რიგითი, არაფრით გამორჩეული სტუდენტი აღოჩნდა. მან თქვა, რომ ბავშვები უყვარს, პატარამ დამალობანას თამაში შესთავაზა და ამიტომ გაიყვანა მოფარებულში. არადა, ფოტორობოტს აშკარად ჰგავდა, თუმცა მოწმემ დაზუსტებით ვერ თქვა, რომ შემთხვევის ადგილზე, სწორედ ის დაინახა, რადგან იმ ბიჭს, ვინც მოწმემ დაინახა, ულვაში ჰქონდა, ეს კი უულვაშო იყო. 

„შინაგანად ვგრძნობდი, რომ დამნაშავე სწორედ ის იყო, მაგრამ მტკიცებულებები არ მქონდა. არასრულწლოვანი გოგონები ისე იყვნენ შეშინებულნი, ამოცნობა კი არა, საუბარი უჭირდათ. ამიტომ, იძულებული გავხდი, 48 საათის შემდეგ, ეჭვმიტანილი გამეთავისუფლებინა. მართალია, მეთვალყურე მივუჩინე, მაგრამ თავადაც კარგად ხვდებოდა, რომ თვალთვალის გარეშე არ დავტოვებდით და ამიტომ, არაფერს იზამდა. ერთი შეხედვით, დამნაშავე და მკვლელი მყავდა, მაგრამ არ მქონდა მტკიცებულება და ეს მტკიცებულება მოულოდნელად მივიღე“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

მისივე მონაყოლით, მომხდარიდან დაახლოებით, ორ კვირაში, ცოლმა „აიძულა“, ოპერის მომღერლების შეკრებაზე წასულიყო. თავის დროზე, ბატონი თენგიზის მეუღლეც მღეროდა, შემდეგ კი მთელი დრო ბავშვებსა და ქმარს დაუთმო. 

„მოწყენილი ვიჯექი და ჩემთვის კომპოტს ვწრუპავდი, თანაც იმ ასაკიან კაცს ვუსმენდი ცალი ყურით, რომელიც ოპერის სპეციალისტი იყო და ამ დარგზე გატაცებით საუბრობდა. მოულოდნელად მომიბრუნდა და მეუბნება, ბატონო თენგიზ, აი, თქვენ, კრიმინალისტიკაში, ყველაფერი თითის ანაბეჭდებზე გაქვთ აწყობილი და წარმოდგენაც კი არ გაქვთ, რომ ადამიანის ხმაც ზუსტად ისეთივე უნიკალურია, როგორც ანაბეჭდი ანუ არ მეორდება. ყველა ადამიანის ხმის იოგები ინდივიდუალურადაა მოწყობილი და არ მეორდება“, _ გამარჯვებული სახით შემომხედა მოხუცმა. 

ჩემთვის ეს ნამდვილი შოკი იყო, საღამოდან მაშინვე წამოვედი და გადარჩენილი ბავშვების მშობლებს დავადექი. მათ დავავალე, თამაშ-თამაშით, როგორმე ერთი წინადადება მაინც ეთქმევინებინათ იმისგან, რაც მოძალადისგან გაიგეს. საქმეში ფსიქოლოგებიც ჩარიეს და ორივე ბავშვმა დამოუკიდებლად თქვა _ „ხმას თუ არ გაიღებთ, მალე გაგიშვებთ“. 

შემდეგ ჩავწერე ათამდე ადამიანი ამ წინადადებით და რაღა თქმა უნდა, ეჭვმიტანილიც. მოვიყვანე მოწმეები, სასამართლოს წარმომადგენელიც კი და ბავშვები _ ფსიქოლოგებთან და მშობლებთან ერთად“, _ გამოძიების უნიკალურ მეთოდზე გვიყვება ბატონი თენგიზი. 

ბავშვები ხმას რომ მიჩვეოდნენ, უთხრეს, რომ ეს თამაში იყო და რიგ-რიგობით ასმენინებდნენ ჩანაწერს. ეჭვმიტანილის ხმა რიგით მეექვსე იყო და სწორედ მეექვსე ხმის გაგონების დროს უნდა ჰქონოდათ ბავშვებს რეაქცია. ამიტომ, მოწმეებიცა და სხვა დამსწრეებიც გაფრთხილებულები იყვნენ, რომ სწორედ მეექვსე ხმის გაგონებისას დაკვირვებოდნენ ყველაზე მეტად ბავშვებს. ხმა გაისმა, თუმცა განსაკუთრებული დაკვირვება არცერთს არ დასჭირდა _ ორივე ბავშვმა შიშისგან ჩაიფსა. 

სასამართლოზე ადვოკატმა იმდენი მოახერხა, რომ ეს მტკიცებულება პირდაპირი მტკიცებულებების გრაფით არ გავიდა, თუმცა მოსამართლე დეტალურად იყო ინფორმირებული და ერთადერთი სწორი გადაწყვეტილება მიიღო _ სასჯელის უმაღლესი ზომა!

ბათო ჯაფარიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 21 Oct 2020 12:35:15 +0400
დიდი რუსული პროვოკაცია _ ვინ შექმნა შეიარაღებული ბანდფორმირება „თეთრი ჯვარი“ https://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6968-დიდი-რუსული-პროვოკაცია-_-ვინ-შექმნა-შეიარაღებული-ბანდფორმირება-„თეთრი-ჯვარი“.html https://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6968-დიდი-რუსული-პროვოკაცია-_-ვინ-შექმნა-შეიარაღებული-ბანდფორმირება-„თეთრი-ჯვარი“.html

„ნებისმიერ მსურველს ექნება შესაძლებლობა, იარაღი უფასოდ მიიღოს...“

სანამ ისტორიის მოყოლას დავიწყებთ, გეტყვით, რომ „კანონიერმა ქურდებმა“ სერიოზული დანაკლისი განიცადეს _ 58 წლის ასაკში, საბერძნეთში, კორონავირუსით ემზარ ჯაფარიძე, იგივე „კვატია“ გარდაიცვალა. ჯაფარიძე ძველი თაობის ქურდებიდან ერთ-ერთი იყო და კრიმინალურ სამყაროში ძალიან დიდი გავლენით სარგებლობდა. თამამად შეიძლება ითქვას, რომ „კვატიას“ გარდაცვალებას ძალიან სერიოზული ცვლილებები მოჰყვება არამარტო საბერძნეთში, არამედ, მთელ ევროპაში.

რაც შეეხება ისტორიას, 90-იანი წლების დასაწყისი საქართველოს ისტორიაში ერთ-ერთი უმძიმესია. მაშინ, დამოუკიდებლობისთვის ბრძოლის პარალელურად, მოულოდნელად, მოსახლეობის ხელში ძალიან ბევრი იარაღი აღმოჩნდა. პრაქტიკულად, ყოველდღიურად იქმნებოდა ახალი ბანდფორმირებები, საძმოები, გაგიკვირდებათ და, შეიარაღებული პოლიტიკური ორგანიზაციებიც კი. მოკლედ, ქართველები უშურველად ვხოცავდით ერთმანეთს. ერთ დროს ძლევამოსილი საბჭოთა კავშირის მემკვიდრე რუსეთი ცდილობდა, 14 რესპუბლიკაზე კონტროლი არ დაეკარგა, მაგრამ უშუალოდ ფედერაციაშიც უმძიმესი ვითარება იყო. მართალია, იქ პოლიტიკურ აქტიურობაზე პრეტენზია, ლამის მთელ ქვეყანას ნაკლებად ჰქონდა, მაგრამ შეიარაღებული ფორმირებები იქაც მომრავლდა, თუმცა ეს ფორმირებები, როგორც საქართველოში, ისე რუსეთის ფედერაციაში ღიად მოქმედებდნენ და თუ ჩვენთან, მაგალითად, „მხედრიონი“ სცემდა შიშის ზარს მოსახლეობას, რუსეთს „სოლნცევოს“ საძმო აზანზარებდა. 

„ერთ დღეს, ძველმა მეგობარმა დამირეკა, ის ჯერ კიდევ მაშინდელი ლენინგრადის სამძებროს უფროსი გახლდათ და მითხრა, სამმართველოს წინ გაჩერებულ მანქანის საქარე მინაში დატოვეს წერილი, სადაც ეწერა, რომ დაფუძნდა ორგანიზაცია „თეთრი ჯვარი“, რომელიც იარაღდება საქართველოდან და მალე ეს ორგანიზაცია ხელში აიღებს ძალაუფლებას. მას აინტერესებდა, ვიცოდი თუ არა საქართველოში რამე „თეთრ ჯვარზე“ და რამდენად რეალური იყო, რომ იარაღი სწორედ ჩვენი ქვეყნიდან წასულიყო. იმდენი საძმო და ბანდფორმირება იყო, თავი ვერ დავდე, რომ მათგან რომელიმე „თეთრი ჯვრის“ სახელს არ ატარებდა, იარაღის მიწოდება კი გამოვრიცხე, რადგან იარაღი აქაც ძვირად ფასობდა და პირიქით, ხალხი მის შემოტანაზე ჩალიჩობდა“, _ იხსენებს პოლიციის გადამდგარი პოლკოვნიკი, ბატონი თენგიზი. 

მაშინდელი მილიციის ფორმამ ფასი დაკარგა. დაიჭერდნენ სამართალდამცავები დამნაშავეს, მიადგებოდა რომელიმე საძმო საკუთარი ტანკით, ან საბრძოლო მანქანით და დაკავებულს ათავისუფლებდა. ამიტომ, სწორედ იმ პერიოდში, არაერთმა სამართალდამცავმა გაიხადა ფორმა და ნაწილი ბიზნესით შეეცადა თავის რჩენას, ნაწილი კი კერძო დაცვაში წავიდა, რომელიც მაშინ ძალიან ბევრი იყო. 

„ლენინგრადიდან მალე მეორედ დამირეკეს. აქ სრული ქაოსი იყო, იქაც _ იგივე და მთხოვეს, კვალი აშკარად საქართველოსკენ მოდის და იქნებ, დაგვეხმაროო. შევთანხმდით, ერთთვიან შვებულებას ავიღებდი, ლენინგრადში ჩავიდოდი, გამოძიებაში დავეხმარებოდი და მთელ ხარჯს ისინი დაფარავდნენ, ცოტა ფულსაც მომცემდნენ ანუ ჩემთვის იდეალური ვარიანტი იყო. რუსეთის მეორე ქალაქში, სამ დღეში გავფრინდი“, _ გვიყვება ბატონი თენგიზი. 

ლენინგრადში ჩასულ ქართველ მაძებარს იმაზე რთული სიტუაცია დახვდა, ვიდრე წარმოედგინა. საქმე ის გახლდათ, რომ „თეთრი ჯვრის“ წარმომადგენლებმა რამდენიმე ტერორისტული აქტი მოაწყვეს და კიდევ იმუქრებოდნენ. პარალელურად, ისინი იარაღის საწყობებს თავს ესხმოდნენ და ძალიან დიდი ოდენობის იარაღს იტაცებდნენ. მოწოდებებში საძმოს წევრები ამბობდნენ, რომ მთელი ქვეყნის შეიარაღებას მოახერხებდნენ და არსებულ ხელისუფლებას შეცვლიდნენ. არაერთი მცდელობის მიუხედავად, სამართალდამცავებმა ორგანიზაციის ერთი წევრიც კი ვერ დააკავეს, თუმცა ცხადი იყო, რომ მათი ოდენობა მცირე არ გახლდათ. 

რაც შეეხება საქართველოსთან კავშირს, რუსი სამართალდამცავები ორგანიზაციის მიერ გავრცელებულ მანიფესტებს ეყრდნობოდნენ, სადაც საქართველო ერთ-ერთ მოკავშირედ იყო გამოყვანილი და რაც მთავარია, ისინი ამტკიცებდნენ, რომ საქართველოში ათასობით მხარდამჭერი ჰყავდათ. 

ამ დროს კი საქართველოდან ჩამი-ჩუმი არ ისმოდა. 

„1990 წლის 1 აპრილს, დილით, ლენინგრადის ყველა დიდ ქუჩაზე განცხადება იყო გაკრული, სადაც ეწერა, რომ 15-დან 25 აპრილამდე, ნებისმიერ მსურველს, ქალაქის ყველა ბაზარში ექნებოდა შესაძლებლობა, იარაღი სრულიად უფასოდ მიეღო. ერთი თვის შემდეგ, ეს ადამიანები მონაწილეობას მიიღებდნენ ხელისუფლების შეცვლაში და ქვეყანა ნორმალურ რელსებზე დადგებოდა. მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ეს საპირველაპრილო ხუმრობა ეგონა, მხოლოდ მილიციამ იცოდა, რომ მუქარა სერიოზული იყო და აპრილის შუაწელისთვის, მზადება დაიწყო“, _ გვიყვება ბატონი თენგიზი. 

15 აპრილამდე საქმე არ მისულა. 4 აპრილს, ერთ-ერთი საჯარისო შენაერთის საწყობზე, რამდენიმე ათეულმა ადამიანმა, იარაღის დაუფლების მიზნით, იერიში მიიტანა. გამოუცდელი ჯარისკაცები დაიბნენ და ბრძოლის სასწორი თავდამსხმელთა მხარეს გადაიხარა, თუმცა შემდეგ, საქმეში მილიცია ჩაერთო, თავდაცვის ძალებმაც საპასუხო ცეცხლი გახსნეს და თავდასხმა მოიგერიეს. დაიღუპა მხოლოდ ორი თავდამსხმელი, ერთი კი მძიმედ დაიჭრა და ის საავადმყოფოში მიიყვანეს. ახლა ყველაზე მნიშვნელოვანი მისი გადარჩენა გახლდათ და ექიმებმა ეს მოახერხეს. 

დაკითხვაზე მხოლოდ სამი სამართალდამცავი მივიდა. ერთ-ერთმა იარაღი გადატენა, დაკავებულს ფეხზე დაადო და ჰკითხა, ვინ იყო ორგანიზაცია „თეთრი ჯვრის“ ხელმძღვანელი. დაკავებულმა ზიზღით გაიღიმა და კბილებში გამოსცრა: 

_ არ გეტყვით! 

სამართალდამცავმა სასხლეტს გამოჰკრა, ფეხიდან სისხლმა იფეთქა, მილიციის თანამშრომელმა კი იარაღი მშვიდად ასწია და ამჯერად გულზე დაადო დაჭრილს. მისი სახე მაშინვე შეიცვალა და ზუსტად 30 წამში, მილიციამ იცოდა ორგანიზაციის მისამართი, ხელმძღვანელი და მისი წევრების უმრავლესობა. 

შეიარაღებულ ფორმირებას დაკავებულის ძმა, ვინმე არკადი მაკეევი მეთაურობდა. მოკვლევის შემდეგ გაირკვა, რომ 28 წლის მაკეევი, ლენინგრადის ერთ-ერთ რაიონში, უბნის რწმუნებულად მუშაობდა და დადებითად ხასიათდებოდა. მის დასაკავებლად სპეცოპერაცია დაიგეგმა, მაგრამ მაკეევმა საფრთხე იგრძნო და სახლში არ გამოჩენილა. სამაგიეროდ, დააკავეს დაჯგუფების 50 წევრზე მეტი, 100 კაცზე ძებნა გამოცხადდა, თუმცა მთავარი მაინც მაკეევის დაჭერა გახლდათ. 

„საოცარი ის იყო, რომ დაკავებულების უმრავლესობა ყოფილი სამართალდამცავები გახლდათ. ახლაც არ ვიცი, როგორ, მაგრამ მაკეევმა მოახერხა და ისინი დაარწმუნა, რომ გაჰყოლოდნენ, ხელისუფლება ძალისმიერი მეთოდებით შეეცვალათ და შეექმნათ „პოლიციური ქვეყანა“, სადაც კანონს, სწორედ სამართალდამცავები დაადგენდნენ. საქართველოს თემა მხოლოდ იმიტომ იყო შემოგდებული, რომ მილიციას ყურადღება სხვა რამეზე გადაეტანა და სხვა მიმართულებით ემუშავა, თორემ რეალურად, საქართველო ამ ორგანიზაციასთან კავშირში არ იყო“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

მალე, დაკავებულებიდან ერთ-ერთმა, სასჯელის შემსუბუქების პირობით, დაასახელა სახლი, სადაც შეიძლებოდა მაკეევი ყოფილიყო და მართლაც, სამართალდამცავებმა ის სწორედ მითითებულ მისამართზე აიყვანეს. 

პირველი დაკითხვები სატანისტურ სეანსებს უფრო ჰგავდა, მაკეევი გაშტერდებოდა და ამბობდა, რომ მას ზემოდან ესმოდა ხმები, რათა ქვეყანა, სწორედ ამ გზით გადაერჩინა. ის მხოლოდ მას შემდეგ დათანხმდა ნორმალურ საუბარს, რაც აუხსნეს, რომ სიჩუმე დახვრეტამდე მარტივად მიიყვანდა. მაკეევმა სიცოცხლის შენარჩუნების გარანტიით, აღიარებითი ჩვენება მისცა. 

„ბავშვობიდან მილიციის ფორმაზე ვოცნებობდი, მაგრამ როცა ოცნება ამიხდა, მუნდირმა ფასი დაკარგა, ამიტომ გადავწყვიტე, ძალისმიერი მეთოდებით აღმედგინა მილიციის ღირსება და ჯერ ჩემი ძმა დავითანხმე, მერე _ ყოფილი სამართალდამცავები და 150-კაციანი, კარგად შეიარაღებული დაჯგუფება შევქმენი. მიზნის გარდა, ჩვენ საარსებო ფული გვჭირდებოდა და შესაბამისად, რამდენიმე დიდი საწყობის გაქურდვაც ჩვენს ნამუსზეა. ორი საკასაციო მანქანაც ჩემმა ჯგუფმა დააყაჩაღა და ჩვენი რიგებიც ყოველდღიურად ივსებოდა. რომ არა ეს სულელური ჩავარდნა, მე რუსეთში წყობას შევცვლიდი“, _ ეს იყო მაკეევის მონათხრობის ძირითადი არსი. 

სასამართლომ, პრაქტიკულად, ყველა დაკავებულს სხვადასხვა სასჯელი ჩამოურიგა. ყველაზე მკაცრი განაჩენი მაკეევს ერგო _ ის დღემდე ციხეშია და სამუდამო პატიმრობა აქვს მისჯილი.

ბათო ჯაფარიძე

 

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 14 Oct 2020 12:53:09 +0400
15 ათასად დაქირავებული „ქილერი“ _ შეკვეთილი მკვლელობის სკანდალური დეტალები https://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6967-15-ათასად-დაქირავებული-„ქილერი“-_-შეკვეთილი-მკვლელობის-სკანდალური-დეტალები.html https://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6967-15-ათასად-დაქირავებული-„ქილერი“-_-შეკვეთილი-მკვლელობის-სკანდალური-დეტალები.html

რატომ ფიგურირებს საქმეში ქალი და ვინ დაიქირავა „ქილერი“ სახელმწიფო მოხელის მოსაკლავად

ნამდვილად ვერ გეტყვით, ახლაც ასე ხდება-მეთქი, მაგრამ ადრე, კვების ობიექტებში, ერთი შეხედვით, მკაცრი კონტროლის მიუხედავად, რბილად რომ ვთქვათ, უვარგის პროდუქტს ასაღებდნენ. ძველი მებუფეტე ყვებოდა, მაგალითად, კოტლეტისთვის გვაძლევდნენ 2 კილოგრამ ხორცს და სამ კილოგრამად უნდა გვექციაო. პურის, კვერცხის, ფქვილის, წყლისა და კიდევ არაერთი ინგრედიენტის დამატებით, ხორცი სამ კილოგრამზე ადიოდა. რაც მთავარია, კვების ობიექტში უმაღლესი ხარისხის ხორცი უნდა ყოფილიყო, მაგრამ ის ბაზარზე მიდიოდა, სასადილოებში კი მეორე და მესამე ხარისხის ხორცი შეჰქონდათ. თუ სასადილოს დირექტორი „ზემოთ“ შესაბამისად იხდიდა, მას ხელს არავინ ჰკიდებდა, მაგრამ თუ გადახდას დააგვიანებდა, რევიზია მარტივად ადგენდა დანაშაულს და დირექტორსაც სახელმწიფო ქონების დატაცებისთვის, საუკეთესო შემთხვევაში, რვაწლიანი სასჯელი ელოდა, თუმცა იყო შემთხვევები, როცა ისინი ბოლომდე გაუმეტებიათ და დაუხვრეტიათ კიდეც. რევიზორი ყველაფერს მარტივად ამოწმებდა, დაუკვეთავდა სასადილოში მსუყე ბანკეტს, იქ მისული კი საბუთს ამოიღებდა ჯიბიდან და ყველა ულუფის აწონვა-დაგემოვნება იწყებოდა. პარალელურად, იგივე კოტლეტი ექსპერტიზაზე მიდიოდა, სხვადასხვა სალათსა და ხინკლის ფარშთან ერთად. გამორიცხული იყო, სადმე, რამე დანაკლისი არ ენახათ და ეს საკმარისი ხდებოდა სისხლის სამართლის დევნის დასაწყებად.

 

„თბილისში რევიზორი მოკლეს. ის რკინიგზის სადგურზე იპოვეს თავგატეხილი და ექსპერტიზის დასკვნით, თავი ბლაგვი საგნით გაუტეხეს. რა თქმა უნდა, პირველ რიგში, იმით დავინტერესდით, რა დავალება ჰქონდა რევიზორს და რომელი ობიექტი უნდა შეემოწმებინა. როგორც გვითხრეს, თემქაზე მდებარე სასადილო ჰქონდა შემოწმებული და მეორე დღეს, დასკვნა უნდა დაეწერა, მაგრამ დასკვნის დაწერა არ დასცალდა. საგულისხმო იყო ისიც, რომ მოკლული გაძარცვული იყო, არ ჰქონდა საფულე, საათი, ოქროს რგოლი, რომელსაც ცოლის თქმით, არასდროს იშორებდა“, _ იხსენებს პოლიციის გადამდგარი პოლკოვნიკი, ბატონი თენგიზი. 

რაღა თქმა უნდა, პირველი ეჭვი, სწორედ სასადილოს დირექტორზე მიიტანეს, მაგრამ მან ხელები გაასავსავა, მე არაფერ შუაში ვარ, ხარკი გაღებული მქონდა და კარგ დასკვნას ველოდებოდიო. მერე „ზემოდანაც“ დარეკეს, სასადილოს დირექტორს შეეშვით, ეგ არ მოკლავდა, არაფერში აწყობდაო და სამართალდამცავები იძულებულები გახდნენ, სხვა მიმართულებით დაეწყოთ ძიება. 

მკვლელობიდან მესამე დღეს, შემთხვევით, სამართალდამცავები ჯიბის ქურდს დაედევნენ და დააკავეს. მისი ბინის ჩხრეკისას კი... სისხლიანი „კასტეტი“, რევიზორის საბუთები და ოქროს ბეჭედი აღმოაჩინეს. 

„ბედნიერებისგან ლამის ვხტუნავდი, რადგან საქმე გახსნილი მეგონა. ყველაფერი იმაზე მიუთითებდა, რომ რევიზორი სწორედ ჯიბის ქურდმა მოკლა და მოუთმენლად ველოდი ექსპერტიზის დასკვნას, რომელიც მეტყოდა, რომ „კასტეტზე“ აღმოჩენილი სისხლი გარდაცვლილისას დაემთხვა. სანამ დასკვნა მოვიდოდა, ჯიბის ქურდი დაკითხვაზე შემოვიყვანე, წინ ქაღალდი და ფურცელი დავუდე და გამარჯვებული სახით ვუთხარი, დაწერე ყველაფერი, როგორც იყო, სასჯელს შეგიმსუბუქებ-მეთქი“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

დაკავებულმა წერა დაიწყო და როცა მორჩა, ქაღალდი გამომძიებელს მიაწოდა, მან ამაყად დაიწყო კითხვა, მაგრამ სიხარული სიბრაზით შეეცვალა. ჯიბის ქურდი წერდა, რომ შინ მოკლე გზით ბრუნდებოდა, როცა დაინახა, როგორ ჩხუბობდა ორი კაცი და როგორ ეხმარებოდა კაცს ქალი. შემდეგ, ერთმა მეორეს იარაღის ტარი საფეთქელთან ორჯერ ძალუმად ჩაარტყა და ქალთან ერთად გაიქცა. ჯიბის ქურდი გაქცეულს დაედევნა, მაგრამ ის მობრუნდა და გაისროლა, ამიტომ დევნა შეწყვიტა და თავგატეხილს მიუბრუნდა. მიხვდა, ის უკვე მკვდარი იყო და მარტივად ამოუსუფთავა ჯიბეები, შეხსნა საათი, ბეჭედი და შინ წავიდა. 

რაც შეეხება „კასტეტს“, როგორც დაკავებული ამბობდა, ცივი იარაღი რამდენიმე დღის წინ, უბანში მას შემდეგ გამოიყენა, რაც მეზობელთან ჩხუბი მოუვიდა და მას „კასტეტით“ ლოყა გაუხია. 

ექსპერტიზამ დაასკვნა, რომ „კასტეტზე“ აღმოჩენილი სისხლი გარდაცვლილს არ ეკუთვნოდა და მეორე ანალიზის შემდეგ, ის მეზობლის სისხლს დაემთხვა. გამომძიებლებმა დაკავებული შემთხვევის ადგილზე მიიყვანეს და იმ ტერიტორიის მითითება მოსთხოვეს, საიდანაც მისი თქმით, მკვლელმა ისროლა. ჯიბის ქურდმა ადგილი მიუთითა და რამდენიმეწუთიანი ძებნის შემდეგ, სამართალდამცავებმა ტყვიის ცარიელი მასრაც იპოვეს ანუ დაკავებულის მონაყოლი სრული სიმართლე გახლდათ, თუმცა ეს მისი გაშვების საბაბს არ იძლეოდა, რადგან მიცვალებული გაქურდა და ამის გამო, ციხეში 3 წლით გაისტუმრეს. 

ტყვიის მასრის შესწავლამ ძიებას ახალი არაფერი მისცა. მილიციის კარტოთეკაში ასეთი იარაღი არ იძებნებოდა ანუ პროფესიონალი მოქმედებდა და რაც მთავარია, საქმეში გაჩნდა ახალი ფიგურანტი _ ქალი, რომელიც დაკავებულის თქმით, კაცს გარდაცვლილის ცემაში ეხმარებოდა. გამომძიებლებმა რევიზორის მეგობრები დაკითხეს, გაჩნდა ეჭვი, რომ ის სასიყვარულო სამკუთხედის მსხვერპლი გახდა, თუმცა ეს ვერსიაც მალე გამოირიცხა. მეგობრებმა დაადასტურეს, რომ რევიზორი სუსტი სქესის წარმომადგენლების მიმართ დიდ ყურადღებას არ იჩენდა და მეოჯახე კაცი იყო, სახლი _ სამსახური, ეს გახლდათ მისი მოწოდება და გრაფიკს იშვიათად არღვევდა. 

უცნაური იყო მკვლელობის ადგილიც _ რევიზორი იმ ადგილიდან, დაახლოებით, 12 კილომეტრში ცხოვრობდა, ობიექტი კი, რომელიც უნდა შეემოწმებინა, 8 კილომეტრში მდებარეობდა. რატომ და როგორ მოხვდა იმ ადგილზე, თანაც ლიანდაგებზე, უცნობი იყო. ბევრი მცდელობის მიუხედავად, სამართალდამცავებმა საქმე ვერ გახსნეს და ასე გავიდა ორ წელზე მეტი. 

ორი წლის შემდეგ, ერთ-ერთი რეიდის დროს, სამართალდამცავებმა რიგითი კრიმინალი დააკავეს. მასზე დიდხანს ნადირობდნენ, რადგან ღამით მუშაობდა და ძირითადად, საწყობებს ქურდავდა. მიჰქონდა ცოტა, მაგრამ ღირებული და როგორც იქნა, რამდენიმეთვიანმა ღამის თევამ შედეგი გამოიღო. მისი ბინის ჩხრეკისას, მოპარულ ნივთებთან ერთად, იარაღიც იპოვეს. ბალისტიკური ექსპერტიზის ჩატარების შემდეგ აღმოჩნდა, რომ რევიზორის მკვლელმა, სწორედ ამ იარაღიდან ისროლა. თაროზე შემოდებული საქმე ჩამოიღეს და სანამ დაკითხავდნენ, დაკავებული იმ ჯიბის ქურდს აჩვენეს, რომელიც მკვლელობას შემთხვევით შეესწრო. მან მკვლელი ამოიცნო და რაც მთავარია, ამოიცნო მისი მეგობარი ქალიც, რომელიც მკვლელობის დღეს თან ახლდა და რევიზორის ცემაში ეხმარებოდა. ქალიც დააკავეს და დაკითხვა სწორედ მისგან დაიწყეს. 

„ზოგადად, ქალების დაკითხვა უფრო ადვილია. მთავარია, სიყვარულით ისე არ იყოს დაბრმავებული, რომ კაცს საფლავში ჩაჰყვეს, ამიტომ მას მარტივად ავუხსენით, დახვრეტის მუხლი რომ ჰქონდა ჯიბეში, თუ მილიციასთან არ ითანამრომლებდა და მანაც ყველაფერი დაფქვა. როგორც ქალმა აღნიშნა, მის მეგობარ კაცს მკვლელობის შეკვეთა მისცეს, ოღონდ მან არ იცოდა, რატომ და რისთვის. იცოდა მხოლოდ ის, რომ მკვლელობაში 15 ათასი მანეთი გადაიხადეს და ამ ფულიდან მას „დუბლიონკა“ უყიდეს“, _ გვიყვება ბატონი თენგიზი. 

დანარჩენი უკვე ტექნიკის საქმე იყო. მკვლელს მისი საყვარლის ჩვენება დაუდეს წინ და უთხრეს, რომ დახვრეტას მხოლოდ აღიარებით გადაურჩებოდა და მასაც ბევრი არ უყოყმანია, ხელი... სასადილოს მზარეულს დაადო, შეკვეთა სწორედ მან მომცა და მოკვლა რისთვის უნდოდა, არც მიკითხავს და არც ახლა მაინტერესებსო. ერთ საათში, მზარეული გამომძიებლის წინ იჯდა. 

„ყაჩაღობისთვის გამასამართლეს და ციხეშიც მზარეულად ვმუშაობდი. რევიზორი იქაც მოვიდა შემოწმებაზე და მაშინ პატიმრებმა კინაღამ მომკლეს, ისეთი დასკვნა დადო. არადა, მე ხომ ციხის უფროსის მითითებებს ვასრულებდი? ნასამართლევ კაცს, ასეთ სამსახურში არავინ ამიყვანდა, თუმცა ციხის უფროსი დამეხმარა, სხვა საბუთებიც გავაკეთე და აქ მზარეულადაც მან მომაწყო. სანაცვლოდ, თვეში ათას მანეთს ვუხდიდი. როცა გავიგე, რევიზორად ვინ მოდიოდა, გადავწყვიტე, ბიულეტენი ამეღო და ორი კვირა სამსახურში არ მევლო, მაგრამ პირად საქმეს და იქ ჩაკრულ სურათს რას ვუზამდი? რევიზორი ყველაფერს ამოწმებდა და, რაღა თქმა უნდა, ჩემი სურათიც ნახა, ყველაფერს მიხვდა და ვუთხარი, თუ შემეშვები, 50 ათას მანეთს მოგცემ-მეთქი. შეხვედრა სწორედ ლიანდაგებზე დავუთქვი, თუმცა ფულის გადახდა არც მიფიქრია, ვიცოდი, ისევ მომადგებოდა, ამიტომ ეს კაცი ვნახე, რომელიც ჩვენს საწყობში ქურდობაზე დავიჭირე და როგორც ძველმა პატიმარმა, გავუშვი. იცოდა, სანდო ვიყავი, 20 ათასი მთხოვა, 15-ზე შევთანხმდით და შეასრულა. თანხა მიიღო და ერთმანეთს დავემშვიდობეთ. ის ქალი კიდევ, როგორც მითხრა, სულ თან დაჰყავდა, ჩემი თილისმააო“, _ ეს არის ამონარიდი მზარეულის ჩვენებიდან. 

 

შესაძლოა, ბევრს გაუკვირდეს რიგითი მზარეულის ასეთი სიმდიდრე, მაგრამ მისი ბინის ჩხრეკისას, სამართალდამცავებმა მინის ქილებში გადამალული 100 ათასი მანეთი ამოიღეს. მზარეულს დახვრეტა მიუსაჯეს, მკვლელობის შემსრულებელს _ 15 წელი, ქალს კი 7 წელი აკმარეს.

ბათო ჯაფარიძე

 

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 14 Oct 2020 12:53:04 +0400
24 წლის მანიაკი, რომელიც ქალებს აუპატიურებდა და ძარცვავდა https://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6966-24-წლის-მანიაკი,-რომელიც-ქალებს-აუპატიურებდა-და-ძარცვავდა.html https://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6966-24-წლის-მანიაკი,-რომელიც-ქალებს-აუპატიურებდა-და-ძარცვავდა.html

რატომ მალავდნენ სიმართლეს ძალადობის მსხვერპლნი და როგორ გავიდნენ სამართალდამცავები დამნაშავეზე

დღევანდელი გადასახედიდან, თითქოს მარტივია ყველაფერი. მარტივია ის, რომ მაგალითად, მკვლელის ოჯახის წევრები ისევ იმ ქალაქში ცხოვრობენ და ისევ იმ ქალაქში მუშაობენ, სადაც მანამდე. მძიმე დანაშაულებს იმდენად მივეჩვიეთ, რომ პრაქტიკულად, ძნელია, ვინმე გააოცო და საზოგადოების დიდ ნაწილსაც აღარ აქვს სასტიკი დამნაშავის ოჯახის წევრთა მიმართ აგრესია, არც იმათ აქვთ ისეთი სირცხვილის გრძნობა, როგორც ადრე. ადრე კი, დამნაშავის ოჯახი, ხშირ შემთხვევაში, იმ ქალაქიდან საცხოვრებლად სხვაგან გადადიოდა, არცთუ იშვიათად, მხოლოდ რეგიონს კი არა, მთლიანად მხარეს იცვლიდა და დასავლეთ საქართველოდან აღმოსავლეთში სახლდებოდა, ან პირიქით.

„მაშინ დასავლეთ საქართველოს ერთ-ერთი დიდი ქალაქის სამძებროს უფროსად ვმუშაობდი და შეიძლება ითქვას, გამოცდილების მიუხედავად, ეს ერთ-ერთი ყველაზე რთული საქმე იყო, რომელსაც შევეჭიდე და არ მეგონა, თუ ოდესმე დამთავრდებოდა“, _ იხსენებს პოლიციის გადამდგარი პოლკოვნიკი, ბატონი თენგიზი. 

ყველაფერი კი იმით დაიწყო, რომ განყოფილებაში ახალგაზრდა გოგო მივიდა, რომელმაც განცხადება დაწერა და აღნიშნა, რომ ღამით, სახლისკენ მიმავალს, თავს დაესხნენ და გაძარცვეს. გოგოს წაართვეს ოქროს საყურეები, ოქროს მძივი და გახადეს ლაბადა, რომელიც მამამ იუგოსლავიიდან ჩამოუტანა. სამართალდამცავებმა საქმე წარმოებაში კი მიიღეს, მაგრამ თითქმის ზუსტად იცოდნენ, რომ დამნაშავეს შემთხვევის წყალობით თუ მიაგნებდნენ. ნაძარცვი ოქროულობა, ძირითადად, ოქრომჭედლების ხელში „ჯართის“ სახით ანუ დამტვრეული ხვდებოდა და რთული იყო იმის გარკვევა, ბეჭედი ჩააბარეს თუ საყურე. ამის მიუხედავად, ნაძარცვის აღწერილობა ოქრომჭედლებს მაინც დაურიგეს. 

მეორე დღეს, კიდევ ერთი გოგო მივიდა მილიციაში იგივე განცხადებით, ორი დღის შემდეგ, მესამე გოგო, მერე კიდევ და კიდევ. მხოლოდ მეშვიდე დღეს მისულმა გოგონამ დაწერა, რომ ძარცვასთან ერთად, თავდამსხმელმა გააუპატიურა. 

„მაშინ გამიჩნდა ეჭვი, რომ მძარცველი მხოლოდ ამ ერთს არ გააუპატიურებდა. ამიტომ, ძველი განცხადების ავტორები დავიბარე და ვაიძულე, სამედიცინო შემოწმება გაევლოთ. რვა განცხადება მედო მაგიდაზე და რვიდან შვიდი გოგო გაუპატიურებული გახლდათ. უბრალოდ, მათ მოერიდათ და ვერ თქვეს, რომ გააუპატიურეს. მაშინ სხვა მორალი იყო, სხვა მენტალიტეტი, ხმამაღლა ამაზე არ საუბრობდნენ ანუ მე ქალაქში რიგითი მძარცველი კი არა, მანიაკი მყავდა“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

ათი დღის შემდეგ, მაღალსართულიანი კორპუსის სახურავზე, ანტენის გასასწორებლად ასულმა ახალგაზრდა ბიჭმა დაინახა, როგორ ავიდა იმავე სახურავზე სრულიად უცხო გოგო, როგორ მივიდა კიდესთან და როგორ აპირებდა გადახტომას. ბიჭმა გოგო გადაარჩინა, სუიციდში ხელი შეუშალა და რაღა თქმა უნდა, მილიციაში დარეკა. ადგილზე მისულ სამართალდამცავებს გოგომ უმბო, რომ ღამით, სახლისკენ მიმავალი გააუპატიურეს და სისხლის ოდენობაზე მიხვდა, რომ ორი თვის ნაყოფი მოეშალა. დაზარალებული არეულად საუბრობდა და ამიტომ, გამომძიებელმა მისი დაკითხვა დილისთვის გადადო, მანამდე კი მეუღლეს გაესაუბრა. წყვილმა სულ რაღაც ოთხი თვის წინ იქორწინა, ერთმანეთი წლების მანძილზე უყვარდათ და ასეთი რამ შეემთხვათ. 

არც მეორე და არც მესამე დღეს, გოგონას დაკითხვა ვერ მოხერხდა. ექიმმა შიზოფრენიის დიაგნოზი დასვა და, მართლაც, რამდენიმეთვიანი მკურნალობის შემდეგ, ის ფსიქიატრიულ საავადმყოფოში გადაიყვანეს, სადაც შვიდი წლის შემდეგ ისე გარდაიცვალა, რომ „მომიყვანეთ ჩემი შვილი“-ს მეტი არაფერი უთქვამს. 

სამართალდამცავებმა ქალაქში პატრულირება დაიწყეს, ღამით ფორმიანი თუ უფორმო თანამშრომლებით სავსე იყო მიყრუებული ქუჩები, ამან მხოლოდ ერთი შედეგი გამოიღო _ პრაქტიკულად, ყოველგვარი დანაშაული შეწყდა, ღამით აღარავინ იპარავდა, თუმცა მოძალადეს დაჭერა ვერ მოხერხდა. ორკვირიანი პატრულირების შემდეგ, მილიცია მოეშვა და მანიაკმაც არ დააყოვნა _ მორიგი მსხვერპლი 19 წლის გოგონა იყო, თუმცა ის თავდამსხმელს გაუძალიანდა და ფერდებში დანაც მიიღო. თავდამსხმელმა დაჭრილი და გონდაკარგული გოგო გააუპატიურა და მიიმალა. 

„სხვადასხვა ქალაქიდან ახალგაზრდა, გამხდარი თანამშრომლები ჩამოვიყვანეთ, მათ ქალის ფორმა ჩავაცვით, პარიკი გავუკეთეთ და ქუჩებში გავუშვით. ისინი დადიოდნენ ყველგან, მიყრუებულ ადგილებში, მაგრამ ერთი თვე ისე გავიდა, არც დანაშაული მომხდარა და არც ამ თანამშრომლებს დასხმია ვინმე თავს. რა უნდა მექნა? ისინი ისევ სამუშაო ადგილებზე დავაბრუნე და მესამე დღეს, მორიგი გაუპატიურება მოხდა _ ამჯერად, გოგონა 21 წლის იყო. თბილისიდან გამოძახებას არ დავლოდებივარ, ჩემი ფეხით ჩავედი და მინისტრის მოადგილეს შევხვდი. დეტალურად გავაცანი საქმის ვითარება და მან მოულოდნელად მკითხა _ დამნაშავე ისე იქცევა, თითქოს ყველა თქვენი ნაბიჯი იცის და არ გიფიქრია, რომ ის მილიციის თანამშრომელია?! გავშრი! ამაზე ნამდვილად არ მიფიქრია, რადგან წარმოუდგენლად მეჩვენებოდა ეს ამბავი, მაგრამ მინისტრის მოადგილის სიტყვებში სიმართლის მარცვალი აშკარად იყო _ დამნაშავემ თითქოს ყველა ჩვენი ნაბიჯი იცოდა და არც სამხილებს ტოვებდა. უკან დაბრუნებულმა, პირადად შევისწავლე მთელი სამძებრო სამსახურის თანამშრომელთა პირადი საქმეები, მაგრამ საეჭვოდ ერთიც არ მომეჩვენა. ამის მიუხედავად, შევარჩიე ოთხი ძველი თანამშრომელი, ისეთები, რომლებსაც თვალდახუჭული ვენდობოდი და საქმის ვითარება გავაცანი. მეორე დღეს, სპეციალურად მოწვეულ თათბირზე გამოვაცხადე ის უბანი, სადაც წესით, მთელ სამძებროს უნდა ემუშავა და პატრულირება მოეხდინა, ჩემი ოთხეული და მეც დანარჩენ უბნებში გავნაწლდით. პირველ დღეს არაფერი, მეორე საღამოს კი ერთ-ერთ იმ უბანში, სადაც წესით, მილიცია არ უნდა ყოფილიყო, ჩემმა თანამშრომელმა ყვირილის ხმა გაიგონა და იმ ადგილისკენ გაიქცა. მან კარგად დაინახა, როგორ შეათრია ბუჩქებში ვიღაც კაცმა ახალგაზრდა გოგო, იარაღი ამოიღო და თავზე დაადგა. კაცმა გაქცევა სცადა, თუმცა ფეხში მოხვედრილმა ტყვიამ ამის შესაძლებლობა არ მისცა. დაკავებული ჩვენი თანამშრომელი, 24 წლის ბიჭი აღმოჩნდა“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

როგორც წესი, მაშინ სამართალდამცავ ორგანოებში, შემთხვევით ვერავინ ხვდებოდა, აუცილებელი იყო რეკომენდატორი, რომელიც პასუხს აგებდა, თუ მის მიერ რეკომენდირებული პირი რამეს დააშავებდა. ამ კონკრეტულ შემთხვევაში, რეკომენდატორი კომკავშირის ადგილობრივი ორგანიზაცია იყო და სანამ საქმე სასამართლოს გადაეცემოდა, კომკავშირის მთელი ხელმძღვანელობა შეცვალეს. საქმის სპეციფიკიდან გამომდინარე, პროცესი დახურული იყო. დამნაშავის დაკავებიდან მეორე დღეს, მისი ცოლი და 3 წლის შვილი სხვა ქალაქში გადავიდნენ და მათი კვალი გაქრა. 

სასამართლომ ერთადერთი სწორი გადაწყვეტილება მიიღო: სასჯელის უმაღლესი ზომა _ დახვრეტა. მართალია, მაშინ გაუპატიურებისთვის არ ხვრეტდნენ, მაგრამ თავდამსხმელის მიერ გაუპატიურებული გოგონებიდან, ერთი ფსიქიატრიულში მოხვდა, მეორე უმძიმესად იყო დაჭრილი, ორს შვილი არასდროს ეყოლებოდა. ამიტომ, სასამართლოს განაჩენი არავის გაუპროტესტებია. 

„ეს საქმე დავიწყებული მქონდა და ალბათ, შემთხვევით თუ გავიხსენებდი, რადგან ოც წელზე მეტი იყო გასული. დედაქალაქში ვმუშაობდი და ერთ წელიწადში პენსია მიწევდა, როცა ხულიგნობისთვის დაკავებული სამი ბიჭი მოიყვანეს. ისინი კაფეში დათვრნენ, მერე ვიღაცას აუშარდნენ, ცოტა იძიძგილავეს... მოკლედ, ბევრი არაფერი, მაგრამ ერთ-ერთი მათგანი აშკარად აგრესიული იყო, აქაოდა, რა უფლებით მიჭერთ, მამაჩემმა თავი თქვენ შემოგწირათო. ყველაფერი სიმთვრალეს დავაბრალე, თანამშრომელს გამოსაფხიზლებელში ჩავაკეტინე და მეორე დილით რომ მივედი, მოვიკითხე ბიჭები, ორი დარცხვენილი იყო, მესამე კიდევ ისევ აგრესიული. რა გჭირს-მეთქი, რომ ვკითხე, იგივე გაიმეორა, მამაჩემმა თავი თქვენ შემოგწირათო. გვარი ვკითხე, მამის სახელი და თვალთ დამიბნელდა _ ჩემს წინ, იმ მანიაკის შვილი იჯდა. ფრთხილად გამოვკითხე ყველაფერი, მანაც მიამბო, რომ მამამისი დამნაშავეთა სამყაროს წინააღმდეგ ბრძოლას შეეწირა, რომ გმირულად დაიღუპა, რომ დედა ყოველთვის უყვებოდა მამის საგმირო საქმეებზე, რომ მის საფლავს უფრთხილდებოდნენ... საფლავის ხსენებამ საერთოდ გამაოცა, როგორც წესი, დახვრეტილებს ოჯახს არ აძლევდნენ, საერთო სასაფლაოზე მარხავდნენ სპეციალური ნომრით. მერე გავარკვიე, დედამ მაქსიმუმი გააკეთა, რომ შვილს სიმართლე არ სცოდნოდა და საფლავიც თავად მოიგონა. ახლაც ვფიქრობ, რომ დედა სწორად მოიქცა _ შვილს რომ სიმართლე სცოდნოდა, ამაზე ფიქრი დატანჯავდა და შეიძლება, შურისძიებაზე ეფიქრა, ახლა კი ჩემს წინ იჯდა ბიჭი, რომლისთვისაც მილიციელი გმირი იყო, ხოლო მამამისი _ გმირთა გმირი. არაფერი მითქვამს, შინ გავუშვი და იმის მერე არსად შემხვედრია“, _ დაასრულა მოყოლა ბატონმა თენგიზმა.

ბათო ჯაფარიძე

 

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 14 Oct 2020 12:53:00 +0400