სამართალი - ვერსია - ვერსია http://www.versia.ge Wed, 01 Apr 2020 15:11:57 +0400 Joomla! - Open Source Content Management en-gb რომელი „კანონიერი ქურდია“ კორონავირუსით დაინფიცირებული http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6633-რომელი-„კანონიერი-ქურდია“-კორონავირუსით-დაინფიცირებული.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6633-რომელი-„კანონიერი-ქურდია“-კორონავირუსით-დაინფიცირებული.html

რატომ გაურთულდათ ქართველ კრიმინალებს ცხოვრება ევროპაში და რას ედავებიან რუსი სამართალდამცავები კახა ფარფალიას

იყო დრო, როცა საქართველოში „კანონიერი ქურდების“ რაოდენობა სამასს აჭარბებდა. მაშინ, 90-იანი წლების მიწურულსა და ზოგადად, 2000 წლამდე, ქურდობა ერთგვარ რომანტიზმთან იყო დაკავშირებული. უფრო მეტიც, როცა ადამიანთა გარკვეული კატეგორია „კაი ბიჭის“ სტატუსით ცხოვრობდა, უბანშიც პოპულარული გახლდათ, საპისირპირო სქესშიც და ისიც გვახსოვს, ერთი პერიოდი, ქურდის ცოლობა ან „კაი ბიჭის“ შეყვარება პატივად რომ ითვლებოდა. ჰო, იყო ის პერიოდიც, როცა ნარკომანები „კაი ტიპები“ იყვნენ და ლამის მთელი საქართველო წამალზე „შეჯდა“. ვისაც არ ახსოვს, იმასაც შევახსენებთ, რომ სწორედ 90-იან წლებში, მოდური გახლდათ კოჭლობა. აბა, როგორ შეიძლება, კოჭლობა მოდური იყოს, მაგრამ იყო და იცით, რატომ? _ ბიჭებს ნაირ-ნაირი „ტროსტებით“ რომ მოეწონებინათ თავი. ხელ-ჯოხით სიარული იმდენად პოპულარული გახდა და ისეთი მოთხოვნადი იყო, რომ ლამის ყოველი მეორე კოჭლობას იგონებდა, ჯოხს ეყრდნობოდა და ისე დადიოდა. ჰო, ჯოხებზე უმთავრესად ქურდული ვარსკვლავები და სიმბოლიკები იყო ამოტვიფრული.

დღეის მონაცემებით, მსოფლიოს მასშტაბით, საერთო ჯამში, 444 „კანონიერი ქურდია“. სამწუხაროდ, ამ ოდენობის 58%-ს ქართველები შეადგენენ, 12% _ რუსია, 8% _ სომეხი, 6% _ ქურთი და იეზიდი (მათი ოდენობის ზრდა, პირადად შაქრო კალაშოვის სახელს უკავშირდება), 4% _ აზერბაიჯანელი. დანარჩენები კი ჩეჩნები, ბერძნები, ებრაელები, უკრაინელები არიან... 

„კანონიერი ქურდები“ მსოფლიოს მასშტაბით არიან მიმოფანტულნი და უცხოური გამოცემები დაინტერესდნენ, რამდენ მათგანს აქვს კორონავირუსი. ეს მხოლოდ სპორტული ინტერესი არ არის. საქმე ისაა, რომ არაერთი „კანონიერი ქურდი“ იძებნება და თუ რომელიმე ძებნილს ვირუსი შეხვდა, ის, დიდი ალბათობით, საავადმყოფოში უნდა იყოს. ამიტომაც, ევროპელი, რუსი, უკრაინელი სამართალდამცავები, სწორედ სავადმყოფოების სიებს ამოწმებენ და საგანგებო მდგომარეობის მიუხედავად, ძებნილებს აქტიურად ეძებენ. 

როგორ გგონიათ, რა გაარკვიეს სამართალდამცავებმა და რამდენ ძებნილ „კანონიერ ქურდს“ მიაგნეს? პასუხი, ცოტა არ იყოს, სასაცილოა _ არცერთს ანუ ოფიციალური მონაცემებით, 444 „კანონიერი ქურდიდან“, ერთიც არ არის არც იზოლაციაში, არც _ ვირუსის დიაგნოზით საავადმყოფოში.  

უფრო მეტიც, გაირკვა, რომ სასჯელაღსრულების დაწესებულებებში მყოფი ქურდებიდანაც არავინაა დაავადებული. 

რომ ვთქვათ, „კანონიერი ქურდები“ იმალებიანო, სიმართლე არ იქნება, თუმცა ამაზე ცოტა ქვემოთ, ახლა კი... 

გასულ წელს დაკავებული კახა ფარფალია, რამდენიმე დღის წინ გაასამართლეს. ფარფალია, რომელსაც რუსი სამართალდამცავების ცნობით, მოსკოვის „ობშჩიაკი“ ებარა, ყველასთვის მოულოდნელად აიყვანეს. ის არ აფუჭებდა არაფერს, დადიოდა სახლიდან რესტორანში (რომელსაც მის არაოფიციალურ შტაბად ასახელებენ), ხვდებოდა ჩინიანსა თუ უჩინოს, მისი გავლენა კრიმინალურ სამყაროში უზარმაზარი იყო, მაგრამ სამართალდამცავები ვერაფერს ედავებოდნენ, რადგან კრიმინალს არ სჩადიოდა და თუ ჩაიდენდა, ძალოვანებს ამის დამადასტურებელი მტკიცებულებები, უბრალოდ, არ გააჩნდათ. 

ჰოდა, რუსი სამართალდამცავები მოიქცნენ ისე, როგორც ასეთ დროს იქცევიან ხოლმე _ ფარფალიას დაკავების ბრძანება უმაღლესი ეშელონებიდან გაიცა (დაბალი რგოლი ამას ვერ გადაწყვეტდა და ვერც გაბედავდა) და ის იარაღის უკანონო შეძენა-შენახვა-ტარების გამო დააპატიმრეს. 

ის, რომ კახას იარაღი არაფერში სჭირდებოდა, ყველამ იცოდა, რადგან მასზე პირდაპირ ვერავინ გაიწევდა, სნაიპერს თუ დაიქირავებდა ვინმე. იარაღი არაფერში გამოადგებოდა და მთავარი, მას მუდმივად ახლდა დაცვის ოთხი შეიარაღებული წევრი, რაც იმას ნიშნავს, რომ იარაღის საჭიროება, უბრალოდ, არ იყო. 

როგორც წესი, რუსეთში იარაღზე დაკავებულ ხალხს, დაახლოებით, ათი ათასი დოლარის გირაოს სანაცვლოდ უშვებენ. ფარფალიას ადვოკატებმა მოსამართლეს ერთი მილიონი ევროს გირაო შესთავაზეს, თუმცა უარი მიიღეს და, საბოლოო ჯამში, გასულ კვირას, 4 წლით (ამ მუხლის მაქსიმუმი) თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯეს. 

რა თქმა უნდა, „ობშჩიაკი“ სხვამ გადაიბარა, თუმცა ყველა ხვდება, რომ ფარფალიას დაკავება შემთხვევითი არ იყო და რაც მთავარია, მისი შემცვლელი ვერ იქნება ისეთივე გავლენიანი, როგორიც კახა გახლდათ. 

ახლა, რაც შეეხებათ მათ, რომლებიც თითქოს უნდა იმალებოდნენ. ბოლო ერთ კვირაში, თურქეთში, კერძოდ, სტამბოლსა და ტრაბზონში, ორი „სხადნიაკი“ გაიმართა. ერთს ათამდე ქურდი დაესწრო, მეორეს _ 30-მდე ანუ ჩვენი მეზობელი სახელმწიფო, ერთბაშად, 40-მა „კანონიერმა ქურდმა“ მოინახულა. 

როგორც ამბობენ, სტამბოლის შეკრება იტალიაში მყოფი მერაბ ჯანგველაძის დაგეგმილი და განხორციელებული იყო, ხოლო ტრაბზონის „სხადნიაკი“ _ ნადირ სალიფოვს, იგივე „გულუს“ ბრალდება. 

საინტერესოა, რომ არც ჯანგველაძე და არც სალიფოვი თურქეთში არ ჩასულან და შეკრებილებმა საკითხი მათ გარეშე განიხილეს. 

სიმართლე გითხრათ, ორივე შემთხვევაში ვიცით საუბრის დეტალები და შინაარსი, მაგრამ ვფიქრობთ, ნაკლებად საინტერესო უნდა იყოს, ვისთან რა პრეტენზიები აქვთ „კანონიერ ქურდებს“, ვის უპირებენ სტატუსის გარეშე დატოვებას და ა.შ. 

21-ე საუკუნეში, „კანონიერი ქურდის“ ინსტიტუტის არსებობა ძალიან პარადოქსულია. ისე ჩანს, ძველი, გავლენიანი ქურდები ამას ხვდებიან კიდეც და ინერციითაც მიდიან, თორემ რეალურად, ძველ „ქურდულ კარაბადინში“ „დაწერილი“ დაუწერელი კანონები, პრაქტიკულად, აღარ მოქმედებს და თითქმის არცერთი ქურდი აღარ ცხოვრობს „ბრადიაგულად“. 

ჰო, ეს ტერმინი _ „ბრადიაგა“, ლამის მთავარი კომპლიმენტი იყო შავი სამყაროს კოჰორტისთვის და რაღა „ბრადიაგა“, მათ უმრავლესობას ფეშენებელური ვილები და საუცხოოდ გამართული ბიზნესები აქვთ. 

სავარაუდოდ, ამის და კიდევ ბევრი რამის გამო, საქართველოში „ქურდული რომანტიზმი“ ნელ-ნელა გადავიდა მოდიდან, მაგრამ ბოლომდე მაინც არ დასრულებულა. დღესაც ათეულობით და ასეულობით პატიმარია, რომელიც „კაი ბიჭის“ სტატუსით სარგებლობს, „ზონის“ „მაყურებლობასა“ და შესაბამისად, ქურდობაზეც ოცნებობს. 

დღეს, ყველაზე გავლენიანი ქურდები ან შინაპატიმრობაში არიან, ან ოფიციალურად იხდიან სასჯელს და ამიტომ, მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილებების მიღება ჭირს. მაგალითისთვის გეტყვით, რომ თავისუფლებაზე მყოფმა შაქრო კალაშოვმა ახალი „კანონიერი ქურდების“ „კურთხევა“ აკრძალა. მართალია, ამ აკრძალვამ დიდ ხანს არ იმოქმედა და ის კალაშოვზე არანაკლებ გავლენიანმა ვაჟა ბიგანიშვილმა დაარღვია, მაგრამ რეალურად, ეს გახლდათ პირველი ნაბიჯი იმისკენ, რომ რაღაც უნდა შეცვლილიყო. ეს რაღაც კი, პირველ რიგში, წესების გამკაცრებასა და ძველ ყაიდაზე ნაწილობრივ დაბრუნებას გულისხმობდა. 

ახლა კი კალაშოვი ციხეშია, ათწლიან სასჯელს იხდის და ძალიან საეჭვოა, ვინმემ კიდევ სცადოს რაიმეს შეცვლა. ამას, ჯერ ერთი, გავლენა სჭირდება და მეორეც, როცა რაღაცას ცვლი, უნდა ახსნა და რაც მთავარია, უკეთესი უნდა შესთავაზო. 

დღეის მდგომარეობით კი, უკეთესის შეთავაზება, პრაქტიკულად, შეუძლებელი იქნება, რადგან საქართველოს შემდეგ, უკვე არაერთი ქვეყანა ოფიციალურად, კანონით სჯის სტატუსის გამო, რაც „კანონიერ ქურდებს“ მოქმედების არეალს ძალიან უმცირებს. 

ჰო, ისიც გვითხრეს, კორონავირუსის გამო, სამართალდამცავები ყველა ქვეყანაში აქცენტს, სწორედ ვირუსზე აკეთებენ და პარალელურად, მხოლოდ ძებნილების ბედით ინტერესდებიანო, თუმცა ეს იმას არ ნიშნავს, რომ კრიმინალს გასაქანი მიეცა, განსაკუთრებით ევროპაში, სადაც ძარცვა ან ბინის ქურდობა გამორიცხულია. ყოველ ფეხის ნაბიჯზე პოლიციაა, ყველა სახლშია და ვინმემ რომ მოახერხოს მაინც, გადაადგილებასა და ნაძარცვ-ნაქურდალის წაღებას ვერ შეძლებს, რამეთუ ამის უფლებას სამართალდამცავები არ მისცემენ. 

ეს განსაკუთრებით იტალიასა და ესპანეთზე ითქმის _ ქვეყნებზე, სადაც პოლიციასთან ერთად, სიტუაციას ჯარიც აკონტროლებს და გაქცევის შემთხვევაში, სროლის უფლებაც აქვთ. შესაბამისად, იმ ემიგრანტ ქალებზე ცუდ დღეში, რომლებიც უმუშევრები დარჩნენ, სწორედ ისინი არიან, რომლებიც თავს ქურდობით ირჩენდნენ.

ბათო ჯაფარიძე

 

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 01 Apr 2020 01:09:09 +0400
ლოტკინზე 16 წლის შვილმა დედა მოკლა http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6629-ლოტკინზე-16-წლის-შვილმა-დედა-მოკლა.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6629-ლოტკინზე-16-წლის-შვილმა-დედა-მოკლა.html

მოწმეებისა და თვითმხილველების ნაამბობი _ რა გახდა მკითხავის სადისტური მკვლელობის მიზეზი

 

ლელა კაკულიას გაგონებაზე, დღეს, ყველას წინასწარმეტყველება ახსენდება. წინასწარმეტყველები ბიბლიურ პერსონაჟებს ჰქვიათ და ეს ტერმინი ჩვენში მას შემდეგ დამკვიდრდა, რაც მკითხავ-მჩხიბავებს სახელი გაუტყდათ. თუ გახსოვთ, საბჭოეთის დანგრევის შემდეგ, ასეულობით ადამიანი გამოჩნდა, ვინც უკურნებელ დაავადებებს „კურნავდა“, წინასწარმეტყველებდა, ზოგს ბიოდენები ჰქონდა. მათ შორის, ყველაზე ცნობილი, მაინც ანატოლი კაშპიროვსკი იყო, რომელიც დისტანციურ მკურნალობაზე იყო გადასული და ხალხს ტელევიზორიდან „არჩენდა“. სამწუხაროდ, ადამიანებს ძალიან უნდათ ხოლმე სასწაული დაიჯერონ და ამ სასწაულის ძიებაში, არაერთმა ასეულმა ოჯახმა დაკარგა ყველაფერი, გაყიდა სახლ-კარი, ძვირფასეულობა და ახლობლებს მაინც ვერ უშველა. შესაბამისად, ამის ნიადაგზე, არცთუ იშვიათი იყო უთანხმოება და გაბრაზებული პაციენტების შურისძიება. ამიტომ, ამ „ჯადოქრების“ გამოჩენის შემდეგ, მათ გვერდით კუნთიანი ბიჭებიც გაჩდნენ, რომლებიც მჩხიბავებს უკმაყოფილო პაციენტების რისხვისგან იცავდნენ.

რა თქმა უნდა, მჩხიბავ-მკითხავებს არც საქართველო უჩიოდა და შეიძლება ითქვას, ჩვენში ეს ყველაზე დიდი დოზით იყო. უბრალო წყლით უშვილო ქალბატონების დაორსულება, ეტლს მიჯაჭვულთა მკურნალობა და ფეხზე დაყენება, თუ მედიცინისთვის დღემდე წარმოუდგენელი საოცრებების დაპირება ჩვეულებრივ ამბად იქცა. იყო ისეთი შემთხვევაც, როცა სახალხო მკურნალი ქალს აჯერებდა, დაორსულდებიო და ეს მაშინ, როცა განუვითარებელი საშვილოსნოს გამო, ქალბატონს შვილის გაჩენის შანსი არ ჰქონდა, თუმცა მომავლის იმედით იმეტებდა არარეალურ თანხებს და, რა თქმა უნდა, უშედეგოდ. შესაბამისად, აქაც იყო „გარჩევები“ და ფულის დაბრუნების მოთხოვნები, თუმცა საქმე მკვლელობამდე თითქმის არასდროს მიდიოდა. აი, ეს, თითქმის 90-იანი წლების შუაწელს დაირღვა. 

 

თბილისში, ლოტკინის გორაზე, იმხანად საკმაოდ ცნობილი მკურნალი მოკლეს, რომელიც ნებისმიერ დაავადებას, რაღაც ბალახებით მკურნალობდა. რა თქმა უნდა, შედეგი თითქმის ნული იყო, მაგრამ კარგად მუშაობდა „გამოჯანმრთელებული“ ადამიანების მიერ გავრცელებული ხმა და ქალს კლიენტები არ აკლდა. საქმემ კი იმდენად რეზონანსული ხასიათი მიიღო, ბოლოს, შს მინისტრი ჩაერია და მკვლელობის გახსნა კატეგორიულად მოითხოვა. 

„იმის გათვალისწინებით, რომ ლოტკინის ის უბანი, სადაც მკვლელობა მოხდა, თითქმის მთლიანად ბოშებით იყო დასახლებული, გარდაცვლილი კი ბოშა არ გახლდათ, ეჭვი სწორედ მათზე მივიტანეთ. მოტივი მარტივი იყო _ ბოშები მკითხაობით წლების განმავლობაში ირჩენდნენ თავს ანუ ეს მათი პროფესია იყო და ვიღაცამ, პრაქტიკულად, ყველა კლიენტი წაართვა“, _ გვიყვება მაშინდელი მილიციის თანამშრომელი. 

მოკლედ, სამართალდამცავებმა დაიწყეს ყველა საეჭვო პირის გადამოწმება, მაგრამ ვერაფერს გახდნენ, თანაც მკვლელობა, ერთი შეხედვით, სპონტანურს ჰგავდა, ქალს ბროლის ვაზა ჩაარტყეს თავში და ისე გაისტუმრეს საიქიოს, თან გარდაცვლილს სახეზე ის ბალახეული ეყარა, რომლითაც, ვითომ ყველა დაავადებას არჩენდა. 

„ქალს ქმარი და შვილი დარჩა, თუმცა ისინი რამდენიმე წლის დაშორებულნი იყვნენ და 16 წლის ბიჭი მამასთან იზრდებოდა. დედა ჯანმრთელობისა და ბედის მაძიებელი კლიენტების გარდა, არც საყვარლების ნაკლებობას უჩიოდა და სწორედ ამიტომ გადაწყდა, ბავშვი მამასთან გაზრდილიყო. მეზობლების აღწერით, სამ კაცს მივაგენით, რომლებიც ქალთან პერიოდულად დადიოდნენ, მაგრამ მკვლელობის დღისათვის, ყველას ალიბი ჰქონდა ანუ ისინი გამოირიცხნენ. იყო კიდევ ერთი, რომელიც აშკარად, ქალზე ასაკით პატარა უნდა ყოფილიყო, მაგრამ მისი კვალი ვერ ვიპოვეთ და მთავარ ეჭვმიტანილადაც იქცა, თუმცა ეჭვები ერთ კვირაში გაქარწყლდა. ბიჭი თავად მოვიდა განყოფილებაში, თავად გვითხრა, რომ გაიგო ჩვენი ეჭვების შესახებ და სხვების დარად, მასაც ალიბი ჰქონდა“, _ გვიყვება საქმის მაშნდელი გამომძებელი, პოლიციის გადამდგარი პოლკოვნიკი, ბატონი თენგიზი. 

ძიება ჩიხში შევიდა. მეზობლების განცხადებით, ქალი კარს, პრაქტიკულად, არ კეტავდა, რადგან აზრი არ ჰქონდა _ თუ უცხოებს მასთან შესვლა დასჭირდებოდათ, კლიენტის სახელით, მარტივად შევიდოდნენ. გაქურდვისა და დაყაჩაღებისა კი ქალს არ ეშინოდა, რადგან ლოტკინელი ქურდები „კრიშავდნენ“. სწორედ ამ დროს, საქმეში უკვე მინისტრი ჩაერთო. როგორც გაირკვა, გარდაცვლილის კლიენტთა შორის, არაერთი მაღალჩინოსნის ცოლი იყო, მათ შორის, შს მინისტრის მეუღლეც. ისინი ქმრებს კატეგორიულად სთხოვდნენ, მკვლელი ეპოვათ და უმკაცრესად დაესაჯათ. 

საქმე არამარტო მინისტრის, არამედ, დანარჩენი მაღალჩინოსნების პირად კონტროლზე იყო და ბატონ თენგიზს, ორ საათში ერთხელ, საქმის ვითარებაზე პატაკის გაკეთება უწევდა, თუმცა ხელმოსაჭიდი არაფერი ჰქონდა და პატაკიც მოკლე გამოსდიოდა. 

„გადავწყვიტე, ყველა მოწმე კიდევ ერთხელ დამეკითხა. ისინი ახსენებდნენ ვიღაც ქალს, რომელიც მკითხავის სახლიდან სწორედ იმ დროს გამოვიდა, როცა მკვლელობა უნდა მომხდარიყო, მაგრამ ეს ქალი ცამ ჩაყლაპა თუ მიწამ, ვერ გავიგეთ, ვერ ვიპოვეთ. განმეორებითი დაკითხვის დროს, ერთ-ერთმა მოწმემ გაიხსენა ისიც, რომ სანამ ის ქალი გამოვიდოდა სახლიდან, მკითხავის სახლი მისმა შვილმა დატოვა. ეს სხვებმაც დაადასტურეს და აღნიშნეს, რომ პირველი დაკითხვის დროს, შვილის იქ ყოფნის აღნიშვნა საჭიროდ არ ჩათვალეს, რადგან ბიჭი არცთუ იშვიათად აკითხავდა დედას და ძირითადად, ჯიბის ფულზე. დედაც ყოველთვის აძლევდა, მაგრამ იმდენს არა, შვილს ერთი ან ორი კვირა ყოფნოდა. მას სურდა, რომ ბიჭი ყოველდღე თუ არა, ყოველ მეორე დღეს ენახა და ამიტომ, თანხა მუდმივად ცოტა იყო. 

დაკითხვაზე შვილი დავიბარეთ და რადგან არასრულწლოვანი გახლდათ, მამაც მოვიდა. ახალი არაფერი მომისმენია. ბიჭმა თქვა, რომ დილით დედას ფულისთვის გაუარა, გამოართვა და თავის საქმეზე წავიდა. ასევე, დაადასტურა, რომ მისი სტუმრობის დროს, დედა მარტო იყო და არავინ მოსულა, თუმცა ისიც აღნიშნა, რომ როცა სახლიდან გამოვიდა, დაახლოებით, ოც მეტრში, ვიღაც ქალი დაინახა, რომელიც მათი სახლისკენ მიდიოდა, მაგრამ ყურადღება არ მიუქცევია, რადგან დედასთან ყოველდღიურად, ძალიან ბევრი ადამიანი დადიოდა. 

ბიჭმა დაბეჯითებით თქვა, ის ქალი რომ ვნახო, აუცილებლად ვიცნობო“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

ერთადერთი, რისი თქმაც სამართალდამცავებს დაზუსტებით შეეძლოთ, ის გახლდათ, რომ მკვლელობა შურისძიების ნიადაგზე მოხდა. სახლიდან არ იყო დაკარგული ძვირფასეულობა და თუ სამართალდამცავები იმას ივარაუდებდნენ, რომ მკვლელს ბინის გასუფთავებაში ხელი ვიღაცამ შეუშალა, ვერაფერს მოუხერხებდნენ იმ ფაქტს, რომ ქალს ოქროს მსხვილი ყელსაბამი ხელუხლებლად ეკეთა და ამას გარდა, მაგიდაზე, პატარა ყუთში, ოქროს საყურე და ბეჭედიც ხელუხლებლად იდო ანუ ეს იყო ის ძვირფასეულობა, რომელსაც დრო და ძებნა არ სჭირდებოდა, მაგრამ მკვლელმა ხელი არ ახლო, თანაც სახეზე დაყრილი ბალახების ნარევი, სწორედ შურისძიებას მიუთითებდა. 

სხვათა შორის, ექსპერტიზამ გამოიკვლია და დაადგინა, რომ ბალახების ნარევში გვირილის, პიტნისა და დარიჩინის ფოთლების შემადგენლობა იყო ანუ ჯანმრთელობისთვის სრულიად უსაფრთხო მცენარეები, მაგრამ რამდენად იყო ეს მცენარეები ნებისმიერი დაავადების სამკურნალოდ ეფექტური, სხვა საკითხია. 

„ორი თვის განმავლობაში, საქმემ წინ ერთი ნაბიჯითაც ვერ წაიწია. ორი თვის შემდეგ კი, ლოტკინზე, იმ ქალის მეზობლად, ჩხუბი მოხდა და ბოშა ქალმა მეზობელი დანით დაჭრა. დაკავებული ჩვენს განყოფილებაში მოიყვანეს, მან კი ჩემთან შეხვედრა ითხოვა. ქალმა პირდაპირ მითხრა, თუ გამიშვებ, იმ ქალბატონის ვინაობას დაგისახელებთ, ასე უიმედოდ რომ ეძებთო. თურმე, ამას დაუნახავს ვინც მივიდა მკვლელობის დღეს, უცვნია, მაგრამ არ გვეუბნებოდა, ფიქრობდა, რამეში დამჭირდება და გამოვიყეენებო. აკი, დასჭირდა კიდეც და იმ პირობით, რომ დაზარალებული საჩივარს გაიტანდა, ჩვენ პირობითი სასჯელით შემოვიფარგლებოდით. ქალის ვინაობა დაასახელა და ორ საათში, მთავარი ეჭვმიტანილი ჩემს წინ იჯდა. ქალმა არ დამალა, რომ იმ დღეს მკითხავთან მართლაც იმყოფებოდა, თუმცა აღიარა, რომ მივედი, ის უკვე გარდაცვლილი იყო, ამიტომ მისი ბალახების ფხვნილი სახეზე დავაყარე, სწორედ ამისთვის მივდიოდი, ჩემი შვილის მკურნალობისთვის ბინაც კი გავყიდეთ, მაგრამ მაინც მოგვიკვდა და ყველაფერი პირში მინდოდა მეთქვაო. აი, ხომ არის შინაგანი გრძნობა თუ ინტუიცია, ვხვდებოდი, რომ ეს ქალი მკვლელი არ იყო. კი არ ვხვდებოდი, დარწმუნებული ვიყავი და სწორედ ამ ქალმა მიგვიყვანა ჭეშმარიტებამდე. მან გაიხსენა, რომ როცა სახლში შევიდა და ბალახეულს სახეზე აყრიდა, გატეხილი თავიდან სისხლი ისევ მოჟონავდა და იატაკზე იშლებოდა ანუ ის ბინაში მკვლელობიდან, მაქსიმუმ, 2-3 წუთში შევიდა. ამ დროს კი სახლიდან ერთადერთი ადამიანი გამოვიდა და ის ერთადერთი, გარდაცვლილის შვილი იყო“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

შვილი განმეორებით დაიბარეს და ისევ მამასთან ერთად დაკითხეს. მანამდე სამართალდამცავებმა გაარკვიეს, რომ გარდაცვლილი თავისი შვილის შეყვარებულსაც მკურნალობდა, რომელიც გარდაიცვალა და ბიჭი ამაში დედას ადანაშაულებდა. შეყვარებულის გარდაცვალებიდან მეორმოცე დღეს კი მკითხავი მოკლეს. მეზობლების გამოკითხვის შედეგად, პოლიციას ჰქონდა ინფორმაცია, რომ იმ დღეს, ბიჭს ყვითელი მაისური ეცვა. მამა-შვილის სახლში ჩხრეკა ჩატარდა, მაისური, მართალია, გარეცხილი იყო, მაგრამ მაინც ამოიღეს და ექსპერტმაც დასკვნა დადო _ მაისურზე აღმოჩენილი სამი ლაქა სისხლის იყო და სისხლი გარდაცვლილისას ემთხვეოდა. 

„შვილმა აღიარა, რომ იმ დღეს, დედასთან ფულის სათხოვნელად მივიდა და მკვლელობაზე არც ფიქრობდა. მას სურდა, შეყვარებულის საფლავზე ვარდების დიდი თაიგული წაეღო, ვარდი კი ძვირი ღირდა. დედამ ურჩია, მკვდარს ნუ გადაყვები, ახალი ვინმე გაიჩინე და ვარდები იმას აჩუქეო. აქ გადაეკეტა გონება შვილს, მაგიდიდან ბროლის ვაზა აიღო და ორივე ხელით, დედას გამეტებით ჩაარტყა. მკვლელობა გავხსენით, ასაკის გათვალისწინებით, შვილს რვა წელზე მეტი ვერ მიუსაჯა სასამართლომ, თუმცა ციხიდან გამოსვლის შემდეგ, ორი თვეც არ იყო გასული, რომ ყაჩაღობაზე დავიჭირეთ და უკვე გამოცდილი კრიმინალის სახელით შევაბრუნეთ ციხეში“, _ დაასრულა თხრობა ბატონმა თენგიზმა.

პატიმარი #0578

 

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 01 Apr 2020 01:08:52 +0400
როგორ შეიძლება გავრცელდეს კორონავირუსი ციხეში http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6622-როგორ-შეიძლება-გავრცელდეს-კორონავირუსი-ციხეში.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6622-როგორ-შეიძლება-გავრცელდეს-კორონავირუსი-ციხეში.html

უნდა გამოცხადდეს თუ არა კარანტინი სასჯელაღსრულების დაწესებულებებში

ქვეყანაში საგანგებო მდგომრეობა გამოცხადდა. ამისკენ ნელ-ნელა, მაგრამ მტკიცედ მივდიოდით და მოულოდნელი არავისთვის ყოფილა. მართალია, ჯერ კომენდანტის საათი არ არის და არც აუცილებლად სახლში დარჩენის კანონია გამოსული, მაგრამ არ არის გამორიცხული, რომ უახლოეს დღეებში, ესეც შემოიღონ. პრეზიდენტის მიერ გამოცემულ დეკრეტში გარკვევითაა მითითებული, რომ საჭიროების შემთხვევაში, სახელმწიფოს უფლება აქვს, კერძო პირის საკუთრებაში არსებული ობიექტი საკარანტინო ზონისთვის გამოიყენოს და რეალურად ასეც ხდება _ არაერთ სასტუმროში არიან განთავსებულნი კარანტინში მყოფი ადამიანები და იქ სავალდებულო ორ-კვირიანი დაკვირვების ქვეშ იმყოფებიან. ერთი შეხედვით, ყველაფერი ეს რთული თავისუფლებაზეა, მაგრამ ძალიან მარტივი უნდა იყოს ციხეში _ სასჯელაღსრულებითი დაწესებულება თავისი ინფრასტრუქტურით, ხომ ერთგვარი საკარანტინო ზონაა, სადაც ნებისმიერ დროს შეგიძლია საგანგებო მდგომარეობა შემოიღო და, მით უმეტეს, ახლა, როცა ქვეყანა ეპიდემიის საშიროების წინაშე დგას, თუმცა ეს მედლის ერთი მხარეა. რა მოხდება იმ შემთხვევაში, თუ ვირუსი გისოსებს მიღმა შეაღწევს? ახლა გიამბობთ, რა საშუალებით შეიძლება მოხვდეს ვირუსი ციხეში და იმედია, იუსტიციის სამინისტრო და სასჯელაღსრულების დეპარტამენტი ამ საშიშროებას უჩვენოდაც ითვალისწინებენ. დავიწყოთ სულ თავიდან ანუ პიროვნების დაკავების მომენტიდან.

დაკავების შემდეგ, პიროვნებას ათავსებენ წინასწარ იზოლატორში, „კა-პე-ზე“-ში“ („კამერა პრედვარიტელნოგო ზაკლუჩენია“). მას ურთიერთობა აქვს სამართალდამცავებთან, ასევე, ურთიერთობა აქვს წინასწარი დაკავების იზოლატორის ბადრაგსა და ექიმებთან. 

 

საქმე ისაა, რომ ყველა დაკავებულს, იზოლატორში შეყვანის წინ, ათვალიერებენ, ხომ არ აქვს დაზიანებები, ჩალურჯებები და ა.შ. წინასწარი დაკავების იზოლატორში, მაქსიმუმ, 48-საათიანი ყოფნის შემდეგ, პირს ან ათავისუფლებენ, ან გადაჰყავთ სასამართლოში ბრალის წარსადგენად. 

მივყვეთ ბრალს _ სასამართლოში დაკავებულს ურთიერთობა აქვს სასამართლოს ბადრაგთან ანუ „ვარონკის“ ეკიპაჟსა და ადვოკატთან. წინასწარი პატიმრობის შეფარდების შემდეგ, დაკავებული მიჰყავთ ციხეში, სადაც ათავსებენ „კარანტინში“. ყველაფერი ეს იმიტომ ხდება, რომ დაკავებული, მით უმეტეს, თუ ის პირველად არის მოხვედრილი ასეთ „გაუგებრობაში“, ნელ-ნელა შეეჩვიოს სიტუაციას და მისთვის ეს ფსიქოლოგიურად ადვილი გადასატანი იყოს. 

საქართველოს ყველაზე დიდ _ გლდანის ციხეში, ხუთი საკარანტინო ოთახია. თითო ოთახში ექვსი საწოლი ანუ ექვსი ნარი დგას და ოთახის მოცულობა 12 კვადრატული მეტრია (ამ 12 კვადრატულში შედის საპირფარეშოც) ანუ საქართველოს ყველაზე დიდ, გლდანის ციხეს, ერთდროულად, კარანტინში შეუძლია ჰყავდეს, მაქსიმუმ, 30 ადამიანი (ეს, რა თქმა უნდა, კანონით). 

რეალურად კი, წინა ხელისუფლების დროს, 12 კვადრატულ მეტრში, რამდენიმე დღის განმავლობაში იმყოფებოდა, მინიმუმ, 30 ადამიანი ანუ 150 პატიმარზე მეტი. 

რა ხდებოდა ამ დროს შიგნით? _ ამქვეყნიური ჯოჯოხეთი თუ არ იცით რა არის, ეს გლდანის ციხის კარანტინი იყო. პატიმრებს რიგ-რიგობით, 2-2 საათი ეძინათ იმ ექვს საწოლზე, დანარჩენები კი, იმის გამო, რომ დასაჯდომიც არ იყო, ფეხზე იდგნენ. 

საკარანტინო ოთახს აქვს ერთი პატარა ფანჯარა, რომელიც უსაფრთხოების მიზნით, მხოლოდ ნახევრამდე იღება. ამიტომ, 30 ადამიანის ნასუნთქი ჰაერი ჭერთან კონცენტრირდება და ოფლის ოხშივარს ერევა, წვეთებად ეკვრის ჭერს და პატიმრებს საკუთარი ოფლი აწვიმდათ. 

ყოველ ორ საათში, ბადრაგები აღებდნენ კარს, შემოდიოდა სხვა პატიმარი, „ქათამი“, რომელსაც ხელში სპეციალური, გრძელპირიანი იატაკის ჯოხი ეკავა ბოლოში პლასტმასის ფრთებით და საკარანტინო ოთახიდან დერეფანში ოფლის გუბეებს ღვრიდა, იქ კი მას უკვე სხვები წმენდდნენ. ეს რომ არ გაეკეთებინათ, საკარანტინო ოთახებში ოფლისა და ამონასუნთქის ოხშივსრისგან წარმოქმნილი წვეთებისგან დამდგარი გუბე, პატიმრებს მუხლებამდე მისწვდებოდათ. 

სამი დღის შემდეგ, პატიმრებს თითები უთეთრდებოდათ და კანი ეფცქვნებოდათ ანუ სიცხისგან, უბრალოდ, იხარშებოდნენ და არ ჰქონდა მნიშვნელობა, როგორი ამინდი იყო გარეთ, კარანტინის ოთახში მუდმივად ოხშივარი იდგა, რადგან ერთ კვადრატულ მეტრზე, თითქმის სამი კაცი მოდიოდა.  

ასეთ პირობებში, საკმარისია ერთი დაავადებულიც კი, რომ ყველა დანარჩენს დაავადება გადაედოს, თუმცა ახლა სიტუაცია, მეტ-ნაკლებად, გამოსწორდა. დიდი იმედი გვაქვს, რომ დღეის მდგომარეობით, საკარანტინო ნაწილში კანონს ზედმიწევნით იცავენ და მხოლოდ ექვსი პატიმარი ჰყავთ, თორემ კორონავირუსის გავრცელებამდე, თითო ოთახში 15-20 პატიმრის ყოფნა, არც ამ ხელისუფლებისთვის იყო უცხო ხილი. 

სამ-დღიანი კარანტინის შემდეგ, პატიმარი აჰყავთ კამერაში ანუ ციხის საკანში, სადაც სხვა პატიმრებთან ერთად ცხოვრობს. საკნები 4, 6, 8 და 10-კაციანია, თუმცა ყველაზე ცოტა, სწორედ 10-კაციანი საკნების ოდენობა გახლავთ. სამაგიეროდ, 6-კაციანი საკნები მრავლადაა და მათი ფართობიც 12 კვადრატული მეტრია ანუ რეალურად, სტანდარტი _ ერთ პატიმარს 2 კვადრატული მეტრი _ გლდანის ციხეში დაცულია. 

საკანში შესულ პატიმარს ურთიერთობა აქვს უკვე თანასაკნელებთან და ციხის ბადრაგთან, ზედამხედველებთან, ციხის რეჟიმის წევრებთან და ციხის საავადმყოფოს ექიმებთან. პარალელურად, მიმდინარეობს სასამართლო პროცესები და პატიმარი სასამართლოზე „ვარონკით“ სხვა პტიმრებთან ერთად მიჰყავთ. 

პატიმრების გადასაყვანი თანამედროვე მანქანები ანუ ისინი, რომლებითაც წინა ხელისუფლება ამაყობდა, ორ ნაწილადაა გაყოფილი, შესასვლელი ერთი მხრიდან აქვს. თითო ნაწილი 3 კვადრატული მეტრია ანუ სამი მეტრი სიგრძე, ერთი მეტრი სიგანე და ორივე მხარეს ფიცარი ისეა დამაგრებული, ციხიდან სასამართლომდე და უკან, პატიმრებმა დასხდომა შეძლონ. ისევ იმ წინა ხელისუფლების დროს, ამ სამ კვადრატულ მეტრში, ოც პატიმარს ტენიდნენ და დაჯდომა კი არა, ცალ ფეხზე დგომაც სანატრელი იყო. ერთმანეთზე მისრესილ პატიმრებს სუნთქვა უჭირდათ. ამ შემთხვევაშიც, ერთი დაავადებულის ყოფნა საკმარისია იმისთვის, რომ დანარჩენებს გადაედოთ. 

სასამართლოს განაჩენისა და სასჯელის მიღების შემდეგ, პატიმარი ციხეში, მინიმუმ, ორ თვეს კიდევ ატარებს, რადგან შეეგუოს სასჯელის ოდენობას, ფსიქოლოგიურად მოემზადოს იმისთვის, რომ გარეთ მალე ვერ გავა და ამის შემდეგ მიჰყავთ „ზონაზე“. 

აი, „ზონაზე“ „კამერები“ სხვადასხვაგვარია. ექვს-კაციანი საკნებიდან დაწყებული, 40-კაციანით დამთავრებული. ჰო, არის საკანი, სადაც 40 პატიმრია მოთავსებული და შესაბამისად, მათ შორის დისტანცია მცირეა, რადგან საკნის მოცულობა 80 კვადრატული ნამდვილად არ არის. 

„ზონაზე“ მყოფ პატიმრებს შემხებლობა აქვთ ბადრაგსა და საკვებთან, რომელსაც გარედან შემოსული მზარეულები ამზადებენ. ასევე, ისინი „ზონაზე“ (ციხეზეც) არსებულ მაღაზიებში ყიდულობენ საკვებს, საპარსს, იმ ნივთებს, რაც სჭირდებათ, ყავას, რომელიც ციხის მენიუში არ არის და ესეც საფრთხეა, რადგან მოხმარების პროდუქტები ციხეში გარედან შედის. 

„ზონაზე“ პატიმრებს შეხება აქვთ ოჯახის წევრებთანაც, რომლებთან პაემანიც ექვს თვეში ერთხელ ეკუთვნით. ისინი სპეციალურად პაემნებისთვის აშენებულ ოთახში ოჯახის წევრების (მაქსიმუმ, 2 წევრი) გარემოცვაში, 24 საათის განმავლობაში იმყოფებიან. დაზუსტებით ჯერ მხოლოდ იმის თქმა შეგვიძლია, რომ იუსტიციის სამინისტრომ აღნიშნული პაემნები ოფიციალურად შეაჩერა. 

შესაბამისად, პატიმრებს ერთმანეთის გარდა, შეხება აქვთ გარე სამყაროსთანაც. იმედია, ციხეში, „ზონაზე“, წინასწარი დაკავების იზოლატორში შემავალ ბადრაგებს სიცხეზე ამოწმებენ და ისინიც მაქსიმალურად ცდილობენ იმ მოთხოვნების დაცვას, რაც ხელისუფლებასა და ჯანდაცვის სისტემას აქვს. 

ჩვენი მოკრძალებული აზრით, გამოსავალი ცოტა მძიმე, მაგრამ აუცილებელია: „ზონები“ უნდა გადავიდნენ მთლიანად დახურულ სისტემაზე ანუ პატიმრებს უნდა შეეზღუდოთ თავისუფლად გადაადგილების უფლება, ისინი მათივე უსაფრთხოების გამო, ჩაკეტილნი უნდა იყვნენ საკნებში და ეს მაქსიმალურად შეამცირებს შემხებლობას გარე სამყაროსთან. 

პარალელურად, როგორც ციხეზე, ისე „ზონაზე“ მიყვანილი პატიმრები უნდა იყვნენ ორი კვირა ცალკე საკანში, მათზე ზუსტად ისევე უნდა მოხდეს დაკვირვება, როგორც ეს თავისუფლებაზე, საკარანტინო ადგილებზე ხდება. 

სხვაგვარად, თუ „ზონაზე“ კორონავირუსი შეაღწევს, პრაქტიკულად, კატასტროფის წინაშე დავდგებით, რადგან ძალიან სწრაფად გავრცელდება იმიტომ, რომ პატიმრებს ერთმანეთთან ყოველდღიური ურთიერთობა აქვთ და ერთი ჭიქიდან ჩაისა და ყავის დალევაც არ არის უცხო ხილი.

პატიმარი #0578

 

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 25 Mar 2020 13:07:10 +0400
ბავშვთა სახლის დირექტორი და თანამდებობის პირები არასრულწლოვან გოგონებსა და ბიჭებს ჯგუფურად აუპატიურებდნენ! http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6619-ბავშვთა-სახლის-დირექტორი-და-თანამდებობის-პირები-არასრულწლოვან-გოგონებსა-და-ბიჭებს-ჯგუფურად-აუპატიურებდნენ.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6619-ბავშვთა-სახლის-დირექტორი-და-თანამდებობის-პირები-არასრულწლოვან-გოგონებსა-და-ბიჭებს-ჯგუფურად-აუპატიურებდნენ.html

მკვლელის სასტიკი შურისძიება _ ქალმა 70 წლის პედაგოგის საფლავზე მოისაქმა!

ისტორია, რომელსაც ახლა გიამბობთ, 70-იანი წლების დასაწყისში მოხდა და მას გრიფით საიდუმლო იმიტომ დაედო, რომ სამართალდამცავებს საქმე განსაკუთრებულ შემთხვევასთან ჰქონდათ, მაშინ, დიადი კომუნიზმის დროს, ამ ამბის გახმაურება არავის აწყობდა. ეს ისტორია არის ნათელი მაგალითი, თუ როგორ ფუთავდა ყველაფერს საბჭოთა კავშირი და როგორ აჩვენებდა საკუთარ ხალხსა, თუ დასავლეთს, რომ აქ, ჩვენთან, ყველაფერი ძალიან კარგად იყო. არადა, ყველაფერი ძალიან მარტივად დაიწყო. ისტორიას, ტრადიციულად, პოლიციის გადამდგარი პოლკოვნიკი, ბატონი თენგიზი გვიყება:

„მაშინ რეგიონში ვმუშაობდი, დასავლეთ საქართველოში, იქიდან ვარ და ამიტომ, არც მივლინება მქონდა და არც _ განაწილება, უმაღლესის დასრულების შემდეგ, იქ დავიწყე მუშაობა. 

1973 წელი იდგა, გვიანი გაზაფხული, როცა მილიციაში შეტყობინება შემოვიდა. საკუთარ ბინაში გარდაცვლილი დამსახურებული პედაგოგი იპოვეს. იცით, რას ნიშნავდა მაშინ დამსახურებული პედაგოგის სტატუსი?! _ ჩათვალეთ, ყველაფერს. სპეციალური ორდენი დამსახურებულ პედაგოგებს მკერდზე ეკიდათ, განსაკუთრებული პენსია ჰქონდათ, პატივით სარგებლობდნენ, უმაღლესი საბჭოს დელეგატები იყვნენ, უფასო საგზურები _ სანატორიუმებში, პირველ რიგში, მათთვის რიგდებოდა. არცთუ იშვიათი იყო შემთხვევა, რომ ამ სტატუსს პედაგოგები ყიდულობდნენ და ათასობით მანეთსაც იხდიდნენ. 

სწორედ განსაკუთრებული სტატუსის გამო, რაიკომის პირველი და მეორე მდივანები, მილიციისა და უშიშროების უფროსები ადგილზე დამხვდნენ, ჩვენს ექსპერტს მუშაობის უფლება არ მისცეს, თბილისიდან ველოდებითო. თბილისიდან ჩამოსულ ექსპერტს რამდენიმე გამოცდილი გამომძიებელი ჩამოჰყვა. 

 

ოფიციალურად საქმე მე მომცეს, მაგრამ მთავარი ვიოლინოები, სწორედ დედაქალაქიდან ჩამოსული მაძებრები იყვნენ. პირველადი დასკვნა ასეთი იყო _ მასწავლებელმა თავი მოიკლა. მას ხელში ეჭირა სისხლიანი დანა, რომელზეც მხოლოდ მისი ანაბეჭდები იყო, სახლის კარი კი შიგნიდან იყო ჩაკეტილი. ფანჯრები დახურული გახლდათ ანუ ყველაფერი იმაზე მიუთითებდა, რომ ან ვინმეს ჰქონდა გასაღები, ან მასწავლებელმა, მართლაც, თავი მოიკლა. 

სახლის ჩხრეკამ ბევრი არაფერი მოგვცა, პრაქტიკულად, ყველა ძვირფასი ნივთი ადგილზე იყო. ჩხრეკის დროს, ტანსაცმლის კარადაში ვიპოვეთ საგულდაგულოდ გარეცხილი და შენახული მოსწავლის სკოლის ფორმა ანუ კაბა და თეთრი წინსაფარი. მასწავლებელს არასდროს ჰყოლია ცოლ-შვილი, ორ-ოთახიან ბინაში მარტო ცხოვრობდა და მეზობლებთან იდეალური ურთიერთობა ჰქონდა. 

ყველა ამბობდა, რომ შეუძლებელი იყო, მტრები ჰყოლოდა, თუმცა იმასაც ამტკიცებდნენ, თავს არ მოიკლავდა, არც პრობლემები ჰქონია და ყოველი დღის გათენება უხაროდაო. არადა, 70 წელს გადაცილებული პედაგოგი საკუთარ ბინაში, ჩვენს წინ, დანით მიყენებული ჭრილობის შედეგად, გარდაცვლილი იყო. 

მეზობლების დაკითხვამ არაფერი მოგვცა, ყველა ერთსა და იმავეს იმეორებდა, არაფერი დამინახავს, არაფერი გამიგიაო და ეს ტყუილი არ იყო, რადგან მაშინ მოსახლეობა სამართალდამცავ ორგანოებს აქტიურად ეხმარებოდა _ ეს დახმარება არ „ტეხავდა“ და კრიმინოგენური სიტუაციაც ბევრად უკეთესი იყო. 

მეზობლებმა გაიხსენეს, რომ გარდაცვლილთან ძალიან ხშირად, ერთი ასაკოვანი კაცი დადიოდა სტუმრად, ისიც პენსიონერი იყო, ერთმა მისი სახელიც იცოდა და საცხოვრებელი ადგილიც. რა თქმა უნდა, დასახელებულ მისამართზე გავედით და ის კაცი ვიპოვეთ. თავში ხელი შემოირტყა, ორი დღის წინ, 300 მანეთი მესესხა, ახლა ვინღა დამიბრუნებსო. ბინაში ამ ოდენობის თანხა არ გვინახავს. შესაბამისად, გაჩნდა კითხვა, სად დახარჯა ორ დღეში ეს, მაშინდელი საზომებით, დიდი ფული პენსიონერმა? 

იმავე მეგობარმა ისიც თქვა, ჭადრაკის სათამაშოდ დავდიოდი, დიდი ხანია, ვმეგობრობ და მისვლა მხოლოდ შაბათს მქონდა აკრძალული, შაბათობით მკურნალობის კურსს გადიოდა და მასთან ექთანი სახლში მიდიოდა ხოლმეო. 

გადავამოწმეთ რაიონში არსებული ორი საავადმყოფო და ვერ ვნახეთ ექთანი, რომელიც პედაგოგთან დადიოდა რაიმე პროცედურის ჩასატარებლად. მკვლელობა ხუთშაბათს მოხდა. ყველაფერი ეს, ერთ დღეში მოვახერხეთ, ამიტომ შაბათს, გარდაცვლილის ბინაში დავსხედით და ლოდინი დავიწყეთ. 

დაახლოებით, 12 საათზე, კარზე კაკუნი გაისმა, კარი გავაღეთ და ხელში ახალგაზრდა გოგო შეგვრჩა. მეზობელი რაიონიდან იყო და სამედიცინო სფეროსთან არაფერი ჰქონდა საერთო. განყოფილებაში გადაყვანისა და მკაცრი დაკითხვის შემდეგ, გოგონა გამოტყდა, რომ პედაგოგთან გასართობად დადიოდა. უფრო სწორად, გარდაცვლილს ბევრი არაფერი შეეძლო, თუმცა გოგო სკოლის მოსწავლის ფორმას იცვამდა, ყელსახვევს იკეთებდა და მოხუცი მას, დაახლოებით, ერთი საათი, უბრალოდ, ეფერებოდა. ამის სანაცვლოდ კი, თითო ვიზიტში, გოგო 25 მანეთს ანუ თვეში 100 მანეთს იღებდა. 

ჩვენების მიღებისთანავე, საქმეს გრიფით საიდუმლო დაედო, მაგრამ მე საქმეს არ ჩამომაცილეს, რადგან უკვე ყველაფერი ვიცოდი და ბოლომდე უნდა მიმეყვანა, თუმცა ხელწერილი დამაწერინეს გაუთქმელობაზე. 

გოგონა გავუშვით და მისი მონათხრობიდან გავიგეთ, რომ ის 300 მანეთი, აღნიშნული მომსახურების სანაცვლოდ არ იყო ნასესხები. მოხუცი ფულს ანუ 25 მანეთს, ყოველი სეანსის ბოლოს პატიოსნად იხდიდა, თანაც ქალს რომ სცოდნოდა, მოხუცი გარდაიცვალა, შაბათს, დათქმულ დროს, უბრალოდ, არ მოვიდოდა. კი იყო შესაძლებელი, ეს შეგნებულად გაეკეთებინა, მაგრამ არ ჰგავდა ის გოგო ჩამოყალიბებულ და, მით უმეტეს, მოაზროვნე კრიმინალს. 

აწმყოში რომ ვერაფერი ვიპოვეთ, წარსულის ქექვა დავიწყეთ. განსაკუთრებული არაფერი _ გარდაცვლილი ჯერ პედაგოგად მუშაობდა სხვა რაიონში, მერე ჩვენს მეზობლად, ბავშვთა სახლის დირექტორის მოადგილედ გადმოიყვანეს, მერე დირექტორი გახდა, 13 წელი იმუშავა, მერე კვლავ სკოლას დაუბრუნდა. 

მოკლედ, უმწიკვლო რეპუტაცია და სახელი ჰქონდა. მაინც მივაკითხე იმ სკოლას, სადაც ჩვენს რაიონამდე მუშაობდა და ის ბავშვთა სახლიც მოვინახულე, სადაც დირექტორი იყო. სკოლაში საინტერესო ვერაფერი გავიგე, ის კარგად დაახასიათეს, აი, ბავშვთა სახლში კი ძველმა კოლეგებმა გაიხსენეს, რომ არ იყო ცუდი კაცი, რომ პატივისცემით სარგებლობდა, მაგრამ მოულოდნელად, თანამდებობა დატოვა და კვლავ სკოლაში დაბრუნდა. 

ყოფილ კოლეგებს ბავშვთა სახლის კორიდორში ვესაუბრებოდი, დაწესებულების დამლაგებელი, ასაკოვანი რუსი ქალი კი იატაკს წმენდდა. როცა ვთქვი, რომ მათი ყოფილი დირექტორი გარდაცვლილი იპოვეს და ეჭვი თვითმკვლელობაზე გვქონდა, კოლეგებმა მხრები აიჩეჩეს, ქალმა კი ჩუმად ჩაილაპარაკა: 

„ტუდა ემუ ი დოროგა“. 

ეს იმდენად ჩუმად თქვა, ახლოს რომ არ ვმდგარიყავი, ვერც მე გავიგებდი. აღმზრდელებს დავემშვიდობე, დამლაგებლის მისამართი გავიგე და საღამოს სახლის ეზოსთან დავხვდი. 

პირდაპირ ვკითხე, დირექტორი რატომ არ მოგწონდა-მეთქი და მაშინვე სახე შეეცვალა, ზიზღი აღებეჭდა. 

„ეგ კაცი არ იყო, ეგ იყო ცხოველი, ადამიანის ტყავში გადაცმული მგელი. უპატრონო გოგოებს რყვნიდა, ჰარემი ჰქონდა მოწყობილი და ამ საქმეში, რაიკომის პირველი მდივანი და მილიციის უფროსი ეხმარებოდნენ. მერე, ერთი გოგო შემოაკვდათ, ყველა გაუშვეს სამსახურიდან, ოღონდ სკანდალით კი არა, საკუთარი განცხადების საფუძველზე, ხმაური არ ატეხეს, ვითომ არაფერი მოხდა. გოგონებს კი პატრონი, უბრალოდ, არ ჰყავდათ“, _ ერთი ამოსუნთქვით მითხრა დამლაგებელმა და პირი დამაღებინა. 

გადავამოწმე და მართლაც, მილიციის უფროსი, რაიკომის პირველი მდივანი და ბავშვთა სახლის დირექტორი ერთი კვირის განმავლობაში, თითო დღის გამოტოვებით გათავისუფლდნენ თანამდებობებიდან. ვერც მილიციის უფროსს და ვერც რაიკომის პირველ მდივანს ვერ დავკითხავდი. მილიციის უფროსი თანამდებობიდან წასვლის შემდეგ, ორ თვეში, მდინარეში ბანაობისას დაიღუპა, ნაბახუსევი იყო და გული გაუსკდა, რაიკომის პირველი მდივანი კი არ გახლდათ პატარა ასაკის და ინფარქტს, გათავისუფლებიდან ორ წელიწადში, ემსხვერპლა. 

ისევ ბავშვთა სახლს მივადექი და გარდაცვლილის ყოფილი კოლეგები შევაჯანჯღარე. მხოლოდ ერთმა თქვა, საუბრობდნენ მაგ თემებზე, მაგრამ არავის სჯეროდაო. 

გარდაცვლილი პედაგოგი, ადგილობრივი თვიმმართველობის ხარჯებით, დიდი პატივით დაიკრძალა და მისი საფლავის მოწყობაც რაიონის ხელმძღვანელობამ იკისრა. ძიება ჩიხში შევიდა, არაფერი, საერთოდ არაფერი მქონდა ხელმოსაჭიდი. 

დავიწყე ბავშვთა სახლის ბინადართა შესწავლა, იმ ბავშვებისა, რომლებიც იქ გარდაცვლილის დირექტორობისას ცხოვრობდნენ, მაგრამ ხელში ორასამდე საქმე შემრჩა. ვინ უნდა მეძებნა, ან სად უნდა მეძებნა? 

ყველაფერი ძალიან მარტივად დასრულდა: 

დასაფლავებიდან მესამე დღეს, სასაფლაოს პერსონალმა განყოფილებაში საშუალო ასაკის ქალი მოათრია. ჰო, სწორედ რომ მოათრია, რადგან ქალს თან თავში წაუთაქებდნენ ხოლმე, თან აგინებდნენ, თან მოჰყავდათ. როგორც თქვეს, მას მაშინ წაასწრეს, როცა ახლადდასაფლავებული პედაგოგის საფლავზე ისაქმებდა. ჰო, პირდაპირ საფლავზე ჩახდილი იყო და ისაქმებდა. 

ქალი კაბინეტში შევიყვანე, მოწესრიგების შესაძლებლობა მივეცი და შემდეგ მშვიდად ვუთხარი: 

_ დაიწყე! 

აი, მანდ დაიწყო, რაც დაიწყო. 

გოგონა 13 წლის იყო, როცა ბავშვთა სახლში სხვა რაიონიდან გადაიყვანეს. მას მშობლები მთაში, ლაშქრობისას დაეღუპა, ბებია ზრდიდა, ბებიაც გარდაიცვალა და ნათესავებიდან არავინ შეიფარა. მისვლიდან ერთ კვირაში, ჯერ ბავშვთა სახლის დირექტორმა გააუპატიურა, მერე _ მილიციის უფროსმა, ბოლოს, ორივემ ერთად. 

და ეს არ იყო ერთეული შემთხვევა, ქალი ყვებოდა, რომ ამას სისტემატიური ხასიათი ჰქონდა და დირექტორი ბავშვებს, უბრალოდ, აქირავებდა. აქირავებდა გოგონებსაც და ბიჭებსაც, ადამიანები მოდიოდნენ და ბავშვები 2-3 ღამით მიჰყავდათ, მერე აბრუნებდნენ, თუმცა ხმას ვერავინ იღებდა, ყველა უპატრონო იყო, დირექტორს კი რაიკომის მდივანი და მილიციის უფროსი მფარველობდნენ. 

ყველაფერი მაშინ დასრულდა, როცა ერთ-ერთ კლიენტს, წაყვანილი გოგო შემოაკვდა და ვერ „ჩამოწერეს“. 

კლიენტი მაზოხისტური მიდრეკილებების იყო და გოგოს მთელი სხეული დასერილი ჰქონდა. ამიტომ იყო, სასწრაფო წესით რომ გაუშვეს ყველა თანამდებობიდან და საქმე ჩაფარცხეს. საბჭოთა კავშირში ხომ ასეთი რამეები არ ხდებოდა. 

ჰოდა, ამ ქალმა ყოფილი დირექტორი შემთხვევით ნახა, სახლამდე მიჰყვა, გზად დანა იყიდა, ხელთათმანიანი ხელი მოჰკიდა, სადარბაზოში შეჰყვა და გაუყარა კიდეც. პედაგოგმა მოასწრო წინააღმდეგობის გაწევა, გაყრილი დანით სახლამდე აირბინა, კარი გააღო, შიგნიდან ჩაკეტა და... მეტი ვერაფერი ქნა, სისხლისგან დაიცალა. 

ქალმა ვერ აიტანა, რომ ის კაცი პატივით დაკრძალეს და ბოლო რიტუალის ჩატარება სურდა _ საფლავზე მოსაქმება, რა დროსაც მესაფლავეებმა დააკავეს. 

ჩადენილს არ ნანობდა და, ჩემი რჩევის მიუხედავად, სასამართლოზეც იგივე გაიმეორა, არ ვნანობ, კიდევ ათჯერ რომ გაცოცხლდეს, ათივეჯერ მოვკლავო. 

რაც შეეხება სამას მანეთს, იტყუებოდა ის მეგობარი, იფიქრა, თუ დავამტკიცებ, სახელმწიფო ამინაზღაურებსო. 

სამწუხაროდ, სასამართლო სხდომა საგანგებო და დახურულ რეჟიმში ჩატარდა. იმის გამო, რომ გარდაცვლილი სახელმწიფოს მიერ დაჯილდოვებული დამსახურებული პედაგოგი იყო, ქალს შეღავათი არ გაუწიეს და 12-წლიანი პატიმრობა მიუსაჯეს. 

ბოლომდე დარწმუნებული ვიყავი, რომ ცოტა ხნის შემდეგ გაუშვებდნენ და ვკითხულობდი კიდეც მის ამბავს, მაგრამ 12 წელი სრულად მოიხადა.

პატიმარი #0578

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 25 Mar 2020 13:06:59 +0400
რუსთავში რუსი პროფესორი ცოცხლად დაწვეს http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6618-რუსთავში-რუსი-პროფესორი-ცოცხლად-დაწვეს.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6618-რუსთავში-რუსი-პროფესორი-ცოცხლად-დაწვეს.html

ვინ არის მკვლელი და რის გამო გაიმეტა სასიკვდილოდ ხანშიშესული მამაკაცი

ახალ თაობას, ალბათ, წარმოდგენაც კი არ აქვს, თუ როგორ ტელევიზორებში უყურებდნენ მათი მშობლები ახალ ამბებსა და ფილმებს. ახალგაზრდებმა, ცხადია, არც ის იციან, რომ არსებობდა მხოლდ 3 არხი, არ არსებობდა გასართობი გადაცემა და ე.წ. რეალითი შოუ. ისიც უცხოა ამ თაობისთვის, რომ უნდა ამდგარიყავი და მისულიყავი ტელევიზორთან, რათა გადაგერთო და კარგ ანტენაზე „გეჩალიჩა“... რაც მთავარია, გარკვეულ დრომდე, ყველაფერი ეს, შავ-თეთრ ფერებში იყო ზუსტად ისე, როგორც დანარჩენი ყველაფერი, საბჭოთა კავშირში. შემდეგ, ნელ-ნელა შემოვიდა ფერადი ტელევიზორი, ოღონდ იმასაც ანტენა და ტალღების დასაჭერად, შესაბამისი რგოლების ტრიალი სჭირდებოდა. ბოლოს კი, მივიღეთ ის პროდუქტი, რომელიც დღეს, პრაქტიკულად, ყველა ოჯახშია და პულტიანი ტელევიზორი აღარავის უკვირს. გარდა ხარისხისა, შავ-თეთრ ტელევიზორს ერთი დიდი მინუსი ჰქონდა _ ნათურებით იყო აწყობილი და თუ ნათურა დაიწვებოდა, მისი მოხსნა, შემდეგ ახლის ყიდვა და მიმაგრება, მხოლოდ გამოცდილ ხელოსანს შეეძლო. არცთუ იშვიათად, ტელევიზორი ბოლს უშვებდა, აალდებოდა და თუ სახლში არ იყავი, შესაძლოა, ხანძარი გაჩენილიყო. ამიტომაც, სახლიდან გასვლის დროს, ტელევიზორს უმრავლესობა დენის წყაროდან მთლიანად თიშავდა, შემთხვევით რომ არ აალებულიყო.

1981 წელს, რუსთავის სახანძროში ტელეფონმა დარეკა. უცნობი ქალი ბოლო ხმაზე გაჰკიოდა, მეზობლის სახლში ხანძარია, ყველა დავიწვებითო. სახანძრო ადგილზე ოპერატიულად მივიდა და ხანძარიც ჩააქრო, თუმცა ოთახში, სავარძელში მჯდარი, გარდაცვლილი ასაკოვანი კაცი ნახეს. 

რა თქმა უნდა, ადგილზე მაშინვე მილიცია გამოიძახეს და დადგინდა, რომ გარდაცვლილი საქართველოს მოქალაქე, ეროვნებით რუსი პროფესორი იყო. როგორც მეზობლებმა თქვეს, ის რუსთავში დაიბადა და გაიზარდა, თბილისში მუშაობდა, მაგრამ შემდეგ, მოსკოვში გადაიყვანეს, სადაც დაახლოებით, 12 წელი დაჰყო და კვლავ მეტალურგთა ქალაქს დაუბრუნდა. 

ცოლი მოსკოვში მოუკვდა, საქართველოში გადმოასვენა და რუსეთში აღარ დაბრუნებულა. მასთან ერთად ცხოვრობდა შვილიც, თუმცა „მასთან ერთად“ პირობითი ცნება იყო. შვილს ცალკე ოჯახი ჰყავდა, ცალკე ბინა ჰქონდა და მამას კვირაში 2-3-ჯერ აკითხავდა. 

„ტელევიზორია აალებული. იქიდან ფარდებს წაეკიდა, ფარდებიდან ცეცხლი კედლებსა და სურათებზე გადავიდა, მალე მოვედით, მაგრამ ეს კაცი გაგუდული დაგვხვდა“, _ უთხრა გამომძიებელს მეხანძრემ. 

სახლი მთლიანად გამჭვარტლული იყო, სავარძელი, სადაც მოხუცს სავარაუდოდ, ჩაეძინა, ტელევიზორიდან 3-4 მეტრის მოშორებით იდგა და დამწვარი არ იყო. ყველაფერი ძალიან ჰგავდა უბედურ შემთხვევას. ამ დროს, შვილიც მოვიდა, ზეწარგადაფარებული მამის სხეული რომ დაინახა, მუხლებზე დაემხო და ატირდა. 

გამომძიებელმა ცოტა ადროვა, შემდეგ ბოდიში მოუხადა და სთხოვა, აუცილებელ კითხვებზე უნდა მიპასუხოთ და იქნებ, დამშვიდდეთო. 

შვილმაც უხმოდ დაუქნია თავი. 

„ძალიან გთხოვთ, დაათვალერეთ, რაიმე ნივთი ხომ არ არის დაკარგული? ან ფულს სად ინახავდა მამათქვენი, ის ადგილიც ნახეთ, შემდეგ კი დეტალური ჩხრეკა უნდა ჩავატაროთ“, _ მშვიდად უთხრა გამომძიებელმა. 

შვილი წამოდგა და სამზარეულოში გავიდა, იქ უჯრა გამოაღო, მცირე ზომის ყუთი ამოიღო, მაგიდაზე დადო, გახსნა და გამომძიებელს შეხედა. ყუთში, დაახლოებით, ათასი მანეთი, ოქროს საათი და ოქროს ჯვარი ხელუხლებელი იდო. ყველაფერი ეს, მეხანრემაც დაინახა და თავი გადააქნია, ხომ ვამბობდი, უბედური შემთხვევააო. 

გამომძიებელმა შვილი ოთახში გაიყვანა, კედლებზე შერჩენილ სურათების ჩარჩოებზე შეახედა და ჰკითხა _ რომელიმე ძვირფასი თუ იყოო? სურათები დამწვარი გახლდათ და მხოლოდ ჩარჩოები ეკიდა. 

„სურათებში ვერ ვერკვევი, წარმოდგენა არ მაქვს, მაგრამ რუსეთიდან წამოიღო ეს სურათები, მანამდე არ გვქონია. მგონია, რომ რაიმე ძვირფასი და ფასდაუდებელი რომ ყოფილიყო, აუცილებლად მეტყოდა“, _ თავი გადააქნია შვილმა და გამომძიებელს სთხოვა, ნება მომეცით, მამაჩემი ჩემს სახლში გადავასვენოო, რაზეც უარი მიიღო. 

სასამართლო ექსპერტიზის დასკვნის გარეშე, ცხედრის გადასვენება გამორიცხული იყო. ამიტომ, გარდაცვლილი პროფესორის გვამი პროზექტურაში წაასვენეს. 

მეორე დღეს, ნაშუადღევს, გამომძიებლის ოთახში ექსპერტი შევიდა და მაგიდაზე დასკვნა დადო. 

„გარდაცვლილს დიდი ოდენობით საძილე საშუალება აქვს მიღებული. ტელევიზორის აალება კი არა, სახლი აგურ-აგურ რომ დაეშალა ვინმეს, შემდეგ ბოლო ხმაზე ეყვირა, მაინც არ გაიღვიძებდა. დოზა არ არის სასიკვდილო, მაგრამ ძალიან მიახლოებულია იმასთან, რამაც შეიძლება, ფატალური შედეგი გამოიწვიოს. რაც მთავარია, მას ეს წამალი დალეული აქვს და არა _ ნემსით გაკეთებული ანუ წამალი თავის ნებით დალია, რადგან ძალადობის ნიშნები არ ემჩნევა. 

კიდევ ერთი დეტალი _ სახლის ჩხრეკისას მედიკამენტებიც ამოვიღეთ, მათ შორის, ამ შემცველობის მედიკამენტი არ არის“, _ ჩაარაკრაკა ექსპერტმა. 

ექსპერტს სიტყვა არ ჰქონდა კარგად დასრულებული, გამომძიებლის ოთახში გარდაცვლილის ვაჟი შემოვარდა და ბოლო ხმაზე იყვირა: 

„გამახსენდა, ხუთი იყო“. 

გამომძიებელმა გაოცებით შეხედა, შემდეგ სკამზე ანიშნა და ჰკითხა, რას გულისხმობდა. 

„ხუთი, ხუთი სურათი ეკიდა კედლებზე, იქ კი მხოლოდ ოთხი ჩარჩოა, მეხუთე სურათი გამქრალია“, _ სულმოუთქმელად თქვა შვილმა. 

„და გახსოვთ, რომელი სურათები აკლია?!“ _ სუნთქვა შეეკრა გამომძიებელს. 

„არა, არ მახსოვს. ერთზე გემი იყო გამოსახული, მეორეზე _ რაღაც დანგრეული შენობა, მესამეზე და მეოთხეზე _ პეიზაჟები, მეხუთეზე _ მაგიდაზე ხილი ეყარა და მგონი, ნატურმორტი იყო, მაგრამ რომელი სად ეკიდა, არ მახსოვს, არ მაინტერესებს მხატვრობა და...“ 

გამომძიებელი ბინაში დაბრუნდა, თან ექსპერტი და შვილი გაიყოლა, მაგრამ გარდაცვლილის ვაჟმა ვერ გაიხსენა, რომელი სურათი აკლდა, თუმცა ის ადგილი ახსოვდა, სადაც სურათი ეკიდა და ექსპერტმაც დაადასტურა, სურათის ხანგრძლივი დაკიდების შედეგად, შესაბამისი კვალი მართლაც არსებობსო. 

საქმე უბედური შემთხვევიდან მკვლელობაზე გადაკვალიფიცირდა და იმის მიუხედავად, რომ შვილმა დაადასტურა, მამაჩემს ტელევიზორთან მუდმივად ეძინებოდა ხოლმეო, მასაც ეჭვი ჰქონდა, რომ ყველაფერი ასე მარტივად არ იყო. 

გადაამოწმეს გარდაცვლილის სამეგობრო წრე, თუმცა ახ¬ალს ვერაფერს მიაკვლიეს, მის სანაცნობოში მხოლოდ ძველი, დამსახურებული პროფესორები, ან წარმატებული სტუდენტები იყვნენ და რომელიმეზე ეჭვის მიტანა გამორიცხული გახლდათ. 

სამეზობლოში ახლო ურთიერთობა კარის მეზობელ დოცენტთან ჰქონდა, რომელთან ერთადაც, არცთუ იშვიათად, ხან კარტს თამაშობდა, ხან _ ჭადრაკს და ხანაც ნარდს აგორებდა. 

მეზობელმა ახლო ურთიერთობა დაადასტურა, მაგრამ ისიც თქვა, ორი კვირაა, ესტონეთიდან კოლეგა მყავს სტუმრად და მას ვარ გადაყოლილი, სტუმარ-მასპინძლობაში თავი რომ არ შევირცხვინო და ამიტომ, ჩემი მეგობარი, ზუსტად ორი კვირაა, არ მინახავსო. 

გამომძიებელი მეზობლის სტუმრით დაინტერესდა და გაარკვია, რომ ესტონეთიდან საქართველოში დელეგაცია, მართლაც, იმყოფებოდა, ყველა სასტუმროში გადანაწილდა და მხოლოდ ერთი მათგანი დარჩა ძველ მეგობართან. ასე ისურვა ორივემ. საეჭვო აქაც არაფერი იყო, მაგრამ გამომძიებელმა დელეგაციის ქართველი კურატორი მაინც გამოჰკითხა. 

„ყველაფერი უმაღლეს დონეზე ჩატარდა, მხოლოდ ის ერთი მიშლიდა ნერვებს, რუსთავში რომ დარჩა საცხოვრებლად მეგობართან _ ან აგვიანებდა, ან ნასვამი მოდიოდა, ან ქალაქიდან გადიოდა სოფლებში, ან კიდევ ძველი თბილისის ქუჩებში დაეხეტებოდა. ანტიკვარიატის სპეციალისტი ყოფილა და თურმე, აქ რაიმე განსაკუთრებულს ეძებდა“, _ უთხრა კურატორმა გამომძიებელს. 

ესტონელთა დელეგაცია სამშობლოში მკვლელობის მეორე დღეს, დილით გაემგზავრა, მაგრამ ესტონელს ალიბი ჰქონდა _ რესტორანში თავის მეგობართან, გარდაცვლილის მეზობელთან ერთად იმყოფებოდა, რასაც ქართველი დოცენტიც ადასტურებდა. 

გამომძიებელმა მაინც არ მოისვენა და აეროპორტში წავიდა, სადაც უთხრეს, რომ ესტონეთის დელეგაციის გაფრენა შეფერხდა, რადგან ერთ-ერთს თან ნახატი მიჰქონდა. სანამ ექსპერტი არ მოიწვიეს და არ დადასტურდა, რომ რეპროდუქცია იყო, მანამდე დელეგაცია არ გაუშვეს. 

გამომძიებელი ექსპერტთან წავიდა, მან დაადასტურა, რომ აეროპორტში ნახატი მართლაც შეამოწმა და დაასკვნა, რომ ესტონელს კარგად შესრულებული პოლ სეზანის ერთ-ერთი ნამუშევრის რეპროდუქცია მიჰქონდა. ნახატზე კი... 

გამომძიებელს მარტივად რომ გაეგო, ექსპერტმა ღიმილით უთხრა, მაგიდაზე დაყრილი ხილი იყოო. 

რადგან საბჭოთა კავშირი 15 რესპუბლიკას აერთიანებდა, დოცენტის დაკავებას ნებართვა და სხვა ქვეყნის მთავრობების თანხმობა არ სჭირდებოდა. 

დაკითხვაზე გაირკვა, რომ მან მეგობრის მეზობელთან ნახა ნამუშევარი, რომელიც სეზანისას მიამსგავსა. მიხვდა, რომ ამ ნამუშევარს, მინიმუმ, 100 ათას მანეთად ესტონეთშივე გაყიდდა და პატრონს 5 ათასი შესთავაზა. უარის შემდეგ კი, დოცენტთან სტუმრად მიიწვია და ღვინოში დასაძინებელი წამალი ჩაუყარა. მას შემდეგ კი, რაც პროფესორი მოითენთა და სახლში გავიდა, უკან გაჰყვა, მძინარე სავარძელში ჩააწვინა, სურათი ჩამოხსნა, ცეცხლი გააჩინა და გაუჩინარდა. 

ქართველი დოცენტი საქმეში მონაწილეობას იმიტომ არ იღებდა, რომ... დასაძინებელი მასაც ჩაუყარეს, ოღონდ იმ დოზით არა, მკვდარივით ჩასძინებოდა. ამიტომ, როცა სახლი აალდა, ესტონელმა თავისი მეგობარი კოლეგა სასწრაფოდ გამოაფხიზლა, მანქანაში ნახევრადმძინარე ჩატენა და რესტორნისკენ გააქანა. ყველაფრის გარკვევის შემდეგ, ქართველს ხმის ამოღების შეეშინდა, თანამონაწილეობას დამწამებენო და გაჩუმდა. 

საბოლოო ჯამში, ქართველს 2 წელი აკმარეს, ესტონელი კი ციხეში 8 წლით გაისტუმრეს. სეზანის რეპროდუქცია გარდაცვლილის ვაჟს დაუბრუნეს, რომელმაც სანაგვეში მოისროლა, არ მიყვარს ნახატებიო.

პატიმარი #0578

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 25 Mar 2020 13:06:50 +0400
,,შიმშილით დავიხოცებით!’‘ http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6609-,,შიმშილით-დავიხოცებით-’‘.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6609-,,შიმშილით-დავიხოცებით-’‘.html

რა ცვლილებები შეიტანა კორონავირუსის პანდემიამ მსოფლიოს კრიმინალურ სამყაროში და რა ელით არალეგალ ქართველ ემიგრანტებს

სამყარო კორონავირუსის გარშემო ტრიალებს, ან პირიქით _ კორონავირუსი ტრიალებს სამყაროს გარშემო და ყველაფერს საკუთარ კვალს ამჩნევს. გამონაკლისი არც კრიმინალია და შეიძლება ითქვას, ამ მიმართულებით კორონავირუსმა, განსაკუთრებით ევროპაში, სრული წესრიგი დაამყარა _ პრაქტიკულად, განულებულია ქურდობის შემთხვევები, გამორიცხულია ყაჩაღობა, რადგან ქუჩებში პოლიცია პატრულირებს. აი, რას გვიყვება იტალიაში მცხოვრები ქართველი, რომელიც თავს, სწორედ წვრილ-წვრილი ქურდობით ირჩენდა:

„თუ ასე გაგრძელდება, უბრალოდ, შიმშილით დავიხოცებით. გამორიცხულია, რომელიმე ბინაში შეხვიდე, რადგან ყველა სახლშია ჩაკეტილი. ვერ დააყაჩაღებ, რადგან ერთი ხმამაღალი ყვირილი და სახლებში მყოფი დანარჩენი მეზობლები გამოცვივდებიან. ვერ გახვალ ქუჩაში, მაღაზიიდან რამე რომ მოიპარო, რადგან მაშინვე გაჩერებენ კარაბინერები და საბუთებს გთხოვენ. ამიტომ, ჩვენში ერთადერთი საბუთიანი მიდის ხოლმე მაღაზიაში და ამოაქვს საკვები, დანარჩენები კი გარეთ ცხვირს ვერ ვყოფთ...“ 

კრიმინოგენური ვითარების თვალსაზრისით, მიმდინარე მოვლენები, შეიძლება ითქვას, ძალიან კარგია _ რომ არა კარანტინი და საგანგებო მდგომარეობა, პირბადეაფარებული ადამიანები არაერთ მაღაზიასა, თუ ბანკს დააყაჩაღებდნენ, გაძარცვავდნენ და ამ შემთხვევაში, საუბარი არ გვაქვს ქართველებზე, ასეთი სისასტიკით, ძირითადად, ალბანელები და რუმინელები გამოირჩევიან. 

მართალია, არცერთი ევროპული ქვეყნის ხელისუფლება ამ თემაზე ხმამაღლა არ საუბრობს, მაგრამ ფაქტია, რომ მძიმე მდგომარეობაა იქ არსებულ სასჯელაღსრულების დაწესებულებებში. იტალიაში კორონავირუსმა ციხეებშიც შეაღწია და არაერთი პატიმარი სამკურნალოდ გადაიყვანეს, თუმცა ციხეებს ის უპირატესობა აქვთ, რომ საკარანტინო რეჟიმი მარტივად დასაცავია და თან ამას, სამართალდამცავები 24 საათის განმავლობაში აკონტროლებენ. ამიტომ, ციხეებში ვირუსის მასობრივად გავრცელებას აღარ პროგნოზირებენ. 

გაუმართლათ იმ ქართველებს, რომლებიც იტალიასა თუ ესპანეთში, იმ სახლებში ცხოვრობენ, სადაც მოხუცებს უვლიან. ისინი სახლს არ ტოვებენ ანუ საქმესაც აკეთებენ, საგანგებო მდგომარეობასაც იცავენ და ფულიც არ ეხარჯებათ, თუმცა არიან ისეთებიც, რომლებსაც ერთი სახლი აქვთ ნაქირავები, ჯგუფებად ცხოვრობენ და ახლა, უსაბუთობის გამო, იმ სახლიდან გასვლას ვერ ახერხებენ. ამ ადამიანებზე საქართველოს ხელისუფლებამ როგორმე უნდა იზრუნოს და თუ ქვეყანაში დაბრუნებას ვერ უხერხებს, ელემენტარულად, საკვები მაინც მიაწოდოს. 

სხვა შემთხვევაში, უსაბუთო ქართველებს, რომლებიც წლებია, მუშაობით წელში წყდებიან, უბრალოდ, დეპორტი ელოდებათ. 

„სატელეფონო კავშირი გვაქვს ციხეებში მყოფ ქართველებთან, როცა ვირუსის საშიშროება არ იყო, მათ ფულს ვაწვდიდით, ვუვლიდით, გარედან ვცდილობდით მიგვეხედა. ახლა კი აქეთ ვართ მისახედები. სასაცილოა, მაგრამ ფაქტია, რომ დღეის მდგომარეობით, ციხეში ყოფნა სჯობს, რადგან რეჟიმსაც იცავ და რაც მთავარია, საჭმელ-სასმელი უფასო გაქვს. 

თუ ასე კიდევ, მაქსიმუმ, ორი თვე გაგრძელდება, მერწმუნეთ, ქართველების აბსოლუტური უმრავლესობა საქართველოში იმ მარტივი მიზეზით წამოვა, რომ აქ საარსებო წყარო აღარ ექნება. 

ჩვენ, უბრალოდ, კვების პრობლემა გვაქვს და მეტი არაფერი“, _ გვეუბნება ესპანეთში მცხოვრები ქართველი. 

მისივე თქმით, მეზობელმა, რომელსაც საბუთი არ აქვს, მაღაზიაში წასვლა ბავშვთან ერთად გადაწყვიტა ანუ ხელში აიყვანა ბავშვი, პირბადე გაუკეთა, თვითონაც მოირგო და მაღაზიისკენ დაიძრა. ოცი მეტრიც არ ჰქონდა გავლილი, სამართალდამცავებმა შეაჩერეს, საბუთები მოსთხოვეს, ამან აუხსნა, ბავშვთან ერთად ვარ, საბუთები სახლში დამრჩაო, მაგრამ სახლამდე მიჰყვნენ და გამოადეპორტეს. თავად იქაურებიც კარგად ხვდებიან, რომ ეს არის იდეალური დრო, რათა ქვეყანა არალეგალი მიგრანტებისგან გაწმინდონ და არა მხოლოდ ქართველებისგან, სხვადასხვა ქვეყნიდან ჩასული, ათი ათასობით ადამიანისგანაც. 

ქვეყნების ლიდერები არ მალავენ, რომ კორონავირუსის საშიშროების გადავლის შემდეგ, მათთან ბევრი ახალი სამუშაო ადგილი შეიქმნება, რადგან ქვეყანას არაერთი არალეგალი ტოვებს და მათ მიერ გამოთავისუფლებულ სამსახურებში, ადგილობრივები დასაქმდებიან. 

რადგან არალეგალებზე ვსაუბრობთ, ისიც ვთქვათ, რომ ევროპის სხვადასხვა ქვეყანაში ლეგალურად მყოფ ჩვენი თანამოქალაქეებიდან, რამდენიმეს ვირუსი დაუდგინდა და მათ წესისამებრ მკურნალობენ. 

„ესპანეთში, კონკრეტულად კი ბარსელონაში, რამდენიმე მიტოვებული შენობაა, რომელიც სავსეა არალეგალი ემიგრანტებით. პოლიცია ამ შენობების წინ დგას და არც შიგნით უშვების ვინმეს, არც _ გარეთ. საკვები, უფრო სწორად, სასიცოცხლოდ საჭირო მცირეოდენი პროდუქტი ყოველდღიურად მოაქვთ და გვპირდებიან, რომ ვირუსის საფრთხის გადავლის შემდეგ, ამ შენობებს, უბრალოდ, დაცლიან და აბსოლუტურად ყველას სამშობლოში დააბრუნებენ. 

თუ ვინმეს მაღალი ტემპერატურა აღენიშნება, ვეუბნებით და ისინი სკაფანდრიან ხალხს მიჰყავს. ჩვენთვის არ არსებობს საქართველოს საელჩო, რადგან არალეგალები ვართ, არ არსებობს უფლებების დაცვა იმიტომ, რომ არალეგალების უფლებები დღევანდელი სიტუაციის ფონზე განულებულია. გახსოვთ, რამდენიმე თვის წინ, სწორედ ბარსელონაში რომ ჩატარდა სპეცოპერაცია და მიტოვებული შენობა აჩვენეს? ამ შენობაში ახლა პატარა ციხეა, საიდანაც არავის უშვებენ, მაგრამ ეს არ არის ერთეული შემთხვევა. ანალოგიური შენობა რამდენიმეა და იქ ასეულობით ქართველი უპატრონოდ ცხოვრობს“, _ გვიყვება ქართველი ემიგრანტი. 

არალეგალების პრობლემაზე ესპანეთის პრემიერმაც გააკეთა კომენტარი, თუმცა ახლა მათთვის ყველაზე ნაკლებად სცალია, რადგან კორონავირუსი მის მეუღლეს დაუდგინდა და თავად პრემიერიც კარანტინში გადასაყვანი გახდა. 

ესპანეთში შეჩერებულია ყველაფერი, რისი გაჩერებაც კი შეიძლებოდა და მათ შორის, სასამართლოებიც. შესაბამისად, გადადებულია მარტის ბოლოს ჩანიშნული ტარიელ ონიანის სასამართლო პროცესიც. არადა, ონიანის ადვოკატებს იმედი ჰქონდათ, რომ ეს ბოლოსწინა სხდომა იქნებოდა და შემდეგ სხდომაზე, უკვე თავისუფლებაზე იქნებოდა. მით უმეტეს, რომ ფინანსური მაქინაციებისა და ფულის გათეთრების ბრალდება მოუხსნეს. ასევე, გაუუქმეს 30 მილიონი ევროს ჯარიმა და ბრალად მხოლოდ „კანონიერი ქურდობა“ წაუყენეს, რისი გაბათილებაც, თავად ონიანმა, წინა პროცესზე სცადა და ადვოკატების რწმენით, ეს მოახერხა კიდეც. 

სხვათა შორის, ესპანურ სასამართლოებს, ბოლო დროს, საინტერესო რამ დასჩემდათ: ქართველების მეშვეობით ფულს, უფრო სწორად, დიდ ფულს აკეთებენ. 

„ხომ გახსოვთ, წინა ხელისუფლების დროს, რა ხდებოდა საქართველოში? დაიჭერდნენ ვინმეს, მერე შესთავაზებდნენ საპროცესოს, გადაახდევინებდნენ ფულს და უშვებდნენ. ასეთი პრაქტიკა დაინერგა აქაც. ქართველთა აბსოლუტურ უმრავლესობას უშვებენ გირაოთი, შემდეგ 2-3 თვე აკვირდებიან, მერე კი, მართავენ პროცესს, ის გირაო გადაჰყავთ საპროცესო შეთანხმების მუხლში და თუ პირი არალეგალია, დეპორტზე უშვებენ, თუ ლეგალურად არის, ტოვებენ ქვეყანაში, მაგრამ კონტროლზე ჰყავთ. კონტროლი კი მკაცრია, შეუძლიათ, ნებისმიერ დროს დაგირეკონ და გითხრან, რომ უახლოეს განყოფილებაში უნდა გამოცხადდე და პოლიციელებს აუხსნა, სად და რატომ იყავი იმ კონკრეტულ შემთხვევაში. თუ ეტყვი, რომ სახლში ხარ, მაშინ 30 წამში, კარზე გიკაკუნებენ და გამოწმებენ. ჰო, 30 წამში, რადგან ისინი მოდიან შენს საცხოვრებელ სახლთან და მერე რეკავენ. ამიტომ, ტყუილი არ გამოდის და სახლში თუ არ ხარ, ვერ მოიტყუები.შესაბამისად, იმ ქართველების უმრავლესობას, რომლებიც საქმეებზე დარბიან, რამდენიმე ათასი გადადებული აქვთ საპროცესოსთვის და ეს მიდგომა ამართლებს. 

მაგალითად, მე 6-ათასიანი გირაოს სანაცვლოდ გამომიშვეს, ახლა ველოდები პროცესს, უკვე მითხრეს, რომ საპროცესოს გამიფორმებენ და ესპანეთში დარჩენის უფლება მექნება“, _ გვიყვება ბარსელონაში მცხოვრები ქართველი. 

ასეა თუ ისე, კორონავირუსმა თავისი კვალი ყველა სფეროზე დატოვა და ამ ეტაპზე, საბოლოო შედეგების გათვლა ძნელია. ფაქტი ის გახლავთ, რომ კორონავირუსმა ყველას ნათლად დაანახა ერთი რამ _ ევროპის თავისუფალი საზღვრები მხოლოდ პირობითი ცნებაა, რადგან როცა სახელმწიფოებს გაუჭირდათ, ისინი საკუთარ ნაჭუჭში ჩაიკეტნენ და ეს თითქოს უხილავი საზღვრები საიმედოდ ჩაკეტეს. 

ერთგვარი კეთილგანწყობაც სასწრაფო წესით შეიცვალა და მაგალითად, იტალიელები, ჩინელების შემდეგ, ყველაზე არასასურველი სტუმრები გახდნენ, თუმცა გაჭირვება ადამიანებს აძლიერებს და აერთიანებს, რისი მაგალითიც პირველ რიგში, სწორედ იტალიის მოსახლეობამ აჩვენა.

ბათო ჯაფარიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 18 Mar 2020 12:05:30 +0400
თბილისის ერთ-ერთი კლინიკის დირექტორმა საყვარლის ქმარი გაგუდა! http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6608-თბილისის-ერთ-ერთი-კლინიკის-დირექტორმა-საყვარლის-ქმარი-გაგუდა.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6608-თბილისის-ერთ-ერთი-კლინიკის-დირექტორმა-საყვარლის-ქმარი-გაგუდა.html

როგორ გაიყვანა კატამ სამართალდამცავები დამნაშავის კვალზე

დღევანდელ მსოფლიოში, სამართალდამცავებს ისეთი და იმ დონის ტექნოლოგიური შესაძლებლობები აქვთ, რომ თუ კრიმინალს ხელოვნების დონეზე არ აიყვანენ, საქმეს აუცილებლად გახსნიან. ტერმინი _ „გაუხსნელი საქმე არ არსებობს“ ცოტა გადაჭარბებულია, რადგან ყველა ქვეყნის სამართალდამცავ უწყებაში დევს ათეულობით საქმე, რომელიც გაუხსნელია. თუ საქმე ძალიან გახმაურებულია, მას აარქივებენ, თუ არადა, წვრილ-წვრილ საქმეებს სხვა დამნაშავეებს „ტენიან“ და ასე მარტივად ასრულებენ გეგმას. ამის მიუხედავად, არსებობს დეტალები, რომელთა ყურადღების მიქცევის შემთხვევაში, საქმე შეიძლება, მაშინ გაიხსნას, როცა არ ელოდები. ერთ-ერთ გამორჩეულ შემთხვევას, პოლიციის გადამდგარი პოლკოვნიკი, ბატონი თენგიზი გვიყვება.

ჯერ კიდევ მაშინ, როცა გაზის ნამწვით გაგუდვა ახალი ხილი იყო და ნაკლებად ხდებოდა, დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ განყოფილებაში შეტყობინება შევიდა _ ცოლმა მეუღლე ლოგინში გარდაცვლილი იპოვაო. ადგილზე გასულ ოპერატიულ ჯგუფს ექსპერტები უკვე ბინაში დახვდნენ და დასკვნაც თითქმის გამზადებული ჰქონდათ. 

„გაზის ნამწვით არის მოწამლული, დამახასიათებელი ლაქები აქვს სახეზე, პირველადი დათვალიერებით, ძალადობის კვალი არ ეტყობა. დეტალებს გაკვეთის შემდეგ გაგაცნობთ“, _ მოახსენეს გამომძიებელს ექსპერტებმა. 

გარდაცვლილის მეუღლის დაკითხვა თითქმის შეუძლებელი იყო, რადგან აკავებდნენ, თორემ კედელზე ცდილობდა თავის დარტყმას. ერთადერთი, რაც ბატონმა თენგიზმა გაარკვია, ის გახლდათ, რომ ცოლი ქმარზე ბევრად ახალგაზრდა იყო, თავად ოჯახს კი ღარიბი აშკარად არ ეთქმოდა. ყველაფერს თავი რომ დავანებოთ, კედლიდან გუდიაშვილის ორი ტილო იმზირებოდა და ოთახებიც უცხოური ავეჯით იყო გაწყობილი. 

ოპერმუშაკები მეზობლების დასაკითხად გავიდნენ. მათ არაფერი გაუგიათ, არც ყვირილი, არც ხმაური. დაინახეს, როგორ დაბრუნდა ცოლი დილით სამსახურიდან, შემდეგ კივილის ხმა გაიგონეს, სახლში შევიდნენ და ეს სურათი დახვდათ. ფანჯრებიც მეზობლებმა გააღეს და სახლი გაანიავეს. 

ექსპერტიზის დასკვნა საინტერესო იყო _ გარდაცვალება გაზის ნამწვით მოხდა, თუმცა გარდაცვლილს სხეულზე რამდენიმე ჩალურჯება ჰქონდა, რომელიც გარდაცვალების შემდეგ იყო მიყენებული. აი, გარდაცვალების დრო კი, დაახლოებით, ღამის 12 საათი გახლდათ ანუ მთელი ღამე ცხედარი ლოგინში იყო, შემდეგ კი ცოლმა იპოვა. პრაქტიკულად, მნიშვნელოვანი არაფერი გახლდათ, გარდა იმ ლაქებისა, რომელიც ექსპერტიზამ აღმოაჩინა, თუმცა იმასაც ამბობდნენ, თუ სასწრაფოს ექიმებმა იმუშავეს ცუდად და ცხედარი საკაცეზე უხეშად დადეს, ან უხეშად გადმოიტანეს, ლაქები შესაძლოა, მაშინაც გაჩენილიყოო. 

ბატონმა თენგიზმა ჩათვალა, რომ საქმე უბედურ შემთხვევასთან ჰქონდა, ამიტომ გარდაცვლილის გასვენებას დაელოდა და ქვრივი დაკითხვაზე ამის შემდეგ დაიბარა. 

„ჩემი მეუღლე ქვრივი იყო, ორი შვილი ჰყავს, ორივე დაოჯახებული, ცალ-ცალკე ცხოვრობს. რა თქმა უნდა, არ მოსწონდათ, რომ მათი მამა მხვდებოდა, შემთხვევით გავიცანით ერთმანეთი, ასაკში სხვაობა 24 წელი იყო, მაგრამ შეგვიყვარდა და იმის დასამტკიცებლად, რომ ჩემზე სერიოზულად ფიქრობდა, ოფიციალურადაც მოვაწერეთ ხელი. 

მაინც მგონია, რომ ეს ხელმოწერა შვილებისთვის უფრო სჭირდებოდა, რომ არ ეფიქრათ, მამა ვიღაცას გადაეყარაო. ახლა კი ასეთი უბედურება მოხდა... აღარ ვიცი, როგორ ვიცხოვრო“, _ სლუკუნით წარმოთქვა ქალმა. 

სანამ დაკითხვაზე დაიბარებდა, ბატონმა თენგიზმა გაარკვია, რომ აწ უკვე ქვრივი, კერძო კლინიკაში ექიმად მუშაობდა და იქ დაუდასტურეს, გარდაცვალების დღეს, საღამოს რვა საათიდან სამსახურში იყო, ფეხი არ გაუდგამსო. როცა დაკითხვა დასრულდა და გამომძიებელმა ქალი გააცილა, თანამშრომელმა ღიმილით ჰკითხა, ჰა, შენ ხომ არ აბამ ახლა ამასო?! 

თენგიზმა კოპები შეკრა, მოწმეა, რა შებმაო და თანამშრომელმა მრავალმნიშვნელოვნად გააგრძელა: 

„ჯერ მოწმეა, მერე საყვარელი გახდება... ჩემი მეზობელი იყო, ნახევარი უბანი მაგაზე დავაჟკაცდა, მერე გათხოვდა, ვიღაც ბიძას გაჰყვა... და მაიცა, ის ბიძა დაიბრიდა? მაგის დაბრედილი იქნება, არ იცნობ შენ მაგას“. 

თანამშრომლის სიტყვებმა გამომძიებელი კი ჩააფიქრა, მაგრამ ხელმოსაჭიდი არაფერი ჰქონდა. ცოლს გაზი ჩართული რომ დაეტოვებინა, შინ დაბრუნებული ქმარი მაინც ნახავდა და გამორთავდა, არ დატოვებდა და ისე არ დაიძინებდა. ბუხარიც ენთო, მაგრამ კარგი გაწოვა ჰქონდა და იქიდან გამორიცხული იყო გაგუდვა. აი, გაზქურა ჩართული დახვდათ მეზობლებს და ნამწვიც იქიდან იყო წასული. ყველაფერი ლოგიკურ დასასრულამდე მიდიოდა და ბატონმა თენგიზმა გადაწყვიტა, კიდევ ერთხელ გამოეკითხა ქალი, ოღონდ უკვე მის სახლში. იფიქრა, უფრო გამეხსნება, ეგებ, რამე ახალი თქვასო. მით უმეტეს, შვილების დაკითხვამ ვერაფერი მისცა, ამბობდნენ, ამ ქალმა გაასულელა მამაჩვენი, მთელი ქონება ახლა მას დარჩა, მის სახელზეა და ჩვენ მხოლოდ ის ორ-ოთახიანი ბინები გვერგო, რომელიც მანამდე გვიყიდაო. 

გარდაცვლილის სახლში მისულ თენგიზს, ქალი ისევ მძიმე შავებში დახვდა და გამობრუნებაც დააპირა, მაგრამ ფეხებში კატა გაებლანდა და მშვიდად იკითხა: 

„კატა დარდის გასაქარვებლად მოიყვანეთ?!“ 

„არა, ჩემი ქმრის კატაა, ძალიან უყვარდა და გარეთ ხომ არ გავაგდებ? მართალია, მე კატები არ მიყვარს, მაგრამ ქმრის ხსოვნის პატივსაცემად მოვუვლი, სანამ იცოცხლებს. ისედაც ასაკშია უკვე“, _ ჩუმად თქვა ქალმა და კატას ზურგზე ხელი გადაუსვა. 

„და ღამე სად რჩება ეს კატა?“ _ ისევ იკითხა გამომძიებელმა. 

„სად უნდა დარჩეს? _ შინაური კატაა, სახლშია სულ“, _ გაუკვირდა ქალს და ბატონმა თენგიზმაც ღიმილით უთხრა, კარგად ბრძანდებოდეთ. დაახლოებით, ორ დღეში, საქმეს დავხურავთ და მსურდა, ჩემგან გაგეგოთო. 

თენგიზი ქალს დაემშვიდობა და მაშინვე ექსპერტთან გავარდა. 

„ახლა კარგად დაფიქრდი და ისე მითხარი, ნამწვის ის ოდენობა, რაც იმისთვისაა საკმარისი, რომ ადამიანი გაგუდოს, ცოცხალს დატოვებს თუ არა შინაურ ცხოველს? კონკრეტულად კი, კატაზე მაინტერესებს“, _ ჰკითხა ექსპერტს. 

„არა, თენგიზ, კატას კი აქვს ცხრა სიცოცხლე, მაგრამ თუ ნამწვი მოკლავს კაცს, აუცილებლად მოკლავს კატასაც და ძაღლსაც. სხვათა შორის, ცხენს უფრო ნაკლები სჭირდება, ვიდრე ადამიანს ანუ შეიძლება ერთ ოთახში გაუშვა ნამწვი, გადარჩეს ადამიანი და მოკვდეს ცხენი“, _ აუხსნა ექსპერტმა. 

„ანუ ამბობ, რომ ბოლო შემთხვევაში, ოთახში კატა რომ ყოფილიყო, უეჭველად მოკვდებოდა?“ _ სუნთქვა შეეკრა თენგიზს. 

„უშანსოდ იქნებოდა, უშანსოდ. მოიცა, კაცო, მახსოვს, კატა ფეხებში გამედო ერთი-ორჯერ, მაგრამ არ მიმიქცევია ყურადღება. რომ მივედი, იქ დამხვდა“, _ გაიხსენა ექსპერტმა. 

უკვე ცხადი იყო, რომ ცხედარი სახლში მიიტანეს, მაგრამ ვინ, როდის, როგორ? _ ეს იყო კითხვები, რომლებზეც პასუხი გამომძიებელს უნდა ეპოვა. ამიტომ, ისევ იმ კლინიკას მიადგა, სადაც ქალი მუშაობდა. ამჯერად კლინიკის დირექტორი კი არა, რიგითი თანამშრომლები გამოკითხა და გაიგო, რომ დირექტორი ქალის მიმართ გულგრილი არ იყო, ხოლო რამდენიმე დღის წინ, ღამის მორიგეობის დროს, მოულოდნელად ქალის ქმარი კლინიკაში მივიდა. ოთახში მაშინ შევიდა, როცა კლინიკის დირექტორი მის ცოლს აშიშვლებდა და ვნებიანად კოცნიდა. ეს უკვე მიზეზი იყო, მაგრამ... აკი, თქვეს თანამშრომლებმა, რომ იმ დღეს ქალი სამსახურიდან არ გასულა?! 

გადაწყდა, რომ კლინიკის დირექტორი ხელმეორედ დაკითხულიყო, ოღონდ განყოფილებაში და თან ისე, რომ ჩვენება მიეცა. ამიტომ, მას მახე დაუგეს. ბატონი თენგიზი ქვრივს სახლთან დახვდა, როცა ის სამსახურში მიდიოდა და სთხოვა, განყოფილებაში გამომყევით, საქმის დახურვაზე ხელი უნდა მოგაწერინოთ, შემდეგ კი სამსახურში თავადვე წაგიყვანთო. ქალიც დაემორჩილა და სწორედ ამ დროს, სხვა ჯგუფს, პოლიციაში კლინიკის დირექტორი მიჰყავდა. შენობაში ჯერ ბატონი თენგიზი შევიდა, კაბინეტში შეიყვანა ქალიც, წინ ფურცლები დაუდო და სთხოვა, იქნებ, ის დღე დეტალურად აღწეროთ, საქმეში უნდა ჩავაკრაო. ქალი წერას შეუდგა, ამ დროს, კლინიკის დირექტორი ჩამოატარეს და „შემთხვევით“, გამომძიებლის კაბინეტის კარი შეაღეს. ქალისა და დირექტორის თვალები ერთმანეთს შეხვდა, ორივე შეკრთა, თუმცა ოპერმუშაკებმა იმარჯვეს და კარი დროულად მიხურეს. ქალმა კითხვით სავსე თვალები თენგიზს მიაპყრო, თუმცა მან მხიარულად უთხრა, ეგ სხვა საქმეზეა დაბარებული, ნუ იდარდებთო. შემდეგ ოთახიდან გავიდა და კლინიკის დირექტორს პირდაპირ უთხრა: 

„ახლა ის ქალი შენს წინააღმდეგ ჩვენებას წერს, როგორ გაგუდეთ ის კაცი, დეტალებში ყვება და სჯობს, აღიარებითი შენც მოგვცე, 1-2 წელს დაგაკლებს სასამართლო“. 

გათვლა მარტივი იყო: ექსპერტის დასკვნით, კაცი გაგუდული გახლდათ ანუ სხვა მიზეზი არ არსებობდა და გამომძიებელმაც ათიანში მოარტყა. კლინიკის დირექტორმა ერთი ამოიგმინა, მაგის ძუკნა დედაცო და დაიწყო: 

„წლებია, საყვარლები ვართ, მთელმა კლინიკამ იცოდა, მაგრამ არ იცოდა ქმარმა. შემთხვევით შემოიარა და წაგვასწრო. სკანდალი არ აუტეხავს, უბრალოდ, ცოლს უთხრა, გშორდები და ყველაფრის გარეშე გტოვებო. მაშინ მოიფიქრა ამან გეგმა და მითხრა, დამეხმარე, მთელ ცხოვრებას უზრუნველად გავატარებთო. ავტოფარეხთან დაველოდე, ექიმი ვარ და ვიცი ხსნარი, რომელიც წამიერად აძინებს და თან ისე, ფილტვებში არაფერი რჩება. მანქანა რომ შეიყვანა, შევყევი, ავაფარე პირზე ნაჭერი და დაიძინა. დავქოქე მანქანა, დავაწვინე უკანა სავარძელზე და კლინიკაში დავბრუნდი. სამი საათის მერე წავედი და გაგუდული დამხვდა. ცოლის გასაღებით გავაღე კარი, ავიყვანე, შევიყვანე, ისე ვატარე, რომ დაზიანებები არ მიეღო, გავხადე, ლოგინში ჩავაწვინე, ანაბეჭდები ყველგან გავწმინდე, ჩავრთე გაზქურა და წამოვედი. დილით კი მოხდა ის, რაც მოხდა _ ცოლი მივიდა სახლში, სცენა გაითამაშა და რომ მეგონა, ყველაფერი დასრულდა, მაშინ გავებით. იმ ძუკნამ რაო, მე არ დამიგეგმავს არაფერიო?!“ _ ბრაზით იკითხა დირექტორმა. 

სასამართლომ ქალს 8 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა, კლინიკის დირექტორს კი 12 წელი მისცეს და... ორივემ ციხე რამდენიმე წელიწადში დატოვა, თუმცა არც ერთად უცხოვრიათ და აღარც ერთ სამსახურში უმუშავიათ, ურთიერთობა გაწყვიტეს.

პატიმარი #0578

 

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 18 Mar 2020 12:05:26 +0400
ვინ იყო საქართველოში ბოლო კრიმინალი, რომელსაც დახვრეტა მიუსაჯეს http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6607-ვინ-იყო-საქართველოში-ბოლო-კრიმინალი,-რომელსაც-დახვრეტა-მიუსაჯეს.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6607-ვინ-იყო-საქართველოში-ბოლო-კრიმინალი,-რომელსაც-დახვრეტა-მიუსაჯეს.html

„ჩემი ოჯახი ქურდული სამყაროა, ბიძაშვილმა ოჯახი შემიგინა და „კრისა“ სიკვდილით დაისაჯა!“

ადრე, როცა „ქურდული კანონები“ „კანონობდა“, კრიმინალური სამყაროს მიმდევრები არავის ინდობდნენ, რათა საკუთარი თავი გაეტანათ და რაც მთავარია, დროზე მისულიყვნენ სანუკვარ ოცნებამდე _ „კანონიერი ქურდის“ სტატუსი მიეღოთ. გეტყვით, რომ დაუწერელი კანონებით, „კაი ბიჭს“ არ ჰყავდა ოჯახი ანუ არ ჰყავდა დედა, მამა, და, ძმა, მისი ოჯახი ქურდული სამყარო იყო და ის მის სრულუფლებიან წევრად ითვლებოდა. ამიტომ, თუ კრიმინალური სამყაროს ოჯახის რომელიმე წევრის დასჯა იყო საჭირო, ის უკან არ იხევდა და ყველაფერი ეს, ხშირ შემთხვევაში, ტრაგედიამდე მიდიოდა.

საქართველოში სიკვდილით დასჯა 1997 წლის 11 ნოემბერს გაუქმდა. სიმართლე გითხრათ, დღემდე მიდის ბჭობა, ეს კარგია თუ ცუდი, რადგან არსებობს დანაშაულები, რომლებიც იმდენად მძიმეა, რომ მოსახლეობის დიდი ნაწილი ძველი დროის დაბრუნებასა და სიკვდილით დასჯის აღდგენაზე ოცნებობს. მაგალითისთვის უახლოეს წარსულში მომხდარ საქმეს გაგახსენებთ, როცა გორში, 9 წლის ბავშვი მოკლეს. სწორედ მაშინ ითხოვდა მოსახლეობა დამნაშავის სიკვდილით დასჯას, მაგრამ მას სამუდამო პატიმრობა მიუსაჯეს. 

80-იანი წლების მიწურულსა და 90-იანი წლების დასაწყისში ანუ მაშინ, როცა საქართველო დამოუკიდებლობისთვის იბრძოდა და რუსეთის იმპერიიდან თავის დაღწევას აპირებდა, კრიმინალურ სამყაროში, პრაქტიკულად, რენესანსის ხანა იდგა. არავის ეცალა მათთვის და ამიტომ „კანონიერ ქურდებსა“, თუ რიგით კრიმინალებს ფრთები ჰქონდათ გაშლილი. მაშინ საქართველოში იპარავდნენ, ძარცვავდნენ, კლავდნენ და განმკითხავი არავინ იყო. ქუჩაში აქციები მიმდინარეობდა და სამართალდამცავთა ძირითადი ძალები სწორედ იქით იყო გადასროლილი, რათა ხალხმრავალი შეხვედრები შეტაკების გარეშე დასრულებულიყო. 

სწორედ იმ დროს, შუა ზამთარში, თბილისში გამოჩნდა სამკაციანი ჯგუფი, რომელიც მოქალაქეებს პირდაპირ ქუჩაში ძარცვავდა. ისინი მსხვერპლს მოულოდნელად ესხმოდნენ თავს, თავში მძიმე საგნის ჩარტყმით თიშავდნენ, ჯიბეებს უსუფთავებდნენ, ოქროულობას (თუ ასეთი გააჩნდა) ხსნიდნენ და არც ძვირფასი ქურთუკის წაღებაზე ამბობდნენ უარს. სამართალდამცავებმა პირველი და მეორე შემთხვევის დროს, ყურები არ შეიბერტყეს, რადგან დაკარგული ასამდე მანეთი და მაჯის საათი იყო, დაზარალებული მოქალაქეები კი მსუბუქად გადარჩნენ და მხოლოდ ტვინის შერყევით გამოვიდნენ. აი, მესამე შემთხვევამ უკვე სერიოზული ხასიათი მიიღო. 

დიდუბის მეტროსთან, ახალგაზრდა გოგოს თავში ისე ძლიერად ჩაარტყეს, რომ ის სამდღიანი კომის შემდეგ გარდაიცვალა. წაღებული იყო ოქროს საყურე, ოქროს ყელსაბამი და საფულე, რომელშიც მშობლების ვარაუდით, თანხა არ უნდა ყოფილიყო. საქმე კონტროლზე მინისტრის მოადგილემ აიყვანა, რადგან ცხადი იყო, რომ დამნაშავეები გაჩერებას არ აპირებდნენ და ისინი უნდა დაეკავებინათ, თანაც თუ მანამდე საქმე წვრილმან ძარცვასთან ჰქონდათ, ახლა მკვლელობა იყო და მკვლელობის გაუხსნელობა არ შეიძლებოდა. 

მაშინდელმა მილიციამ, მეტრო-სადგურების მისასვლელებთან, პატრულირება გააძლიერა, სამოქალაქო ფორმაში გადაცმული ოპერმუშაკები გვიანობამდე მოძრაობდნენ, მაგრამ საქმე წინ ერთი ნაბიჯითაც არ დაიძრა. სამაგიეროდ, კრიმინალურმა დაჯგუფებამ არ მოისვენა და კიდევ ორი ძარცვა განახორციელა, საბედნიეროდ, მსხვერპლის გარეშე. 

„გვაქვს ერთადერთი ხელჩასაჭიდი _ თავდამსხმელებიდან ერთ-ერთი, ფიზიკურად ძალიან დიდია, დარტყმასაც ის ანხორციელებს. გადაამოწმეთ კარტოთეკა, ვინ გათავისუფლდა ბოლო დროს ასეთი გაბარიტებით, ვინ შეიძლება იყოს ამ ზომის დედაქალაქში“, _ თათბირზე განყოფილების უფროსი ცეცხლს აფრქვევდა. 

აღნიშნული მონაცემები ერთ-ერთი კრიმინალის, მეტსახელად „ზორბას“ მონაცემებს დაემთხვა. ის ციხიდან სამი თვის გათავისუფლებული იყო, სასჯელს ყაჩაღობაზე იხდიდა. „ზორბას“ აყვანის ოპერაცია დაიგეგმა და ის საკუთარ სახლში დააკავეს. დაკითხვაზე „ზორბამ“ ყველაფერი უარყო, პატარა კომერციული ჯიხური უდგას ჩემს ძმას, იმით ვცხოვრობთ მთელი ოჯახი, რა ძარცვა და ადამიანებისთვის ოქროულის წართმევაო?! 

სამართალდამცავებმა „ზორბა“ დაზარალებულებსაც ანახეს და მათ დაადასტურეს, რომ გაბარიტები თავდამსხმელს აშკარად შეესაბამებოდა, მაგრამ სახე არავის ახსოვდა. ამის გამო, ეჭვმიტანილი წინასწარი დაკავების იზოლატორში გადაიყვანეს, თუმცა იძულებულნი გახდნენ, მეორე დღეს გაეთავისუფლებინათ _ ახალი თავდასხმა მოხდა და დაზარალებულმა დაადასტურა, რომ უზარმაზარი კაცის სილუეტი დაინახა, ამ დროს, „ზორბა“ იზოლატორში იმყოფებოდა. 

ძიება ჩიხში შევიდა, არ არსებობდა ეჭვმიტანილი და ეს, იმის მიუხედავად, რომ აღნიშნული გაბარიტები იშვიათი იყო. სამართალდამცავები ქუჩაში აჩერებდნენ ყველას, ვინც კი ზომაზე დიდად გამოიყურებოდა, უმოწმებდნენ საბუთებს, თუმცა უშედეგოდ. 

„ნაჩალნიკ, მკვლელობაა წერეთელზე, ვიღაც სტუდენტი ცემითაა მოკლული. სავარაუდოდ, კასტეტი ურტყეს თავში და სახე წაშლილი აქვს“, _ განყოფილების უფროსს, უბნის რწმუნებულმა, ზედ ახალი წლის წინ „ახარა“ მორიგი საქმე. 

შემთხვევის ადგილზე გასულმა ოპერატიულმა ჯგუფმა გარდაცვლილის სახლი გაჩხრიკა და მხოლოდ ოქროს სამაჯური იპოვა. სამაჯური ქალის იყო, მეზობლები კი ამბობდნენ, რომ ბიჭი სოფლიდან იყო ჩამოსული, ნაქირავებში მარტო ცხოვრობდა და მასთან იშვიათად მოდიოდა სტუმარი, თუმცა მათ ისიც თქვეს, ბოლო დროს, ახალგაზრდა კაცი სტუმრობდა, რომელიც იმიტომ დაიმახსოვრეს, რომ ფიზიკურად ძალიან, ძალიან დიდი იყო. 

სამართალდამცავებმა ნაპოვნი სამაჯური ერთ-ერთ დაზარალებულს ანახეს, რომელსაც ჩვენებაში მითითებული ჰქონდა, რომ სხვა ნივთებთან ერთად, სამაჯურიც წაართვეს. დაზარალებულმა საკუთარი ნივთი ამოიცნო. 

„გვყავს ეჭვმიტანილი, მაგრამ არ ვიცით, ვინ არის. მკვლელიც ის უნდა იყოს, რადგან კასტეტის გამოყენების მიუხედავად, მაინც ძნელი იქნებოდა, სახის ძვლები, ფიზიკურად საშუალო შეძლების მქონე ადამიანს დაემტვრია. გადაამოწმეთ გარდაცვლილის გარემოცვა, მეგობრები, შესაძლოა, ვიღაცამ რაღაც გაიხსენოს“, _ გასცა დავალება განყოფილების უფროსმა და ოპერმუშაკებიც სტუდენტის სანაცნობოს შეესივნენ. 

ისინი ეძებდნენ კაცს, რომელიც დიდი გაბარიტების იყო და ასეთის არსებობა მოკლულის შეყვარებულმა და თანასოფლელმა გაიხსენეს. 

შეყვარებულის თქმით, ორიოდე თვის წინ, გარდაცვლილმა მას უზარმაზარი კაცი გააცნო და უთხრა, რომ ის მისი ბიძაშვილი გახლდათ. სოფელში კი თქვეს, რომ ბიჭს, რომელიც ობოლი იყო და ბებია ზრდიდა, ჰყავდა ბიძაშვილი დედის მხრიდან, რომელიც სოფელში რამდენჯერმე იყო ნამყოფი და იმიტომ დაამახსოვრდათ, რომ ფიზიკურად არანორმალურად დიდი იყო. გაიგეს ეჭვმიტანილის სახელი და გვარი, მაგრამ სად უნდა ეძებნათ, არ იცოდნენ. 

რამდენიმე დღეში, განყოფილებაში ერთ-ერთი დაზარალებული მივიდა და განაცხადა, რომ მის სამსახურში მოიტანეს ოქროს საათი, რომელსაც ვიღაც გადამყიდველი ყიდდა და მან საკუთარი ნივთი ამოიცნო, თუმცა ჭკუა იხმარა, არაფერი უთქვამს და ის ქალი მეორე დღისთვის დაიბარა. მეორე დღეს, გადამყიდველი უკვე ჩვენებას აძლევდა. 

„წლებია, ნახმარი ნივთების გაყიდვით ვარ დაკავებული. რამდენიმე თვის წინ, ჩემთან ბიჭი მოვიდა, რომელმაც მითხრა, რომ მშობლები ავარიაში დაეღუპა და მათ ნივთებს ნელ-ნელა ყიდდა. მოჰქონდა ყველაფერი, ტანსაცმელი, სამკაული და, პრატიკულად, ნახევარ ფასში აბარებდა. საათიც მან მომიტანა და კლიენტს მომავალ კვირას ისევ ველოდები“. 

ეჭვმიტანილის დასაკავებლად, 18-კაციანი ჯგუფი გავიდა. ჯერ ერთი, ჯგუფმა არ იცოდა, შეიარაღებული იყო თუ არა მძარცველი და მეორეც, მისი გაბარიტების კაცს ორი ან სამი პოლიციელი ნამდვილად არ ეყოფოდა. 

ეჭვმიტანილი დათქმულ დროს გამოჩნდა და როგორც კი სადარბაზოში შევიდა, კიბიდან ოპერატიული ჯგუფის ხუთი წევრი დაეშვა, ხუთი უკნიდან მიადგა, დანარჩენები კი პერიმეტრზე განთავსდნენ. მძარცველი უკან გამობრუნდა, ხუთეულს თავისი ტორები დაუშინა, წამის მეასედში გაითავისუფლა გზა და გაიქცა. სხვა გზა არ იყო, სამართალდამცავებმა ცეცხლი გახსნეს და ფეხში მიღებული ორი ჭრილობის შემდეგ, ის მიწაზე დაეცა. ჭრილობები სიცოცხლისთვის საშიში არ ყოფილა და უკვე ორ კვირაში, დაკავებული ჩვენებას აძლევდა. 

გარდა ნივთმტკიცებებისა, სამართალდამცავებმა მის სახლში ნახეს რკინის ნაჭერი, რომლითაც ის ადამიანებს თიშავდა და ამიტომ, უარყოფას აზრი არ ჰქონდა. 

„სამსახური ვერ ვიშოვე და ამიტომ, გადავწყვიტე, ფული ისე მეშოვნა, როგორც შემეძლო. ქურდობა მინდა, ქურდული კანონებით ვცხოვრობ, ნაშოვნის დიდი წილი „ობშჩიაკში“ მიდიოდა. ჩემმა ბიძაშვილმა კი სამაჯური „კრისულად“ მოიპარა. რომ ვუთხარი, დააბრუნე, არაქურდულია-მეთქი, შემაგინა, შენც და შენი ქურდულიცო და ეს ვერ ვაპატიე. ჩემი ოჯახი ქურდული სამყაროა, ოჯახი შემიგინა და „კრისა“ სიკვდილით დაისაჯა“, _ ეს იყო დაკავებულის ახსნა. 

იმის მიუხედავად, რომ სამართალდამცავები სასჯელის შემსუბუქებას დაპირდნენ, მან ბანდის მესამე წევრი არ დაასახელა. შესაბამისად, მონაყოლი პოლიციასთან თანამშრომლობაში არ ჩაეთვალა. ჩადენილი ძარცვებისა და მკვლელობის გამო, კიდევ იმის გამო, რომ ფანატიზმით იყო შეპყრობილი, ასევე ქურდული სამყაროს მიმდევარიც გახლდათ, სასჯელის უმაღლესი ზომა მიესაჯა. იგი იყო ერთ-ერთი ბოლო ადამიანი, რომელიც საქართველოში სიკვდილით დასაჯეს.

პატიმარი #0578

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 18 Mar 2020 12:05:23 +0400
სკანდალი კრიმინალურ სამყაროში _ ტარიელ ონიანმა ,,კანონიერი ქურდობა’‘ უარყო! http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6597-სკანდალი-კრიმინალურ-სამყაროში-_-ტარიელ-ონიანმა-,,კანონიერი-ქურდობა’‘-უარყო.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6597-სკანდალი-კრიმინალურ-სამყაროში-_-ტარიელ-ონიანმა-,,კანონიერი-ქურდობა’‘-უარყო.html

"თავს უმწეოდ ვგრძნობ", _ რა განაცხადა "ტარომ" ესპანურ სასამართლოზე

მას შემდეგ, რაც 21-ე საუკუნეში, „კანონიერმა ქურდებმა“ სხვა ძალაუფლება მოიპოვეს, ფინანსურად სხვა მაშტაბებზე გავიდნენ და მათმა აბსოლუტურმა უმრავლესობამ პირადი დაცვაც კი აიყვანა, გაჩნდა მოსაზრება, რომ „კანონიერი ქურდების“ კასტა გადაგვარდა და ისინი ჩვეულებრივზე ჩვეულებრივ მაფიოზებად იქცნენ. ისეთებად, როგორებიც იტალიასა და აშშ-ში არიან ანუ ადამიანებად, რომლებიც ფულს შოულობენ ყველა მიმართულებით და ამ მხრივ შეზღუდვა არ აქვთ. შედარებისთვის გეტყვით, რომ „კანონიერი ქურდისთვის“ მომაკვდინებელ ცოდვად ითვლებოდა ფულის შოვნა ნარკოტიკების გაყიდვით, საროსკიპოს მოწყობითა და ა.შ. ბოლო წლებში კი, არაერთხელ გაჟღერდა, რომ სხვადასხვა ქვეყანაში კონკრეტული პირი, რომელიც კრიმინალურ სამყაროში „კანონიერ ქურდად“ იყო ცნობილი, ნარკოტიკების მოძრაობას მფარველობდა. ზოგადად, ეს „ინსტიტუტი“ რომ მოძველდა, თავად „კანონიერი ქურდებიც“ აღიარებდნენ, მაგრამ რაღაც ახლის მოფიქრება და, მით უმეტეს, დაუწერელი კანონების სიღრმისეულად შეცვლა არ გამოდის. საქმე ისაა, რომ ამ დაუწერელი კანონების შეცვლა, ავტომატურად გამოიწვევს „კანონიერი ქურდების“ კასტის ოფიციალურ გარდაცვალებას, ეს კი არავის აწყობს, რადგან პოსტსაბჭოთა სივრცეში, ჯერ კიდევ არის შემორჩენილი ორი რამ _ ამ პროფესიისადმი მიდრეკილება, მასში გარკვეული რომანტიზმის დანახვა და შიში თუ რიდი, რომელიც ქურდების მიმართ არსებობდა და კიდევ დიდ ხანს იარსებებს.

 

მოვლენებს რეალურად რომ შევხედოთ, დღევანდელი მდგომარეობით, საბანს ყველა თავისკენ ექაჩება. თავისუფლებაზე მყოფი „კანონიერი ქურდებიდან“, ყველაზე დიდი გავლენით აზერბაიჯანელი ნადირ სალიფოვი, იგივე „გული“ სარგებლობს, რომელიც დუბაიში დასახლდა და იქიდან ცდილობს საკუთარი კრიმინალური იმპერიის კონტროლს. ამას გარდა, „გული“ არავის ემორჩილება და, ასე განსაჯეთ, გასულ კვირას, მისი დაჯგუფების წევრებმა, ლექსო ლოგუას „ქურდის სტატუსიც“ დაუბრუნეს. არადა, ეს სტატუსი ლოგუას, 2015 წელს, შაქრო კალაშოვის მითითებით ჩამოართვეს ანუ ამ ნაბიჯით, „გულიმ“ პირდაპირი იერიში მიიტანა კალაშოვზე და მიანიშნა, რომ მისი გადაწყვეტილებები ნაკლებად აინტერესებს. ეს ადვილი გასაგებია _ შაქრო ხანგრძლივი ვადით ციხეშია, სალიფოვი _ თავისუფლებაზე და თან როგორ თავისუფლებაზე. 

ექსპერტების აზრით, ციხიდან გამოსვლის შემდეგ, სალიფოვმა იმდენი იშოვა, რომ მისი აქტივები მილიარდ დოლარს აჭარბებს. ზოგადად, დაუწერელი კანონების მიხედვით, ერთი „კანონიერი ქურდი“ მეორეზე მეტი არაფრითაა ანუ მათ იერარქიაში თანასწორობა აქვთ, მაგრამ გავლენის სფერო ყოველთვის სხვადასხვაგვარი იყო და ცალკეული პირები განსაკუთრებული გავლენითა და პატივისცემით სარგებლობდნენ. ეს, სავარაუდოდ, განათლებასთანაც იყო დაკავშირებული, რადგან განათლებულ და შესაბამისად, მეტი ცოდნისა და ინტელექტის მქონე პირებს, სხვებზე გავლენის მოპოვება უადვილდებოდათ, რადგან არცთუ იშვიათი იყო შემთხვევა (განსაკუთრებით, ქურდების კასტის დაარსების პირველ ეტაპზე), როცა „კანონიერ ქურდებს“ საშუალო განათლებაც კი არ ჰქონდათ. 

ჰო, ისიც ვთქვათ, რომ დაუწერელ კანონებში ერთ-ერთი მთავარი შემდეგი გახლავთ _ „კანონიერ ქურდს“ უფლება აქვს, სამართალდამცავებს ნებისმიერი ფორმით დააღწიოს თავი, გარდა ორი შემთხვევისა: ქურდმა არ უნა მოიპოვოს თავისუფლება სხვისი დაჭერის, ან „ჩაშვების“ ხარჯზე და მეორე: არ უნდა უარყოს ქურდული სტატუსი. ქურდს შეუძლია, გამოიყენოს დუმილის უფლება, მაგრამ თუ სტატუსზე გააკეთებს განმარტებას, ან უნდა თქვას, რომ ქურდია, ან საერთოდ, არაფერი თქვას. „კანონიერი ქურდობის“ საჯაროდ უარყოფა, ავტომატურად მის დაკარგვას ნიშნავს. ყოველ შემთხვევაში, ასე იყო, ასეა და ამის მიუხედავად, ეს დაუწერელი კანონი, შესაძლოა, ახლიდან გადაწერონ და სხვა ფორმა მისცენ. 

რატომ? _ იმიტომ, რომ საქმე ვიღაცას კი არა, ტარიელ ონიანს ეხება. 

გასული წლის შემოდგომაზე, რუსეთის ციხიდან ესპანეთში ტარიელის ექსტრადაცია მას შემდეგ მოხდა, რაც მხარეები შეთანხმდნენ, რომ ონიანს წაყენებული ბრალდებებიდან მთავარს _ ფულის გათეთრებას მოუხსნიდნენ. 

ვერ გეტყვით, რატომ, მაგრამ ესპანური მხარე ამას დათანხმდა და ტაროს მხოლოდ კრიმინალური ორგანიზაციის შექმნა და მასში მონაწილეობა ედება ბრალად. იმავე ესპანური კანონების მიხედვით, ეს ბრალდება 2-დან 4-წლამდე თავისუფლებას ითვალისწინებს, თუმცა არც ისაა გამორიცხული, რომ ამ ბრალდების გამო, პირს პირობითი სასჯელი აკმარონ და ეს მაშინ, როცა ფინანსური მაქინაციები უფრო მკაცრად ისჯება და ონიანს ესპანეთში, დაუსწრებლად, 8-წლიანი სასჯელიც ჰქონდა შეფარდებული. 

ახლა პროცესი ახლიდან მიმდინარეობს და პროკურორი ხოსე გრანდავი ცდილობს სასამართლოს დაუმტკიცოს, რომ ონიანი „კანონიერი ქურდი“, კრიმინალური სამყაროს „გენერალია“ და სწორედ ამ მეტსახელით იცნობენ მას კრიმინალები. 

„ტერმინი „კანონიერი ქურდი“, ბოლშევიკების დროს გაჩნდა და იგი ეხებოდა კრიმინალებს, რომლებმაც წვლილი შეიტანეს იმპერიის დამხობაში. მას შემდეგ, რაც სტალინმა მიზანს მიაღწია და მოახერხა ცარისტული რეჟიმის დასრულება, „კანონიერი ქურდის“ ინსტიტუტმა მნიშვნელობა დაკარგა და გაუქმდა. მას შემდეგ არცერთი „კანონიერი ქურდი“ აღარ არსებობს და, რა თქმა უნდა, მეც არ მივაკუთვნებ თავს მათ რიცხვს“, _ განაცხადა სასამართლოზე ონიანმა. 

არადა, პროკურორმა თავის სიტყვაში ქუთაისიც ახსენა და აღნიშნა, რომ სწორედ ქუთაისური კრიმინალური დაჯგუფების მეთაური და „გენერალია“ ბრალდებული. 

„თავს უმწეოდ ვგრძნობ. არ ვიცი, როგორ დავამტკიცო, რომ ასეთი ორგანიზაცია _ „ქუთაისის დანაშაულებრივი დაჯგუფება“ არ არსებობს. მე არ ჩამიდენია რაიმე დანაშაული, მე არ ვარ დამნაშავე არაფერში და გთხოვთ, რომ ყველა ბრალდება მომიხსნათ, რასაც ისინი (პროკურატურა) მედავებიან. რაც შეეხება გენერლობას, ომის დროს, თანამოქალაქეებით დაკომპლექტებულ გასამხედროებულ დანაყოფში, ახლობლები გენერლად მთვლიდნენ“, _ ესეც ონიანის სიტყვებია. 

ვერ გეტყვით, გაითვალისწინებს თუ არა ესპანური სასამართლო ტარიელ ონიანის განცხადებას (ძალიან დიდი ალბათობით, მას მაქსიმუმ, 2 წელს რეალურ სასჯელს, ან ამავე ვადით, პირობით სახდელს დააკისრებენ), მაგრამ ფაქტია, რომ ამ განცხადებების შემდეგ, ონიანის მიმართ პრეტენზია ძალიან ბევრს გაუჩნდება. 

ტაროს თავისუფლებაზე არაერთი მტერი ჰყავს და ციხეში ყოფნის დროს, მისთვის წართმეული გავლენის სფეროების უკან დაბრუნების სურვილი არავის აქვს. ამიტომ, ტარიელს პრეტენზიას აუცილებლად წაუყენებენ. საამისოდ ორი სერიოზული მიზეზი არსებობს. პირველი ის, რომ ონიანმა გარკვევით თქვა, „დიდი ოქტომბრის რევოლუციის“ შემდეგ, „კანონიერი ქურდები“ საერთოდ არ არსებობენ და ქურდი მეც არ ვარო და მეორე, მან დაადასტურა, რომ გასამხედროებულ ნაწილში მსახურობდა, რაც იმას ნიშნავს, რომ ნებისმიერს შეუძლია, ონიანი „პაგონების“ ტარებაში დაადანაშაულოს. 

რაღა თქმა უნდა, გათავისუფლების შემდეგ, ყველაფერ ამის ტარიელისთვის პირში თქმა და პრეტენზიების წაყენება ძალიან ძნელი იქნება, მაგრამ აუცილებლად გამოჩნდება რამდენიმე „კოლეგა პო ცეხუ“, რომელიც „სხადნიაკის“ მოწვევას და აღნიშნული საკითხის განხილვას მოითხოვს. 

ის, თუ რა შეიძლება მოხდეს მომავალში, ესპანეთში მცხოვრები ქართველი კრიმინალური ავტორიტეტი (და არა _ „კანონიერი ქურდი“) გვიყვება: 

„არსებობს მოვლენების განვითარების ორი ვარიანტი: პირველი ის, რომ ტარიელმა „სხადნიაკზე“ თქვას, ქურდი აღარ ვარო და ამით ყველაფერი დასრულდება, მასთან პრეტენზია არავის ექნება, ის, უბრალოდ, „პენსიაზე“ გავა და ჩვეულებრივად იცხოვრებს, თუმცა ყველანაირ გავლენას დაკარგავს და მეორე: ტარიელმა უნდა თქვას, რომ პოლიციისგან თავის დასაღწევად მიმართა ყველა მეთოდს და საკუთარი თავისუფლების სანაცვლოდ, არ შეხებია არავის თავისუფლებას, არავინ დაუბეზღებია და არ უთანამშრომლია სამართალდამცავებთან. 

ეს მეორე ვარიანტი უფრო რეალური მგონია, რაც იმას ნიშნავს, რომ დაუწერელ კანონში შევა ცვლილება და ქურდებს ექნებათ უფლება, პოლიციაში ხმამაღლა და გამოთქმით უარყონ საკუთარი სტატუსი, რაც იმას ნიშნავს, რომ ქვედა რგოლში, ისინი პატივისცემას დაკარგავენ. ქურდობის ერთ-ერთი მთავარი ხიბლი ხომ ის გახლავთ, რომ არანაირ პირობებში, ქურდი უარს არ ამბობს საკუთარ სტატუსზე და ამით მონასტერი აირევა. 

მე მაინც მგონია, რომ ტარიელი აკეთებს ყველაფერს საკუთარი თავისუფლების სანაცვლოდ და აკეთებს ისე, რომ ზიანი ამ განცხადებებიდან თუ ვინმეს მიადგება, მხოლოდ მას ანუ სხვას ტაროსთან პრეტენზია, უბრალოდ, ვერ ექნება“

ნამდვილად ვერ გეტყვით, რა იქნება ხვალ, მაგრამ სერიოზული ეჭვი გვაქვს, გათავისუფლების შემდეგ, ონიანი სამოქალაქო თუ კრიმინალურ სექტორში ერთ-ერთ ყველაზე გავლენიან ფიგურად კვლავ დარჩება.

ბათო ჯაფარიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 11 Mar 2020 05:16:15 +0400
ნახალოვკაში ,,კანონიერი ქურდის’‘ დას თითი მოაჭრეს და მოკლეს! http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6596-ნახალოვკაში-,,კანონიერი-ქურდის’‘-დას-თითი-მოაჭრეს-და-მოკლეს.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6596-ნახალოვკაში-,,კანონიერი-ქურდის’‘-დას-თითი-მოაჭრეს-და-მოკლეს.html

რატომ არ ერჩიან კრიმინალები ერთმანეთის ოჯახის წევრებს _ რა წერია ,,ქურდულ კარაბადინში’‘

კრიმინალურ სამყაროში დაუწერელი კანონია _ მაშინაც კი, თუ ერთმანეთს ერჩიან, კრიმინალები ერთმანეთის ოჯახის წევრებს არ ეხებიან. მართალია, ეს წესი არცთუ იშვიათად დარღვეულა და ხშირად ყოფილა, რომ რომელიმე „ჩინიანი“ თუ „უჩინო“ კრიმინალის მკვლელობის დროს, მისი ოჯახის წევრებიც „გაუყოლებიათ ხელს“, მაგრამ ეს არავის გაუმართლებია. პოლიციის ყოფილი პოლკოვნიკი, ბატონი თენგიზი, სწორედ ორ ასეთ ისტორიას გვიამბობს:

„კომუნისტური წყობის დაშლის შემდეგ, კომერციული, ე.წ. საკომისიო მაღაზიები შემოვიდა მოდაში და მათი გაქურდვა-დაყაჩაღების ფაქტებიც გახშირდა. მოსახლეობა იქ აბარებდა ყველაფერს, რათა უბრალოდ, პურის ფული ეშოვა და საოცრება ის იყო, რომ ფული თუ გქონდა, ეს არ გახლდათ პურის ყიდვის გარანტია _ პური არ იშოვებოდა. 

მოკლედ, ნახალოვკაში, ერთ-ერთ საკომისიო მაღაზიაში ოქროულობას ყიდდნენ. ყიდდნენ-თქო, პირობითად ვამბობ, რადგან ძირითადად აბარებდნენ და ხარისხიანი რუსული ოქრო საზღვარგარეთ გადიოდა. 

ჰოდა, ერთ დილას შეტყობინება მოვიდა, აღნიშნული მაღაზია დააყაჩაღეს და მძარცველებმა იქ მყოფი ქალი მოკლესო. 

საქმეზე მე და ჩემი თანაშემწე გავედით. როგორც გაირკვა, მაღაზია გაიღო, გამყიდველს დაქალმა მიაკითხა და ამ დროს შევარდნენ ყაჩაღები. საქმე ის გახლდათ, რომ უფროსი ჯერ არ იყო მისული, შესაბამისად, სეიფი დაკეტილი იყო და მის წაღებას ან გაღებას მოკლე დროში, თავდამსხმელები ვერ მოახერხებდნენ. ამიტომ, თუ რამე ნახეს, ყველაფერს ხელი დაავლეს და გამყიდველის სტუმარ ქალს უთხრეს, ხელიდან ოქროს ბეჭედი მოიხსენიო. 

ბევრს ეცადა ქალი ბეჭდის მოხსნას, მაგრამ არაფერი გამოუვიდა. შემდეგ, ერთმა ქურდმა მას „აბრეზიდან“ გულზე მიბჯენით ესროლა, თითი სანამყენე ტოტივით წაათალა, ბეჭედი მოაძრო, თითი იქვე დააგდო და წავიდა. 

წინასწარი დათვალიერებით, არავითარი თითის ანაბეჭდი, არავითარი კვალი, სახეზე ნიღბები, მოკლედ, მკვდარი საქმე ჩანდა. ვერც გამყიდველის დაკითხვა მოხერხდა _ შოკში იყო და დამაწყნარებლებს უკეთებდნენ. 

ექსპერტები მუშაობას ასრულებდნენ და მიცვალებული ექსპერტიზაზე უნდა გადაესვენებინათ, როცა კარი გაიღო და ნახალოვკელი „კანონიერი ქურდი“ შემოვიდა. რა თქმა უნდა, სახეზეც ვიცნობდი, პირადადაც და არც მისი გამოჩენა გამკვირვებია _ მის ტერიტორიაზე ქალი მოკლეს და ეს კარგი არ იყო. არ მომსალმებია, მხოლოდ ქალს გადახადა ზეწარი, მერე, თავში ხელები წაიშინა და არანორმალური ხმა ამოუშვა. გავოცდი, რადგან ვიცოდი, ცოლი არ ჰყავდა. ამიტომ, ხელი მოვკიდე, წამოვაყენე და თვალით ვანიშნე, ვინ არის-მეთქი. 

_ და _ ჩუმად მითხრა და წავიდა. 

ეს ორ რამეს ნიშნავდა: პირველი იმას, რომ სწრაფად უნდა მემოქმედა და თავდამსხმელები იმაზე ადრე მეპოვნა, ვიდრე ამას ქურდები მოახერხებდნენ და მეორე, საქმე თავზეხელაღებულ ბანდასთან მქონდა ანუ ხალხთან, რომლებმაც ერთი ბეჭდის გამო, ქალს თითი მოაჭრეს, მოკლეს და არ გაითვალისწინეს, რომ ის ქურდის და იყო. 

აუცილებელი გახლდათ გამყიდველის დაკითხვა, რომელსაც უნდა დაედასტურებინა, უთხრა თუ არა გარდაცვლილმა, ვისი ოჯახის წევრი იყო, რადგან მაშინ ქურდის ოჯახის წევრობით, თუ უბრალო ნაცნობობით, პრაქტიკულად, ყველა ამაყობდა. 

გამყიდველთან მივედი და დავპირდი, მხოლოდ ერთ კითხვას დაგისვამ-მეთქი. შეშინებულმა დამიქნია თავი და როცა კითხვა დავსვი, ისევ თავი დააქნია _ „კი, ეკამ უთხრა, რომ მისი ძმა ქურდი იყო და საკომისიოს გაქურდვას არ აპატიებდა“. 

ყველაფერი ეს კარგს არაფერს მიქადდა. გამყიდველს ჩემზე უკეთესად, სწორედ ქურდები დაკითხავდნენ და, უფრო მეტიც, ძალიან დიდი იყო იმის შანსი, რომ მოწმეს ჩემთვის უფრო ნაკლები ეთქვა, ვიდრე _ მათთვის. 

დანაშაულიდან სამი დღე გავიდა, მე კი წინსვლა არ მქონდა და სასწაულს ველოდი. სასწაული არ მოხდა, მაგრამ მესამე დღეს, იგივე აღნაგობის სამი ადამიანი სხვა საკომისიოს დაადგა, ისიც გაძარცვეს, იქაც ისროლეს, თუმცა გამყიდველი სასწაულებრივად გადარჩა. მისი დაკითხვა მეორე დღესვე მოვახერხე და მნიშვნელოვანი ფაქტი გაიხსენა _ ერთმა თავდამსხმელმა, მეორეს სახელით მიმართა და ვასო დაუძახაო. 

გადავატრიალეთ კარტოთეკა და ორ ვასოს მივაგენით ისეთს, რომელსაც შეეძლო, საკომისიო დაეყაჩაღებინა. 

ერთი მალე გამოირიცხა, რადგან ფეხი ჰქონდა მოტეხილი და იმდენად მძიმედ, რომ საავადმყოფოში იწვა, მეორე კი _ გორელი ვასო, გორში, ბოლო ერთი თვის განმავლობაში არავის ენახა. ავამუშავეთ აგენტურული ქსელი და ინფორმაცია მოგვივიდა, რომ ვასო კიდევ ორ პიროვნებასთან ერთად, თავისი დის სახლში, ნუცუბიძეზე ცხოვრობდა. გადაწყდა, იმ საღამოსვე აგვეყვანა და ოპერაციის დაგეგმვა დავიწყეთ. 

როცა ყველაფერი დავალაგეთ, განყოფილებაში ზარი გაისმა _ სროლაა ნუცუბიძის ქუჩაზე, მოკლულია სამი პიროვნებაო. 

გულმა რეჩხი მიყო, მივხვდი, რაც მოხდა და ამიტომ, როცა ჯგუფი ნუცუბიძეზე გავიდა, მე იმ ნახალოვკელი ქურდის სახლისკენ წავედი, რამდენიმე თანამშრომელთან ერთად. ქურდი, დაახლოებით, ერთ საათში დაბრუნდა, როცა ვეცით და ხელები გადავუგრიხეთ, არ გაჰკვირვებია და არც მას შემდეგ გაგვიწია წინააღმდეგობა, რაც ქამრიდან ნაგანი ამოვუღეთ. გარდაცვლილები, სწორედ ჩვენს მიერ ძებნილი ყაჩაღები იყვნენ, მაგრამ საინტერესო ის იყო, რომ სამივე სხვადასხვა იარაღით გახლდათ მოკლული და ამოღებული ნაგანის გარდა, საქმეში „ტე-ტე“ და „მაკაროვიც“ ფიგურირებდა. 

რა თქმა უნდა, ქურდს, მინიმუმ, ერთი კაცი ახლდა, რადგან სისულელე იყო იმაზე ფიქრი, რომ სამი იარაღიდან ისროდა. ამის მიუხედავად, დაკითხვაზე ჯიუტად ამტკიცებდა, რომ საქმეზე მარტო იყო და არავინ „ჩაუშვა“. 

ახლა, არ მითხრა, როგორ და რატომო, მაგრამ სამი კაცის მკვლელობის გამო, მან მხოლოდ ხუთი წელი მიიღო. ასეთი რამ ხშირად ხდებოდა ხოლმე... 

* * * 

თბილისის ზღვაზე ახალგაზრდა ბიჭი დაიკარგა _ წყალში შევიდა და უკან გამოსული აღარავის უნახავს. შესაბამისად, მყვინთავები ავიდნენ და ძებნა დაიწყეს. მთელი თბილისი იქ იყო, ყველა ტიროდა, ყველას ენანებოდა 17 წლის ბავშვი, მაშინ სიკვდილსაც სხვა ფასი ჰქონდა. ჰოდა, ამოვიდა ერთ-ერთი მყვინთავი წყლიდან, პირდაპირ მილიციის თანამშრომლებისკენ წამოვიდა და ჩურჩულით თქვა _ ფსკერზე „ვოლგაა“. 

ერთმანეთს გადავხედეთ. თბილისის ერთ-ერთი რაიონის მაშინდელი ხელმძღვანელის სამსახურეობრივ „ვოლგას“ ორი კვირა უშედეგოდ ვეძებდით, ფეხზე იდგნენ ქურდებიც, მაგრამ ვერსად ვიპოვეთ. აქ კი, მოულოდნელად, მყვინთავი გვეუბნება, რომ მანქანა თბილისის ზღვის ფსკერზეა. თითქმის დარწმუნებული ვიყავი, რომ დაკარგული მანქანა ვიპოვეთ და როცა წყლიდან ამოვიყვანეთ, ნომრებით მივხვდი, არ ვცდებოდი. 

მანქანას დაზიანებები არ ეტყობოდა, გაირეცხებოდა, გაშრებოდა და ფორმაში იქნებოდა, ამიტომ შვებით ამოვისუნთქე, მაგრამ მძღოლი რომ მოვიდა და საბარგული ახსნა, კინაღამ წავიქეცით _ საბარგულში ახალგაზრდა გოგონას გვამი იდო. ხრწნის პროცესის გამო, გვამის ამოცნობა შეუძლებელი იყო, ამიტომ შემოსული განცხადებები გადავათვალიერეთ და ერთ-ერთ მათგანში ეწერა, რომ ოჯახი შინიდან გასულ გოგონას ეძებდა. ამოცნობაზე მშობლები მოვიყვანეთ, რომლებმაც შვილი ტანსაცმლით იცნეს. 

ექსპერტიზის დასკვნით, გოგონა დაიხრჩო, მაგრამ საბარგულში თავად ხომ არ ჩაწვებოდა და მით უმეტეს, მანქანას თავად ხომ არ დააგორებდა? 

ავტომობილის დეტალური დათვალიერების შემდეგ, სალონში სანთებელა „ზიპო“ ვიპოვეთ, რომელსაც სპილის ძვლის ორნამენტები ჰქონდა და ძალიან ძვირფასად ითვლებოდა. გადავატრიალეთ თბილისი, მაგრამ ყველგან გვითხრეს, რომ ასეთი სანთებელები, უბრალოდ, არ იყიდებოდა და ის უცხოეთიდან უნდა ყოფილიყო ჩამოტანილი. გოგონას მშობლების დაკითხვამ არაფერი მოგვცა. აი, მეზობლებმა კი გაიხსენეს, რომ ბოლო დროს, გოგო ცნობილ კრიმინალს ხვდებოდა. უფრო ზუსტად, ეს კრიმინალი საღამოობით სახლამდე აცილებდა და ერთ-ერთი მეზობლის მტკიცებით, სადარბაზოში დამშვიდობებისას, ხანგრძლივად კოცნიდა. 

ერთ საათში, გოგონას შეყვარებული ჩვენებას გვაძლევდა, მაგრამ ახალი მანაც არაფერი თქვა. მან ვერც სანთებელა ამოიცნო, თუმცა მისი დანახვისას, აშკარად შეკრთა. მისი ქცევა არ მომეწონა და ამიტომ, თვალთვალზე ავიყვანეთ. ერთი დღის შემდეგ, ოპერჯგუფმა შემატყობინა, რომ ობიექტმა ერთ-ერთი ჩვენი აგენტისგან იარაღი შეიძინა და ლოტკინის მიმართულებით დაიწყო მოძრაობა. მაშინვე ორი მანქანით წავედით და იეზიდი ძმების სახლთან დავაკავეთ. ძმები, ასევე, კრიმინალები იყვნენ და ადვილი მისახვედრი იყო, რომ ამ საქმესთან კავშირი ჰქონდათ. დავაკავეთ ძმებიც და უბანში ჩვენმა აგენტებმა დაგვიდასტურეს, რომ სანთებელა ერთ-ერთი ძმის საკუთრება იყო. 

საბოლოოდ, ყველაფერს ძალიან ბანალური დასასრული ჰქონდა. როგორც გაირკვა, ამ გოგოს შეყვარებულმა ძმებთან 20 ათასი წააგო და ფულის გადახდას ვერ ახერხებდა. ძმები დაემუქრნენ, მერე შეყვარებული მოსტაცეს, მოპარულ მანქანაში ჩასვეს და თბილისის ზღვაზე აიყვანეს. სანამ მანქანიდან გადმოიყვანდნენ, თავად გადმოვიდნენ, ცოტა იბანავეს და... მანქანა დაგორდა, წყალში შევარდა და გოგონაც დაიხრჩო. ამიტომ დარჩა ავტომობილში სანთებელა და ამიტომ დაიხრჩო გოგო. 

ბიჭებს, თურმე, წაგებული ტიპის შეშინება სურდათ, მაგრამ ყველაფერი სხვაგვარად მოხდა. 

ჰო, რაც მთავარია, შეყვარებული ძმებს ვერ უმტკიცებდა, რომ გოგონას გაუჩინარება მათი ბრალი იყო და პასუხსაც ვერ სთხოვდა. აი, მას შემდეგ კი, რაც გოგო ვიპოვეთ, შურისძიებისთვის წავიდა და ჩვენ ავიყვანეთ. ბიჭს იარაღის უკანონო შეძენა-შენახვა-ტარებისთვის 2 წელი მივეცით, ძმებს კი ავტომობილის გატაცებისა და გაუფრთხილებლობით მკვლელობისთვის 7-7 წელი ერგოთ“.

პატიმარი #0578

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 11 Mar 2020 05:16:09 +0400