სამართალი - ვერსია - ვერსია http://www.versia.ge Wed, 25 Nov 2020 15:06:46 +0400 Joomla! - Open Source Content Management en-gb არგუმენტები, რის გამოც ბანკზე თავდამსხმელი ლევან ზურაბაშვილი უნდა დაისაჯოს http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/7039-არგუმენტები,-რის-გამოც-ბანკზე-თავდამსხმელი-ლევან-ზურაბაშვილი-უნდა-დაისაჯოს.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/7039-არგუმენტები,-რის-გამოც-ბანკზე-თავდამსხმელი-ლევან-ზურაბაშვილი-უნდა-დაისაჯოს.html

რატომ შეგვეყარა სტოკჰოლმის სინდრომი და რატომ ვახდენთ ყაჩაღების რომანტიზებას

წერეთლის გამზირზე, მიკროსაფინანსო ორგანიზაციაზე თავდასხმაში ბრალდებულის, ლევან ზურაბაშვილის სასამართლო პროცესი 23 ნოემბერს გაიმართა და როგორც მოსალოდნელი იყო, სასამართლომ წინასწარი ორთვიანი პატიმრობა შეუფარდა. საზოგადოების განწყობის მიუხედავად, ეს მოსალოდნელი იყო. ჯერ ერთი, დაკავებულს ფსიქიატრიული ექსპერტიზა აქვს დანიშნული და გასარკვევია, შერაცხადია თუ არა (უდიდესი ალბათობით, დასკვნა დადებითი იქნება და მას შერაცხადად აღიარებენ) და მეორეც, რამდენიც უნდა ვამტკიცოთ, რომ ის მიკროსაფინანსო ორგანიზაციაში სათამაშო ხელყუმბარით შეიჭრა და საზოგადოებისთვის მისაღები მოთხოვნები წამოაყენა, კანონი სხვა რამეს ითვალისწინებს. ხელყუმბარით დავიწყოთ.

სამართალდამცავებმა დაადასტურეს, რომ ხელყუმბარა ნამდვილი არ იყო და რეალურად, ის სანთებელა გახლდათ, შესაბამისად, ვერც საკუთარ თავს და ვერც მძევლებს ზიანს ვერ მიაყენებდა. ეს, ერთი შეხედვით, მარტივად გასაგებია, მაგრამ მხოლოდ ერთი შეხედვით. კანონში პირდაპირ წერია, რომ დანაშაულის ჩადენის მომენტში, თუ პირს აქვს ნივთი, რომელიც იმ მომენტში აღქმულია, როგორც ნამდვილი და სიცოცხლისთვის საშიში, ის ითვლება, როგორც დანაშაულის განსახორციელებლად საჭირო ნივთი ანუ ამ დროს მნიშვნელობა არ აქვს, სათამაშო უჭირავს თუ ნამდვილი იარაღი, მთავარი ისაა, როგორ აღიქვამენ მას ის ადამიანები, რომლებსაც იმ დროს საფრთხე ემუქრებათ და როგორ აღიქვამენ სამართალდამცავები. 

ზუგდიდში მომხდარი ყაჩაღობის ფონზე, სამართალდამცავებს სრული უფლება ჰქონდათ, რომ თავდამსხმელის ხელში ნამდვილი ხელყუმბარა ჰგონებოდათ, ხოლო მძევლებს... შიშს დიდი თვალები აქვს და ხელყუმბარის ფორმის სანთებელა კი არა, ჩვეულებრივი სანთებელაც რომ სჭეროდა თავდამსხმელს, რომელიც იმ დროს არაფხიზელ მდგომარეობაში იმყოფებოდა, ბევრს მაინც მთავარ საფრთხედ მოეჩვენებოდა. შესაბამისად, მისთვის საქართველოს სსკ-ის 144-ე მუხლის მეორე ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით წაყენებული ბრალი, რაც ორი ან მეტი პირის მძევლად ხელში ჩაგდებას გულისხმობს, ადეკვატურია. 

ახლა, მედლის მეორე მხარე ვნახოთ. ძალიან დიდი ალბათობით, ზურაბაშვილს რეალურ სასჯელს მიუსჯიან და ესეც ადეკვატური იქნება. მიზეზი მარტივია _ ახლა რომ თავისუფლებაზე გამოუშვან, წახალისება გამოვა. გასაგებია, რომ მოთხოვნები ისეთი იყო, რომელიც მოსახლეობის უმრავლესობას აწუხებს, მაგრამ ელემენტარულად, შიშის საფუძველზე, გულის შეტევით რომელიმე მოქალაქე რომ გარდაცვლილიყო, ვინ იქნებოდა პასუხისმგებელი? 

სწორედ ზუგდიდში განორციელებული თავდასხმის შემდეგ გარომანტიკულდა მძევლების აყვანა, იარაღით შეჭრა... თითქოს სტოკჰოლმის სინდრომი მასიურად შეეყარა ერს და ეს ძალიან ცუდია. 

* * * 

„ბინის გასაქურდად შევედით ნაძალადევში. რკინის კარი შიგნიდან ისე ჩაგვეკეტა, ვერ გავაღეთ, ფანჯარაზე კი გისოსები იყო. აზრი არ ჰქონდა მტვრევას, დღისით, მზისით, ყურადღებას მივიქცევდით. ამიტომ, სამზარეულოში ნანახი კონიაკი გავხსენით, მაცივრიდან საჭმელი გამოვიღეთ და დალევა დავიწყეთ, თან ბინის პატრონს ველოდებოდით, რომ მოვიდოდა და კარს გააღებდა, უნდა დაგვეჭირა, გაგვეთოკა და ბინიდან ასე გავსულიყავით. ასე, ორ საათში, კარს გარედან გასაღები გაუკეთეს, გავინაბეთ და გაგვიხარდა, როცა ოთახში 50 წლამდე ქალი შემოვიდა, თანაც მარტო. პირზე ხელი ავაფარეთ, ოთახში გავიყვანეთ, სახელდახელოდ მორგებული ნიღბებით იმედიანად ვიყავით. ქალმა ჯერ გაიცინა, მერე შეგვაგინა, ბოლოს თქვა, ჩემი შვილიც ქურდობისთვის იხდის სასჯელს, დაეგდეთ, საჭმელს გაჭმევთ, მშივრები იქნებითო. იმდენად გულწრფელი იყო, ნიღბებიც მოვიხსენით. მერე, გამოსვლისას, 50 ლარი ძალით ჩაგვიდო ჯიბეში, არ მოიპაროთ, შვილებოო, და გამოგვისტუმრა“, _ ამ ისტორიას რუსთავის #17 დაწესებულებაში, ორი პატიმარი ღიმილით ჰყვებოდა ხოლმე. 

გაგრძელებასაც გეტყვით _ სამი თვის შემდეგ, იგივე პირები უკვე სხვა ბინაში შევიდნენ, თურმე, პატრონი სახლში იყო და ეძინა, გაეღვიძა, ამათ მუშტი-კრივი გაუმართა და შემდეგ... გულის შეტევით გარდაიცვალა. მაშინდელმა სასამართლომ თითოს 18-18 წელი მისცა და ახლა, თავად განსაჯეთ, რა სჯობდა: იმ ქალს დაერეკა პოლიციაში და ქურდობისთვის 4-დან 7 წლამდე მიესაჯათ ბიჭებისთვის, თუ 18-წლიანი „სროკით“ წასულიყვნენ ციხეში? 

* * * 

როგორც უნდა ვატრიალოთ, კრიმინალი ვერასოდეს იქნება გამართლებული და ასეა ამ შემთხვევაშიც. 

ჰო, ლევან ზურაბაშვილი აზარტული თამაშების მსხვერპლია. დიახ, ძალიან კარგი მოთხოვნები ჰქონდა, მაგრამ მის საქციელს გამართლება, უბრალოდ, არ აქვს. 

კარგია, რომ სათამაშო ხელყუმბარა ჰქონდა, მაგრამ ვიღაც ნამდვილით შევა, ზუსტად ისე, როგორც ზუგდიდში და... 

კიდევ ერთი, ძალიან საინტერესო დეტალი: როგორც მძევლები ამბობდნენ, ლევან ზურაბაშვილმა უთხრა, ვისაც წასვლა გსურთ, წადითო და ადამიანთა ნაწილი გამოვიდა, ნაწილი კი იქ დარჩა. მძევლად საკუთარი ნებით რომ რჩები და კრიმინალს რომანტიკულად უმზერ, ეს აშკარად არაა ნორმალური.

ბათო ჯაფარიძე

 

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 25 Nov 2020 12:53:14 +0400
ახალგაზრდა ქალმა დის ქმარი მოკლა http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/7032-ახალგაზრდა-ქალმა-დის-ქმარი-მოკლა.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/7032-ახალგაზრდა-ქალმა-დის-ქმარი-მოკლა.html

სისხლიანი შურისძიების უცნობი დეტალები

კომუნისტების დროს არცთუ ბევრი იყო ისეთი პროფესია, რომელიც კარგად ცხოვრების საშუალებას გაძლევდა. კარგად ცხოვრებაში, ფულის შოვნის გარდა, ევროპული ტანსაცმლისა და საოჯახო ნივთების შეძენაც იგულისხმებოდა, რისი ფინანსური შესაძლებლობა ბევრს არ ჰქონდა. ისე, შეიძლება, ვიღაცას ფინანსები ჰქონდა, მაგრამ საჭირო კავშირები _ არა, რათა ხარისხიანი ნივთები შეეძინა. შესაბამისად, ძალიან ფასობდა ისეთი პროფესიები, როგორებიცაა, მაგალითად, მფრინავი, გემის კაპიტანი და მოცეკვავე. არავისთვისაა დასამალი, რომ მოდური ტანისამოსი საქართველოში, ძირითადად, „სუხიშვილებს“ შემოჰქონდათ და ბრენდულადაც იმოსებოდნენ. აი, გემის კაპიტნებსა და მფრინავებს კი უფრო საოჯახო ნივთები მოჰქონდათ, ხუთმაგ ფასში ჰყიდდნენ და მყიდველიც არ აკლდათ.

1984 წლის ზაფხულში, ნაოსნობიდან დაბრუნებული გემის კაპიტანი საკუთარი სახლის ეზოში მოკლეს. მკვლელობა ძალიან უცნაურად მოხდა _ გემის კაპიტანმა სტუმრად მყოფი ცოლის და და მისი შვილი გააცილა, უკან შემობრუნებულს კი საკუთარი სახლის ფანჯრიდან ესროლეს. გარდაცვლილის ცოლი ხელს სტუმრად მყოფი პროფესორისკენ იშვერდა და საამისო მიზეზიც ჰქონდა _ გასროლიდან რამდენიმე წამში, ეზოში იარაღით ხელში, სწორედ პროფესორი გამოვარდა, ექსპერტმა კი დაასკვნა, რომ გასროლა სწორედ ამ იარაღიდან მოხდა. 

 

„ცეცხლსასროლი იარაღი „ტე-ტე“ იყო, რომელიც გემის კაპიტანს ეკუთვნოდა. მან მოახერხა და ამ იარაღის ოფიციალურად შენახვის უფლება მიიღო. რაც შეეხება პროფესორს, ის გემის კაპიტნის სახლში შემთხვევით მოხვდა. კაპიტანმა პროფესორი სასტუმროს ფოიეში შემთხვევით ნახა, ის წუწუნებდა, ადგილი როგორ არ გაქვთ, ამხელა პროფესორი კაცი, 5 დღით ძლივს ჩამოვედი დასასვენებლადო და გემის კაპიტანმა ეს უცხო ადამიანი შინ მიიყვანა. მესამე დღე იყო, პროფესორი მის სახლში სრულიად უფასოდ ისვენებდა და აჰა, მკვლელობა და მთავარი ეჭვმიტანილი პროფესორია“, _ იხსენებს პოლიციის გადამდგარი პოლკოვნიკი, ბატონი თენგიზი. 

გარდა იმისა, რომ ექსპერტიზამ აჩვენა, რომელი იარაღიდან იყო ნასროლი, ისიც დაადასტურა, რომ პროფესორი მსროლელი არ იყო. მის ხელსა და ტანსაცმელზე დენთის კვალი არ აღმოჩნდა. მან იარაღი მხოლოდ გასროლის შემდეგ აიღო და ყველაფერ ამას მარტივად ხსნიდა _ სროლის ხმაზე ოთახიდან გამოვვარდი, სანამ გარეთ გავიდოდი, დივანზე დაგდებული იარაღი დავინახე და ინსტიქტურად ავიღე, რათა საკუთარი თავი და ამ ოჯახის წევრები დამეცვაო. 

იმ დროს, სახლში გარდაცვლილის ცოლი და მისი და იყვნენ, რომელიც პირველი კურსის სტუდენტი გახლდათ. წყვილს შვილი არ ჰყავდა და გემის კაპიტანი ცოლის დას და მეორე დის შვილს ზედ ჰყვებოდა, ყველაფერს საუკეთესოს აძლევდა და საკუთარი შვილებივით პატრონობდა. არადა, გასროლა სახლიდან მოხდა ანუ უზარმაზარ, ორსართულიან შენობაში ვიღაც შეიპარა, რაც მთავარია, იცოდა, სად იდო იარაღი, გაისროლა და არეულობაში იქაურობა დატოვა. 

ექსპერტმა ხელიდან სინჯი გარდაცვლილის ცოლსა და მის დასაც აუღო, მათი მონაწილეობა რომ გამოერიცხა, სინჯი მეორე დას და დის შვილსაც გაუკეთეს, თუმცა ყველაზე უარყოფითი პასუხი მოვიდა. ეს მოსალოდნელიც იყო, რადგან გასროლის მომენტში, ცოლი ეზოში იყო, და და დის შვილი ჭიშკართან, პატარა და კი საკუთარ ოთახში ანუ იყო ვიღაც უცხო, ვინც სამართალდამცავებს უნდა ეძებნათ. 

„როგორც ცოლმა თქვა, იარაღის ადგილსამყოფელი მისი და ქმრის გარდა, არავინ იცოდა. ზოგადად, სახლში რომ იარაღი იყო, შესაძლოა, მხოლოდ უმცროს დას სცოდნოდა, რომელიც დიდი ხანია, მათთან ცხოვრობდა, დანარჩენებისთვის კი ეს ინფორმაცია უცნობი უნდა ყოფილიყო. არ გამოვრიცხეთ შესაძლებლობა, რომ გემის კაპიტანს მეგობრებისთვის ეთქვა იარაღის შესახებ, მაგრამ რატომ უნდა ეთქვა, სად ინახავდა, ვერ ვხსნიდი. ამიტომ, კაპიტნის გარემოცვის შესწავლა დავიწყე და პირველი ეჭვმიტანილი მეორე დღეს მყავდა“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

დაახლოებით, ექვსი თვის წინ, მორიგი კრუიზის დროს, გემი შტორმში მოჰყვა და შტორმის დროს, ზღვაში მეზღვაური დაიხრჩო. მეზღვაური გემის კაპიტნის მეზობელი გახლდათ და მაშინ გარდაცვლილის მამა დაიმუქრა, ჩემი შვილის სიკვდილს არ ვაპატიებ, ადრე თუ გვიან, კაპიტანს მოვკლავო. გავეცანი სხვა მეზღვაურების დაკითხვის ოქმსაც, სადაც ეწერა, რომ მეზღვაური ნასვამი გახლდათ, შტორმის დროს თავი ვერ შეიკავა და ზღვაში ჩავარდა, მისი დროულად ამოყვანა სწორედ შტორმის გამო ვერ მოხერხდა. გარდაცვლილის მამის დაკითხვიდან გაირკვა, რომ მისი შვილი სასმელს არ სვამდა, რადგან უიშვიათესი დაავადება ჰქონდა და ნებისმიერი ალკოჰოლი ალერგიას აძლევდა. ეს მისმა მკურნალმა ექიმმაც დაადასტურა და აღნიშნა, გამორიცხული იყო, თუნდაც ათი გრამი ალკოჰოლი მიეღო და ისეთი შეტევა არ ჰქონოდა, ექიმის ჩარევა არ დასჭირვებოდაო. შესაბამისად, ვერსია, რომ ბიჭი დათვრა, გემბანზე გავიდა და ზღვაში გადავარდა, პრაქტიკულად, გამორიცხული იყო, მაგრამ ყველა მეზღვაური სწორედ მის სიმთვრალეზე მიუთითებდა და ამიტომ, გამოძიება მალე დაიხურა. 

რაც შეეხება მამას, მას იმ ღამისთვის მტკიცე ალიბი ჰქონდა _ მთელი დღე მეგობარს ეხმარებოდა, შემდეგ კი, გვიან ღამემდე, მასთან სახლში ქეიფობდა. 

„მეზღვაურების სია ავიღე და პორტში იმ იმედით წავედი, რომ კაპიტნის გარდაცვალების შემდეგ მაინც გავიგებდი სიმართლეს, თუმცა ამაოდ. ყველამ ძველი ვერსია გაიმეორა, მეზღვაური უგონოდ მთვრალი იყო და წყალშიც ამიტომ გადავარდაო _ მხოლოდ ერთი ვერ ვნახე, იმ შემთხვევის შემდეგ სამსახურიდან წავიდა და მისი ძებნა დავიწყე. მალე მივაგენი, მტვირთავად მუშაობდა და სწორედ მან მითხრა, რომ არანაირი სიმთვრალე, მეზღვაურს წინა დღეს კაპიტანთან კამათი მოუვიდა, შტორმის დროს კი დაინახა, როგორ უბიძგა ხელი კაპიტანმა და როგორ გადააგდო ზღვაში. ეს ამბავი გამომძიებელსაც უთხრა, მაგრამ მან არ მოუსმინა, გამოძიების დასრულების შემდეგ კი სამსახურიდან გაუშვეს. 

რაც შეეხება კამათს, მეზღვაური და კაპიტანი ვიღაც გოგოს სახელს ახსენებდნენ და ეს სახელი... კაპიტნის ცოლის დის სახელს ემთხვეოდა“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

გამომძიებელი მეზღვაურის მშობლებთან მივიდა და ჰკითხა, ჰყავდა თუ არა მათ შვილს შეყვარებული. მათ დაუდასტურეს, რომ შეყვარებული ჰყავდა, თუმცა არ იცოდნენ, ვინ იყო და ბიჭი საცოლის გაცნობას სწორედ იმ საბედისწერო რეისიდან დაბრუნების შემდეგ დაჰპირდა. ერთი კი იყო, დედამ გაიხსენა, რომ წასვლამდე ბიჭმა საცოლესთვის გულის ფორმის ყელსაბამი იყიდა და აჩუქა კიდეც. გამომძიებელს გაახსენდა, რომ გულის ფორმის ყელსაბამი გარდაცვლილი კაპიტნის უმცროს ცოლის დას ეკეთა. 

სანამ გოგოს დაკითხვაზე დაიბარებდნენ, სამართალდამცავებმა პროფესორი დაკითხეს. აინტერესებდათ, რამე უცნაური ხომ არ შეამჩნია ცოლის დის ქცევაში. 

„არაფერი უცნაური, მაგრამ ახლა ვიხსენებ, რომ მაგიდასთან თეთრი კაბით იჯდა, როცა მკვლელობა მოხდა, საკუთარი ოთახიდან ლურჯი კაბით გამოვიდა. მაშინ ამისთვის ყურადღება არ მიმიქცევია, ახლაც რომ მეკითხებით, იმიტომ ვამბობ, თორემ მაშინ ჩავთვალე, რომ ოთახში შევიდა, დასაძინებლად ემზადებოდა და როცა სროლის ხმა გაიგო, ის ჩაიცვა, რაც ხელში მოხვდა და გამოვარდა“, _ თქვა პროფესორმა. 

 

„თითქმის წელიწადია, მე და იმ უბედურს ერთმანეთი გვიყვარდა, მაგრამ ჩემი დის ქმარი გვიკრძალავდა ურთიერთობას, მეზღვაურისთვის არ გზრდი, სხვა მომავალს გიმზადებო. როცა მისი გარდაცვალების შესახებ გავიგე და მიზეზიც თქვეს, მივხვდი, სხვა რაღაც მოხდა, რადგან ის სასმელს არ დალევდა. ჰოდა, რამდენიმე დღის წინ, გემის კაპიტანს სიმთვრალეში წამოსცდა, თუ არ დამიჯერებ, დანარჩენ საქმროებსაც ისე მოგაშორებ, როგორც ის მეზღვაური მოგაშორეო. მივხვდი, რომ ზღვაში მან გადააგდო, ისიც ვიცოდი, იარაღი სად ჰქონდა და შესაფერის დროს დაველოდე. ეს დრო დადგა, იარაღიდან სროლა თავად მასწავლა და ამიტომ მიზანში მოხვედრა არ გამჭირვებია. შემდეგ, იარაღი დივანზე დავაგდე, ოთახში შევედი, კაბა გამოვიცვალე, ხელთათმანებიც მოვიხსენი და გარეთ გამოვედი. ამიტომ არ იყო დენთის კვალი ჩემს სხეულზე. ჩადენილს არ ვნანობ“, _ ეს არის ამონარიდი გოგონას ჩვენებიდან. 

სასამართლომ მკვლელს 10 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა, დებმა მასზე უარი თქვეს, მაგრამ მთელი ამ ხნის განმავლობაში, მას ციხეში გარდაცვლილი მეზღვაურის მშობლები ნახულობდნენ და პატრონობდნენ, იქიდან გათავისუფლებულს კი სახლი აჩუქეს.

ბათო ჯაფარიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 25 Nov 2020 12:52:45 +0400
60 წლის რექტორმა სტუდენტი დაათრო და გააუპატიურა http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/7031-60-წლის-რექტორმა-სტუდენტი-დაათრო-და-გააუპატიურა.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/7031-60-წლის-რექტორმა-სტუდენტი-დაათრო-და-გააუპატიურა.html

„მაგარი ბოზი იყო... მაგიტომ მოკლეს“ _ რას ჰყვება მოწმე

ადრე, პრაქტიკულად, ყველა უმაღლეს თუ ტექნიკურ სასწავლებელში თეატრიც იყო, სიმღერის ანსამბლიც... იყვნენ მოცეკვავეებიც... ერთობოდა ახალგაზრდობა და ზოგს სწორედ იმიტომ უწერდნენ ნიშნებს, რომ ან კარგად მღეროდა, ცეკვავდა, ან კარგი მსახიობი იყო. ახლა ყველაფერი ეს, თითქმის აღარ არსებობს და უმაღლეს სასწავლებლებს ვინ ჩივის, ქართველი მომღერლების კონცერტზეც იშვიათად დადის მაყურებელი. უფრო ზუსტად, ქართველი მომღერლები ვერ რისკავენ დიდი კონცერტების ჩატარებას იმიტომ, რომ შოუ-ბიზნესი საქართველოში მკვდარია. იგივე მხიარულთა და საზრიანთა კლუბი, რომელიც ასე პოპულარული იყო, პრაქტიკულად, გაქრა და ეს მაშინ, როცა მაგალითად, რუსეთში, სხვადასხვა უმაღლესი სასწავლებლის „კავეენშიკები“ კარიერას იწყობენ, თავად ეს შოუ ერთ-ერთი ყველაზე პუპულარულია და მასზე უამრავი ფული კეთდება.

„ერთხელ, მაღალჩინოსნებს შევეწინააღმდეგე, გავლენიანი კაცის შვილის ნაცვლად, სხვა არ გავუშვი ციხეში და დამაქვეითეს. პროვინციაში გამისროლეს რამდენიმე თვით, მაგრამ ზუსტად ვიცოდი, ეს რამდენიმე თვე, მინიმუმ, ერთი წელი იქნებოდა. ჩინი არ აძლევდათ იმის შესაძლებლობას, რომ უბნის ინსპექტორად გავეშვი, თორემ მაგასაც იზამდნენ. ამიტომ, დასავლეთ საქართველოს ერთ-ერთ ლამაზ რაიონში, სამძებრო განყოფილება ჩამაბარეს. ჩასვლიდან მესამე დღეს, ადგილობრივ ტექნიკუმში გოგონა მოკვდა, როგორც მითხრეს, დენმა დაარტყა და თანამშრომლები წავიდნენ, თუმცა დაახლოებით ერთ საათში დამირეკეს, უნდა მობრძანდეთ, მკვლელობააო. წავედი და რას ვიფიქრებდი, რომ ამ საქმის გამოძიების შემდეგ, ორგანოებიდან ჩემი გაშვების საკითხსაც დააყენებდნენ, მაგრამ შემთხვევამ გადამარჩინა“, _ ასე იწყებს მორიგი ისტორიის მოყოლას პოლიციის გადამდგარი პოლკოვნიკი, ბატონი თენგიზი. 

ტექნიკუმში სპექტაკლისთვის ემზადებოდნენ. ომის თემაზე ადგილობრივი სტუდენტის მიერ დაწერილი პიესა იყო და ერთ-ერთ ეპიზოდში, პოლკის მეთაურს თანამებრძოლებისთვის უნდა მიემართა. პოლკოვნიკის როლს ბიჭი ასრულებდა, გამოვიდა ეს ბიჭი, წვერ-ულვაშით, სამხედრო შინელით, მიკროფონს შეეხო და დენმა ადგილზე მოკლა. როცა გარდაცვლილს სასცენო ნიღაბი მოხსნეს, ხელში გოგონა შერჩათ, ისიც მსახიობი, ოღონდ _ სხვა როლის შემსრულებელი. რატომ მოირგო მან სხვისი ფორმა, რატომ გამოვიდა სხვის ნაცვლად სცენაზე და სად იყო თავად როლის შემსრულებელი ბიჭი, არავინ იცოდა. 

„პირველი, რაც ვიფიქრე, უბედური შემთხვევა იყო, მაგრამ ექსპერტებმა ეს ვერსია მალე გამორიცხეს. ჯერ ერთი, მიკროფონამდე დენი შიშველი კაბელით იყო მიყვანილი, მეორე _ მაღალ ძაბვაზე მიკროფონი მას შემდეგ შეაერთეს, რაც სწორედ იმ გოგონამ აიღო ხელში, მანამდე, ის სხვა მსახიობს ეკავა, მაგრამ დენს არ დაურტყამს და მესამე _ იმ ადგილზე, სადაც მიკროფონი იყო, წყალი ესხა ანუ დენს საუკეთესო გამტარობა რომ ჰქონოდა. 

არავინ იცოდა, ბიჭის ნაცვლად, მეთაურის ნიღაბში გოგო რომ გამოვიდოდა, ამიტომ თითქმის დავრწმუნდი, რომ მკვ¬ლელს სწორედ ბიჭის მოკვლა ჰქონდა გადაწყვეტილი და გოგონა შემთხვევით შემოაკვდა“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

ბიჭი სამართალდამცავებმა მის ბინაში იპოვეს, უგონოდ მთვრალს ეძინა და შესაბამისად, არც რეპეტიცია ახსოვდა, არც _ როლი და ზოგადად, წარმოდგენაც არ ჰქონდა, რა მოხდა. მილიცია იძულებული გახდა, მის გამოფხიზლებას დალოდებოდა, გამოფხიზლების შემდეგ კი... 

„რომელი გოგო მოკვდა?.. ა, ჰო... ეგ მაგარი ბოზი იყო, ალბათ, ვინმესთან არ დაწვა და მაგიტომ მოკლეს“, _ უდარდელად თქვა ბიჭმა და ეს მაშინ, როცა სამართალდამცავებს დასის სხვა წევრებმა უთხრეს, რომ გოგოსა და ბიჭს ერთმანეთი სიგიჟემდე უყვარდათ. 

მისი მდგომარეობის გათვალისწინებით, პრაქტიკულად, გამორიცხული იყო, რომ ის რეპეტიციაზე ყოფილიყო და რაც მთავარია, დენზე შეერთების თავი ჰქონოდა. ბიჭმა არც ის იცოდა, ვის შეიძლებოდა გოგო სასიკვდილოდ გაემეტებინა, თავმომწონედ და ამაყად თქვა, მე ყველას ვუყვარვარო.  

სტუდენტები არ მალავდნენ, რომ ბიჭი მართლაც პოპულარული იყო, კარგად მღეროდა და შესახედაობითაც გამოირჩეოდა. 

რაც შეეხება მის ნათქვამს, გარდაცვლილი ბოზი იყო და ყველასთან წვებოდაო, არავინ დაადასტურა. სოფლიდან ჩამოსული გოგო არავის არაფერში შეუმჩნევია, ის სწორედ იმ ბიჭზე გიჟდებოდა, ვინც წესით, უნდა მოეკლათ და ისე ჩანდა, მასთან ურთიერთობის წინააღმდეგი არც თავად იყო ანუ როგორც მაშინ ამბობდნენ, წყვილი ერთად დადიოდა. 

„ერთია მოწმეების მონაყოლი, მეორე _ ექსპერტის დასკვნა. ექსპერტმა კი დადო დასკვნა, რომ გოგოს ძალადობის ნიშნები არ ეტყობოდა, თუმცა ქალიშვილი არ იყო და სქესობრივი აქტი ცხოვრებაში პირველად, დაახლოებით, ერთი კვირის წინ ჰქონდა. გოგონა საერთო საცხოვრებელში ცხოვრობდა და ყველა ადასტურებდა, რომ ღამით სხვაგან არასდროს დარჩენილა, მით უმეტეს, ბოლო ერთი კვირის განმავლობაში. ბოლო ერთი კვირა, გოგონა ძალიან ნერვიული ყოფილა, მუდმივად დაღვრემილი და ცრემლით სავსე თვალებით დადიოდა. ეს საფუძველს მაძლევდა, მეფიქრა, რომ რაღაც მოხდა ამ ერთი კვირის განმავლობაში და სწორედ ეს ერთი კვირა უნდა აღმედგინა წუთობრივად თუ არა, საათებით მაინც“, _ გვიყვება ბატონი თენგიზი. 

იმის გათვალისწინებით, რომ მკვლელობა რეპეტიციის დროს მოხდა, დენი ჩამრთველში რომელიმე სტუდენტმა შეაერთა ანუ იმათგან ერთ-ერთმა, ვინც იმ დროს ადგილზე იყო. ყველას ისტორია შევისწავლეთ და საინტერესო დეტალი აღმოვაჩინეთ: ერთ-ერთი სტუდენტი გარდაცვლილი გოგონას თანაკლასელი იყო და მასზე გიჟდებოდა. შემდეგ, გოგომ პედაგოგიურში ჩააბარა და იმავე სასწავლებელში მოეწყო ბიჭიც. ერთი კურსის შემდეგ, გოგო სოფელში დაბრუნდა და დაბრუნდა ბიჭიც, ხოლო როცა გოგო ტექნიკუმში წავიდა, თან გაჰყვა. 

მთავარ ეჭვმიტანილადაც ის იქცა და დაკითხვაზეც სწორედ ის დავიბარეთ. 

„როცა ბიჭს გოგოსთან სექსუალურ ურთიერთობაზე ჩამოვუგდეთ სიტყვა და ვუთხარით, გვქონდა ეჭვი, რომ მან გარდაცვლილი გააუპატიურა, ჯერ გაწითლდა, შემდეგ აყვირდა, ბოლოს კი ტირილი დაიწყო. საბოლოო ჯამში, მან გვითხრა, რომ სკოლაში სწავლისას კიბიდან გადმოვარდა, ხერხემალი დაიზიანა, რამაც სხვა ნერვული სისტემების დაზიანება გამოიწვია. მოკლედ, მას ქალთან ურთიერთობა არ შეეძლო და შესაბამისად, ძალიანაც რომ მოენდომებინა, ურთიერთობა ვერ ექნებოდა. ის ხელახლა გავატარეთ ექსპერტიზაზე და ექიმმა დაადასტურა _ დაკავებულს ქალთან ურთიერთობა არ შეეძლო. 

გაჩნდა ლოგიკური კითხვა _ რატომ დაჰყვებოდა გოგოს ყველგან, თუ ზუსტად იცოდა, რომ ცოლად ვერასდროს მოიყვანდა? მან კი ტირილით გვიპასუხა, ვუფრთხილდებოდი, მინდოდა, კარგი ოჯახი შეექმნა და ვინმე ნაძირალას არ გადაჰყროდაო. ნაძირალა კი, მისი აზრით, სწორედ ის ბიჭი იყო, რომელიც გოგოს შეუყვარდა“, _ გვიყვება გამომძიებელი. 

გამოძიების დაწყებიდან ერთი კვირა გავიდა, მაგრამ წინ ერთი ნაბიჯითაც ვერ დაიძრა. ყველაფრის მიუხედავად, სამართალდამცავებმა გოგოს თანაკლასელის ბინის ჩხრეკა გადაწყვიტეს. სხვა რამ, უბრალოდ, ვერ მოიფიქრეს და პროკურორმაც მხრების აჩეჩვით გასცა ჩხრეკის სანქცია. 

ბიჭს შინ მხოლოდ დედა ჰყავდა, რომელიც ერთადერთ შვილს ყველგან დაჰყვებოდა. სახლში საინტერესო ვერაფერი იპოვეს, თუმცა გამომძიებლის ყურადღება ბიჭის ოთახში არსებულმა სადენებმა მიიქცია. როგორც დედამ თქვა, მისი შვილი ელექტროობაში კარგად ერკვეოდა და ათასგვარ რამეს აწყობდა. ეს კიდევ ერთი მინიშნება იყო, რომ მიკროფონს დენი სწორედ მან შეუერთა. ის კვლავ დაკითხვაზე დაიბარეს და რამდენიმესაათიანი წვალების შემდეგ, ბიჭმა ჩვენების მიცემა დაიწყო. 

„გარდაცვლილი ჩემი ცხოვრების მთავარი სიყვარული იყო, თუმცა ვიცოდი, რომ ცოლად ვერასოდეს მოვიყვანდი. მანაც იცოდა, მაგრამ უფლებას მაძლევდა, მუდმივად მის გვერდით ვყოფილიყავი, ერთგვარი მესაიდუმლეც კი ვიყავი, „დაქალი“, რადგან ჩემგან მამაკაცური საფრთხე არ ემუქრებოდა. მომხდარიდან ერთი კვირით ადრე, სახლში მოვიდა და ტირილით მომიყვა, რომ შეყვარებულმა შინ დაპატიჟა, სასმელი დაალევინა და როცა გაიღვიძა, სრულიად შიშველი იყო, გვერდით კი სასწავლებლის ხელმძღვანელი ეწვა. ის კაცი 60 წელსაა გადაცილებული და როგორც გაირკვა, ბიჭს უთხრა, თუ კარგ გოგოს დამაჯახებ, რეკომენდაციას მოგცემ, აქედან პირდაპირ უნივერსიტეტში მოეწყოო. მანაც ეს უპატრონო გოგო გაიმეტა და კარიერისთვის იმ ბებერს ჩაუწვინა. მილიციაში წასვლას აზრი არ ჰქონდა, რადგან აქაური მილიციის უფროსი, სასწავლებლის ხელმძღვანელის ძმა არის. შესაბამისად, მისი მოკვლა მაშინვე გადავწყვიტე და დენის მარტივი სისტემაც ავაწყვე. რა ვიცოდი, თუ იმ დღეს, რეპეტიციაზე არ მოვიდოდა? ვერ ვიცანი ნიღაბში ჩემი სიყვარული და მოვკალი“, _ ასეთი იყო დაკავებულის მონაყოლი. 

„სამწუხაროდ, მაშინ არ იყო ისეთი შესაძლებლობები, როგორიც ახლაა და ვერანაირად დავამტკიცეთ, ვინ იძალადა გოგოზე. ამიტომ, ვერც სასწავლებლის დირექტორსა და ვერც იმ ბიჭს ბრალი ვერ წავუყენეთ. ჩვენს ხელში მხოლოდ ეს უიმედოდ შეყვარებული ბავშვი გახლდათ, რომელიც მკვლელობას აღიარებდა. როგორც კი დაკავებული საკანში გადავიყვანეთ, მოახერხა და დენის კაბელი გააშიშვლა, შემდეგ ორივე ხელი ჩასჭიდა და გარდაიცვალა. არაერთი მცდელობის მიუხედავად, მთავარ დამნაშავეებს ვერაფერი მოვუხერხე, თანაც ერთ-ერთი ეჭვმიტანილი, ჩემი უშუალო უფროსის ძმა იყო და ლამის ორგანოებიდან დამითხოვეს. ისინი დაუსჯელები დარჩნენ, მკვლელმა თავი მოიკლა და საქმეც დაიხურა“, _ დანანებით დაასრულა თხრობა ბატონმა თენგიზმა.

ბათო ჯაფარიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 25 Nov 2020 12:52:41 +0400
სკანდალი კრიმინალურ სამყაროში: „კანონიერი ქურდი“ გელა ქარდავა ციხის ეზოს გვის! http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/7025-სკანდალი-კრიმინალურ-სამყაროში-„კანონიერი-ქურდი“-გელა-ქარდავა-ციხის-ეზოს-გვის.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/7025-სკანდალი-კრიმინალურ-სამყაროში-„კანონიერი-ქურდი“-გელა-ქარდავა-ციხის-ეზოს-გვის.html

რატომ ჩასვეს ბელორუსმა სამართალდამცავებმა მინდია ლავასოღლი „კარცერში“

მართალია, 31 ოქტომბრის არჩევნებამდე რამდენიმე დღით ადრე ოპოზიციურმა პარტიებმა მთელი ამბები ატეხეს, „კანონიერი ქურდი“ მინდია გორაძე აჭარაშია, ხელისუფლებას კონსპირაციულ ბინაში ჰყავს გამოკეტილი და იქიდან ეხმარება არჩევნებშიო, მაგრამ არაფერი დადასტურდა ანუ ბევრი მცდელობის მიუხედავად, აჭარაში ერთი ადამიანიც ვერ ნახეს, რომელიც იტყოდა, დიახ, გორაძე აჭარაშიაო. შესაბამისად, აღნიშნულმა თემამ აქტუალობა მალე დაკარგა და არჩევნების დროს, მინდიაც არავის უხსენებია.

რამდენიმე დღის წინ კი, ბელორუსულმა მედიამ დაწერა, რომ მინდია ლავასოღლი ბელორუსში ყველაზე გავლენიანი და ყველაზე დაუმორჩლებელი პატიმარია. ბელორუსელმა ჟურნალისტებმა დაადასტურეს, რომ დღემდე, ქართველი „კანონიერი ქურდი“ იქაურ ციხეში ზის და სასამართლოს გადაწყვეტილებას ელოდება. 

მაინც, რა გახდა იმის მიზეზი, რომ ბელორუსში მიმდინარე მოვლენების ფონზე, იქაურმა მედიამ მოიცალა და გორაძის შესახებ ვრცელი სტატია არაერთ გამოცემაში დაბეჭდა?! 

როგორც ისინი წერენ, დაუმორჩილებლობისა და ადმინისტრაციის მითითებების გამო, მინდია გორაძე მუდმივად ჩაკეტილი ჰყავდათ და ცოტა ხნის წინ, პირველად მისცეს უფლება, რომ ეზოში გასულიყო. სწორედ იქ დაინახა „კანონიერი ქურდმა“ საპატიო დაფა, რომელზეც... ეზოს დიდი ცოცხი იყო დამაგრებული და ლამაზად ეწერა, რომ ამ ცოცხით ეზოს... გელა ქარდავა გვიდა. 

გელა ქარდავა კრიმინალურ სამყაროში „კანონიერი ქურდის“ სტატუსით სარგებლობს და სასჯელს სწორედ აღნიშნულ ციხეში იხდიდა. ის ვადამდე 16 თვით ადრე გაათავისუფლეს, რაც მოულოდნელი იყო. როგორც წესი, „კანონიერი ქურდს“ ვადამდე ადრე გათავისუფლება არ ეხება, თუ ის სანიმუშოდ არ იქცევა, ქურდისთვის კი სანიმუშოდ მოქცევა ადმინისტრაციის მითითებების შესრულებას და შესაბამისად, ქურდულ ტრადიციებზე უარის თქმას ნიშნავს. 

მეტიც, ცოცხის გარდა, დაფაზე სურათებიც იყო გამოკრული და ნათლად ჩანდა, თუ როგორ გვიდა ქარდავა ციხის ეზოს. 

„ამის შემდეგ გორაძემ ძველ პატიმრებს ჰკითხა, რამდენად რეალური იყო, რაც ნახა და ძველებმა აუხსნეს, რომ ისინი ხედავდნენ, როგორ გვიდა ქარდავა ეზოს, თუმცა როცა ეკითხებოდნენ, შენ ხომ „კანონიერი ქურდი“ ხარო, ის პასუხობდა, არა, უბრალოდ, ქარდავას ვგავარ, საერთოდ სხვა პატიმარი ვარო. ამ დროს კი ციხის ადმინისტრაციამ გორაძეს აუხსნა, აქ ყველა გატყდა და სჯობს, შენც ცოცხი აიღო ხელშიო, მისი პასუხი იმდენად მძაფრი და აგრესიული იყო, რომ რამდენიმე დღით, გორაძე კარცერში გაისტუმრეს“, _ წერს ბელორუსული მედია. 

ამავე წყაროს ინფორმაციით, ციხეში მყოფი პატიმრები კარგად ხედავენ, როგორ ებრძვის ადმინისტრაცია გორაძეს, როგორ უწევს ეს უკანასკნელი წინააღმდეგობას და როგორ იზრდება მისი ავტორიტეტი ყოველდღიურად. 

ყველაფერთან ერთად, გორაძემ მოახერხა, რომ ციხიდან თავისუფლებაზე მყოფ „კოლეგებთან“ დაერეკა, რათა მომხდარისა თუ ნანახის შესახებ მოეყოლა. მან დაბეჯითებით თქვა, რომ გელა ქარდავამ ადმინისტრაციასთან ითანამშრომლა, ხელში ცოცხიც დაიკავა და „კანონიერი ქურდი“ კი არა, ჩვეულებრივი „კაზიოლია“. 

ერთ-ერთი მთავარი მტკიცებულება იმისა, რომ ქარდავა ადმინისტრაციასთან მართლა თანამშრომლობდა, მისი ვადაზე ადრე გათავისუფლება გახდა. 

გორაძის ზარის შემდეგ, ქარდავასთან კითხვები სხვა „კანონიერი ქურდებსაც“ გაუჩნდათ და, პრაქტიკულად, ყველა ამბობს, რომ გელას თავისი სიმართლის დამტკიცება გაუჭირდება. 

* * * 

რადგან უცხეთში მყოფ ქართველ კრიმინალებზე ვსაუბრობთ, გეტყვით, რომ მათვის „ლოქდაუნი“ გრძელდება და ვეღარაფერს აკეთებენ. პრაქტიკულად, ყველა ქვეყანაში გაძლიერებული შეზღუდვების ფონზე, სამართალდამცავები ყოველ ფეხის ნაბიჯზე დგანან და კრიმინალს გასაქანს არ აძლევენ. 

მართალია, ევროპასა თუ დანარჩენ მსოფლიოში კორონავირუსის შემთხვევები იზრდება, მაგრამ ისიც ფაქტია, რომ კრიმინალური შემთხვევები იკლებს დ დანაშაული, პრაქტიკულად, უმდაბლეს ნიშნულზეა. ასე როდემდე გაგრძელდება, ვერ გეტყვით, მაგრამ შეიძლება ითქვას, ვირუსს ყველაზე დადებითი მხარე სწორედ ეს აქვს.

ბათო ჯაფარიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 18 Nov 2020 13:22:18 +0400
ტყუპი დის ტრაგიკული თავგადასავლი http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/7021-ტყუპი-დის-ტრაგიკული-თავგადასავლი.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/7021-ტყუპი-დის-ტრაგიკული-თავგადასავლი.html

ვინ და რატომ მოკლა კიკვიძის ბაღში ახალგაზრდა ქალი

ალბათ, გახსოვთ, წინა ხელისუფლების დროს, გრიფი „საიდუმლო“ არაერთ საქმეს დაედო, მათ შორის იმასაც, რაში დაიხარჯა დედაქალაქის მერიის 50 მილიონი და სავსებით სამართლიანად ვარაუდობდნენ, რომ ეს თანხა არამიზნობრივად წავიდა. საქმეს საიდუმლო გრიფი, მინიმუმ, 20 წლით ედება, მაქსიმუმ კი _ 50 წლით, თუმცა არის ისეთი საქმეებიც, რომელთაც საიდუმლო გრიფი მუდმივად ადევთ ანუ ეს კონკრეტული საქმეები სახელმწიფო ინტერესებს ეხება.

აი, კომუნისტების დროს კი გრიფი „საიდუმლო“ სისხლის სამართლის საქმეებს ხშირად იმ მიზეზით ედებოდა, რომ საერთაშორისო ასპარეზზე, მძიმე დანაშაულების სტატისტიკა დაემალათ. შესაბამისად, არცთუ იშვიათად, გრიფი „საიდუმლო“ ისეთ საქმეებს ჰქონდა მინიჭებული, რეალურად, საყოველთაო მსჯელობის საგანი რომ უნდა გამხდარიყო, სახელმძღვანელოებში შეეტანათ და მომავალი მილიციელებისთვის ესწავლებინათ. პრინციპში, ანალოგიური საქმეები წიგნებში იყო აღწერილი, მაგრამ მხოლოდ იმ წიგნებში, რომლებითაც უშიშროების უმაღლეს სკოლაში ასწავლიდნენ. 

1984 წლის შემოდგომის ერთ დილას, გამვლელებმა, კიკვიძის ბაღში ხეზე მიბმული ახალგაზრდა გოგონას უსიცოცხლო სხეული ნახეს. ადგილზე მისულმა ექიმებმა სიკვდილი დაადასტურეს, ექსპერტიზამ კი დაასკვნა, რომ გოგონა თოკით გაგუდეს, შემდეგ მიიყვანეს და ხეზე მიაბეს. იმაზე, რომ მკვლელობა ძარცვის მიზნით არ იყო ჩადენილი, გოგონას თმისსამაგრიც მეტყველებდა _ ის აშკარად ოქროსი იყო და ექსპერტიზამ დასკვნაში დაწერა, რომ ბრილიანტის სამი თვალიც ჰქონდა ანუ თმისსამაგრი, დაახლოებით, ათასი მანეთი ღირდა, რაც იმ დროისთვის პატარა ფული ნამდვილად არ იყო. 

 

„წარმოიდგინე ჩემი გაოცება, როცა გავარკვიე, რომ მოკლული ტექნიკუმის სტუდენტი გახლდათ, სადღაც, საერთო საცხოვრებელში, სამადლოდ ცხოვრობდა და ძალიან, ძალიან უჭირდა. მას ღარიბულად ეცვა, ყველა მეგობარი ამბობდა, რომ თვიდან თვემდე თავი ძლივს გაჰქონდა და ამ დროს, თმაზე ასეთი ძვირფასი სამაგრი ეკეთა“, _ იხსენებს პოლიციის გადამდგარი პოლკოვნიკი, ბატონი თენგიზი. 

სამართალდამცავებმა ისიც გაარკვიეს, რომ გოგონა უაპტრონო ბავშვთა სახლის აღსაზრდელი იყო, ხოლო მას შემდეგ, რაც სრულწლოვანი გახდა, დედაქალაქში ჩამოვიდა, ტექნიკუმში ჩააბარა და ძალიან, ძალიან უჭირდა. რაც მთავარია, მასზე ცუდს არავინ ამბობდა, ყველა აღიარებდა, რომ ძალიან თავმდაბალი, მორიდებული, მშვიდი და პატიოსანი იყო. 

გოგონას ერთადერთი მეგობარი იხსენებდა, რომ მას არასდროს ჰყოლია თაყვანისმცემელი, არასდროს არსად დადიოდა, მხოლოდ საცხოვრებელი და ტექნიკუმი, თუმცა... 

„თუმცა, იმ საბედისწერო დღემდე ორი დღით ადრე, გოგონას დაბადების დღე ჰქონდა და დაიბარა, სანამ სახლში მოვალთ, „ლაღიძის წყლებში“ შევიდეთ, თითო ხაჭაპური ვჭამოთ და წვენი დავლიოთო. მეგობარმა უარი უთხრა, არ ეცალა და გოგონა მარტო წავიდა. აი, იქიდან მისი კვალი ქრება, „ლაღიძის წყლების“ გამყიდველმა თქვა, ეგ გოგო მახსოვს, ნაყინი აიღო, შემდეგ ვიღაც მეგობრებს შეხვდა და აქედან ერთად გავიდნენო. ეს რაღაც სიახლე იყო, რადგან ყველა ამბობდა, რომ მას ერთადერთი მეგობარი ჰყავდა და იმ დროს, ის მეგობარი ლექციაზე იჯდა. 

გადავწყვიტე, ბავშვთა სახლის დირექტორს გავსაუბრებოდი და მისგან გამეგო, ხომ არ იყო ბავშვთა სახლში ვინმე ისეთი, ვისთანაც გოგონას დედაქალაქში კონტაქტი ექნებოდა“, _ იხსენებს პოლიციის პოლკოვნიკი. 

ბავშვთა სახლის დირექტორმა გოგონას გარდაცვალება მძიმედ მიიღო, საერთოდ არ ჰქონია ბედი მაგ უბედურსო და საინტერესო ისტორიაც გაიხსენა. მაშინ, როცა გოგო 8 წლის ყოფილა, ერთ-ერთ გავლენიან ოჯახს უშვილებია, თუმცა სამი თვის შემდეგ უკან დაუბრუნებია. დაბრუნების მიზეზი დირექტორმა არ იცოდა, მაგრამ ვერც ვერაფერი გააწყო, გავლენების წყალობით, ის ოჯახი ხელშეუხებელი იყო. რა თქმა უნდა, სამართალდამცავებმა ოჯახის ვინაობა გაიგეს და საღამოს ბატონი თენგიზი უკვე იმ ქალს ესაუბრებოდა, ვინც ბავშვი ჯერ იშვილა, შემდეგ კი დააბრუნა. 

„მე და ჩემს ქმარს შვილი არ გვიჩნდებოდა, ამიტომ გვირჩიეს, საზოგადოებაში კარგად გამოჩნდება, თუ ბავშვს იშვილებთო. წავედით ბავშვთა სახლში და უკვე გაზრდილი გოგონა წამოვიყვანეთ, რადგან პატარა ბავშვის მოვლის ნერვები არ მქონდა. ერთი თვის შემდეგ, როცა სახლში არ ვიყავი, მან მეზობლის ბავშვები მოიყვანა და მათთან ერთად თამაშობდა. ვუთხარი, ამას თუ კიდევ გაიმეორებ, უკან დაგაბრუნებ-მეთქი. ზუსტად სამ დღეში, იგივე განმეორდა და უკან დავაბრუნე, ვერ ავიტანდი, რომ ჩემს სახლში ამდენ ბავშვს ერბინა. მას შემდეგ ის ბავშვი არ მინახავს, არც მაქვს სურვილი, რომ ვნახო და საერთოდ, ამდენი წელი გავიდა, რომ შემხვდეს, ვერც კი ვიცნობ“, _ ისე მშვიდად ყვებოდა ყველაფერ ამას ქალი, თითქოს ბავშვსა და მის ფსიქიკაზე კი არა, ქუჩაში ნაპოვნ უპატრონო კატის კნუტზე საუბრობდა. 

მომხდარის შემდეგ, გოგონას ხასიათი შეეცვალა, საერთოდ ჩაიკეტა და, პრაქტიკულად, საუბარი შეწყვიტა. ბავშვთა სახლის დირექციის წარმომადგენლები მაქსიმალურად ცდილობდნენ მის გამხიარულებას, მაგრამ არაფერი რომ არ გამოვიდა, თავი დაანებეს. 

ბავშვთა სახლის დირექტორმა ისიც თქვა, როცა უნდა ეშვილებინათ, ოჯახს ვუთხარი, ამ გოგოს გულის იშვიათი დაავადება აქვს, ექიმებს უკვირთ, ცოცხალი როგორ არის, იქნებ, სხვა აიყვანოთ-მეთქი, მაგრამ მაინც წაიყვანეს იმის იმედით, რომ ერთ-ორ წელში მოკვდებოდა და დაისვენებდნენ, საზოგადოებაში კი იტყოდნენ, აგერ, ვეცადეთ, მაგრამ არ გამოვიდაო. 

სხვათა შორის, გაკვეთის შემდეგ, პათანატომმაც დაადასტურა, რომ გოგოს გულის იშვიათი დაავადება ჰქონდა, ამ დაავადებამ გულის ერთ-ერთი კუნთის დეფორმირება გამოიწვია და რომ არა მკვლელობა, მის სიცოცხლეს საფრთხე აღარ ემუქრებოდა. პათანატომი ამას სასწაულს ეძახდა, ათი ათასიდან, შეიძლებოდა, მხოლოდ ერთი გადარჩენილიყოო. 

„ყველაფერი ეს კარგი, მაგრამ წარმოდგენა არ მქონდა, ვის და რატომ შეიძლებოდა მოეკლა გოგონა. არავის არაფერს უშავებდა, მისი არსებობაც კი მეგობრისა და ბავშვთა სახლის პერსონალის გარდა არავინ იცოდა და ამიტომ, ეჭვი მქონდა, საქმის გასაღები სწორედ იმ ნაცნობებში უნდა მეძებნა, „ლაღიძეში“ რომ ნახა, მაგრამ მაშინ ნახევარი თბილისი „ლაღიძეში“ დადიოდა და გამყიდველი ქალიც ამბობდა, მისი ტოლი ახალგაზრდა გოგოები იყვნენ, ყურადღება არც კი მიმიქცევიაო“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

მესამე დღეს, ყველასთვის მოულოდნელად, გამომძიებელს მორგიდან დაურეკეს. ექსპერტი გაუგებრად საუბრობდა და მისი სიტყვებიდან მხოლოდ იმის გარჩევა შეიძლებოდა, რომ გარდაცვლილს მშობლებმა და თავად იმ გოგომ მოაკითხა ამოცნობაზე. მშობლებმა?! უპატრონო ბავშვთა სახლში გაზრდილ ბავშვს მშობლებმა მიაკითხეს? ერთადერთი, რასაც მორგში მისვლამდე, გამომძიებელი ფიქრობდა, ის იყო, რომ მშვილებელი ქალის სინდისმა გაიღვიძა და გადაწყვიტა, გარდაცვლილი მაინც ენახა ის ბავშვი, რომელმაც მასთან ორი თვე იცხოვრა, თუმცა მორგში მისულს, ლამის გული წაუვიდა _ მის წინ გარდაცვლილი გოგონა იდგა. 

„საკმარისზე მეტი მქონდა ნანახი, მაგრამ იქ რომ მივედი, საუბრის უნარი დავკარგე. ჩემს წინ გარდაცვლილი გოგონა იდგა და ცხარე ცრემლით ტიროდა. ექსპერტს გავხედე, ისიც ტიროდა და რადგან აზრზე მოსასვლელად მეც დრო მჭირდებოდა და არც იქ იყო შესაბამისი გარემო, ეს გოგონა, ასევე, მისი თანმხლები ქალი და კაცი განყოფილებაში წავიყვანე“, _ გვიყვება ბატონი თენგიზი. 

„ტყუპი გოგონები შემეძინა. ჩემს ქმარს გავლენა არც ადრე აკლდა, არც _ ახლა. ამიტომ, საუკეთესო ექიმთან ვიმშობიარე და სწორედ მან გვითხრა, ერთ-ერთ ბავშვს გულის ისეთი დაავადება აქვს, გამორიცხულია, გადარჩეს, ამიტომ დატოვეთ, რომ შეეჩვევით და ერთ თვეში მოგიკვდებათ, ნერვიულობას გადაყვებითო. მე წინააღმდეგი ვიყავი, მაგრამ მესამე დღეს გვითხრეს, მოკვდა ბავშვიო და მხოლოდ ერთი წამოვიყვანეთ. რეალურად, ექიმს დაუმალავს, რომ ბავშვი ცოცხალი იყო, საუკეთესო შემთხვევაში, ასეთი დაავადებით, მხოლოდ 2 წლამდე ცხოვრობენ. დავივიწყეთ ის ბავშვი და ეს გავზარდეთ, მეტი შვილი არ გვეყოლა. თავის დაბადების დღეს, მუდმივად „ლაღიძეში“ მიდიოდა და იმ დღესაც იქ იყო. იქ ნახა ტყუპისცალი და სახლში მომაყენა. ყველაფერს მივხვდი, მუხლებში ჩავუვარდი, პატიება ვთხოვე. რა თქმა უნდა, მაშინვე ვუთხარი, რომ ჩვენთან უნდა გადმოსულიყო და თავად გვთხოვა, ერთ ღამეს საერთოში დავრჩები, მეგობარს დავემშვიდობები, ერთი ჩანთა მაქვს და ხვალ გადმოვალო. წასვლისას, დამ თმის ოქროს სამაგრი გაუკეთა თავზე, ის სამაგრი, რომელიც მამამ აჩუქა ამ დაბადების დღეზე. საღამოს ქმარი მოვიდა და რა თქმა უნდა, ვერ მოვითმინეთ, წავედით საერთოში წამოსაყვანად, მაგრამ იქ გვითხრეს, არ მოსულაო (საერთო საცხოვრებელში ეს ამბავი ვერავინ გაიხსენა, რადგან უმნიშვნელოდ ჩათვალეს, რომ გარდაცვლილს ვიღაც ეძებდა). შემდეგ, დაველოდეთ ერთ დღეს, მერე კი საავადმყოფოებსა და მილიციაში წავედით, მერე _ მორგში და აგერ, ჩვენი შვილი მხოლოდ ერთი დღით გვიპოვია“, _ ტირილით ყვებოდა ქალი, მაგრამ არ უთქვამს მთავარი, ვინ და რატომ მოკლა გოგონა?! 

„ერთი კვირის წინ შემომითვალეს, 300 ათას მანეთს თუ არ მოიტან, შვილს მოგიკლავთო. ქურდები ჩავრიე, 130 ათას მანეთზე შევთანხმდით და ეს ფული გადავიხადე. მერე დანარჩენის დამატება მომთხოვეს, იმ ქურდმა ხელი დაიბანა, „ბეზპრიდელები“ ყოფილანო და როგორც ჩანს, ახლადნაპოვნი შვილი ჩემსაში აერიათ“, _ ეს უკვე მამის აღსარება იყო. 

სამართალდამცავებმა მკვლელობაში ეჭვმიტანილები მხოლოდ ორი წლის შემდეგ დააკავეს, მაგრამ საინტერესო ამ ისტორიის მეორე მხარეა. 

„ხუთი წელი იქნებოდა გასული, წინასწარი დაკავების იზოლატორში, ერთ-ერთი დაკავებულის წამოსაყვანად წავედი. „აბეზიანკებს“ რომ ჩავუარე, დაკავებული ქალის სახე მეცნო. დავაკვირდი და ის გოგო იყო, ტყუპისცალი, რომლის გამოც მისი და მოკლეს. ვკითხე მორიგეს, რისთვისაა დაკავებული-მეთქი და ხელი ჩაიქნია, იცი, რა მაგარი მშობლები ჰყავდა, რამდენიმე წლის წინ გალოთდა, ახლა წამალსაც მიეჩვია, მოგვყავს, ვაფხიზლებთ, ვუშვებთ, დედამისი ნერვიულობას გადაყვა, მამამისი კი მუდამ კუდში დასდევს, მაგრამ ვერ შველისო. ასე თქვეს, დის სიკვდილი ვერ გადაიტანაო, წლებია, მათ ოჯახს ვიცნობ, დედისერთაა, და არასდროს ჰყოლია. ერთი-ორი წელი კიდევ გავიდა და ის გოგო გაყინული იპოვეს ღამე, გარეთ. მამა ახალი გარდაცვლილი ჰყავდა და როგორც ჩანს, პატრონი აღარ გამოუჩნდა“, _ დაასრულა ბატონმა თენგიზმა თხრობა.

ბათო ჯაფარიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 18 Nov 2020 13:22:02 +0400
ცნობილი რეჟისორის ფარული აღვირახსნილი ცხოვრება http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/7020-ცნობილი-რეჟისორის-ფარული-აღვირახსნილი-ცხოვრება.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/7020-ცნობილი-რეჟისორის-ფარული-აღვირახსნილი-ცხოვრება.html

არტისტი ცოლ-ქმარი, რომლებიც მაღაზიებსა და ბანკებს ძარცვავდნენ

რამდენიც უნდა ვამტკიცოთ საჯაროდ და სახალხოდ, რომ ცნობილი ადამიანები ცხოვრებაშიც ისეთივე იდეალურები არიან, როგორც ეკრანზე ჩანან, რეალობა სხვაგვარია. ყველას თავისი „ოფოფები ჰყავს“ და საკუთარი უარყოფითი მხარეები გააჩნია. ყველაფერ ამას, ზოგი საგულდაგულოდ მალავს, ზოგსაც კი, პირიქით, სამსჯავროზე გამოაქვს და ნაკლოვანებებს ვერ თუ არ მალავს.

„70-იანი წლების მიწურული და 80-იანი წლების დასაწყისი, ერთ-ერთი ყველაზე მშვიდი პერიოდი იყო მთელ საბჭოთა კავშირში. დანაშაული ხდებოდა, მაგრამ მძიმე დანაშაული _ ძალიან იშვიათად და, ასე განსაჯეთ, საკმარისი იყო, რომელიმე რესპუბლიკაში გამოჩენილიყო რაიმე დაჯგუფება, 15-ვე ქვეყნის საუკეთესი მაძებრები იკრიბებოდნენ და ყველაფერს, მაქსიმუმ, ერთ თვეში აგვარებდნენ. შეიძლება ითქვას, ეს იყო „რენესანსი“ სამართალდამცავ ორგანოებში და ხომ წარმოგიდგენია, ამ რენესანსის დროს, რა ხასიათზე დავდგებოდი, როცა გვაუწყეს, ერთ-ერთი სასურსათო მაღაზიიდან 3 ათასი მანეთი გაიტაცეს, გამტაცებლები კი ქალი და კაცი იყვნენო. მაშინვე ადგილზე გავედი და შეშინებული გამყიდველი პირადად დავკითხე. მან თქვა, რომ ორმა პენსიონერმა გაძარცვა, ქალმა იარაღი მიუშვირა, კაცმა კი სალარო გაახსნევინა და ფული აიღო. შემდეგ, ისინი სირბილით მიიმალნენ“, _ ასე დაიწყო 80-იანი წლების დასაწყისში მომხდარი ერთ-ერთი ყველაზე რეზონანსული საქმის მოყოლა პოლიციის გადამდგარმა პოლკოვნიკმა, ბატონმა თენგიზმა. 

არანაირი კვალი, არანაირი აღწერილობა. ქალს თავსაფარი ჰქონდა სახეზე მოხვეული, კაცს _ დიდი ულვაშები და წვერი. შესაბამისად, რაიმეს თქმა შეუძლებელი გახლდათ, მაგრამ სამართალდამცავები ერთმა დეტალმა ჩააფიქრა _ გამყიდველი ჯიუტად იმეორებდა, რომ ფულის აღების შემდეგ, წყვილი ძალიან სწრაფად გაიქცა და წესით, მოხუცებისთვის სწრაფი სირბილი მარტივი არ უნდა ყოფილიყო. 

ახლომდებარე კორპუსების მაცხოვრებელთა გამოკითხვის შედეგად გაირკვა, რომ ერთ-ერთ ეზოში მოხუცი წყვილი ჩქარი ნაბიჯით შევიდა და იქაურობა თეთრი „ვაზ-21“-ით დატოვა. მანქანის ნომერი, რა თქმა უნდა, არავის დაუმახსოვრებია. 

 

ქალი და კაცი სიახლე იყო. პრაქტიკულად, ყველა კრიმინალ ქალს მილიცია აკონტროლებდა. ისინი გადაამოწმეს, ყველას მყარი ალიბი ჰქონდა და ადვილი მისახვედრი იყო, რომ ქალაქში ახალი დაჯგუფება გამოჩნდა. 

სანამ სამართალდამცავები თავს იმტვრევდნენ, ვინ შეიძლებოდა ყოფილიყვნენ ახალი მძარცველები, მათ თავი შეახსენეს და ამჯერად, შემნახველი სალარო გაძარცვეს, საიდანაც 33 ათასი მანეთი წაიღეს. იგივე ფორმა, იგივე აღნაგობა, იგივე თეთრი „ვაზ-21“ და... 

„მოწმემ გაიხსენა, რომ ორი დღით ადრე, იმ მანქანით, ადგილზე ახალგაზრდა წყვილი მივიდა. მამაკაცის სახე მოწმეს არ დაუნახავს, ყურადღება ქალს მიაქცია და მისი ფოტო-რობოტის შედგენაც მოახერხა. ეს იყო ძალიან, ძალიან ლამაზი ქალი და შეუძლებელი გახლდათ, შეუმჩნეველი დარჩენილიყო. ჩვენს კარტოთეკაში მსგავსი არავინ იძებნებოდა, ამიტომ მისი ფოტო ყველა განყოფილებაში გავგზავნეთ“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

ძიება ახალს ვერაფერს არკვევდა, წინ ვერ მიდიოდა და აღარც მძარცველები ჩნდებოდნენ. სავარაუდოდ, 33 ათასი ის თანხა იყო, რომელიც მათ მშვიდად ყოფნისა და გაუჩინარების შესაძლებლობას აძლევდა, თუმცა საქმე იმდენად რეზონანსული იყო, რომ კვირაში ორჯერ, მოსკოვიდანაც რეკავდნენ და ბანდის დაკავებას კატეგორიულად ითხოვდნენ. 

ნამდვილად ვერ გეტყვით, რამდენად კარგად ახსოვთ ძებნილები სამართალდამცავებს ახლა, მაგრამ კომუნისტების დროს, პრაქტიკულად, ყოველ დილით, ყველა თანამშრომელი ვალდებული იყო, ძებნილთა ფოტოები თუ ფოტო-რობოტები გადაეთვალიერებინა, რათა მათი სახეები გონებაში აღბეჭდვოდა და თუ იმ დღეს, ვინმე მსგავსს ნახავდა, გადაემოწმებინა. 

სწორედ სურათების ასეთი დათვალიერების შემდეგ, ერთ-ერთი თანამშრომელი მაღაზიაში სიგარეტის საყიდლად შევიდა და კარში სწორედ იმ ძებნილ ქალს შეეჩეხა. მილიციელი დაიბნა, ქალს ჯერ თვალი გააყოლა, შემდეგ კი უკან გაჰყვა. ქალმაც დაინახა, რომ ფორმიანი თანამშრომელი აედევნა, ჯერ ფეხს აუჩქარა, შემდეგ სირბილზე გადავიდა და... მილიციელს გაექცა. 

„მთავარი ის გახლდათ, რომ ისინი ქალაქში იყვნენ და ჩემი ვარაუდით, ნაძარცვ ფულს მშვიდად ხარჯავდნენ, 2-3 თვის გასვლას ელოდნენ, ყურადღება რომ მოგვედუნებინა და შემდეგ ან ახალ დანაშაულს ჩაიდენდნენ, ან ქალაქს დატოვებდნენ. უმკაცრესი რეიდების გატარება დავიწყეთ, პრაქტიკულად, ყველა „ვაზ-21“-ის მფლობელი მოვიძიეთ და აღმოჩნდა, რომ ერთ-ერთ პროფესორს, რომელსაც თავისი ავტომობილი გარაჟში ეგონა, მოპარული დახვდა, პროფესორი ვერ ამბობდა, როდის მოპარეს მანქანა, რადგან ორი თვის განმავლობაში, გარაჟის კარი არ გაუღია, ჯანმრთელობა არ უწყობდა ხელს“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

სამართალდამცავებმა ივარაუდეს, რომ ქალს მაღაზიასთან ახლოს უნდა ეცხოვრა და ამიტომ, ახლო-მახლო კორპუსებში მისი სურათით სიარული დაიწყეს. სილამაზის სალონში, რომელიც იქვე მდებარეობდა, ერთ-ერთმა სტილისტმა თქვა, ეს ქალი მსახიობია, ორ კვირაში ერთხელ, ჩემთან ვარცხნილობის გასაკეთებლად დადიოდა, მაგრამ აგერ, 20 დღეა, აღარ გამოჩენილაო. მსახიობზე მინიშნება ბევრის მთქმელი იყო და სამართალდამცავებმა კინოსტუდიებსა და თეატრებს მიაშურეს. მხოლოდ ერთ თეატრში თქვეს, რომ ეს გოგო მათთან ორი თვის განმავლობაში მუშაობდა, შემდეგ კი მის ქმარს რეჟისორთან ჩხუბი მოუვიდა და ორივე სამსახურიდან გაუშვეს. მათი პირადი საქმეები თეატრში არ ინახებოდა, რადგან ისინი გამოსაცდელი ვადით ჰყავდათ, სახელები და გვარები კი თქვეს. 

ამ სახელითა და გვარით, თბილისში მამაკაცი ვერ ვიპოვეთ, ქალის მონაცემები კი სამ მისამართს ემთხვეოდა. ოპერატიული ჯგუფი სამივე მისამართზე ერთდროულად გავიდა და ერთ-ერთზე, ეჭვმიტანილი დააკავეს. ქმარი სახლში არ იყო, მილიციამ ჩასაფრება დატოვა და ეჭვმიტანილი ქალბატონის დაკითხვა დაიწყო. 

„ქალს ძალიან მშვიდად ეჭირა თავი. მან თქვა, რომ დაიღალა, კითხვებზე პასუხს მეორე დღეს, დილის 10-ზე გასცემდა, ახლა კი გამოძინება სურდა. საკანში გავისტუმრე და დილას დაველოდე. დილით ქალმა მშვიდად თქვა, ვერის ბაღში წამიყვანეთ, სამალავს განახებთ, იმ ფულს და ოქროსაც, რომელიც შენახული გვაქვსო. გამიკვირდა, მაგრამ წავიყვანეთ. უფრო ზუსტად, ჯერ ოპერმუშაკები გავუშვი, ბაღი დავაზვერინე, საეჭვო არაფერი იყო. მერე, ეს ქალი, რვა თანამშრომელთან ერთად წავიყვანე“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

ვერის ბაღში ქალი მყარი ნაბიჯით გაემართა ერთ-ერთ ხესთან, ფუღუროში ხელი შეყო და სანამ მილიცია აზრზე მოვიდოდა, იქიდან პატარა ამპულა გამოიღო, პირში გაიქანა და კბილებით გატეხა. დაკავებულს პირიდან ქაფი წამოუვიდა, მილიცია პანიკაში ჩავარდა, ვიღაცამ იყვირა, ექიმიო და იქვე, 20 მეტრში, სკამზე მჯდომი მოხუცი წამოხტა, მე ვარ ექიმი, რა ხდებაო. სამართალდამცავებმა ქალზე ანიშნეს და ექიმმაც, სასწრაფოს გამოუძახეთ, მოწამვლის ნიშნებიაო. ყველა აირია, ვინ საით გარბოდა, არ იცოდა და ამ დროს... 

„მოვიხედე და რას ვხედავ? _ ჩვენი დაკავებული და ექიმი თავქუდმოგლეჯილები გარბიან. იარაღი ამოვიღე და ჰაერში გავისროლე, მათ ნაბიჯი არ შეუნელებიათ, პირიქით, კაცმაც იარაღი იშიშვლა და ჩვენი მიმართულებით გაისროლა. სანამ თავშესაფარს მოვძებნიდი, ჩემმა კოლეგებმა საპასუხო ცეცხლი გახსნეს და კაცი უსულოდ დაეცა. ქალმა ერთი შეჰკივლა, კაცს გადაემხო და ძლივს ავაწიწკნეთ“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

„მე და ჩემმა ქმარმა თეატრალური ერთად დავამთავრეთ. ბოლო კურსზე ვიქორწინეთ და თეატრშიც მოვხვდით. ჩვენზე ნიჭიერი არავინაა, მაგრამ რეჟისორმა, თუ გინდათ როლები მოგცეთ, ჩემთან უნდა დაწვეო. უარი ვუთხარი, მაინც გასაქანს არ მაძლევდა და ბოლოს, ქმარმა ცხვირ-პირი გაუერთიანა. მგლის ბილეთით გამოგვიშვა რეჟისორმა და არავინ მიგვიღო სამსახურში. რა უნდა გვექნა? თავის რჩენა ხომ გვინდოდა, ჩვენ კი სხვა არაფერი ვიცოდით, ამიტომ მოხუცებივით გამოვეწყვეთ და ძარცვა დავიწყეთ. როგორც კი მეორე ძარცვისას, დიდი ფული მოვხსენით, გავჩერდით, მაგრამ მაინც გვიპოვეთ“, _ ეს არის ამონარიდი ქალის ჩვენებიდან. 

სასამართლომ მას 8 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა. იქიდან გამოსული დამლაგებლად მუშაობდა და თავს ისე ირჩენდა, შემდეგ კი საფრანგეთში წავიდა, იქ გათხოვდა და დღემდე იქ ცხოვრობს. 

„რაც შეეხება რეჟისორს, დამიჯერე, დღესაც უდიდესი პატივისცემით სარგებლობს, დღესაც დიდი გავლენა აქვს თეატრალურ სამყაროში და მხოლოდ კულუარებში თუ გაიგონებთ, რომ თავისი ხუშტურების გამო, არაერთი ნიჭიერი მსახიობი დაღუპა“, _ დაასრულა მოყოლა ბატონმა თენგიზმა.

ბათო ჯაფარიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 18 Nov 2020 13:21:58 +0400
მაიმუნობა გვამებით http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/7013-მაიმუნობა-გვამებით.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/7013-მაიმუნობა-გვამებით.html

ფეხმძიმემ ქმრის საყვარელი დანით მოკლა

რამდენიმე წელია, რუსთავ-თბილისის ავტობანი კეთდება და ბოლომდე არ დასრულებულა. გაგიკვირდებათ და, სწორედ ეს ტერიტორია იყო თბილისსა და რუსთავს შორის საჯილდაო ქვად ქცეული ანუ ამ ტერიტორიაზე, არცთუ იშვიათად ნახულობდნენ ადამიანების გვამებს. ძველი სამართალდამცავები ახლა ყვებიან, რომ გვამები აქ, თავად მოჰქონდათ ანუ მაგალითად, ნახეს გვამი, რომელსაც ეტყობა, რომ მკვლელობის გამოძიება ურთულესი იქნება. გადაწევდნენ 500 მეტრით და უკვე თბილისის თავში საცემი იყო ან პირიქით, რუსთავისკენ გადაწევდნენ და უკვე რუსთაველი სამართალდამცავების გამოსაძიებელი გახლდათ. ასეთ დროს, იკარგებოდა კვალი და საქმე იშვიათად იხსნებოდა. გვამების „დაგდება“, ზოგადად, საბჭოთა პრაქტიკა გახლდათ და მხოლოდ აქ არ მოქმედებდა. პირადად მაქვს ნანახი, ვაგზლის მოედნის მიმდებარე ტერიტორიაზე, ჩაცმულობის მიხედვით უსახლკარო გარდაცვლილი როგორ გადაათრია თამარ მეფის გამზირის ერთი მხრიდან მეორეზე მილიციამ და როგორ გადავიდა დიდუბის საქმე ჩუღურეთის გამყოფილებაში.

„როცა ერთ დილით დამირეკეს და მითხრეს, რუსთავი-თბილისის გზატკეცილზე გვამიაო, მაშინვე ვიფიქრე, რომ რომელიმე მხარემ იმაიმუნა. მით უმეტეს, ექსპერტები ადგილზე მუშაობდნენ და ისიც თქვეს, სისხლის კვალი არ ეტყობა მიწას, არადა, გვამს ჭრილობა აქვსო. გაბრაზებული წავედი ადგილზე, მკვდარი ახალგაზრდა ქალი იყო და არ ეტყობოდა, რომ უპატრონო გახლდათ. ამიტომ, სასწრაფოდ რუსთავის განყოფილებაში მივედი და იქ თავი გაიგიჟეს, ჩვენ არ გადმოგვიგდია, დილით ვნახეთო ანუ გვამი ღამით მოიტანეს და დააგდეს. ბოლომდე არ ვენდე რუსთავს და ახლომდებარე მინდორი გულდასმით დავათვალიერეთ, მაგრამ სისხლის კვალი ვერსად ვნახეთ“, _ იხსენებს საქმეს პოლიციის გადამდგარი პოლკოვნიკი, ბატონი თენგიზი და თან როგორ საქმეს? _ აღნიშნულ მკვლელობას გრიფით საიდუმლო ჩერნობილის კატასტროფის გამო დაედო. 

ბედის ირონიით, მილიციის მანქანა არ დაიქოქა და სამართალდამცავებმა ტაქსი გააჩერეს, რათა განყოფილებაში დაბრუნებულიყვნენ. ტაქსისტმა გარდაცვლილს თვალი ჰკიდა და ინსტიქტურად წამოიძახა _ „ჩემი კლიენტია“. 

რა თქმა უნდა, მილიციამ ტაქსისტი მაშინვე დაკითხვაზე წაიყვანა. 

„ამ ქალს, ბოლო ორი თვის განმავლობაში, კვირაში ორჯერ ვემსახურებოდი. ერთსა და იმავე დროს მივდიოდი რუსთავში, გაჩერებაზე, შემდეგ კი ახლომდებარე სოფელში მიმყავდა. უფრო სწორად, სოფლის განაპირას, რადგან სოფელში არასდროს შევყავდი, მგონია, რომ არ სურდა მენახა, კონკრეტულად რომელ სახლში მიდიოდა. ბოლოს, გუშინ დილით წავიყვანე“, _ განაცხადა ტაქსისტმა 

გარდაცვლილის სურათით ხელში, უბნის რწმუნებულმა მთელი სოფელი შემოიარა, მაგრამ ქალი ვერავინ იცნო. ყველა ამბობდა, რომ პირველად ხედავდა. არადა, ტაქსისტის სიტყვებში დაეჭვება ძნელი იყო, მას, უბრალოდ, ინტერესი არ ჰქონდა და არც აუტკივარ თავს აიტკივებდა. არადა, ადგილი, სადაც ტაქსისტი ქალს ტოვებდა, ისეთი იყო, ერთ მხარეს, რამდენიმე კილომეტრზე მინდორი ეკრა, მეორე მხარეს _ სოფელი. მინდორში, ქალი, კვირაში ორჯერ არ ივლიდა ანუ საიდუმლოს გასაღები სოფელში იყო. 

„დავადგინეთ ქალის ვინაობაც. ის რუსთავის სამშობიარო სახლში მუშაობდა და მართალია, გინეკოლოგი არ იყო, მაგრამ კოლეგები ამბობდნენ, მშობიარობის დამოუკიდებლად მიღება შეეძლოო. ეს კი იმას ნიშნავდა, რომ სოფელში ვიღაცას ბავშვის ისე გაჩენა სურდა, რომ არავის გაეგო, მაგრამ ვინ იყო ეს ქალი? გადავამოწმეთ იქაურები ადგილობრივ კლინიკებში, მხოლოდ ოთხი ქალი იდგა აღრიცხვაზე, მაგრამ ოთხივე რეგულარულად, ოფიციალურ საავადმყოფოს სტუმრობდა, ოფიციალურ კვლევებს იტარებდა და ჩუმი კონსულტაცია არაფერში სჭირდებოდა“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

როცა დიდები დუმილს ამჯობინებენ, სჯობს, კითხვები ბავშვებს დაუსვათ. ამიტომ, გამომძიებელმა ქალის სურათი ჯიბეში ჩაიდო და სოფლის სტადიონზე მოთამაშე ბავშვებთან მივიდა. სურათი თავიდან ვერავინ ამოიცნო, მერე კი ერთმა ბავშვმა თქვა, ეს ქალი ჩემი მეზობლის მოტოციკლეტში ვნახეო. ბავშვმა თქვა, რომ ორიოდე კვირის წინ, სოფელში ფეხით მოდიოდა, როცა ეს ქალი იმ ადგილზე დაინახა, რომელსაც ტაქსისტი მიუთითებდა. ქალმა სახე თავშალით დამალა, შემდეგ კი მეზობლის მოტოციკლი მოვიდა, ქალი „კალიასკაში“ ჩაჯდა და მეზობელს გაჰყვა. მეზობელი ადგილობრივი საწყობის მუშა აღმოჩნდა. 

დაკითხვაზე მუშამ ყველაფერი უარყო, სისულელეა, რა ქალი, რის ქალი, ცოლი მყავს და ბედნიერი ვარო. სახლის ჩხრეკისას, სამართალდამცავებმა საინტერესო ვერაფერი იპოვეს, მაგრამ ეჭვმიტანილის ცოლი ორსულად იყო და დღე-დღეზე უნდა ემშობიარა. სამართალდმცავები მიხვდნენ, რომ სწორ კვალს ადგნენ, მაგრამ ვერ ხვდებოდნენ, რის გამო შეიძლებოდა მოეკლათ ქალი, რომელიც წყვილს აშკარად არაოფიცილურად ეხმარებოდა. მილიციამ ისიც გაარკვია, რომ ცოლ-ქმარი სამუშაოდ ჩერნობილში იმყოფებოდა და იქიდან ექვსი თვის დაბრუნებულები იყვნენ. მაშინ ჩერნობილში, საქართველოდან ათასობით ადამიანი იყო წასული და უმრავლესობამ რადიაციის გამო, სხვადასხვა დაავადება ჩამოიტანა, ბევრი დაიღუპა კიდეც, მაგრამ რა შუაში იყო ჩერნობილი და მეანის მკვლელობა, ვერ ხვდებოდნენ. 

რადგან სხვა ეჭვმიტანილი არ ჰყავდათ, სამართალდამცავებმა კაცი დააკავეს იმის იმედად, რომ მილიციაში სხვანაირად აჭიკჭიკდებოდა. 

„რა უნდა გვექნა? განყოფილებაშიც იგივეს იმეორებდა. ამბობდა, რომ ქალი არაოფიციალურად ეხმარებოდა, ცოლს გადაადგილება უჭირდა, ამიტომ ექიმი სახლში მოჰყავდა. მართალია, კანონით ეს აკრძალული იყო, მაგრამ მკვლელობას ვერ ვუკავშირებდით, თანაც არა ერთი და ორი ოჯახი სარგებლობდა ანალოგიური მომსახურებით და ასე ვთქვათ, ამაზე თვალს ვხუჭავდით, არ იყო ეს დიდი კრიმინალი“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

ერთი დღის შემდეგ, განყოფილებაში დაკავებულის მამა მოვიდა და გამოაცხადა: 

_ გაუშვით ჩემი შვილი, ექიმი მე მოვკალი! 

სამართალდამცავებმა პირი დააღეს და მართალია, კაცი დააკავეს, თუმცა მისი შვილი სახლში არ გაუშვეს. უკვე ცხადი იყო, რომ ქალი იმ ოჯახში მოკლეს, მაგრამ რატომ? რისთვის? 

„ჩერნობილიდან დაბრუნებულ ორსულ ქალებს მილიცია დასდევდა. მათ იძულებით აბორტს უკეთებდნენ, რადგან რადიაციის გამო, ბავშვები, ძირითადად, არასრულფასოვნები იბადებოდნენ. ამიტომ, რძლის ორსულობა დავმალეთ და გადავწყვიტეთ, სახლში ემშობიარა. მეანიც ვნახეთ და ყველაფერი კარგად მიდიოდა, მაგრამ მოულოდნელად, სიჩუმის სანაცვლოდ, ქალმა 5 ათასი მანეთი მოითხოვა და ასეთი ფული არ გვქონდა. იძულებული გავხდი, მომეკლა და გვამი იქ დამეგდო, სადაც იპოვეთ“, _ ეს იყო ორსული ქალის მამამთილის ჩვენება, მაგრამ... 

გამოძიებას მისი ჩვენების არ სჯეროდა. ჯერ ერთი, ორსულ ქალებს არავინ დასდევდა და მეორეც, რამდენიმე დღეში, სამშობიაროს რომ ორსულ ქალს მიაყენებდნენ ყოველგვარი აღრიცხვის გარეშე, უფრო მეტი კითხვა გაჩნდებოდა. ძაღლის თავი სხვაგან იყო დამარხული და გამოძიება ვა-ბანკზე წავიდა. სამართალდამცავებმა მამამთილს უთხრეს, რომ მკვლელობა შვილმა აღიარა და მას სახლში უშვებდნენ. კაცი გადაირია, ატირდა და სულ სულელი ეძახა. მერე დაწყნრდა და... ქალი ჩემმა რძალმა მოკლაო, დამარცვლით თქვა. 

„საბოლოოდ, რძალი დავკითხეთ და ყველაფერი თავის ადგილზე დადგა. მას წოლითი რეჟიმი ჰქონდა და არ დგებოდა. ერთ დღეს, როცა მეანი მოვიდა და პროცედურები ჩაუტარა, გვერდით ოთახში გავიდა. ცოტა ხანში, ორსული ადგა და ოთახში შეიხედა. დაინახა, მკურნალი ექიმი და მისივე ქმარი როგორ ერთობოდნენ და გული წაუვიდა. როცა აზრზე მოვიდა, მეანმა უთხრა, ბავშვს რომ გააჩენ, სახლიდან გაგაგდებენ და შენი ქმარი ცოლად მე მომიყვანსო. შემდეგ ჯერზე, ორსულს უკვე დანა ედო ბალიშის ქვეშ და ერთი დარტყმით, მეანი ლოგინშივე მოკლა. მერე ოჯახმა მოიპალარაკა, რომ მკვდარს მინდორში დააგდებდნენ და ვერავინ ვერაფერს გაიგებდა, მაგრამ ასე არ მოხდა“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

იმის მიუხედავად, რომ ქალი ორსულად იყო, სასამართლომ მას 11 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა, მამამთლსა და ქმარს, დანაშაულის დაფარვის გამო, 3-3 წელი ერგოთ. ბავშვი კი ბავშვთა სახლში გადაიყვანეს და ციხიდან გათავისუფლებულ კაცს ის... გაშვილებული დახვდა.

ბათო ჯაფარიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 11 Nov 2020 12:56:45 +0400
მღვდელი, რომელმაც მეზობელი ოქროს საათის გამო მოკლა http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/7012-მღვდელი,-რომელმაც-მეზობელი-ოქროს-საათის-გამო-მოკლა.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/7012-მღვდელი,-რომელმაც-მეზობელი-ოქროს-საათის-გამო-მოკლა.html

იუველირის საიდუმლო ჟურნალი და გისოსებსმიღმა აღმოჩენილი ათობით კრიმინალი

არცთუ იშვიათადაა შემთხვევა, როცა მოზარდები სამართალდამცავ ორგანოებში მუშაობის დაწყებას მაშინ წყვეტენ, როცა უსამართლობას წააწყდებიან. ისინი ფიქრობენ, რომ ყველაფერს უკეთესად გააკეთებენ და ფორმას იცვამენ. ზოგს გამოსდის, ზოგს _ ნაკლებად, მაგრამ უსამართლობის შეგრძნება ძალიან, ძალიან მძიმე და ცუდი მისაღებია.

„მილიციაში წასვლა ბავშვობიდან მინდოდა, ფორმა მომწონდა, მაგრამ როცა 14 წლის ასაკში, მამაჩემის მეგობარი, ჩვენი მეზობელი კაცი მოკლეს, მაშინ დავიფიცე, რომ მის მკვლელს ვიპოვიდი. ის სადარბაზოში დანით მოკლეს, ჯიბიდან, დაახლოებით, 200 მანეთი და ოქროს საათი წაიღეს. საათი მამაჩემმა აჩუქა, უფრო ზუსტად, გამოართვა და სპილენძის გრავირება გაუკეთა, სადაც მისი სახელი, თარიღი და იუბილეს მილოცვა ეწერა. სამწუხაროდ, სამართალდამცავებმა ვერც საათი იპოვეს, ვერც _ მკვლელი და ეს საქმე მილიციაში მუშაობის დაწყების პირველივე დღეს გამოვითხოვე, მაგრამ არ მომცეს. ჯერ ერთი, ათ წელზე მეტი იყო გასული და მეორეც, არ მქონდა შესაბამისი ჩინი, რომ ძველი საქმეები მექექა“, _ ასე იწყებს თხრობას ბატონი თენგიზი და იმ ისტორიას იხსენებს, რომელმაც ფორმის ჩაცმისკენ უბიძგა. 

დღეს მარტივად შეიძლება ძვირფასეულობის ჩაბარება. ამასთან, ოფიციალურად თუ არაოფიციალურად, ოქროსა და ძვირფას თვლებსაც იოლად გაასაღებთ. ეს კი არადა, თანამედროვე ტექნოლოგიების გათვალისწინებით, ოქროს ნაკეთობის გადადნობა და „ჯართად“ ჩაბარება ნებისმიერს შეუძლია. ადრე კი ასე არ იყო, სადნობ აპარატთან წვდომა ოქრომჭედელს ჰქონდა, მათ შორის ისეთებიც იყვნენ, რომლებიც კრიმინალთან თანამშრომლობდნენ და ხელს უწვდიდნენ. სწორედ ერთ-ერთი ასეთი „ოქრომჭედელი“ ნახეს საკუთარ სახლში მოკლული და მისი ბინა გასუფთავებული. 

„საქმეზე უხალისოდ გავედი. ის კრიმინალებისთვის მუშაობდა და, როგორც ჩანს, რომელიმე მათგანმა მოკლა. ასაკოვანი კაცი იყო და ახლა მე უნდა მეძებნა, ათეულობით კრიმინალიდან, რომელი იყო მკვლელი, მით უმეტეს, რომ ის თავისი საქმის პროფესიონალი ჩანდა, რადგან სახლში თითის ანაბეჭდები, პრაქტიკულად, არ იყო“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

ბინის ჩხრეკის შედეგად, ერთი ძვირფასი მეტალიც კი ვერ იპოვეს ანუ მკვლელმა ოქროს გარჩევაც კარგად იცოდა და ყველაფერი წაიღო. დარჩენილი ნივთების გადარჩევისას კი... 

„ხის ყუთში ჩაყრილი რაღაც დეტალების გადარჩევა დავიწყე და თვალთ დამიბნელდა: ყუთის ფსკერზე, ოქროს საათის ის სპილენძის გრავირება ეგდო, რომელიც მამაჩემმა თავის ძმაკაცს საათზე გაუკეთა. წარწერაც ემთხვეოდა ანუ... ეს იმას ნიშნავდა, რომ თავის დროზე, მკვლელმა ოქროს საათი სწორედ ამ იუველირს მიუტანა, მან ოქრო გადაადნო, სპილენძი კი, უბრალოდ, ყუთში შეინახა. ახლა ის მკვდარი იყო და ვერაფერს მეტყოდა. მკვლელი რომც მეპოვა, გამორიცხული იყო სცოდნოდა, დაახლოებით, 20 წლის წინ, ამ იუველირს ოქროს საათი ვინ მიუტანა, მაგრამ მკვლელიც უნდა მეპოვა და რაც მთავარია, უნდა მეპოვა ყველა, ვისაც კი ოდესმე კავშირი ჰქონდა ამ იუველირთან. რა თქმა უნდა, ამის დრო არ მქონდა, ამიტომ მინისტრის მოადგილესთან წავედი და ვთხოვე, ყველა საქმე აეცილებინა და ამისთვის ორი თვე მოეცა. პარალელურად, დავპირდი, რომ ყველა კრიმინალს ვიპოვიდი და დავსჯიდი, ვინც კი ოდესმე, გარდაცვლილ იუველირთან ნაქურდალს აბარებდა. მინისტრის მოადგილე დამთანხმდა“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

რამდენიმე კრიმინალი მეორე დღესვე დააკავეს, თუმცა შედეგი ნული იყო. ისინი კი ამბობდნენ, რაღაცები მიგვქონდა, მაგრამ მოპარული _ არა და რაც მთავარია, მასთან ოქროს „ჯართის“ ჩასაბარებლად, საბჭოთა კავშირის, ლამის, ყველა ქვეყნიდან ჩამოდიოდნენო. 

გამოძიება ჩიხში შევიდა. ისიც გაირკვა, რომ მკვლელს კრიმინალებიც ეძებდნენ, რადგან ქალაქში ყველაზე სანდო იუველირის მოკვლა, მათ წისქვილზე წყალს აშკარად არ ასხამდა. 

კიდევ ერთი კრიმინალის დაკავების შემდეგ, იმედი გაჩნდა, რომ რაღაც გაირკვეოდა. როგორც დაკავებულმა აღნიშნა, ხანდახან, იუველირთან დღეში ოცი ადამიანი ტოვებდა ოქროს და ისიც უკლებლივ ყველას, ბოლო კაპიკამდე უხდიდა, მხოლოდ პროცენტს იტოვბდა ანუ იუველირს ზუსტად უნდა სცოდნოდა, ვისთვის რამდენი გრამისთვის უნდა გადაეხადა და დღეში 20 კაცის დამახსოვრება მარტივი არ იქნებოდა. სავარაუდოდ, არსებობდა ჟურნალი, რომელშიც იუველირი კლიენტების გვარებსა და მონაცემებს იწერდა. ამიტომ, სახლის ხელმეორედ ჩხრეკა გადაწყდა. 

„შეიძლება ითქვას, სახლი ფიცარ-ფიცარ დავშალეთ და სამალავს კედელში მივაგენით. ერთი პატარა, უმნიშვნელო ნახვრეტი იყო, სადაც გასაღები შედიოდა, იქ კი ტყავის ჩანთაში, ჟურნალების მთელი დასტა იდო. სწორედ ამ ჟურნალებში ეწერა, ვინ როდის და რამდენი მოუტანა. რაც მთავარია, ეს ჟურნალი ათეულ წლებს ითვლიდა. ძველი ჟურნალები იუველირს გადაყრილი არ ჰქონდა და მის ხელში, ნახევარ ტონაზე მეტ ნაქურდალ ოქროს ჰქონდა გავლილი. რა თქმა უნდა, პირველ რიგში, იმ პერიოდით დავინტერესდი, როდესაც ჩემი მეზობელი მოკლეს და... იმ წლების ჟურნალი ჩანთაში იყო“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

საქმე ის გახლდათ, რომ ჟურნალში აღნიშვნები, ძირითადად, მეტსახელებით იყო. შესაბამისად, კრიმინალების მოძიება გაჭირდებოდა, რადგან იუველირს ზოგისთვის, სავარაუდოდ, მის მიერვე შერქმეული სახელი ჰქონდა მიწერილი, ზოგისთვის _ მხოლოდ ინიციალები. 

„ის წელი დეტალურად გავიარე და აღმოვაჩინე, რომ ვიღაცამ ზუსტად ისეთი ოქროს საათი მიუტანა და დატოვა, სანაცვლოდ კი გარკვეული თანხა მიიღო. საათის ჩამბარებლის გვერდით, მხოლოდ ინიციალები ეწერა. გული ჩამწყდა, მაგრამ სიას გავყევი და იგივე ინიციალები რამდენჯერმე განმეორდა ანუ აქტიურ კრიმინალთან მქონდა საქმე, მაგრამ გაოცება იმან გამოიწვია, რომ ის კაცი ხან ოქროს აბარებდა, ხან _ ბრილიანტს და ხანაც _ უბრალოდ, ჭურჭელს. ვიფიქრე, საქმე ბინის ქურდთან მქონდა, მაგრამ ბინის ქურდები თითქმის არასდროს კლავენ, ისინი ქურდები არიან და მორჩა. ბოლო ათი წლის განმავლობაში, ეს ინიციალები არცერთ ჟურნალში აღარ მხვდებოდა ანუ ის ან მოკვდა, ან ქურდობას თავი დაანება, რაც გამორიცხული იყო“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

კრიმინლებში ანალოგიური ინიციალებით ერთი კაციც კი ვერ მოინახა და გამომძიებელმა ოჯახს მიაკითხა. ჯერ მამას ჰკითხა, ასეთი ინიციალებით ვინმე ხომ არ გახსენდებაო და შემდეგ, გარდაცვლილის ცოლთან მივიდა. მამამაც და მისი მეგობრის მეუღლემაც მხოლოდ ერთი კაცი გაიხსენეს და ის მათი მეზობელი იყო, რომლის კვალის მოძებნაც გამოძიებას არ გასჭირვებია, ის მღვდლად იყო აღკვეცილი. ბატონი თენგიზი მღვდელს ეკლესიაში დაადგა. 

„როცა საათის ის ნაწილი ვაჩვენე, რომელიც გადარჩა, მღვდელი გაფითრდა და მივხვდი, მკვლელი ის იყო. იქ აღარაფერი მითქვამს, განყოფილებაში წავიყვანე და მოყოლა გზაში დაიწყო. თურმე, ახალგაზრდობაში თამაშობდა და ბევრ ფულს აგებდა, ბევრსაც იგებდა. იმ დღეს „თავანი“ ჰქონდა ჩასაბარებელი და ფული ვერსად იშოვა. სახლში დაბრუნდა, რომ რამე წაეღო და გაეყიდა, თუმცა ძველებური ხანჯლის მეტი ვერაფერი ნახა. სახლიდან რომ გამოვიდა, მეზობელი დაინახა, რომელსაც ხელზე ოქროს საათი ეკეთა და მერე აღარაფერი ახსოვს, მხოლოდ მაშინ მოვიდა აზრზე, როცა იუველირმა ფული ჩაუთვალა. მთელი ცხოვრება მაწვალებდა ეს მკვლელობა, მღვდლობაც იმიტომ გადავწყვიტე, მთელი ცხოვრება მელოცა, მაგრამ მოკლული მოსვენებას არ მაძლევდა, მესიზმრებოდა და რომ არ დაგეჭირეთ, ჩემით მოვიდოდიო. 

რა თქმა უნდა, არ დავუჯერეთ, მით უმეტეს, იმ მკვლელობის შემდეგ, არაერთი ნივთი ჰქონდა ჩაბარებული. საბოლოო ჯამში, იმ ჟურნალებით ძალიან ბევრი საქმე გაიხსნა და 22 კაცი პასუხისგებაში მივეცით“, _ გვიყვება ბატონი თენგიზი. 

მკვლელს სასამართლომ 15 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა და იმის მიუხედავად, რომ მესამე თვეს, საკუთარ საკანში, მღვდელი გაურკვეველ ვითარებაში გარდაცვლილი იპოვეს, ბატონი თენგიზი შვილიშვილებს იფიცება, მე არაფერ შუაში ვარ, სავარაუდოდ, კრიმინალებმა „გაასაღეს“, რადგან სწორედ მის გამო მივყევი ამ საქმეს დეტალურად და ათეულობით კაცი დავიჭირეო.

ბათო ჯაფარიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 11 Nov 2020 12:56:41 +0400
16 წლის ბიჭმა დედა მოკლა http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/7011-16-წლის-ბიჭმა-დედა-მოკლა.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/7011-16-წლის-ბიჭმა-დედა-მოკლა.html

შემზარავი ტრაგედიის დეტალები

როცა რამდენიმე ნასამართლეობა გაქვს და არასაჭირო დროს, არასაჭირო ადგილზე აღმოჩნდები, ძალიან ძნელია, სამართალდამცავები დაარწმუნო, რომ დამნაშავე არ ხარ, მით უმეტეს, თუ ჩადენილი დანაშაული ზუსტად ემთხვევა იმას, რის გამოც მანამდე სასჯელი მოიხადე. ვაღიაროთ, რომ ასეთ შემთხვევებში, მილიციას უამრავი ადამიანი ტყუილად „გაუპრესია“ და შემდეგ, სიმართლე გარკვეულა, თუმცა ნაცემ-ნაგვემი ადამიანებისთვის ბოდიში არავის მოუხდია და მათ აბსოლუტურ უმრავლესობას, შეურაცხყოფისთვის არც სამართლებრივად უბრძოლია. მათთვის ისიც საკმარისი იყო, რომ ძალოვანები შეეშვნენ.

„რამდენიც უნდა ვამტკიცოთ, რომ სამართალდამცავები ჩვენების მისაღებად ძალას არასდროს იყენებდნენ, არავინ დაიჯერებს. ჯერ ერთი, ეს არცთუ იშვიათი იყო და მეორეც, ხანდახან აუცილებელია ეჭვმიტანილს წამოარტყა, საუბრის სურვილი რომ გაუჩნდეს... ძირითადად, სტაჟიანი კრიმინალები იპრესებოდნენ ხოლმე და ისიც იმიტომ, რომ უბანში მომხდარი დანაშაული ეღიარებინათ. თუ მისი გაკეთებული არ იყო, არ დაიბრალებდა, თუ არადა, მეორე, მესამე წამორტყმაზე აღიარებდა“, _ ასე უცნაურად დაიწყო თბილისში, ერთ-ერთი ყველაზე გახმაურებული საქმის მოყოლა პოლიციის გადამდგარმა პოლკოვნიკმა, ბატონმა თენგიზმა. 

„სანზონაში“, ერთ-ერთ კორპუსში, შინ დაბრუნებულმა 16 წლის ბავშვმა, დედა იატაკზე მკვდარი აღმოაჩინა და მაშინვე მეზობელთან გაიქცა ყვირილით, დედა მომიკლესო. ადგილზე მისულ სამართალდამცავებს საზარელი სურათი დახვდათ _ ქალი სისხლის გუბეში ცურავდა და მოგვიანებით, ექსპერტმა დაასკვნა, რომ 4 ჭრილობა ჰქონდა მიყენებული, დანაც იქვე ეგდო და ოთხივე დარტყმა ქალს ზურგის მხრიდან, მიპარვით მიაყენეს, თუმცა საინტერესო ის გახლდათ, რომ კარის საკეტი გატეხილი არ იყო ანუ ქალმა მკვლელი სახლში თავად შეუშვა, რაც იმას ნიშნავდა, რომ მკვლელს, მინიმუმ, პირველად არ ხედავდა. 

 

ერთ საათში, სამართალდამცავებმა ძებნა გარდაცვლილის ქმარზე გამოაცხადეს და საამისოდ ყველანაირი საფუძველი ჰქონდათ. 

„გარდაცვლილი 17 წლის ასაკში გათხოვდა, შვილი მალე ეყოლა და ქმარზე მზე და მთვარე ამოსდიოდა. ერთ დღეს, მეუღლე რუსეთში მივლინებით წავიდა და იქიდან აღარ დაბრუნებულა. ცოლს წერილი მოსწერა, ჩემი ნამდვილი სიყვარული აქ ვიპოვეო, სასამართლოს საშუალებით დაშორდა და მას შემდეგ, საქართველოში ფეხი აღარ ჩამოუდგამს. გარდაცვლილმა კაცების მოდგმა შეიძულა, მაგრამ სამი წლის წინ, ციხიდან გამოსული კაცი გაიცნო. ვერ გეტყვით, რით მოიხიბლა, მაგრამ ფაქტია, მასთან რომანი გააბა და ამ კაცსაც მეტი რა უნდოდა _ სახლი, კარი და ქალი. სამწლიანი რომანი ქორწინებით უნდა დასრულებულიყო, წყვილს განცხადება შეტანილი ჰქონდა და აგერ, ეს უბედურება მოხდა. ეჭვი კი მასზე იმიტომ მივიტანეთ, რომ პირველი სასჯელიც კაცმა ცოლის მკვლელობისთვის მოიხადა _ ეჭვიანობის ნიადაგზე, პირველ მეუღლეს ყელი გამოჭრა და ციხეში 15 წელი გაატარა“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

ციხეში გატარებული 15 წლის მიუხედავად, ეჭვმიტანილი სამართალდამცავთა ყურადღების ცენტრში აღარ მოხვედრილა. ფიზიკურად მუშაობდა და მუშაობდა ყველგან, სადაც კი შეეძლო _ მტვირთავად, მენაგვედ, თუმცა პირველი ცოლის მკვლელობამდეც არ იყო შემჩნეული კრიმინალში, მაგრამ ისე ჩანდა, პათოლოგიური ეჭვიანი გახლდათ, თანაც მკვლელობის იარაღი, რომელიც სამართალდამცავებმა შემთხვევის ადგილზე იპოვეს, ეჭვმიტანილის ხელით იყო გაკეთებული. ეს „ხელოვნება“ ციხეში შეესწავლა. გარდაცვლილის შვილმაც დაადასტურა, რომ ბოლო დროს, მამინაცვალი აშკარა აგრესიით გამოირჩეოდა და დედას რამდენჯერმე ფიზიკურადაც შეეხო. სამაგიეროდ, მეზობლები ამბობდნენ, ჩხუბი და აყალ-მაყალი არ გაგვიგია, მაგრამ როგორც მკვლელობისთვის ნასამართლევს, მაინც ვერიდებოდითო. 

ძებნამ შედეგი არ გამოიღო. ეჭვმიტანილი არც სამუშაოზე ცხადდებოდა, არც _ ნაცნობ-მეგობრებში. მილიციამ მოწმეც იპოვა, რომელმაც დაინახა, როგორ გამოვარდა კაცი სადარბაზოდან და ეს დრო, ერთი-ერთში ემთხვეოდა მკვლელობის სავარაუდო დროს. 

სამართალდამცავებმა ძებნის რადიუსი გააფართოვეს, მისი თანასაკნელების საცხოვრებლების თვალთვალი დაიწყეს, შეამოწმეს ყველა, ვისთანაც „ზონაზე“ მეგობრობდა, თუმცა შედეგი _ ნული. სამაგიეროდ, გარდაცვლილის შვილი მივიდა განყოფილებაში და განაცხადა, რომ მამინაცვალს თვალი მოჰკრა. ბავშვი ამბობდა, სწორედ მე მითვალთვალებდაო. 

ბავშვი აშკარად შეშინებული იყო და მილიცია დაპირდა, რომ დაიცავდა _ უკან, მინიმუმ, სამი თანამშრომელი გაჰყვებოდა და გააკონტროლებდა. მეექვსე დღეს, მამინაცვალი მაშინ დააკავეს, როცა გერს სადარბაზოში შეჰყვა. 

„პირველივე დაკითხვაზე, დაკავებულმა ისე მტკიცედ თქვა, მკვლელი არ ვარო, რომ მივხვდი, ნებით არაფერს იტყოდა. ამიტომ, ოთახიდან გავედი და ის ადგილობრივ „პალაჩებს“ დავუტოვე. სამდღიანი „დამუშავების“ შემდეგ, ჩემთან შეხვედრის სურვილი გამოთქვა და დარწმუნებული ვიყავი, აღიარებით ჩვენებას მომცემდა. მან კი გარიგება შემომთავაზა“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

ეჭვმიტანილის იდეა ასეთი იყო: ის ამტკიცებდა, რომ დარწმუნებული იყო, მკვლელის ვინაობა იცოდა, ოღონდ სავარაუდო მკვლელი მილიციას უნდა დაეპატიმრებინა, დაეპირისპირებინა, ორივეს მსუბუქად მიწოლოდა და შემდეგ ეთქვა, რომ ორივეს უშვებდა, რადგან მტკიცებულება არ ჰქონდა. მთავარი ინტრიგა ის იყო, რომ დაკავებული... გარდაცვლილი ქალის შვილის ანუ საკუთარი გერის დაკავებას ითხოვდა და ამბობდა, რომ მისი ცოლი თუ საცოლე, სწორედ შვილმა მოკლა. 

„ბევრი ფიქრისა და ზემდგომებთან შეთანხმების შემდეგ, ბავშვი დავაკავეთ და ჯერ ცალკე დავკითხე. დედის მკვლელობის ბრალდება რომ წავუყენე, მაშინვე ვინანე, ლამის გაგიჟდა, როგორ ბედავთო. მერე, მამინაცვალთან დავაპირისპირე, ეს გადებს ხელს-მეთქი და სულ გადაირია, ამ მკვლელს როგორ უჯერებთო. მერე ვთქვი, ორივეს გიშვებთ, ვერ გიმტკიცებთ-მეთქი და მამინაცვალი ფეხზე წამოდგა, ბორკილები შემხსენითო. აი, მანდ დაიწყო, რაც დაიწყო: გერი ატირდა, არ გაუშვათ, მომკლავს, ამის გამო გავიმეტე დედაო. გაოცებისგან ყბა ჩამომივარდა და მაშინ პირველად დავფიქრდი, რამხელა მნიშვნელობა აქვს, როგორ ზრდი შვილს“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

 

როგორც მკვლელობაში ეჭვმიტანილმა, 16 წლის ბავშვმა მოყვა, ის მთელი ცხოვრება განებივრებული იყო. დედა ყველა სურვილს უსრულებდა, ჰქონდა საუკეთესო სათამაშოები, საუკეთესო ტანსაცმელი, ვიდეო-მაგნიტოფონიც კი, რომელიც რაღაც გზებით უყიდა დედამ და ამ დროს გამოჩნდა კაცი, რომელსაც დედა ყურადღებას უთმობდა. როცა უთხრეს, რომ ხელი უნდა მოეწერათ და შვილის გაჩენასაც აპირებდნენ, მიხვდა, ბედნიერი ცხოვრება დასრულდა. იმ დღეს დედას ეკამათა და სთხოვა, რომ გადაეფიქრებინა, მაგრამ ქალი ეუბნებოდა, შენ უკვე დიდი ხარ, მალე ცოლს მოიყვან, მე სულ მარტო დავრჩებიო და ამ საუბარში, ბიჭი დანის ასაღებად გავიდა, შემობრუნდა და ზურგით მდგარ დედას ოთხჯერ დაარტყა. მერე ანაბეჭდები წაშალა და ივარაუდა, რომ ცოლის მკვლელობაში ერთხელ ნასამართლევი მამინაცვალი, იდეალური ეჭვმიტანილი იქნებოდა. თავის მხრივ, მამინაცვალიც მიხვდა, ვინ იყო მკვლელი და მისი დევნა დაიწყო, რათა დაეჭირა და აღიარება მიეღო. 

სასამართლომ 16 წლის მოზარდს 8 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა. ციხიდან გამოსვლის შემდეგ, მას გარეთ 90-იანი წლები დახვდა, თავადაც იარაღი აიღო ხელში, რომელიღაც საძმოს წევრი გახდა და ერთ-ერთი გარჩევისას მოკლეს.

ბათო ჯაფარიძე

 

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 11 Nov 2020 12:56:37 +0400
ევროპოლის და ქართველი სამართალდამცველების თანამშრომლობით, კრიმინალური ქსელ QQAAZZ-ის 20 წევრია დაკავებული http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/7004-ევროპოლის-და-ქართველი-სამართალდამცველების-თანამშრომლობით,-კრიმინალური-ქსელ-qqaazz-ის-20-წევრია-დაკავებული.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/7004-ევროპოლის-და-ქართველი-სამართალდამცველების-თანამშრომლობით,-კრიმინალური-ქსელ-qqaazz-ის-20-წევრია-დაკავებული.html

ევროპოლის მიერ კოორდინირებული საერთაშორისო საპოლიციო თანამშრომლობის შედეგად, უპრეცენდენტო საერთაშორისო საპოლიციო ოპერაცია- 2BaGoldMule ჩატარდა. ოპერაციაში ჩართული იყო 16 ქვეყნის სამართალდამცავი უწყება, დაკავებულ იქნა კრიმინალურ ქსელ QQAAZZ-ის 20 წევრი, რომლებიც მსოფლიოს წამყვანი კიბერდამნაშავეების დავალებით, ათობით მილიონი ევროს გათეთრებას ცდილობდნენ.

ოპერაციას წინ უძღოდა კომპლექსური გამოძიება პორტუგალიის, აშშ-ისა და ესპანეთის პოლიციის, ასევე, გაერთიანებული სამეფოს, საქართველოს, ლატვიის, ბულგარეთის, იტალიის, გერმანიის, შვეიცარიის, პოლონეთის, ჩეხეთის, ავსტრალიის, შვედეთის, ავსტრიისა და ბელგიის სამართალდამცავი უწყებების მიერ, ევროპოლის კოორდინაციით.

გამოძიებაში აქტიურად იყო ჩართული საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ცენტრალური კრიმინალური პოლიციის დეპარტამენტის სამართალდაცვით სფეროში საერთაშორისო თანამშრომლობის ცენტრი და ორგანიზებულ დანაშაულთან ბრძოლის მთავარი სამმართველოს კიბერდანაშაულთან ბრძოლის სამმართველო.

დადგინდა, რომ QQAAZZ-ს ქსელს, რომლის წევრები იყვნენ ლატვიიდან, საქართველოდან, ბულგარეთიდან, რუმინეთიდან და ბელგიიდან, ასობით კორპორატიული და პირადი საბანკო ანგარიში ჰქონდა გახსნილი მსოფლიოს მასშტაბით, სადაც ირიცხებოდა კიბერკრიმინალების მიერ მსხვერპლების ანგარიშებიდან მოპარული თანხა. შემდეგ აღნიშნული თანხები ირიცხებოდა QQAAZZ-ის კონტროლირებად ანგარიშებზე და ხშირად თანხების კონვერტაცია ხდებოდა კრიპტოვალუტაში.

შინაგან საქმეთა სამინისტროსთვის საერთაშორისო საპოლიციო თანამშრომლობა ერთ-ერთ პრიორიტეტულ მიმართულებას წარმოადგენს და იგი ევროპოლის, ინტერპოლისა და სხვადასხვა ქვეყანასთან ორმხრივი თანამშრომლობის ფარგლებში კვლავ აქტიურად აგრძელებს სხვადასხვა სახის ოპერატიული დახმარების აღმოჩენას.

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 04 Nov 2020 19:29:28 +0400