სამართალი - ვერსია - ვერსია http://www.versia.ge Fri, 25 Sep 2020 17:13:27 +0400 Joomla! - Open Source Content Management en-gb ებრაელი ბიზნესმენი 22 წლის საყვარელმა მოკლა http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6935-ებრაელი-ბიზნესმენი-22-წლის-საყვარელმა-მოკლა.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6935-ებრაელი-ბიზნესმენი-22-წლის-საყვარელმა-მოკლა.html

სისხლიანი ვახშმის უცნობი დეტალები

დღეს პირადი დაცვა აღარავის უკვირს _ ნებისმიერს შეუძლია, კუნთმაგარი ბიჭები დაიქირაოს და მათთან ერთად იმოძრაოს, თუმცა კომუნისტების ზეობის დროს, დაცვა მხოლოდ ცენტრალური კომიტეტის წევრთა ხვედრი იყო და შეიარაღებული პირებიც ოფიციალურად, მათ გარდა, არავის დაჰყვებოდნენ. ეს ოფიციალურად, თორემ არაოფიციალურად, პირადი მცველები „ცეხავიკებსაც’‘ ჰყავდათ და მათ სოლიდურ თანხასაც უხდიდნენ. „ცეხავიკებს“ „კანონიერი ქურდების“ ეშინოდათ, რადგან ფიქრობდნენ, რომ მათ ან მათი ოჯახის წევრს მოიტაცებდნენ და გამოსასყიდს მოითხოვდნენ. ამიტომ, როცა ისინი სადმე მიდიოდნენ, თითქოს შეუმჩნევლად, მაგრამ დაცვის წევრები მუდამ ახლდნენ. რაღა თქმა უნდა, ეს ხელმძღვანელმა პირებმა კარგად იცოდნენ, მაგრამ თვალს ხუჭავდნენ, რადგან სწორედ ამ „თვალის დახუჭვაში“ იღებდნენ ათეულობით ათას მანეთს და საკუთარ ბიუჯეტს ავსებდნენ.

„ერთ-ერთი ასეთი „ცეხავიკი“, ებრაელი კაცი, ქუთაისშიც იყო. ერთ მშვენიერ დღეს, წყალტუბოში წავიდა საქეიფოდ, რა თქმა უნდა, ცალკე კუპეში შევიდა და დაცვა კართან დააყენა. იმავე რესტორანში, ვიღაცის დაბადების დღეს აღნიშნავდნენ, მაგრამ ებრაელს იქ მომზადებული კერძი უყვარდა და ამიტომ, მზად იყო, ხმაური აეტანა. როცა მასთან ოფიციანტმა კერძი მიიტანა, ის მაგიდაზე თავით დამხობილი იყო, ზურგში კი ტყვია ჰქონდა მოხვედრილი. როგორც ჩანს, კარგად აჭმევდა ზემდგომებს, ამიტომ, მხოლოდ ადგილობრივ სამართალდამცავებს არ ენდნენ და თბილისიდან განსაკუთრებულ საქმეთა გამომძიებელი ანუ მე გამაგზავნეს“, _ იხსენებს წარსულში მოხმდარ მკვლელობას პოლიციის გადამდგარი პოლკოვნიკი, ბატონი თენგიზი. 

წყალტუბოში ჩასულ სამართალდამცავებს, ქალაქის მთელი მილიცია ადგილზე დახვდა. იქაური ექსპერტ-კრიმინალისტიც ადგილზე იყო, მაგრამ მითითება ჰქონდა, რომ თბილისიდან ჩასული კოლეგის გარეშე, არაფერი გაეკეთებინა. 

„როცა ადგილზე მივედი და გვამს დავხედე, პირველი, რაც ვიკითხე, გადააადგილა თუ არა ვინმემ და უარყოფითი პასუხის მიღების შემდეგ, ჩემთვის ჩავილაპარაკე, საოცარია, ძალიან საოცარი-მეთქი. ცოტა არ იყოს, ამრეზით შემომხედეს, ალბათ იფიქრეს, ასე, ერთი შეხედვით რა დაინახაო და ამიტომ ხმამაღლა ავხსენი _ კუპეში სკამი კედელთან იყო მიდგმული, კედელთან იჯდა გარდაცვლილიც, კედელსა და სკამს შორის მუშტი ვერ ჩაეტეოდა და მაგიდაზე ეს კაცი პირდაპირ თავით იყო დამხობილი. ტყვია კი ზურგში ჰქონდა ნასროლი ანუ ვიღაცამ ეს კაცი ააყენა, ზურგში ტყვია ესროლა და მერე თავის ადგილას დასვა, რაც აბსურდი და სისულელე იყო. მით უმეტეს, რომ დაცვის წევრები ამბობდნენ, კუპეში არავინ შესულა და არც სროლის ხმა გაგვიგიაო. აი, სროლის ამბავმა ყველა დააინტერესა, ადგილობრივი მილიციის უფროსმა იარაღიც კი ამოიღო და სცადა, როგორმე მიდგომოდა იმ ადგილს, მაგრამ შეუძლებელი იყო, იარაღიანი კი არა, ცარიელი ხელი ვერ ჩაეტეოდა ზურგსა და კედელს შორის. ეს იყო პირველი უცნაურობა, რაც შევნიშნე“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

როცა ექსპერტები მუშაობას მორჩნენ და გვამიც წაიღეს, გამომძიებელმა კედლის დათვალიერება დაიწყო, რომელიც წითელი აგურით იყო ნაშენები. მერე, ერთ-ერთ აგურს კიდესთან ჩანგალი შეუყო და გამოიღო. ცხადი გახდა, მკვლელმა აგური გამოიღო, გაისროლა, შემდეგ კი აგური თავის ადგილზე დადო და წავიდა. 

მეორე მხარეს საკუჭნაო გახლდათ, რომელსაც ბოქლომი არ ედო, უბრალო საკეტით იყო დაკეტილი და იქ მოხვედრა ნებისმიერს შეეძლო, თუმცა დამლაგებლის გარდა, არავინ შედიოდა, თუმცა რომ შესულიყო ვინმე, რა უნდა ეკეთებინა იატაკის ჯოხებში, ტილოებსა და ჭუჭყიან სათლებში? დაუძახეს დამლაგებელს, რომელიც გამომძიებლისთვის მოულოდნელად, 22 წლის გოგო აღმოჩნდა. მისმა დაკითხვამ გამოძიებას არაფერი მისცა, გოგონამ თქვა, რომ საეჭვო არაფერი შეუმჩნევია, რომ ძირითადად დილით ადრე მოდიოდა, რათა მთელი ღამის ნაქეიფარი რესტორანი დაელაგებინა და უკვე დილით, სტუმრებს ყველაფერი სუფთად დახვედროდა. 

გამომძიებლებმა ის ადგილიც დაათვალიერეს, საიდანაც აგური იყო გამოღებული და ერთხმად აღიარეს, რომ ასე სუფთად, მკვლელი ერთი და ორი დღე ვერ იმუშავებდა, მას, მინიმუმ, ერთი კვირა დასჭირდებოდა, რათა აგური გამოეღო და თან ისე, რომ კუპეს მხრიდან, ვერავის ვერაფერი შეემჩნია. 

„მაშინვე ვთქვი, რომ მკვლელი რესტორნის თანამშრომლებს შორის უნდა გვეძებნა. გამორიცხული იყო, მინიმუმ, ერთი კვირა ვიღაც უცხოს ევლო რესტორანში, თუნდაც საკუჭნაოში და ის ერთხელ მაინც ვერ შეემჩნიათ. ამიტომ, რესტორნის თანამშრომელთა პირადი საქმეები მოვითხოვე და თითოეული მათგანის შესწავლა დავიწყე. მაშინ ყველამ იცოდა, რომ რესტორანში შემთხვევითი კადრი ვერ მოხვდებოდა, რადგან იქ, არცთუ იშვიათად, მაღალჩნოსნები დადიოდნენ და აუცილებელი იყო, რესტორნის თანამშრომლებს ენაზე კბილი დაეჭირათ“, _ გვიყვება ბატონი თენგიზი. 

შესაბამისად, ყველა თანამშრომლის პირად საქმეში, ფანქრით რეკომენდატორიც ეწერა ანუ რესტორნის დირექტორს უნდა სცოდნოდა, ვინ იყო მის კონკრეტულ თანამშრომელზე პასუხისმგებელი. წარმოიდგინეთ გამომძიებლების გაოცება, როცა რეკომენდატორთა შორის, გარდაცვლილი „ცეხავიკის“ გვარიც ამოიკითხეს და ის რეკომენდაციას, სწორედ საკუჭნაოს „პატრონს“, დამლაგებელ გოგონას უწევდა. დამლაგებელი, ამჯერად, დაკითხვაზე განყოფილებაში დაიბარეს და ხელებზე ექსპერტიზაც ჩაუტარეს იმის დასადგენად, ჰქონდა თუ არა დენთის კვალი. კვალი არ აღმოჩნდა. 

რაც შეეხება რეკომენდაციას, გოგონამ სამართალდამცავებს აუხსნა, რომ მისი მშობლები მაშინ დახვრიტეს, როცა ის პატარა იყო. მიზეზად სახელმწიფო ქონების განიავება დასახელდა (მაშინ, ამის გამო, ბევრს ხვრეტდნენ) და უპატრონოდ დარჩენილი ბავშვი, სწორედ იმ ებრაელმა შეიფარა, გაზარდა და მართალია, უმაღლესი სასწავლებელი ვერ დაამთავრა და აკადემიურის აღება მოუხდა, მაგრამ მუშაობა დამლაგებლად დაიწყო და თავს ირჩენდა. 

მეორე დღეს, გამომძიებლები ისევ რესტორანში მივიდნენ იმის იმედად, რომ რაღაც ახალი აღმოეჩინათ. ახალი ვერაფერი ნახეს, თუმცა გამომძიებელმა ყურადღება ისევ დამლაგებელს მიაქცია. მას ახალი ხალათი ეცვა, რეზინის ხელთათმანები კი ისეთი გრძელი იყო, მხრებამდე ჰქონდა აწეული. 

„მივხვდი, ასეთი ხელთათმანებით თუ გაისროდი, შემდეგ კი ხელთათმანებს გადაყრიდი, დენთის კვალი არ დარჩებოდა. ხალათიც ახალი იყო და ამიტომ, გოგონას სახლის ჩხრეკა გადავწყვიტეთ. იქ ვნახეთ ძველი ხელთათმანებიც და ხალათიც, რომელზეც დენთის კვალი აშკარად ჩანდა. აღიარების დრო მოვიდა და ისტორია ძალიან მაინტერესებდა“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

„დედ-მამა რომ დახვრიტეს, ჩვენი სახლიდან ყველაფერი წაიღეს, მათ შორის, საგვარეულო მედალიონი, რომელიც 200 წლის იყო. შემდეგ, ამ ებრაელმა შემიფარა, მპატრონობდა და არ ვიცი, ეს რა გრძნობა იყო, შემიყვარდა. პრაქტიკულად, ყოველ ღამეს მასთან ვატარებდი, ერთ დღეს კი სახლის დალაგებისას, სამალავში მედალიონი ვნახე, ჩემი მშობლების მედალიონი. მერე სტუდენტ მეგობარს, რომელსაც მამა ძველი სამართალდამცავი ჰყავდა, ვთხოვე და მან დამიდასტურა, რომ ჩემები, სწორედ ამ ებრაელის ჩაშვებულები იყვნენ ანუ მე, მშობლების მკვლელის საყვარელი ვიყავი. მისი ცხოვრების წესი ჩემზე კარგად არავინ იცოდა, ისიც კი გავარკვიე, რომ სასწავლებელში საქმე მან გამიფუჭა, რადგან თუ დავამთავრებდი, დედაქალაქში მინდოდა გადასვლა. აქ დამლაგებლად მომაწყო, ვითომ სამსახური რომ მქონოდა და საბოლოოდ, ჩემს გაშვებას არსად აპირებდა. იარაღი მამას ჰქონდა, მაშინ ვერ მიაგნეს და როგორც რელიქვიას, ისე ვინახავდი. ეს აგური დიდი ხნის წინ ამოვიღე, შესაფერის მომენტს ველოდი და ეს მომენტიც დადგა _ გარეთ მუსიკა, ხმაური იყო, ის კი კედელთან, ზურგით იჯდა. ვესროლე, შემდეგ სახლში წავედი, გამოვიცვალე და დავბრუნდი. ჩადენილს არ ვნანობ, იმას ვნანობ, რომ მასთან სარეცელს ვიზიარებდი“, _ ასეთი იყო გოგონას მონათხრობის მოკლე შინაარსი. 

გაგიკვირდებათ და, სასამართლომ მას მხოლოდ 8 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა და ციხეში სანიმუშო ქცევის გამო, ექვსი წლის შემდეგ გაათავისუფლა.

ბათო ჯაფარიძე

 

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 23 Sep 2020 12:26:04 +0400
გველის შხამის ბიზნესი, რომელიც მკვლელობით დასრულდა http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6932-გველის-შხამის-ბიზნესი,-რომელიც-მკვლელობით-დასრულდა.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6932-გველის-შხამის-ბიზნესი,-რომელიც-მკვლელობით-დასრულდა.html

ვინ არის პროფესორი, რომელიც 40 ათასის გამო, კოლეგამ მოწამლა

იქ, სადაც ახლა ალგეთის სამხედრო ბაზაა, კომუნისტების დროს, გველების „პიტომნიკი“ იყო. სპეციალისტებს, დაახლოებით, 3 ათასამდე გიურზა ჰყავდათ დაჭერილი და „წველიდნენ“ ანუ მათ შხამს იღებდნენ და ფარმაცევტული მიზნებისთვის სახელმწიფო იყენებდა. იქ მუშაობა ძალიან სახიფათო გახლდათ, რადგან გიურზას ნებისმიერ დროს შეეძლო, დაეგესლა ის თანამშრომელი, რომელიც ყურადღებას მოადუნებდა და „გიურზინის“ გაკეთებას თუ ვერ მოასწრებდნენ, მაშინვე დაიღუპებოდა.

„ეს არ იყო ერთი და ორი შემთხვევა, საკმაოდ ხშირად ხდებოდა, რომ თანამშრომელი გველებს გაუთამამდებოდა და მთავარ შეცდომას კვების დროს უშვებდა. გიურზას ერთი თაგვი 3-4 დღე ყოფნიდა. მართალია, არ აძღობდა, მაგრამ ცოტა მშიერ და ცოტა აგრესიულ გიურზას უფრო მაღალი ხარისხის შხამი ჰქონდა, თუმცა მისი აგრესია გასათვალისწინებელი და მოსაფრთხილებელი იყო, რასაც ბევრი ვერ ხვდებოდა. ეს გახლდათ მაღალანაზღაურებადი სამუშაო, რომელსაც ბევრი არ თანხმდებოდა. გარდა ამისა, უკვე გამოცდილი თანამშრომლები, შვებულების დროს, შუა აზიაში მიდიოდნენ გველების დასაჭერად და ეს ცალკე შემოსავალი გახლდათ. ერთი თვის განმავლობაში, შუა აზიიდან, 5-დან 10 ათას მანეთამდე ჩამოტანა შეგეძლოთ. გააჩნია, რამდენ გველს დაიჭერდით და ჩააბარებდით სახელმწიფოს“, _ გვიყვება „პიტომნიკის“ ერთ-ერთი ყოფილი თანამშრომელი. 

საინტერესოა, რომ საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, „პიტომნიკი“ სწორედ იმ თანამშრომლების იმედად დარჩა, რომლებიც იქ მუშაობდნენ. ახლადჩამოყალიბებულ სახელმწიფოს გველებისთვის ნამდვილად არ ეცალა და შესაბამისად, ყოველდღიურად, რამდენიმე ათასი თაგვიც არავის მიყავდა. თანამშრომლებმა გიურზების გაყიდვა დაიწყეს, იყვნენ მისი შეძენის მსურველები, ისინი, რომლებმაც მათი „მოწველაც“ იცოდნენ და რაც მთავარია, იცოდნენ, სად გაესაღებინათ ესოდენ ძვირფასი შხამი, თუმცა საბოლოო ჯამში, ისე მოხდა, რომ უპატრონოდ მიტოვებული „პიტომნიკიდან“ გველები გაიქცნენ და ყველაზე ახლომდებარე სოფელ ლემშვენიერას შეესივნენ. 

მაშინ მოსახლეობას საძინებლებიდან გამოჰყავდა ქვეწარმავლები, გიურზებზე ნამდვილი ნადირობა გამოცხადდა და საბოლოო ჯამში, რამდენიმე დაგესლილი და ერთი გარდაცვლილი ადამიანი მივიღეთ. 

ერთ-ერთი, ვინც „პიტომნიკიდან“ გაქცეული სამი გიურზა იყიდა, თბილისში მცხოვრები პროფესორი გახლდათ. მან მთელი კარიერა სწორედ გველების შესწავლას შეალია და ამიტომ, არავის უკვრიდა, რომ სახლში პატარა „პიტომნიკი“ ჰქონდა მოწყობილი. ის შხამის მიღებას სახლის პირობებში ახერხებდა და შემდეგ, საკმაოდ ძვირადაც ყიდდა. 

ერთ დღეს, მეზობელმა, რომელსაც პროფესორთან საერთო აივანი ჰქონდა, გიურზა დაინახა. მიხვდა, გალიიდან გამოექცეოდა პროფესორსო, მაშინვე სადარბაზოში გავარდა და კარზე ბრახუნი აუტეხა. კარი არავინ გააღო და მეზობელი იძულებული გახდა, მილიციაში დაერეკა. ეს ის დროა, როცა თბილისში გველების კი არა, ხალხის სიცოცხლეც ერთ თაგვად ფასობდა. სამართალდამცავები ადგილზე ორ საათში მივიდნენ, თან შესაბამისი დარგის სპეციალისტი მიიყვანეს, ის, რომელსაც გველი უნდა დაეჭირა და კარი შეამტვრიეს. პროფესორი იატაკზე გარდაცვლილი ეგდო, მკლავზე აშკარად ეტყობოდა გველის დაგესლილი, გალიის კარი კი ღია გახლდათ ანუ სავარაუდოდ, სწორედ იქიდან გაიქცა გიურზა, რომელმაც მეზობლის აივანს მიაკითხა. სამართალდამცავთა ყურადღება მაგიდაზე კონიაკის ცარიელმა ბოთლმა მიიპყრო და ვერსიაც გაჩნდა _ კაცმა კონიაკი დალია, ნასვამზე გველთან დისტანცია ვერ გააკონტროლა, ქვეწარმავალმა უკბინა და მოკლა. 

„შეიძლება ითქვას, შვებით ამოვისუნთქე. ისედაც, დღეში რამდენიმე გაუხსნელი მკვლელობა გვეწერებოდა _ თბილისში სამოქალაქო ომი იყო და ამას გარდა, საძმოები ებრძოდნენ ერთმანეთს. ეს კი ტრაგიკულ შემთხვევას ჰგავდა და საქმეს ერთ კვირაში დავხურავდი“, _ იხსენებს ამ საქმის გამომძიებელი, მაგრამ ექსპერტების დასკვნამ ყველაფერი თავდაყირა დააყენა. 

„გარდაცვლილის ორგანიზმში ადელფანის მაღალი დოზა იყო შეყვანილი. სავარაუდოდ, პროფესორმა წამალი კონიაკთან ერთად მიიღო, გველმა კი უკვე გარდაცვლილი დაგესლა, თანაც გიურზა, რომელიც მეზობლის აივანზე დავიჭირეთ, ახალი „მოწველილი“ იყო და შესაბამისად, შხამი აღარ ჰქონდა. შეიძლება ითქვას, რომ მას გარდაცვლილის მკლავზე ძალით აკბენინეს, შემდეგ კი, უბრალოდ, გაუშვეს და ყველაფერი ეს უბედურ შემთხვევას მარტივად დაემსგავსა“, _ ასეთი იყო ექსპერტიზის დასკვნა. 

ძიება დაიწყო და, პირველ რიგში, პროფესორის ცოლი დაკითხეს. უფრო ზუსტად, ცოლყოფილი, რომელიც მისი ყოფილი სტუდენტი გახლდათ. შესაძლოა, ბევრს ჰგონებოდა, რომ გოგონამ პროფესორის ცოლობა კარიერული წინსვლისთვის ირჩია, მაგრამ ყველა ამბობდა, რომ ის ფაკულტეტზე ერთ-ერთი გამორჩეული სტუდენტი იყო, დიდი მიღწევები ჰქონდა და პროფესორის დახმარების გარეშეც გაიკვალავდა გზას. უბრალოდ, გოგოს პროფესორი გულწრფელად შეუყვარდა, ცოლად გაჰყვა, მაგრამ შემდეგ ღალატი ვერ აპატია და გაშორდა. 

ქალის პერსონა გამოძიებას იმიტომ აინტერესებდა, რომ პროფესორის სახლის კარი გასაღებით იყო გაღებული და დაკეტილი ანუ მას, ვინც მამაკაცი მოკლა, სახლის გასაღები უნდა ჰქონოდა და ერთადერთი ეჭვმიტანილი, სწორედ ყოფილი ცოლი იყო. ქალმა არ უარყო, რომ სახლის გასაღები მართლაც დარჩა, მაგრამ ყოფილი ქმრის მკვლელობა მისთვისაც მოულოდნელი გახლდათ და სახლში მისულ გამომძიებლებს გასაღები წინ დაუდო, აგერ მაქვს, არასდროს გამომიყენებიაო. 

საუბარში ქალმა ისიც აღნიშნა, რომ პროფესორის სახლის გასაღები მის ძმასაც ჰქონდა, ასევე, პროფესორს და იმავე მიმართულების გამორჩეულ სპეციალისტს. დაიწყო ძმის ადგილსამყოფელის ძიება და მას შუა აზიაში მიაგნეს. ცხადი გახდა, ის შუა აზიიდან ვერ ჩამოვიდოდა, ძმას ვერ მოკლავდა და უკან ვერ წავიდოდა, რადგან უკვე მეორე კვირა იყო, შუა აზიის სტეპებში გველებს დასდევდა, თუმცა მან დაკითხვისას საინტერესო დეტალი გაამხილა _ გარდაცვლილს „ვოლგის“ ყიდვა სურდა, ფული დააკლდა და ძმისგან ისესხა ანუ სახლში, დაახლოებით, 40 ათასი მანეთი უნდა ყოფილიყო. ეს თანხა სამართალდამცავებმა ვერ იპოვეს და მოტივიც გაჩნდა _ ფული. 

„დაშორების მიუხედავად, ყოფილ ქმართან ნორმალური ურთიერთობა მქონდა. ვიცოდი, რომ მანქანა უნდა ეყიდა და სანამ ძმას სთხოვდა თანხას, მე მითხრა, ხომ არ გაქვსო. ჩემი დანაზოგიდან 4 ათასი მანეთი მივეცი, მაგრამ ეს საკმარისი არ იყო და ამიტომ, ძმისგან ისესხა“, _ ესეც ყოფილი ცოლის ჩვენებიდანაა. 

ახლა მთავარი იმის გარკვევა იყო, ვინ იცოდა სახლში ფულის არსებობის შესახებ. ძმა კიდევ ერთი მიზეზით გამოირიცხა _ იმხელა შემოსავალი ჰქონდა, 40 ათასი მანეთის გამო, საკუთარი ოჯახის წევრს კი არა, უპატრონო ძაღლს არ მოკლავდა, მით უმეტეს, რომ ძმებს საუცხოო ურთიერთობა ჰქონდათ. გამოძიებას მინიშნება ისევ ქალმა მისცა. 

„პროფესორს ფული სასწავლებელში მივეცი და ეს ჩვენმა დოცენტმა დაინახა. მან ირონიით მითხრა, ალიმენტს უხდიო და ავუხსენი, რომ მანქანისთვის სჭირდებოდა. ის დოცენტი ჩვენი ოჯახის მეგობარი იყო, შემდეგ კი ნაკლებად ვნახულობდით ერთმანეთს. ზუსტად მკვლელობის დღეს, დილით, ჩემთან მოვიდა, ნამცხვარი შემოარბენინა, ახალიაო და გავარდა. 3 საათში დაბრუნდა, გასაღები დავკარგე სახლისო, აქ ხომ არ დამრჩაო და წავიდა. ვფიქრობ, მოსვლისას შეეძლო, ჩემი ყოფილი ქმრის ბინის გასაღების წაღება, რომელიც გასასვლელ კართან, საკიდზე იყო ჩამოკიდებული, მერე მოტანა და ადგილზე ჩამოკიდება. მან ზუსტად იცოდა, სად ინახებოდა გასაღები, მაგრამ რაც მთავარია, პროფესორი კარს იოლად გაუღებდა და მასთან ერთად, კონიაკსაც უპრობლემოდ დალევდა“, _ ეს ჩვენება მისცა ქალმა გამოძიებას. 

„რა თქმა უნდა, დოცენტის პირდაპირ დაკავება არ შეიძლებოდა, მით უმეტეს რომ სახლში თითის ანაბეჭდები საგულდაგულოდ იყო წაშლილი. ამიტომ, დოცენტის სახე მხატვარს ვანახეთ, მან ფოტორობოტი შექმნა და ისე გავაკეთეთ, რომ ამ სურათით სასწავლებელში ორი ოპერატიული მუშაკი გავუშვით, დოცენტს გვერდით რომ ჩაუარა, ერთმა მეორეს ეს ნახატი დოცენტის დასანახად აჩვენა და უთხრა, როცა ამოიცნობენ ვინ არის, სახლს გავჩხრეკთ და 40 ათას მანეთს ვიპოვითო. დოცენტი ჩვენს ხრიკს წამოეგო, მაშინვე სახლში გავარდა... დავაკავეთ და ჩანთაში 40 ათასი მანეთი ვუპოვეთ. რა თქმა უნდა, დანაშაული აღიარა, სასამართლომ 15 წელიც მისცა, მაგრამ მაშინ ამნისტია დილა-საღამოს გამოდიოდა და ისიც ციხიდან 8 თვის შემდეგ გათავისუფლდა“, _ დაასრულა მოყოლა გამომძიებელმა. 

P.S. სხვათა შორის, გიურზების „პიტომნიკი“ ახლა რომ მოეწყოს (დავით გარეჯის მიმდებარედ, ეს ქვეწარმავალი ბევრია), შხამის რეალიზაციით, სახელმწიფო არაერთ ათეულ მილიონს მიიღებს.

ბათო ჯაფარიძე

 

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 23 Sep 2020 12:25:50 +0400
მცხეთაში სპეცსამსახურის საიდუმლო აგენტი მოკლეს http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6931-მცხეთაში-სპეცსამსახურის-საიდუმლო-აგენტი-მოკლეს.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6931-მცხეთაში-სპეცსამსახურის-საიდუმლო-აგენტი-მოკლეს.html

ვინ დაგეგმა მკვლელობა და რატომ ფიგურირებს საქმეში ნარკოტიკი

ადრე ასე იყო _ საიდუმლო დოკუმენტაციას ფოსტას არ ანდობდნენ, ამიტომ სპეციალური პირები იყვნენ, რომლებიც საბჭოთა კავშირის 15 რესპუბლიკას შორის მოძრაობდნენ და საიდუმლო პაკეტები დაჰქონდათ. რა თქმა უნდა, ყველაფერი ეს დაცვის თანხლებით ხდებოდა, ოღონდ ისე, რომ დაცვა შეუმჩნეველი იყო და ყურადღებას ნაკლებად იქცევდა. დაცვის თანამშრომლები, როგორც წესი, სპეცსამსახურების წარმომადგენლები გახლდნენ, სპეციალური მომზადებით. იშვიათად იყო, როცა დოკუმენტაცია ზესაიდუმლო გახლდათ, რამდენიმე კურიერი გამოდიოდა და პაკეტი მხოლოდ ერთს ჰქონდა _ ამით მტერს კვალს ურევდნენ. მტერი კი საბჭოეთში, ყველა კუთხეში ელანდებოდათ. პრინციპში, ცივი ომის დროს, აშშ-ისა თუ სხვა ევროპული ქვეყნების საგარეო დაზვერვა მსოფლიოს უდიდეს სახელმწიფოზე ინფორმაციების მოძიებაზე უარს არ ამბობდა და ამიტომ, სიფრთხილეც ზედმეტი არ იყო. ჰოდა, ხომ წარმოგიდგენიათ, რა მოხდებოდა, როცა 80-იანი წლების დასაწყისში, მცხეთაში, რესტორანში, ჩხუბის დროს მოკლულ პირში, სწორედ ასეთი კურიერი ამოიცნეს. ის უკრაინის მოქალაქე, წოდებით მაიორი იყო და საქართველოს თავდაცვის უწყებაში, უკრაინიდან საიდუმლო დოკუმენტაცია ჩამოიტანა.

„მაიორი ერთი კვირაა, საქართველოშია. ჩამოსვლის პირველივე დღეს, საბუთები თავდაცვის სამინისტროს ჩააბარა. იმის გათვალისწინებით, რომ დოკუმენტაცია საიდუმლოა, მისი გახმაურების უფლება არ გვაქვს. წესითა და რიგით, ის ბინაში უნდა დარჩენილიყო, რომელიც თავდაცვის უწყებას ასეთი შემთხვევებისთვის აქვს გამოყოფილი, მაგრამ ეს არ ისურვა, სასტუმროს ნომერი იქირავა, მისი ორი თანმხლები კი ჩვენს ბინაშია“, _ ეს იყო ის მწირი ინფორმაცია, რაც საქმის გამომძიებელს მიაწოდეს. 

რა თქმა უნდა, პირველ რიგში, ის ორი პირი იყო დასაკითხი, რომლებიც მაიორს ახლდნენ. მათ ბევრი ვერაფერი თქვეს, მხოლოდ ის დაადასტურეს, რომ კონკრეტულად ამ მაიორს, უკვე სამი წლის განმავლობაში იცავდნენ და არასდროს არავისთან კონფლიქტი არ მოსვლია. ახლა კი მაიორმა რესტორანში წასვლა მარტომ მოისურვა და გაცილების აუცილებლობაც არ იყო, რადგან საიდუმლო პაკეტი ჩამოსვლიდან ნახევარ საათში, საქართველოს თავდაცვის სამინისტროში იდო. 

„მაიორს სამოქალაქო ფორმა ეცვა, რა თქმა უნდა, არ ვიცოდით, ვინ იყო და რას წარმოადგენდა. ის ქალს ელოდა, სუფრაც შესაბამისი შეუკვეთა. ქალი გამოჩნდა, მაგრამ სანამ მაიორის მაგიდამდე მივიდოდა, გზად სხვა მაგიდასთან მჯდარმა კაცმა უკანალზე ხელი წამოარტყა. ჩხუბიც ამის შემდეგ დაიწყო და როცა ყველაფერი დასრულდა, მაიორს დანა ჰქონდა მუცელში გაყრილი, მე კი მილიციაში დავრეკე“, _ სულ ეს იყო, რაც ოფიციანტმა გაიხსენა. 

რესტორანში, ცხადია, არც სათვალთვალო კამერები იყო და ვინმე ჩხუბს არც მობილური ტელეფონით იღებდა. შესაბამისად, სახეების ამოცნობა წარმოუდგენელი ჩანდა. მით უმეტეს, რომ შემთხვევის ადგილიდან ის ქალი გაქრა, რომელსაც მაიორი უნდა შეხვედროდა. სამაგიეროდ, დააკავეს ჩხუბში მონაწილე ორი პირი და თვითმხილველების მტკიცებით, სწორედ ამ ორიდან ერთ-ერთმა დაარტყა დანა მაიორს. 

ერთი შეხედვით, ყველაფერი შემთხვევითობას ჰგავდა, მაგრამ ექსპერტიზის დასკვნამ საქმე თავდაყირა დააყენა ანუ ესპერტმა დაასაბუთა, რომ სხეულზე მიყენებული ჭრილობა სასიკვდილო არ იყო, რადგან თავდამსხმელები ისეთი ნასვამები იყვნენ, რომ მაიორს დანას ძლიერად ვერ დაარტყამდნენ. ესე იგი, შეიძლება ითქვას, რომ მსხვერპლს ნაკაწრები ჰქონდა. სამაგიეროდ, მაიორს კისერზე ჰქონდა პატარა ნაჩხვლეტი, რომელიც სასიკვდილო აღმოჩნდა _ მას ორგანიზმში შხამი შეუყვანეს. 

საქმეს, რა თქმა უნდა, მაშინვე გრიფით საიდუმლო დაედო და გამოძიებაში სამხედრო პროკურატურაც ჩაერთო. 

მაიორი უცოლო იყო და მიუხედავად იმისა, რომ მისი დაცვა აცხადებდა, რესტორანში საცოლესთან შესახვედრად მიდიოდაო, ყველაფერი ეს ძნელი დასაჯერებელი გახლდათ _ სამხედრო კურიერი თბილისში მესამედ ჩამოვიდა, წინა ორ შემთხვევაში, მხოლოდ ერთი დღით გაჩერდა და ასეთ მოკლე მონაკვეთში, საცოლის მონახვას ვერ მოახერხებდა. 

ამასთან, გამქრალი იყო ის დიპლომატი, რომლითაც მაიორი მოძრაობდა. მართალია, იქ საიდუმლო დოკუმენტაცია აღარ იდო, მაგრამ დიპლომატის გაქრობა პატარა ამბავი არ გახლდათ. სამხედრო პროკურატურამ გადაამოწმა ყველა და ყველაფერი, რისი გადამოწმებაც შეიძლებოდა, უშიშროებაც მაქსიმალურად ცდილობდა, ნებისმიერი კავშირი შეემოწმებინა, თუმცა საინტერესოს ვერაფერს მიაგნო. 

გამოძიება ჩიხში შევიდა და მკვლელობიდან მესამე დღეს, საგანგებო თათბირზე, როგორც სამხედრო, ისე შინაგან საქმეთა და უშიშროების წარმომადგენლებმა აღიარეს, რომ ხელჩასაჭიდი არაფერი ჰქონდათ. 

თათბირის შემდეგ, ორ საათში, კოჯრის მხარეს, ნაძვნარში ახალგაზრდა კაცის გვამი იპოვეს. მას ცეცხლსასროლი იარაღით ჰქონდა ჭრილობა მიყენებული, იქვე მის სახელზე რეგისტრირებული ავტომობილი იდგა, ავტომობილში კი... შავი ტყავის დიპლომატი იდო, რომელიც მოკლულ მაიორს ეკუთვნოდა. 

გარდაცვლილს სამართალდამცავები კარგად იცნობდნენ _ ის თბილისელ ნარკომანთა კასტის წარმომადგენელი გახლდათ და ნარკოტიკების მოხმარებისთვის ნასამართლევიც იყო. მის მანქანაში ნაპოვნი ტყავის დიპლომატის ექსპერტიზამ აჩვენა, რომ შიგთავსი ოპიუმით იყო დასვრილი და ისეთი შთაბეჭდილება იქმნებოდა, თითქოს ამ დიპლომატით, დიდი ხნის განმავლობაში დაჰქონდათ ოპიუმი, რადგან კვალი, როგორც ახალი, ისე ძველიც, მრავლად იყო. 

„საბჭოთა კავშირში ოპიუმის ძირითადი წყარო ყაზახეთი და უზბეკეთია. ამ ორი რესპუბლიკიდან მაიორს ამანათი არასოდეს მიუღია, მაგრამ მუდმივად იღებდა მისი დაცვის ერთ-ერთი წევრი, რომელიც წარმოშობით უზბეკეთიდანაა და იქ მშობლები ჰყავს. მამამისი კოლმეურნეობის თავმჯდომარეა, პატივისცემითა და ავტორიტეტით სარგებლობს, ამიტომ ფრთხილად უნდა ვიმოქმედოთ“, _ უშიშროების უწყებამ საქმეს თავდაცვაც ჩამოაცილა და შინაგან საქმეთა სამინისტროც. 

მაიორის დაცვის წევრი დააპატიმრეს და მართალია, ოფიციალურ დაკითხვაზე მან არაფერი თქვა, მაგრამ „არაოფიციალურ“ დაკითხვას ვეღარ გაუძლო და ყველაფერი დეტალურად აღიარა. 

„ერთ-ერთი მივლინება ჩემს მშობლიურ ქალაქში გვქონდა. რა თქმა უნდა, მაიორი შინ მივიპატიჟე და ტრადიციული ფლოვიც დავახვედრეთ. როგორც საპატიო სტუმარს ეკადრება, ცხელ ფლოვს მამაჩემმა ოპიუმის ბურთულა დაადო, რომელიც ბრინჯში ჩადნა და საკვებს არამარტო არომატი მისცა, არამედ, მისი მირთმევის შემდეგ, მაიორი წელში გაიმართა და კარგ განწყობაზეც დადგა. შემდეგ, მამაჩემს ესაუბრა, აუხსნა, რომ ის, როგორც სამხედრო კურიერი, ყველა აეროპორტსა და სადგურზე ისე დადიოდა, რომ მისი ბარგი ჩხრეკას არ ექვემდებარებოდა. ამიტომ, შეეძლო, ოპიუმი საბჭოთა კავშირის მასშტაბით გაევრცელებინა. მოლაპარაკება შედგა, დაცვის წევრის მამა წინასწარ იგებდა, რომელ ქალაქში იყო მივლინება, იქ ნახულობდა შესაბამის კადრს, შემდეგ კი მისთვის ოპიუმის მიყიდვა პრობლემას არ წარმოადგენდა. თბილისშიც ოპიუმის საკმაოდ დიდი პარტია ჩამოიტანეს და მაიორმა, ჩამოსვლიდან რამდენიმე საათში, გაასაღა _ 43 ათასი მანეთი მიითვალა და თითქოს ყველაფერი რიგზე იყო, მაგრამ...“ _ ეს იყო, რაც დაცვის წევრმა დაკითხვაზე თქვა. 

რაღა თქმა უნდა, სამართალდამცავებმა ნარკომანების ბუნაგები მოინახულეს და ერთ დღეში, ასამდე კაცი დააკავეს. უშიშროების სარდაფს დაკავებულებმა ვერ გაუძლეს და მალე ორმა აღიარა, რომ მაიორის მკვლელობაში მათი ხელი ერია. რაც მთავარია, დაასახელეს ქალიც, რომელიც ამ საქმისთვის გამოიყენეს და სწორედ პირველი შეხვედრის დროს ისე მოაწყვეს, რომ მაიორს ქალზე ჭკუა გადაეკეტა. ოპიუმი მათ იყიდეს და რადგან იცოდნენ, რომ მაიორი ფულიან დიპლომატს არსად ტოვებდა, რესტორანში დაპატიჟეს, იქ კი ჩხუბი შემთხვევით მოხდა და ნემსიც სწორედ იმ ქალმა ჩხუბის დროს შეარჭო, შემდეგ დიპლომატი აიღო და გაუჩინარდა. 

მერე ყველაფერი ბანალურად განვითარდა _ ნარკომანებმა წამალი ვერ გაიყვეს, ფულიც ვერ გაინაწილეს და ერთ-ერთი კოჯორში მოკლეს. დიპლომატი კი კვალის ასარევად მიუგდეს, მაგრამ ის ვეღარ განსაზღვრეს, რომ უშიშროება ყველაფერს ამოატრიალებდა. 

სასამართლომ მკვლელობის შემსრულებელ ქალს 15 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა, ნარკომანებს 8-8 წელი ერგოთ, დაცვის უზბეკი თანამშრომელი ციხეში 5 წლით გაუშვეს, მამამისი კი გისოსებს მიღმა 12 წლით გამოკეტეს. 

მართალია, საქმეს გრიფით საიდუმლო დაედო, მაგრამ ძალიან მალე, შუა აზიიდან ოპიუმის ისეთი პარტიები დაიძრა, ხელისუფლება იძულებული გახდა, ეს საქმე, როგორც პრაქტიკული მეცადინეობის საუკეთესო ნიმუში, ისე გამოეყენებინა და მინიშნებაც გაეკეთებინა _ სანდო არავინ არ არის, ყველა უნდა შემოწმდესო.

ბათო ჯაფარიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 23 Sep 2020 12:25:45 +0400
ექსკლუზივი „შავი სამყაროდან“ _ ფიზიკური დაპირისპირება ქართველ „კანონიერ ქურდებს“ შორის http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6924-ექსკლუზივი-„შავი-სამყაროდან“-_-ფიზიკური-დაპირისპირება-ქართველ-„კანონიერ-ქურდებს“-შორის.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6924-ექსკლუზივი-„შავი-სამყაროდან“-_-ფიზიკური-დაპირისპირება-ქართველ-„კანონიერ-ქურდებს“-შორის.html

ვინ არიან და რას ვერ იყოფენ „დუიაქე“ და „მაცი“

არჩევნების მოახლოებასთან ერთად, აუცილებლად გააქტიურდება „კანონიერი ქურდების“ თემაც. გვინდა თუ არა, ქართულ რეალობაში დღემდე არსებობს მოსაზრება, რომ „კანონიერ ქურდებს“ პოლიტიკურ პროცესებზე სერიოზული გავლენის მოხდენა შეუძლიათ და რადგანაც საქართველო ძალიან პატარაა იმისთვის, რომ ყველა, ყველას არ იცნობდეს, მათთან ურთიერთობის დალაგებას თითოეული პოლიტიკური კლასტერი ცდილობს. ყველაზე საინტერესო ამ ამბავში კი ის გახლავთ, რომ შემდეგ ყველა ერთმანეთისკენ იშვერს ხელს, არა, შენ ეკონტაქტები „შავი სამყაროს“ წარმომადგენლებს, არა _ შენო. არავისთვისაა დასამალი, რომ აწ უკვე გარდაცვლილ ნადირ სალიფოვს, იგივე „გულის“, საქართველოში მცხოვრები აზერბაიჯანელების არჩევანზე სერიოზული გავლენის მოხდენა შეეძლო. საუბარი, ძირითადად, ახალგაზრდებზეა, თორემ ასაკიან ხალხს, არ აქვს მნიშვნელობა, აზერბაიჯანელია, ქართველი თუ სომეხი, მითითებების ნაკლებად ესმის და არჩევანსაც დამოუკიდებლად აკეთებს.

სალიფოვი ტყუილად არ გვიხსენებია. მის მიერ გამოთავისუფლებული „ტახტის“ დაკავების სურვილი ბევრს აქვს და იმის მიუხედავად, რომ თავისუფლებაზე მყოფი „კანონიერი ქურდებიდან“, ყველაზე გავლენიანი, იტალიაში მყოფი მერაბ ჯანგველაძეა, სხვებიც ცდილობენ, „გულის“ აღებული კურსი მოირგონ და დაახლოებით, ისეთივე კონტროლი დაამყარონ ყველაფერზე, როგორიც სალიფოვს ჰქონდა. 

როგორც უცხოური მედია წერს, ამის მცდელობა ძმებს _ გიზო და გელა ქარდავებს ჰქონდათ, მაგრამ რადგან ისინი ბევრ „კოლეგასთან“ კონფლიქტში არიან, საქმეში გელა ქარდავას სიმამრი, „კანონიერი ქურდი“, მერაბ მზარეულა, მეტსახელად, „დუიაქე“ ჩართეს. 

სალიფოვის გარემოცვის წევრი, მახარე გვარამია (მეტსახელად, „მაცი“), თავის გარშემო, „გულის“ გარემოცვას კრებდა და თუ ამას მოახერხებდა, ანგარიშგასაწევი ძალა გახდებოდა. ესეც არ იყოს, „მაცი“ „გულის“ უახლოეს მეგობრად ითვლებოდა და შესაბამისად, სალიფოვის გარემოცვა წინააღმდეგი არ არის, სწორედ გვარამიას გარშემო გაერთიანდეს. ჰოდა, „დუიაქემ“ „მაცის“ პრეტენზია წაუყენა, ერთ-ერთი „კანონიერი ქურდი“ ცუდად მოიხსენე და უფლება არ გაქვს, ქურდი გერქვასო. 

„მაციმ“ მოითხოვა, მისი სიტყვები სხვებსაც დაედასტურებინათ, რაც ვერ მოხერხდა და შედეგიც შესაბამისი დადგა _ ასაკის მიუხედავად („დუიაქე“ 63 წლის გახლავთ), „მაციმ“ მას ხელი დაარტყა და ტიტულის გარეშე დატოვა. 

ამან მისი პოზიციები უფრო გაამყარა, თუმცა ეს იმას არ ნიშნავს, რომ „მაცი“ სალიფოვის ადგილზე უკვე მოიაზრება. ამ მიმართულებით, საკუთარი გეგმები აქვს ციხეში მყოფ, მაგრამ დიდი გავლენის მქონე შაქრო კალაშოვს, საკუთარი ამბიციები აქვს, ასევე, ციხეში მყოფ ლაშა შუშანაშვილს, არც ტარიელ ონიანია წინააღმდეგი, საქმეში ჩაერიოს (მით უმეტეს, ჯანგველაძესთან საუცხოო ურთიერთობა აქვს) და ამიტომ, სანამ ყველაფერი დალაგდება, ბევრი რამ უნდა გაირკვეს. 

ამ სფეროს „ექსპერტები“ არც იმას გამორიცხავენ, რომ 2008 წელი განმეორდეს, როცა „ტახტის“ გაყოფის გამო, „კანონიერ ქურდებს“ შორის, სისხლისმღვრელი ბრძოლა ატყდა და ამ ბრძოლას ათეულობით „კანონიერი ქურდი“ შეეწირა. 

მანამდე კი, უკრაინის პოლიციამ კიევში, „კანონიერი ქურდი“, მამუკა ონიანი დააკავა. 43 წლის ონიანი, უკრაინის დედაქალაქში არალეგალურად ჩავიდა და როგორც ჩანს, სამართალდამცავებს ამის შესახებ ინფორმაცია ჰქონდათ, რადგან იგი ჩასვლიდან მეორე დღეს დააკავეს. 

ყველაზე საინტერესოც ახლა იწყება: წესითა და რიგით, ონიანის ექსტრადირება უნდა მოხდეს, მაგრამ ის მშობლიურ საქართველოში დაბრუნებას არ ისურვებს. პანდემიის გამო, თურქეთი წითელ ზონადაა გამოცხადებული, ბელორუსს პოლიტიკურად უჭირს და ონიანს ნამდვილად არ მიიღებს, რუსეთში „კანონიერი ქურდის“ სტატუსის გამო, 10-წლიანი სასჯელია და საეჭვოა, ონიანმა იქ წასვლა ისურვოს. 

ჰოდა, რომელ ქვეყანაში გაადეპორტებენ დაკავებულს, ჯერჯერობით, უცნობია, თუმცა უკრაინის კანონმდებლობით, გადაწყვეტილება ორ თვეში უნდა იქნეს მიღებული.

ბათო ჯაფარიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 16 Sep 2020 11:56:39 +0400
ფრთხილად _ ქალაქში 22 წლის მანიაკი დადის! http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6920-ფრთხილად-_-ქალაქში-22-წლის-მანიაკი-დადის.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6920-ფრთხილად-_-ქალაქში-22-წლის-მანიაკი-დადის.html

7 მოკლული და 16 დაჭრილი ქალი _ როგორ გავიდნენ სამართალდამცავები სერიული მკვლელის კვალზე

თანამედროვე ტექნოლოგიებმა მოქმედება მხოლოდ სამართალდამცავებს კი არა, კრიმინალურ სამყაროსაც გაუიოლა. ერთი მხარე, თანამედროვე ტექნოლოგიებს კრიმინალისთვის იყენებს, მეორე _ ამ კრიმინალის აღსაკვეთად, ან საქმის გამოსაძიებლად. აი, მაშინ კი, სანამ მობილური ტელეფონები, სათვალთვალო კამერები და ექსპერტიზისთვის ბევრად უკეთესი დანადგარები შემოვიდოდა, სამათალდამცავები საქმეებს საკუთარი ინტუიციით, გამოცდილებითა და ცოდნით ხსნიდნენ. ზუსტად იგივეს აკეთებდნენ კრიმინალებიც _ ისინი დანაშაულის ჩადენას ისე ცდილობდნენ, კვალი არ დაეტოვებინათ და ყველაფერ ამას, ორივე მხრიდან ხანგრძლივი პრაქტიკა სჭირდებოდა.

1980 წელს, საბჭოთა კავშირის შინაგან საქმეთა მაშინდელი მინისტრი, ნიკოლაი შოლოკოვი იძულებული გახდა, ტელევიზიით გამოსულიყო და მოქალაქეებისთვის მიემართა. მან აღიარა, რომ მოსკოვში მოქმედებდა მოუხელთებელი მკვლელი, რომელიც თავს ქალებს ესხმოდა და მის ანგარიშზე, უკვე 7 მოკლული და 16 დაჭრილი ქალი იყო. ის მსხვერპლს ძვირფასეულობას ართმევდა, საყურეს ყურის ბიბილოსთან ერთად გლეჯდა და სუსტი სქესის წარმომადგენლებს სასტიკად უსწორდებოდა. გადარჩენილები ამბობდნენ, რომ თავდამსხმელს ძალიან კეთილი თვალები ჰქონდა და ის, მაქსიმუმ, 25 წლის იქნებოდა. იმის მიუხედავად, რომ ფოტორობოტი შეადგინეს და ყველა დაზარალებული ერთხმად ამბობდა, ნახატი თავდამსხმელის, ლამის, ზუსტი ასლიაო, მისი დაჭერა მაინც ვერ ხერხდებოდა. შესაბამისად, საბჭოთა კავშირის შს მინისტრმა უპრეცედენტო ნაბიჯი გადადგა და პირადად განაცხადა, რომ ეს ადამიანი საშიში იყო და მოსახლეობას დახმარება სთხოვა. მისმა განცხადებამ ის შედეგი მოიტანა, რომ ქალებმა სამკაულების შინ დატოვება დაიწყეს და ოქროს საყურესა თუ ბეჭედს, პრაქტიკულად, აღარავინ ატარებდა. 

ამის მიუხედავად, მორიგი მკვლელობა მალევე მოხდა და გარდაცვლილი ისევ ქალი გახლდათ. 

 

მოსკოვში, საბჭოთა კავშირის რესპუბლიკებიდან, საუკეთესო მაძებრებს უხმეს. მათ საქმის ვითარება გააცნეს და რაც მთავარია, სხვადასხვა რესპუბლიკებიდან ჩასულ გამომძიებლებს დამღლელი სამუშაოც დაავალეს _ ნებისმიერ საეჭვო ან ფოტორობოტის მსგავს პირზე, მოქალაქეები მილიციაში გამუდმებით რეკავდნენ და მინისტრის ბრძანების შესაბამისად, ძალოვანებიც ყველასა და ყველაფერს ამოწმებდნენ. ეს კი, ყოველდღიურად, რამდენიმე ასეული ადამიანის ნახვას, მათი ალიბის შემოწმებასა და სურათთან შედარებას გულისხმობდა. ერთი შეხედვით, ამ ღონისძიებებმა შედეგი გამოიღო. ორი თვე ისე გავიდა, რომ დამნაშავემ ახალი დანაშაული არ ჩაიდინა, მაგრამ ერთ-ერთ განყოფილებაში ზარი გაისმა _ ახალგაზრდა ქალს დანა ოთხჯერ დაარტყეს, საყურეები ჩამოგლიჯეს და ხელიდან ბეჭედიც წააძვრესო. 

საინტერესო კი ის გახლდათ, რომ ყველაფერი ეს, ხალხმრავალ ადგილზე მოხდა ანუ მოწმე ბევრი იყო, თუმცა ხელის შეშლა, საყოველთაო შიშისა და პანიკის გამო, ვერავინ შეძლო. ყველა ერთხმად აღნიშნავდა, რომ თავდამსხმელი, სწორედ სურათზე ნანახი პირი გახლდათ და მას „ველვეტის დუბლიონკა“ ეცვა. ეს სამოსი კი მაშინ ძვირიც ღირდა და არც თავისუფალ გაყიდვაში იყო. 

იმავე საღამოს, სამართალდამცავებს ბედმა გაუღიმა _ მილიციის ერთ-ერთ განყოფილებაში, ჩხუბის გამო, რამდენიმე კაცი მიიყვანეს და მათ შორის, ერთ-ერთს, სწორედ „ველვეტის დუბლიონკა“ ეცვა, ჯიბეში კი სისხლიანი დანა ედო. ანალიზით დადგინდა, რომ სისხლი ბოლო მსხვერპლის ჯგუფს ემთხვეოდა. 

სამართალდამცავები დაკავებულის გამოფხიზლებას დაელოდნენ და მეორე დღეს, დაკითხვას შოლოკოვის მოადგილეც დაესწრო. 

„დალევა მინდოდა და ფული არ მქონდა. ჩემთან ახალგაზრდა კაცი მოვიდა, რომელმაც ერთად დალევა შემომთავაზა, შემდეგ კი, ეს „ველვეტის დუბლიონკაც“ მაჩუქა და ცოტა ფულიც. სწორედ იმ ფულით დავლიე მეგობრებთან ერთად, ჩხუბი ატყდა და აქ გავიღვიძე. რა ქალის მკვლელობა და რა დასახიჩრებული გვამები, მე პატიოსანი მოქალაქე ვარ“, _ დაახლოებით, ასეთი იყო დაკავებულის ჩვენება. 

პარალელურად, ექსპერტიზამ ისიც დაადგინა, რომ მის ხელებზე სისხლის კვალი არ იყო, ხოლო „ველვეტის დუბლიონკის“ შიგნით, უცხო მამაკაცის რამდენიმე ღერი თმა აღმოჩნდა, რომელიც დაკავებულს აშკარად არ ეკუთვნოდა. 

ამის მიუხედავად, საქმის გახსნის იმდენად დიდი სურვილი და რაც მთავარია, მოთხოვნა იყო, მოადგილემ შოლოკოვს დაურეკა და შესთავაზა, ჩვენი ბიჭები დაკავებულს დაამუშავებენ და ყველა მკვლელობას აღიარებსო, რაზეც მინისტრისგან უარი მიიღო. 

შოლოკოვს ნამდვილი მკვლელის დაჭერა სურდა და არა _ ვიღაც ლოთის, რომელსაც აღიარებას ცემით მიაცემინებდნენ. 

გამომძიებლებს ისიც აფიქრებდათ, რომ მკვლელს თანამშრომლები ვერ ცნობდნენ ანუ 80-იანი წლების გარიჟრაჟზე, საბჭოთა კავშირში მუშაობდა ყველა, რადგან უმუშევრობა კანონით ისჯებოდა და შესაბამისად, დამნაშავეს სადმე უნდა ემუშავა, თანამშრომლებს ფოტორობოტზე დამნაშავე უნდა ეცნოთ და მილიციაში დაერეკათ, მაგრამ... 

ნუთუ, დამნაშავე არ მუშაობდა?! სამართალდამცავებმა ყველა უმუშევრის გადამოწმება დაიწყეს, მაგრამ შედეგი არც ამან მოიტანა. სამაგიეროდ, ორი კვირის შემდეგ, კიდევ ერთი ქალი მოკლეს, მომხდარიდან ნახევარ საათში, კიდევ ერთ ქალს გაუყარეს დანა და გასტაცეს ძვირფასეულობა, თუმცა ის გადარჩა და გამომძიებელს იგივე უთხრა _ დანა, სწორედ, ფოტორობოტზე აღბეჭდილმა ადამიანმა დამარტყაო. 

შოლოკოვმა აღიარა, რომ ეს იყო საბჭოთა მილიციის მაქსიმუმი, მას მეტის გაკეთება, უბრალოდ, არ შეეძლო და 15 რესპუბლიკის საუკეთესო მაძებრებმაც კი ვერ მოახერხეს სერიული მკვლელის დაკავება. შოლოკოვი მზად იყო, გადამდგარიყო, მაგრამ ასე იოლად არავინ გაუშვებდა. ამ პირობებში, შს მინისტრის გადადგომა არა მხოლოდ მისი, არამედ, მთელი საბჭოთა სისტემის მარცხი იქნებოდა. რაც მთავარია, ის ადამიანები, რომლებიც შოლოკოვის შემცვლელებად მოიაზრებოდნენ, ღიად აცხადებდნენ, რომ საქმის გამოძიების პასუხისმგებლობას საკუთარ თავზე ვერ აიღებდნენ. 

გადაწყდა, ძებნა კვლავ ადგილობრივი ძალებით გაგრძელებულიყო, საბჭოთა კავშირის მოძმე რესპუბლიკებიდან კი მივლინებით ჩასული მაძებრები სამშობლოში დაბრუნებულიყვნენ _ მათ ვერაფერი მოახერხეს და გამოძიებას ვერაფერი შემატეს. 

„არ ვიცი, ამას რა ერქვა _ საბჭოთა მილიციის სირცხვილი, შავი ლაქა, უსუსურობა, არაპროფესიონალიზმი თუ ყველაფერი ერთად. მინისტრის მოადგილემ დაგვავალა, გამგზავრებამდე კიდევ ერთხელ შეიკრიბეთ, ყველა დეტალი გაიარეთ, ეგებ, რამე ახალი იპოვოთო. შევიკრიბეთ, გავიარეთ, მაგრამ ახალი, ვერავინ, ვერაფერი ნახა. ის იყო, დაშლას ვაპირებდით, რომ მორიგე შემოვიდა და გამოგვიცხადა, ის ლოთი, დამნაშავის ქურთუკით რომ დავიჭირეთ, მოსულია და მთავარ გამომძიებელთან შეხვედრას ითხოვსო. ყველა დავიძაბეთ, ეს სინათლე იყო გვირაბის ბოლოს. რამდენად უნდა გიჭირდეს, რომ ლოთის გამოჩენას ჩაებღაუჭო, მაგრამ სხვა გზა არ გვქონდა“, _ იხსენებს საქართველოდან წარგზავნილი გამომძიებელი. 

ლოთმა, მართლაც, ისეთი რამ თქვა, რომ მრავლის მნახველი მაძებრებიც პირდაღებული დატოვა. მან ცალი თვალი მოჭუტა, შემდეგ, ღრმად ჩაისუნთქა და როგორც შეეძლო, გაბედული ტონით იკითხა: 

_ რამდენ ბოთლ არაყს მიყიდით, ის კაცი რომ განახოთ, რომელმაც „ველვეტის დუბლიონკა“ მაჩუქა?! 

შოკისგან ხმა ვერავინ ამოიღო, ბოლოს, ერთ-ერთმა გამომძიებელმა ჩუმად ჰკითხა: 

_ შენ რამდენი გინდა?! 

და ლოთმაც ჰაერში სამი თითი შემართა. 

გამომძიებელმა სეიფიდან სამი ბოთლი კონიაკი გამოიღო, ლოთმა დიდი ხნის უნახავი შვილივით ჩაიხუტა სამივე, მერე კი, სამართალდამცავებს ანიშნა, გამომყევითო, თუმცა გამომძიებლებმა უთხრეს, აქვე გვითხარი, ჩვენ თავად ვიპოვითო. 

„გუშინ, რგინიგზის ვაგზალზე დავლიეთ და იქვე დავრჩი, ძველ ვაგონში. დილით კი ის ბიჭი დავინახე, რომელმაც „დუბლიონკა“ მაჩუქა. მისვლა მინდოდა, მაშინ გულუხვობა გამოიჩინა, მაგრამ დავინახე, რომ სახეზე მურს ისვამდა და შემეშინდა. მისი გულისთვის დამიჭირეთ, ესე იგი, რაღაცას აფუჭებდა, ამიტომ თქვენთან მოვედი. ჰო, იქ რომ მუშაობს, ზუსტად ვიცი, ჩაქუჩი აიღო და ლიანდაგებს გადაბმებზე უკაკუნებდა“, _ დაასრულა მოყოლა ლოთმა. 

ეჭვმიტანილის დასაკავებლად, 80 სამართალდამცავი გავიდა და რკინიგზის თანამშრომელი, 22 წლის ბიჭი, ადვილად დააკავა. მისი ბინის ჩხრეკისას ამოიღეს ის ოქროული, რომელსაც მოკლულ თუ დაყაჩაღებულ ქალებს სტაცებდა. მისმა თანამშრომლებმა კი ის მარტივი მიზეზის გამო ვერ ამოიცნეს _ სამსახურში გამურული მიდიოდა და მოდიოდა, მეზობლებიც იმავე მიზეზით ვერ ცნობდნენ, მხოლოდ სახლიდან გასული იწმენდდა სახეს და „სანადიროდ“, სუფთა სახით დადიოდა. 

მისი სასამართლო პროცესი დიდხანს არ გაგრძელებულა, დაკავებულს ყველა მკვლელობა და ყაჩაღობა მარტივად დაუმტკიცეს, გადარჩენილმა დაზარალებულებმაც უპრობლემოდ ამოიცნეს. 

რა თქმა უნდა, სასამართლომ მას სასჯელის უმაღლესი ზომა _ დახვრეტა მიუსაჯა. შოლოკოვი კი წარმატებული საქმისთვის დააჯილდოვეს და ერთ თვეში, საბჭოთა კავშირს სხვა შს მინისტრი ჰყავდა.

ბათო ჯაფარიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 16 Sep 2020 11:56:22 +0400
ბოშების დასახლებაში პირველკლასელი გოგონა მოკლეს http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6919-ბოშების-დასახლებაში-პირველკლასელი-გოგონა-მოკლეს.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6919-ბოშების-დასახლებაში-პირველკლასელი-გოგონა-მოკლეს.html

როგორ გახსნა საზარელი დანაშაული ახალბედა გამომძიებელმა ქალმა და რა ბედი ეწია დამნაშავეს

მკვლელობა ყოველთვის შემაძრწუნებელია და ადამიანების განსჯის საგნად, დიდი ხნის განმავლობაში რჩება, მაგრამ როცა საქმე არასრულწლოვანის მკვლელობას ეხება, განცდაც უფრო მძაფრია და სინანულიც, მით უმეტეს, თუ არასრულწლოვანი პირველკლასელია, რომელსაც არავისთვის არაფრის დაშავება არ შეეძლო და, უბრალოდ, გაიმეტეს.

რუსთავის გაგრძელებაზე, დღესაც არის დასახლება, რომელსაც ბოშების დასახლებას ეძახიან. ახლა იქ ცოტა ბოშა ცხოვრობს, თუმცა 80-იანი წლების დასაწყისში, კომპაქტური ბარაკები იყო და ბოშებიც მრავლად იყვნენ. 

ერთ დღეს, განყოფილებაში ცოლ-ქმარი მივიდა და განაცხადა, რომ მათი პირველკლასელი გოგონა, საღამოს შინ არ დაბრუნდა. ის სკოლის შემდეგ, გვერდითა სახლში, თანაკლასელთან სათამაშოდ გადავიდა, ამას ხშირად აკეთებდა, დაბინდებისას კი ბრუნდებოდა. სახლებს შორის, სულ 50-მეტრიანი დაშორება იყო და ამიტომ, მშობლები პატარას მარტო წასვლის უფლებას აძლევდნენ, თანაც ბოშა ბავშვები დამოუკიდებლობას ადრეული ასაკიდან ეჩვევიან და იშვიათად, მაგრამ სკოლაში მაინც დადიან. 

სამართალდამცავები დიდად არ შეწუხებულან, რადგან ბოშების მხრიდან მიმართვა არცთუ იშვიათი იყო, შემდეგ კი არასრულწლოვნებს რომელიმე მეტროსადგურთან პოულობდნენ. ისინი მათხოვრობდნენ, საღეჭ რეზინსა და სიგარეტს ყიდდნენ და სულ არ ადარდებდათ, რომ მშობლები ნერვიულობდნენ, ამიტომ საქმე უბნის რწმუნებულს მისცეს კონტროლზე. 

„უბნის რწმუნებულს დავავალეთ, სამი დღის განმავლობაში გოგონას თუ ვერ იპოვიდა, ძებნა მხოლოდ ამ შემთხვევაში გამოეცხადებინა. სამწუხაროდ, სამდღიანი მოცდა არ დაგვჭირდა, გაუჩინარებიდან მეორე საღამოს, მეზობლის ბავშვებმა მიტოვებული შენობის შიგნით, გოგონას უსულო სხეული იპოვეს _ დანა ჰქონდა გულში დარტყმული და ტანსაცმელი შემოხეული. ვივარაუდეთ, რომ გაუპატიურებული იქნებოდა, მაგრამ ექსპერტიზის დასკვნა საპირისპირო იყო _ მკვლელს გაუპატიურების მცდელობაც კი არ ჰქონია, უბრალოდ, გოგონას ტანსაცმელი შემოახია, დანით მიყენებული ჭრილობა საკმაოდ მყარი და მძლავრი იყო. შესაბამისად, ექსპერტიზამ დაასკვნა, რომ ასე დანას მხოლოდ კაცი თუ დაარტყამდა“, _ გვიყვება განყოფილების მაშინდელი უფროსი, პოლიციის გადამდგარი პოლკოვნიკი, ბატონი თენგიზი. 

არანაირი მტკიცებულება, არანაირი კვალი. სამართალამცავების მისვლამდე, იმ შენობაში, ლამის, მთელი სოფელი შევიდა, ყველაფერი ერთმანეთში აიზილა, გოგონას გვამი ხელიდან ხელში გადავიდა, ამიტომ გამოძიებას არაფერი ჰქონდა, საერთოდ არაფერი. 

ეს იყო საქმე, რომლის გახსნაც, ერთი შეხედვით, წარმოუდგენელი ჩანდა და ბატონ თენგიზს ახლა ის უნდა მოეფიქრებინა, რომელი გამომძიებლისთვის მიეცა აღნიშნული „მკვდარი საქმე“, რადგან წლის ბოლოს, გაუხსნელი საქმე პლუსი ნამდვილად არ იყო. 

განყოფილების უფროსს თავის ტკივილი ახალმა გამომძიებელმა, ახალგაზრდა გოგონამ მოუხსნა, რომელსაც მუშაობა სულ ერთი კვირის დაწყებული ჰქონდა და თავად მოითხოვა, რომ აღნიშნული საქმე მისთვის მიეცათ. 

„ირმას (ასე ერქვა გამომძიებელს) ავუსხენი, რომ ეს მკვდარი საქმე იყო, გახსნის შესაძლებლობა _ თითქმის ნული და ვურჩიე, წარუმატებელი საქმით ნუ დაიწყებ კარიერას-მეთქი, მაგრამ გაჯიუტდა და მივეცი. ერთი კვირის განმავლობაში, პრაქტიკულად, მთელი სოფელი გამოკითხა, მაგრამ მხოლოდ ერთი კაცი აღმოჩნდა, ვინც გოგონა სწორედ იმ მიტოვებული შენობისკენ მიმავალი დაინახა. ოჯახი, სადაც ბავშვი სტუმრად მიდიოდა, იმ დღეს შინ არ იყო და რატომ წავიდა გოგონა უკაცრიელი შენობისკენ, არავინ იცის. 

მისი დამნახავი ორჯერ ნასამართლევი პირი აღმოჩნდა, ამიტომ განყოფილებაში დავიბარეთ, შევაჯანჯღარეთ, მაგრამ მეტი ვერაფერი ვათქმევინეთ და შინ გავუშვით. მეორე დღეს, ის სოფლიდან გაქრა და შესაბამისად, მასზე ძებნა გამოვაცხადეთ“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

გაქცეული სამი დღის შემდეგ დააკავეს და ისევ განყოფილებაში მიიყვანეს. მან განაცხადა, რომ სამართალდამცავებს შეგნებულად გაექცა, რადგან მეტი ეჭვმიტანილი არ იყო, მილიცია ყველაფერს იზამდა, რომ საქმე მისთვის შეეტენა, მას კი არც პრესები უნდოდა და არც _ აღიარება. 

„დაკავებული გავათავისუფლეთ და რაც მთავარია, ირმას ვუთხარი, რომ საქმე შემთხვევით თუ გაიხსნებოდა, თორემ პერსპექტივა, უბრალოდ, არ იყო. მან თავი დახარა და წაიბუტბუტა, შსს-ს არქივში შეკითხვა მაქვს გაგზავნილი, პასუხს ზეგ ველოდებიო, თუმცა არ უთქვამს, რას ეძებდა და რას ეკითხებოდა არქივს. მესამე დღეს, ჩემ კაბინეტში შემოვიდა, მაგიდაზე ათი წლისწინანდელი საქმე დამიდო და მტკიცედ თქვა _ მკვლელი ერთი და იგივეა“, _ ღიმილით გვიყვება ბატონი თენგიზი. 

როგორც საარქივო მასალებიდან გაირკვა, ათი წლის წინ, იგივე შენობაში, პრაქტიკულად, ანალოგიური ჭრილობით, 22 წლის გოგო მოკლეს. ის ქმართან ერთად, შინ ბრუნდებოდა, გზაში რაღაცაზე იკამათეს, საბოლოო ჯამში, ქალმა ქმარს უთხრა, დღეს სახლში არ დაგინახოო და გზა მარტომ განაგრძო. ქმარი სახლში შემოვლითი გზით წავიდა, მთელი ღამე ცოლის ლოდინში გაატარა, დილით კი განგაშის ზარებს შემოჰკრა და საბოლოოდ, ქალის სხეული იმავე შენობაში იპოვეს, სადაც ათი წლის შემდეგ, პირველკლასელი გოგონა. 

მაშინდელი ექსპერტიზის დასკვნით, დარტყმა ძლიერი ხელით იყო გაკეთებული, თუმცა მაშინაც, შენობაში ნახევარი სოფელი შევიდა, კვალი წაიშალა და საქმე ვერ გაიხსნა. ყველაფერ ამაში, ერთი ისეთი დეტალი იყო, რომლითაც განყოფილების უფროსიც დაინტერესდა და გამომძიებელიც. იმ საქმეზე, ერთადერთი ეჭვმიტანილი იმ გოგონას მამა იყო, ვისთანაც პირველკლასელი სტუმრად მიდიოდა, თუმცა პირველ შემთხვევაზე, მას მყარი ალიბი ჰქონდა _ მეგობრებთან ერთად სეირნობდა, ხოლო მაშინ ეჭვი მასზე იმიტომ მიიტანეს, რომ მიტოვებული შენობიდან გამოსული ვიღცამ დაინახა, მან კი აღნიშნა, ის ვიღაც სიბნელეში შეცდაო. 

„საჭირო იყო რაღაც ისეთი, რაც მას აალაპარაკებდა. ხელთ არაფერი გვქონდა, ამიტომ რამე უნდა მოგვეფიქრებინა და ამ ახალბედა გოგომ გამაოცა _ კაცი დაკითხვაზე ოფიციალურად გამოიძახა, შემდეგ კი ოთახში ექსპერტ-კრიმინალისტი შემოვიდა და მშვიდად თქვა, მხოლოდ რამდენიმე ღერ თმას შეგაჭრით, გარდაცვლილი ბავშვის ტანსაცმელში მამაკაცის თმის ორი ღერი ვიპოვეთ და მთელ სოფელს ვამოწმებთო. კაცმა ფერი დაკარგა, ძალიან, ძალიან შეეშინდა, ბოლოს კი, ამოილუღლუღა, ოღონდ ბოშებს არ გადამცეთ, წამებით მომკლავენ, აღიარებით ჩვენებას გაძლევთო. აი, რომ მეგონა, საქმე გაიხსნა, ირმამ შეუტია, ათი წლის წინანდელზეც უნდა მოგვცე აღიარებითი ჩვენება, შენი ალიბი გადავამოწმე და ტყუილიაო. დაკავებულმა უხმოდ დააქნია თავი“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

ყველაზე საინტერესო ამის შემდეგ დაიწყო, დაკავებულმა დეტალებში ახსნა, როგორ და სად მოკლა პირველი მსხვერპლი, როგორ გაიტყუა შვილის თანაკლასელი მიტოვებულ შენობაში, როგორ უთხრა, რომ იქ თოჯინა დაუმალა და უნდა ეპოვნა, როგორ დაარტყა დანა. რაც მთავარია, მკვლელი ამბობდა, რომ ყველაფერი შემთხვევით მოხდა, რომ მას თავში, ათი წლის წინაც და ახლაც, რაღაც გადაეკეტა, უბრალოდ, მიზანი ჰქონდა, რომ ვინმე მოეკლა და დანა პირველივე შემხვედრს დაარტყა. 

საინტერესო ის გახლავთ, რომ დაკავებული ეროვნებით რუსი იყო, არავინ იცის, ბოშების უბანში როგორ მოხვდა, მაგრამ ბოშა ქალზე სამი წლის წინ იქორწინა და შესაბამისად, გარდაცვლილი პირველკლასელის მეგობარი გოგონა მისი გერი იყო. მანამდე, ბოშების უბანში, პატარა მიწურში ცხოვრობდა, შემდეგ კი ცოლის სახლში გადავიდა. 

სასამართლოზე ყველაფერი თავდაყირა დადგა. დაკავებულმა განაცხადა, რომ სამართალდამცავებმა ჩვენება ზეწოლის ქვეშ მიაცემინეს და იმის მიუხედავად, რომ მთელი ბოშათა უბანი მისი ლინჩის წესით გასამართლებას ითხოვდა, სასამართლომ არასაკმარისი მტკიცებულებების გამო (გამოძიებას აღიარებითი ჩვენების გარდა, მტკიცებულებები, მართლაც, არ ჰქონდა), ის დარბაზიდან გაათავისუფლეს. 

ირმამ არ მოისვენა, ეჭვმიტანილის ის მეგობრები მონახა, რომლებმაც მაშინ ჩვენებაში თქვეს, რომ მასთან ერთად სეირნობდნენ. როგორც გაირკვა, მკვლელობაში ეჭვმიტანილმა მათ ფული გადაუხადა ალიბის შექმნის სანაცვლოდ და საქმე მათი ჩვენების საფუძველზე, კვლავ სასამართლოში დაბრუნდა. 

რაოდენ პარადოქსულიც უნდა იყოს, მოსამართლემ პირველკლასელის მკვლელობა საქმიდან საერთოდ გააქრო და მხოლოდ 10 წლისწინანდელ მკვლელობაზე მიუსაჯა 15 წელი. ჩვენმა რუსმა ემიგრანტმა ჯერ სასჯელი გააპროტესტა, შემდეგ კი მოითხოვა, რომ სასჯელი მშობლიურ რუსეთში მოეხადა და ერთ წელიწადში, ამას მიაღწია კიდეც. 

საბოლოო ჯამში, მან გისოსებს მიღმა, მხოლოდ ორი წელი გაატარა, მაგრამ გათავისუფლებიდან მალევე, უგზო-უკვლოდ დაიკარგა. ამბობდნენ, ბოშებმა შური იძიესო.

ბათო ჯაფარიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 16 Sep 2020 11:56:16 +0400
დაქირავებული მკვლელის სკანდალური ჩვენება http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6914-დაქირავებული-მკვლელის-სკანდალური-ჩვენება.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6914-დაქირავებული-მკვლელის-სკანდალური-ჩვენება.html

ვინ შეუკვეთა ყველაზე გავლენიანი „კანონიერი ქურდის“ მკვლელობა და როგორ „დაავერბოვკეს“ „გულის“ გარემოცვის წევრი

 

იმის მიუხედავად, რომ მკვლელობიდან სამ კვირაზე მეტი გავიდა, ყველაზე გავლენიანი „კანონიერი ქურდის“, ნადირ სალიფოვის, იგივე „გულის“ გარშემო ატეხილი აჟიოტაჟი და მითქმა-მოთქმა არ ცხრება. სალიფოვის გარემოცვის მთავარი საზრუნავი ახლა მისი მკვლელის, ხაგან ზეინალოვის ლიკვიდაციაა, მაგრამ სავარაუდოდ, თურქეთის პრეზიდენტსაც კი არ ჰყავს ისეთი დაცვა, როგორიც ზეინალოვს. ამბობენ, რომ მისთვის მიტანილ საკვებსაც კი დეგუსტატორები სინჯავენ და მხოლოდ ამის შემდეგ აჭმევენ. გვერდით კამერაში, ასევე, განსაკუთრებული მეთვალყურეობის ქვეშ იმყოფება მკვლელობის მეორე მონაწილე, იმ მანქანის მძღოლი, ამირ გამიდლი, რომელი მანქანითაც ზეინალოვმა სასტუმრო დატოვა. რაღა თქმა უნდა, თურქმა სამართალდამცავებმა ზეინალოვი უკვე დაკითხეს და როგორც ამბობენ, არათუ დაკითხეს, შეაშინეს კიდეც ანუ პატიმარს პირობა წაუყენეს, თუ დეტალებში არ მოყვებოდა, რა და როგორ მოხდა, განსაკუთრებულ დაცვას მოუხსნიდნენ და მაქსიმუმ, ერთ კვირაში, მას „გულის“ ხალხი მისწვდებოდა. შესაბამისად, ზეინალოვმა გუდას პირი მოხსნა.

„ეს იყო შეკვეთილი მკვლელობა. მე „გულის“ გარემოცვაში შემთხვევით მოვხვდი, შემდეგ მისი ნდობა მოვიპოვე და საბოლოოდ, ისე გამოვიდა, რომ მის უახლოეს გარემოცვაში უცხო მხოლოდ მე ვიყავი, დანარჩენები ან მისი ბავშვობის მეგობრები იყვნენ, ან ნათესავები. ალბათ, ამიტომ, სწორედ ჩემზე გამოვიდნენ მკვლელობის დამკვეთები და ეს შეკვეთა მივიღე. რის ფასად და რატომ, ამას არ ვიტყვი, მთავარია, თქვენ იცით ის, ვინ დაუკვეთა და ვინ შეასრულა. რა მნიშვნელობა აქვს საფასურს? თანაც, რაღაცას ხშირად მხოლოდ თანხის გამო არ აკეთებ, შეიძლება გითხრან, რომ შენს ახლობელს რამე მოუვა და უკვე ფიქრობ, რომ საქმე უნდა შეასრულო. 

რაც შეეხება დამკვეთს, იმის გათვალისწინებით, ვინ წამიყვანა სასტუმროდან, დამკვეთის დასახელება საჭიროც არ არის“, _ ეს გახლავთ ამონარიდი ზეინალოვის იმ ჩვენებიდან, რომელიც თურქულმა და აზერბაიჯანულმა მედიამ მოიპოვა. 

ვინ არის ამირ გამიდლი, კაცი, რომელმაც ზეინალოვი სასტუმროდან წაიყვანა და ქალაქ დენიზლიში, მკვლელთან ერთად დააკავეს? 

ის 4 წლის წინ, 18 აგვისტოს, თურქეთში მოკლული „კანონიერი ქურდის“, როვშან ჯანიევის გარემოცვის წევრი, როვშანის ძმების უახლოესი მეგობარია. როგორც ამბობენ, სწორედ ის გავიდა ზეინალოვზე, სწორედ მან მოამზადა, პრაქტიკულად, „კამიკაძე“ მკვლელი და სწორედ ის აკონტროლებდა სიტუაციას. 

იმასაც ამბობენ, რომ „გულის“ მკვლელობამდე რამდენიმე წუთით ადრე გადაღებული ვიდეოც, სწორედ გამიდლისთვის იყო განკუთვნილი, რათა დარწმუნებულიყო, რომ ზეინალოვი „კანონიერი ქურდის“ გვერდით იმყოფებოდა და მკვლელობა წუთების ამბავი გახლდათ. 

„ახლა რომ ვაანალიზებ სიტუაციას, ვხვდები, რომ უბრალოდ, გამომიყენეს. ადგილი, სადაც ამირ გამიდლის სასტუმროდან უნდა წავეყვანე, ძალიან მიყრუებულია. შესაბამისად, იქ დასამალად კი არა, რეალურად, მოსაკლავად მივყავდი, თუმცა მაშინ ამას ვერ ვხვდებოდი. მე მოვკალი „გული“, გამიდლი მომკლავდა მე და კვალიც გაქრებოდა. ვერავინ ვერასდროს გაიგებდა, რა და როგორ მოხდა რეალურად, არავის ეცოდინებოდა მოტივი და მიზეზი. ახლა კი ყველაფერი ხელისგულზე დევს. უნდა მეთქვა თუ არა „გულისთვის“, რომ ჩემს „დავერბოვკებას“ ცდილობდნენ? _ აზრი არ ჰქონდა, რადგან ის სხვანაირი იყო, იფიქრებდა, რომ მის გუნდში სუსტი რგოლი ვიყავი და იმიტომ ამირჩიეს. ამიტომ, ამის თქმის შემდეგ სიცოცხლის შანსი, უბრალოდ, არ მქონდა, ისე კი...“, _ ესეც ზეინალოვის ჩვენების ნაწილია. 

ის, რომ „გული“ სწორედ ჯანიევის გამო მოკლეს, ახალი ვერსია ნამდვილად არ არის. 4 წლის წინ მომხდარი მკვლელობის შემდეგ, ჯანიევის ორივე ძმა და მეგობრები დაუფარავად ამბობდნენ, რომ მკვლელობა სწორედ „გულის“ დაკვეთილი იყო, თუმცა მისთვის ოფიციალური პრეტენზია არავის წაუყენებია. 

სამაგიეროდ, მკვლელობის შემდეგ, ჯანიევის ძმებმა დაცვა გააორმაგეს, „გულის“ ძმებისთვის კი მთავარ სამიზნეებად, სწორედ ისინი იქცნენ. კრიმინალური სამყაროს ტახტზე ასვლა „გულის“ ძმას, ნამიკ სალიფოვს სურს, მაგრამ ამის გაკეთება ძალიან გაუჭირდება. 

როგორც კრიმინალურ წრეებში საუბრობენ, უმცროსი სალიფოვი, ძმისგან განსხვავებით, რადიკალიზმის მომხრე არ არის, მოლაპარაკებებს ამჯობინებს და ამიტომ, საჭირო გადაწყვეტილებების მიღებას მუდმივად აგვიანებს, თუმცა ისიც ვთქვათ, რომ 23-წლიანი სასჯელის მოხდის შემდეგ, „გულის“ ნახევრად აწყობილი კრიმინალური იმპერია, სწორედ მისმა ძმამ დაახვედრა. 

რაც შეეხება უმცროსი სალიფოვის პერსპექტივას, ძმის სიკვდილის შემდეგ, თავისუფლებაზე მყოფ „კანონიერ ქურდთაგან“, ყველაზე გავლენიანი მერაბ ჯანგველაძეა და საეჭვოა, ეს გავლენა უმცროსი სალიფოვის სასარგებლოდ დათმოს.

ბათო ჯაფარიძე

 

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 09 Sep 2020 12:02:40 +0400
ცნობილი ჟურნალისტის ცოლი საკუთარ სახლში გარდაცვლილი იპოვეს http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6911-ცნობილი-ჟურნალისტის-ცოლი-საკუთარ-სახლში-გარდაცვლილი-იპოვეს.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6911-ცნობილი-ჟურნალისტის-ცოლი-საკუთარ-სახლში-გარდაცვლილი-იპოვეს.html

ორი სკანდალური მკვლელობა, რომლის მიზეზიც შურისძიება გახდა

ეს ახლაა, ჟურნალისტებს მეოთხე ხელისუფლება მხოლოდ ქაღალდზე რომ ჰქვიათ და პოლიტიკოსები მიეჩვივნენ, რომ მათზე ნებისმიერი რამის დაწერა პრობლემა არ არის, თორემ ადრე ასე არ იყო, ჩინოვნიკები საკუთარ სახელს ძალიან უფრთხილდებოდნენ და მაქსიმალურად ცდილობდნენ, საგაზეთო გვერდებზე არ აღმოჩენილიყვნენ. შესაბამისად, ჟურნალისტებს დიდი გავლენა ჰქონდათ და მათთან დაკავშირებული ნებისმიერი თემა მაშინვე ყურადღებას იქცევდა. ჰოდა, როგორ გგონიათ, რა მოხდებოდა, როცა ცნობილი გაზეთის (და მაშინ ასეთი „კომუნისტი“ იყო) ერთ-ერთი ჟურნალისტის ცოლი გარდაცვლილი იპოვეს და ექსპერტიზის დასკვნის მიხედვით, ის მორფის ზედმეტი დოზის მიღებით იყო მკვდარი. იმავე დასკვნაში ისიც ეწერა, რომ ქალს ჯერ ბლაგვი საგანი ჩაარტყეს თავში, შემდეგ კი მორფი გაუკეთეს და მოკლეს.

 

„როცა ქალს კლავენ, მთავარი ეჭვი სასიყვარულო ურთიერთობებზე მიდის, მაგრამ რომელ სიყვარულზე შეიძლებოდა საუბარი, როცა ქალიც და ქმარიც, ლამის 60-ს მიღწეულები იყვნენ?! შესაბამისად, რჩებოდა ერთი ვარიანტი: ქმრის ჟურნალისტური საქმიანობა, რადგან ცოლი რომელიღაც რიგით საამქროში, რიგით თანამდებობაზე მუშაობდა. ამ ვერსიის დამუშავება დავიწყეთ. გადავიკითხეთ ყველა მისი წერილი, მაგრამ არაფერი იყო ისეთი, ვინმეს შურისძიების სურვილი რომ გასჩენოდა. ბოლოს, მივაგენით, დაახლოებით, ორი წლის წინანდელ წერილს, სადაც გარდაცვლილის ქმარი ერთ-ერთ გავლენიან საქმოსანს აკრიტიკებდა, მაგრამ ეს ვერსიაც მალე გამოირიცხა _ ის კაცი ჩვეულებრივად აგრძელებდა მუშაობას და ისიც გავიგეთ, რომ საქმე ფულით მარტივად ჩაფარცხა. მისთვის კი ფული ძალიან ადვილი საშოვნელი გახლდათ და ამის გამო, შურს ნამდვილად არ იძიებდა, თანაც მკვლელობის მომენტისთვის, მას ალიბი ჰქონდა _ რაიკომში იყო თათბირზე და შეკვეთილი მკვლელობის ვერსია ძალიან არარეალური ჩანდა“, _ გვიყვება საქმის გამომძიებელი. 

სამართალდამცავებმა გამოკითხეს ყველა, ვისი გამოკითხვაც შეიძლებოდა, მაგრამ ვერაფერს მიაგნეს. 

„მკვლელობიდან ერთი კვირა იყო გასული, „კომუნისტის“ ხელმძღვანელობა გვაწუხებდა და თან სერიოზულად. საქმეში მინისტრიც იყო ჩართული, მაგრამ არაფერი გვქონდა, საერთოდ არაფერი. ჟურნალისტის დაკითხვამაც არაფერი მოგვცა, მას წარმოდგენაც კი არ ჰქონდა, ვის შეიძლებოდა გაემეტებინა ცოლი. წყვილს ორი შვილი ჰყავდა, ორივე დაოჯახებული, ისინი ცალკე ცხოვრობდნენ და იმდენად არაფერს წარმოადგენდნენ, რომ გამიკვირდა კიდეც, ჟურნალისტმა უკეთესი სამსახურები რატომ ვერ უშოვა-მეთქი. არანაირი სამხილი არ გვქონდა, არ გვქონდა მკვლელობის იარაღი, არ გვქონდა შპრიცი, მკვლელმა ძალიან სუფთად იმოქმედა და ის იყო საქმის თაროზე შემოდებას ვაპირებდით, რომ ახალი მკვლელობა მოხდა და ხელწერა იდენტური იყო“, _ იხსენებს საქმის გამომძიებელი. 

მეორე გარდაცვლილი, პენსიაზე მყოფი ყოფილი გინეკოლოგი გახლდათ. ერთი შეხედვით, ისიც წესიერი და პატიოსანი კაცი, კარგი სახელი ჰქონდა, მაგრამ ზუსტად ისევე იყო მოკლული, როგორც ჟურნალისტის ცოლი. 

აი, ყველაზე საინტერესოც აქ დაიწყო. სამართალდამცავებმა დაადგინეს, რომ დაახლოებით ხუთი წლის წინ, როცა მეორე გარდაცვლილი გინეკოლოგად მუშაობდა, ავარია მოუვიდა. ავარიის შედეგად, ქალი და ბავშვი გარდაიცვალა, გინეკოლოგს კი სიმთვრალე დაუდგინდა. ციხე გარდაუვალი იყო, თუმცა საბოლოოდ, საქმე ჩაიფარცხა და ამ საქმეში გინეკოლოგს ჟურნალისტი და მისი ცოლი ეხმარებოდნენ. დადგა დრო, ჟურნალისტი ახლიდან დაეკითხათ. 

„ჩემი ცოლი ორივე ბავშვზე მაგან ამშობიარა, ვახლობლობდით, ვმეგობრობდით. როცა ავარია მოუხდა, ცოლმა მთხოვა, დავეხმაროთო. შევაწუხე ყველა, ვისი შეწუხებაც კი შემეძლო, მით უმეტეს, რომ ავარიაში გარდაცვლილი ქალის ქმარმა 20 ათასი მანეთი მოითხოვა და მიიღო კიდეც. საქმე მოგვარდა, ეს თემა ყველამ დაივიწყა და მეეჭვება, ქმარს შური ეძია. მან ხომ ფული აიღო“, _ ეს იყო ჟურნალისტის მონაყოლი. 

გარდაცვლილის ქმარი სამართალდამცავებმა მეორე დღესვე იპოვეს. ცოლ-შვილის სიკვდილის შემდეგ, ის სოფელში გადავიდა საცხოვრებლად და რამდენიმე ათეული მოწმე ჰყავდა, რომ ორივე მკვლელობის დღეს, სოფელში იმყოფებოდა. 

შეკვეთილი მკვლელობის ვერსია აქაც გამოირიცხა, რადგან კაცს არ ექნებოდა იმხელა თანხა, ორი ადამიანის მკვლელობა შეეკვეთა, ის ფულიც დიდი ხნის დახარჯული ექნებოდა. შესაბამისად, სამართალდამცავებს მორგში ორი გვამი ესვენათ, ვერსია კი უბრალოდ, არ იყო, თუმცა იმას ყველა ხვდებოდა, რომ ამ მკვლელობებს შორის კავშირი აუცილებლად იქნებოდა და რაც მთავარია, მკვლელმა ზუსტად იცოდა, ვის კლავდა და რატომ. 

გამოძიება იმაზეც შეთანხმდა, რომ მორფს და თან ამ ოდენობით, შემთხვევით ვერავინ მოიპოვებდა და ვიღაცამ ან დიდი ფული გადაიხადა, ან მკვლელი სამედიცინო სფეროს წარმომადგენელი იყო. მორფი მაშინ მკაცრად კონტროლდებოდა, მაგრამ დანაკლისი ვერსად იპოვეს. დამნაშავე აშკარად დახვეწილი და ჭკვიანი იყო. 

სამართალდამცავებმა ისიც კი ივარაუდეს, რომ შესაძლებელი იყო, მკვლელს ჟურნალისტზეც სდომოდა შურისძიება, მას თვალთვალი დაუწყეს და თან ისე, რომ არ გააფრთხილეს, თუმცა შედეგი არც ამან გამოიღო. 

ცალკე მინისტრი ჰგავდა გიჟს, ცალკე _ გამომძიებლები. ასეთი რამ, მანამდე არ მომხდარიყო ანუ ხელმოსაჭიდი არაფერი რომ არ ყოფილიყო და რაც მთავარია, არ არსებობდა მოტივი და საბაბი. ყველა ამბობდა, რომ გარდაცვლილებს მტერი არ ჰყავდათ. 

ეს ორი მკვლელობა გაუხსნელი დარჩებოდა, განყოფილებაში ახალგაზრდა გოგო რომ არ მისულიყო და გამომძიებელთან შეხვედრა არ ეთხოვა. კაბინეტში შესულმა წყალი მოითხოვა, მოსვა და ერთ ამოსუნთქვას ამოაყოლა _ „ორივე მე მოვკალი და არ ვნანობ!“ 

გამომძიებელმა გაოცებისგან პირი დააღო, შეუძლებელი ჩანდა, ამ სიფრიფანა გოგოს ვინმე მოეკლა, მაგრამ ფაქტი იყო, რომ ამბობდა, მე მოვკალიო და შემდეგ დეტალურად აღწერა ორივე მკვლელობა. 

გამომძიებელი დარწმუნდა, რომ მის წინ ნამდვილი მკვლელი იჯდა, მაგრამ მოტივი?! 

„ის ჟურნალისტი მაშინ გავიცანი, როცა 17 წლის ვიყავი. ასაკში სხვაობის მიუხედავად, თავდავიწყებით შემიყვარდა, თუმცა ის ახლოს არ მიშვებდა, მეუბნებოდა, არ არის სწორი ჩვენი ერთად ყოფნაო. მე კიდევ მოსვენებას არ ვაძლევდი, ჟურნალისტიკაზე ჩავაბარე და იმდენი ვქენი, მეორე კურსიდან უკვე „კომუნისტში“ გამიშვეს პრაქტიკაზე. გასაქანი არ მივეცი, ცოლთან მთლად დალაგებული ურთიერთობა არ ჰქონდა და რომანიც დაიწყო. ყველაფერი კი იმით დასრულდა, რომ ერთი წლის შემდეგ, ორსულად დავრჩი. სულ მინდოდა ბავშვი და გული მისკდებოდა, ერთი წელი რომ ვერ ვფეხმძიმდებოდი. როცა ორსულობის შესახებ შევიტყვე, ვუთხარი, ბავშვს გავაჩენ, შენი არაფერი მინდა-მეთქი, მაგრამ კაცმა მიპასუხა, ცოლთან დაშორებას მაინც ვაპირებდი და ახლა ბევრ სხვა მიზეზთან ერთად, ესეც მექნებაო. 

 

სამწუხაროდ, ორსულობა ცუდად წარიმართა და გინეკოლოგთან სიარული დავიწყე. თურმე, ჟურნალისტის ცოლს რაღაცები გაუგია და მაქსიმალურად ცდილობდა, ჩემი ცხოვრება ეკონტროლებინა. როცა ორსულობის შესახებ გაიგო, მიხვდა, რომ ბავშვი მის ოჯახს საბოლოოდ დაანგრევდა, ამიტომ გინეკოლოგს გაურიგდა და უთხრა, ჩემთვის აბორტი გაეკეთებინა და მილები ამოეჭრა ანუ შვილი არასდროს უნდა მყოლოდა. ის გინეკოლოგი ამ ქალმა, თურმე, ციხეს გადაარჩინა და უარი ვერ უთხრა. ასე გამიკეთეს უზარმაზარი დოზა მორფი და ვითომ სასწრაფო აბორტის მოტივით, ნაყოფიც მომაშორეს და მილებიც. რა თქმა უნდა, არაფერი ვიცოდი და შემთხვევით გავიგე, როცა ვერ ვორსულდებოდი და სხვა ექიმთან წავედი. სწორედ მან მითხრა, რა ბავშვი, მილები ამოჭრილი გაქვსო. არ მინდოდა დამეჯერებინა, ამიტომ ძველ გინეკოლოგთან წავედი, მან კი თითი ქალისკენ გაიშვირა. ვნახე ქალი და სიცილით მითხრა, აბა, რა გეგონა, ქმარს დაგითმობდიო?! 

მაშინ დავგეგმე მკვლელობა და განვახორციელე კიდეც. თქვენთან აღსარებაზე კი იმიტომ მოვედი, რომ თავი, ბოლომდე მართლად მიმაჩნია, არ ვმალავ და არც ვნანობ ჩადენილს“, _ ასეთი იყო ქალის მონაყოლი. 

მკვლელი დედით ებრაელი გახლდათ და იმის მიუხედავად, რომ ებრაული სათვისტომო ამ საქმეში ბოლომდე ჩაერთო, გოგონა 15-წლიან სასჯელს ვერ ასცდა და ბოლომდე მოიხადა. 

გათავისუფლების შემდეგ, ის აშშ-ში წავიდა საცხოვრებლად, გათხოვდა და... ქმართან ერთად, სამი ბავშვი იშვილა.

ბათო ჯაფარიძე

 

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 09 Sep 2020 12:02:25 +0400
თბილისის ერთ-ერთ საცხოვრებელ სახლში განძის სამალავი იპოვეს http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6910-თბილისის-ერთ-ერთ-საცხოვრებელ-სახლში-განძის-სამალავი-იპოვეს.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6910-თბილისის-ერთ-ერთ-საცხოვრებელ-სახლში-განძის-სამალავი-იპოვეს.html

რატომ მოკლა ახალგაზრდა მოჭიდავემ დის საქმრო

ბოლო წლების ერთ-ერთი ყველაზე გახმაურებული საქმე თამარ ბაჩალიაშვილის იდუმალი გარდაცვალებაა. გამოძიება სხვადასხვა მიმართულებით მუშაობს. მართალია, იმის განსაზღვრა, ძიება ბოლოს სადამდე მივა, შეუძლებელია, მაგრამ ბაჩალიაშვილის საქმეში დევს სათვალთვალო კამერით გადაღებული არაერთი ვიდეო, მოწმეთა ჩვენებები, მობილური ოპერატორების ანძებიდან ამოღებული ჩანაწერები. არადა, ადრე ესენი არ იყო და გამოძიება, პრაქტიკულად, შიშველი ხელებით ცდილობდა ფონს გასვლას. ისტორია, რომელსაც პოლიციის გადამდგარი პოლკოვნიკი, ბატონი თენგიზი გვიყვება, თბილისში, 80-იანი წლების შუაწელს მოხდა და ის, რაც ერთი შეხვედვით, ასპროცენტიან თვითმკვლელობად ჩანდა, საბოლოოდ, მკვლელობა აღმოჩნდა, თუმცა გამოძიება საქმის გახსნამდე დიდი ძალისხმევის შედეგად მივიდა.

ეს ახლაა მარტივად შესაძლებელი, მეგობარს, ნათესავს მესიჯი მისწერო და რამდენიმე წამში, მიწერილი ადრესატამდე მივა. ადრე კი ადამიანები ერთმანეთს წერილს ფოსტით უგზავნიდნენ, ან ქალაქის ტელეფონით ურთიერთობდნენ, თანაც მაშინ ქალაქის ტელეფონი ფუფუნებად ითვლებოდა და ხალხი რიგში წლობით იდგა. წერილებითი ურთიერთობის მიუხედავად, თბილისში მცხოვრებ ქალს ძალიან გაუკვირდა, როცა წერილი ყოფილი ქმრისგან მიიღო. ისინი ტელეფონით ურთიერთობდნენ, კაცი მუდმივად ინტერესდებოდა მათი საერთო შვილის, 5 წლის გოგონას ამბებით. რაც მთავარია, მუდმივად პატიოსნად იხდიდა ალიმენტს და გოგონას ყურადღებას ისედაც არ აკლებდა. 

წერილში ეწერა, რომ კაცი დაიღალა მუდმივი ავადმყოფობით, ტკივილით და ამის ნიადაგზე, თვითმკვლელობა გადაწყვიტა. წერილი შაბათ დღეს იყო გამოგზავნილი, ფოსტალიონმა კი ორშაბათს მიიტანა. 

მილიციაში დარეკვამდე, ქალი იმ ბინაში წავიდა, სადაც მისი ყოფილი ქმარი ცხოვრობდა. კარი დაკეტილი დახვდა, მეზობელმა კი უთხრა, რომ ბოლოს, კაცი პარასკევს საღამოს, სამსახურის შემდეგ ნახა. ადგილზე მისულმა მილიციამ კარი შეამტვრია და თვალწინ საზარელი სურათი გადაეშალა _ ყელზე თოკშემოხვეული კაცი იატაკზე გარდაცვლილი ეგდო, ჭერიდან ჭაღი იყო ჩამოვარდნილი, რომლის სამაგრზეც თოკი იყო მიმაგრებული. ერთი შეხედვით, ტიპური თვითმკვლელობა ჩანდა და რაც მთავარია, გამოძიებას ხელთ ჰქონდა წერილი, რომელიც კაცმა რამდენიმე დღით ადრე გააგზავნა. 

ექსპერტიზას ახალი არაფერი უთქვამს _ კაცი ასფიქსიით გარდაიცვალა, სხეულზე დაზიანებები არ აღენიშნება, კარი გატეხილი არ არის. 

„ერთადერთი, რაც მოსვენებას მიკარგავდა, ეს სახლის ჩხრეკა იყო, რომელსაც პირადად ვესწრებოდი და მინდა გითხრათ, რომ გარდაცვლილი აშკარად მოწესრიგებული კაცი იყო. ყველაფერი კულტურულად ჰქონდა ჩალაგებული უჯრებში, თეთრეულიც კი ზომისა და ფერების მიხედვით ჰქონდა დახარისხებული, აი, სამუშაო მაგიდის უჯრებში კი სრული ქაოსი იყო. შთაბეჭდილება შემექმნა, რომ იქ ვიღაც, რაღაცას ეძებდა და ყველაფერი აურია. ესეც არ იყოს, კაცი მართლა ავადმყოფობდა და ამიტომ, ინჟინრად ნახევარ განაკვეთზე მუშაობდა. შესაბამისად, ფული ვერ უნდა ჰყოფნოდა ალიმენტსა და იმ ტანსაცმელზე, რომელიც მის კარადაში ეკიდა. ყველაფერი უცხოური და ძალიან ძვირფასი იყო, მისი შემოსავლით კარგ ტანსაცმელს კი არა, საერთოდ, ტანსაცმელს ვერ იყიდდი. გავარკვიე ისიც, რომ ეს კაცი დასავლეთიდან ათი წლის წინ ჩამოვიდა, ფილტვების პრობლემა ჰქონდა და მშრალი ჰავა ურჩიეს“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

სამართალდამცავებმა წერილი გრაფოლოგიურ ექსპერტიზაზე გადააგზავნეს და გარდაცვლილის კავშირების ძიება დაიწყეს. როგორც გაირკვა, ის თვეში ერთხელ, კოლონიაში მიდიოდა და კაცთან, რომელთანაც ნათესაური კავშირი არ ჰქონდა, მსუყე ამანათი მიჰქონდა. პატიმარი საიუველირო მაღაზიის ქურდობისთვის 7-წლიან სასჯელს იხდიდა და იმის მიუხედავად, რომ მაღაზიის დარაჯი გაიძახოდა, ორნი იყვნენო, დაკავებულმა „პადელნიკი“ არ გასცა, მის სახლში დაკარგული ოქროულობის მხოლოდ მცირე ნაწილი იპოვეს. გაჩნდა ეჭვი, რომ მეორე დამნაშავე, შესაძლოა, სწორედ გარდაცვლილი ყოფილიყო და ამიტომ, მის სახლში სამალავის მისაგნებად კიდევ ერთი ჩხრეკა ჩატარდა. 

საბოლოოდ, იატაკის აყრის შედეგად, სამართალდამცავებმა რამდენიმე ათეული ოქროს ბეჭედი იპოვეს, ექსპერტიზამ კი დაადგინა, რომ ეს ოქროულობა, სწორედ იმ საიუველირო მაღაზიიდან იყო მოპარული. პატიმარს, რომელთანაც გარდაცვლილი დადიოდა, ახალმა ამბავმა თავზარი დასცა. ის დარწმუნებული იყო, რომ სასჯელის მოხდის შემდეგ, თავისუფლებაზე თავის წილს მიიღებდა და ცხოვრებას აიწყობდა. ახლა კი რა გამოვიდა _ „პადელნიკი“ მკვდარია, ოქროს მილიციამ მიაგნო ანუ ის სასჯელს, პრაქტიკულად, ტყუილად იხდიდა. მას წარმოდგენაც კი არ ჰქონდა, ვის შეიძლებოდა მოეკლა მისი მეგობარი, რადგან ოქროულობის არსებობის შესახებ, მხოლოდ მათ იცოდნენ. 

მილიციის განყოფილებაში გარდაცვლილის მეზობელი მივიდა და გამომძიებელს სთხოვა, ეგებ, ის ქალი მაპოვნინოთ, ვისთანაც გარდაცვლილს ურთიერთობა ჰქონდა და ცოლად მოყვანასაც აპირებდა, ხვალ გასვენებაა და მინდა, რომ იყოს, ისე ძალიან უყვარდათ ერთმანეთიო. 

საქმეში ქალის გამოჩენამ გამოძიებას ახალი მიმართულება მისცა. სხვა მეზობლების გამოკითხვის შემდეგ, ქალსაც მიაგნეს _ ის ადგილობრივი კლინიკის ექიმი აღმოჩნდა და არ დაუმალავს, რომ გარდაცვლილი მისი საქმრო გახლდათ და რაღა საქმრო, ხელი არ ჰქონდათ მოწერილი, თორემ ერთად ცხოვრობდნენ. იმ დღეებში კი ქალმა ორკვირიანი შვებულება აიღო და სოფელში მშობლებს ჩააკითხა, ამიტომ თვითმკვლელობის შესახებ არაფერი იცოდა. 

გრაფოლოგიური ექსპერტიზის პასუხმა მხოლოდ ორი რამ დაადგინა. ერთი ის, რომ წერილი გარდაცვლილის დაწერილი არ იყო და მეორე, ეს გახლდათ მკვლელობა და არა _ თვითმკვლელობა, რადგან გამოსამშვიდობებელი ბარათი სხვის მიერ გახლდათ შედგენილი. 

გასვენების მეორე დღეს, ღამის სამ საათზე, განყოფილებაში ტელეფონის ზარი გაისმა. გარდაცვლილის მეზობელი რეკავდა, ვიღაცამ დალუქულ ბინაში შეაღწია და იქაურობა თავდაყირა დააყენაო. ოპერატიული ჯგუფი ადგილზე გავიდა, მაგრამ ხელში მხოლოდ არეული სახლი და ნაცემი მეზობელი შერჩა, სწორედ ის, რომელმაც განყოფილებაში დარეკა. 

„ქვედა სართულზე ვცხოვრობ და ხმაურმა გამაღვიძა. მივხვდი, ბინაში ვიღაც იყო, მაგრამ ისე დაუდევრად მოქმედებდა, მეგონა, მილიცია დაბრუნდა. ამიტომ, პიჟამოებით ავედი, კარი შევაღე, ვიღაც კაცი დამეჯახა და წამაქცია. წაქცეულმა ფეხი დავუჭირე და ისეთი მომცხო, მაშინვე გავუშვი. სახეზე ცხვირსახოცი ჰქონდა აფარებული და თავსუკან გაკრული. ერთადერთი, რაც დამამახსოვრდა, დამტვრეული ყურებია. აღნაგობითაც და ყურებითაც, ის ბიჭი მოჭიდავეა“, _ ეს იყო, რაც მეზობელმა სამართალდამცავებს უთხრა. 

მალე ისიც დადგინა, რომ შაბათს, გარდაცვლილი, მეგობრის ქორწილში მეჯვარე უნდა ყოფილიყო, მაგრამ პარასკევს საღამოს დარეკა და მეგობარს უთხრა, რომ ფილტვების გამო ძალიან დასუსტდა და ქორწილში ვერ მივიდოდა. ჯაჭვის რგოლები ნელ-ნელა ეწყობოდა. ვიღაცამ იცოდა, რომ კაცს სახლში ოქრო ჰქონდა, იმ ვიღაცამ ისიც იცოდა, რომ შაბათს, კაცი ბინაში არ უნდა ყოფილიყო და ვერ გათვალა, რომ ქორწილში არ წავიდა. 

ყურებდამტვრეული ახალგაზრდის ძიება ურთულესი გახლდათ, რადგან მაშინ ჭიდაობაზე ძალიან ბევრი ვარჯიშობდა და ყველას ეჭვმიტანილებად ხომ ვერ გამოაცხადებდნენ?! ამიტომ, მეგობარი ქალის დაკითხვა გადაწყდა, რადგან შესაძლებელი იყო, მას სცოდნოდა საქმროს გარემოცვაში ვინმე ასეთი. ქალს სამსახურში მიაკითხეს და გამომძიებელი კაბინეტის კართან გაშეშდა _ ექიმი ვიღაც ახალგაზრდა ბიჭს თმაზე ეფერებოდა და ამ ბიჭს ყურები დამტვრეული ჰქონდა. სამართალდამცავების დანახვაზე ქალს რეაქცია არ ჰქონია, ბიჭი აშკარად შეცბა, ექიმმა კი მშვიდად თქვა _ გაიცანით, ჩემი უმცროსი ძმა, ჩემი გაზრდილია, მშობლები ავტოკატასტროფაში რომ დაგვეღუპა, მას შემდეგ მე ვიყავი ამის დედაც და მამაც. 

გამომძიებელი ვა-ბანკზე წავიდა, ბიჭს მშვიდად შეხედა, მერე პირველი სართულის გაღებულ ფანჯარას შეავლო თვალი და მკაფიოდ წარმოსთქვა: _ „თქვენ დაკავებული ხართ მკვლელობის ბრალდებით“. 

ამის თქმა იყო და ბიჭი ადგილიდან წამოხტა, გაღებულ ფანჯარას ეცა და გაუჩინარდა. მისი დაკავება ორ დღეში მოხერხდა და აღიარებითი ჩვენებაც გამომძიებელს მაგიდაზე, სწორედ ორ დღეში ედო. 

„ჩემს დას ის ინჟინერი ისეთ საჩუქრებს სჩუქნიდა, მივხვდი, მხოლოდ ხელფასზე არ ცხოვრობდა. ამიტომ, თვალთვალი დავუწყე და გავიგე, რომ თვეში ერთხელ, კოლონიაში დადიოდა. მერე ის გავიგე, ვისთან დადიოდა და ისიც, ის კაცი რისთვის იჯდა. მივხვდი, „პადელნიკს“ პატრონობდა ანუ სახლში ბევრი ოქრო უნდა ჰქონოდა. ველოდი მომენტს, როცა სახლში არ იქნებოდა და ეს დღეც დადგა _ კარგად გავიგონე, ჩემს დას რომ უთხრა, შაბათს, ქორწილში მეჯვარე ვარ, დილიდან გავდივარო. დილით მივედი, კარის გახსნა მინდოდა, მაგრამ თავად გამიღო და პირი დააღო, აქ რა გინდაო? აღარ ვაცადე, ვეცი და ყელი დავუჭირე ანუ კი არ გავგუდე, მივაძინე, მერე კი ჩამოვკიდე და ჩვეულებრივი თვითმკვლელობა გამოვიდა. წერილიც დავწერე, თუმცა ოქრო ვერ ვიპოვე და შემდეგ ჯერზე ამიტომ დავბრუნდი“, _ ეს იყო მკვლელის აღიარების მოკლე შინაარსი. 

სასამართლომ მას სასჯელის სახით 12 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა

ბათო ჯაფარიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 09 Sep 2020 12:02:20 +0400
ხუთი გვამი, ალკოჰოლის მაფია და „კოღო“ http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6904-ხუთი-გვამი,-ალკოჰოლის-მაფია-და-„კოღო“.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6904-ხუთი-გვამი,-ალკოჰოლის-მაფია-და-„კოღო“.html

სკანდალური მკვლელობა, რომელიც სატვირთოს მძღოლის ცოლმა იწინასწარმეტყველა

დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ, არაერთხელ მომხდარა, რომ გახმაურებული კრიმინალური საქმეები მიჩქმალულა და ის, ვინც საზოგადოების აზრით, მთავარი დამნაშავე იყო, დაუსჯელი დარჩენილა. ასეთი საქმეები ყოველთვის და ყველა ხელისუფლების დროს იყო. მოკლედ, დაუკმაყოფილებლობის გრძნობა ხალხს მუდმივად აქვს.

შესაძლოა, ბევრი ფიქრობს, რომ კომუნისტების დროს ეს მიდგომა არ არსებობდა და მაშინ მაღალჩინოსნებისა, თუ უბრალოდ, გავლენიანი ადამიანების შვილები სხვების დარად ისჯებოდნენ, მაგრამ ნურას უკაცრავად, სასჯელს მაშინაც გაურბოდნენ. ამბავი, რომელსაც ახლა გიამბობთ, რუსეთში მაშინ მოხდა, როცა ქვეყნის პირველი პირი მიხეილ გორბაჩოვი იყო, თუმცა სსრკ ჯერ დაშლილი არ გახლდათ და შესაბამისად, კომუნიზმი და „კანონის უზენაესობა ყვაოდა“. ამ ისტორიას არა თვითმხილველი, არამედ, გამოძიების მონაწილე გვიყვება და თუ როგორ მოხვდა მაშინდელი მილიციის ქართველი მაიორი მოსკოვში, თავად გაიგებთ. 

გორბაჩოვის გადაწყვეტილებით, თუ ქვეყანაში ალკოჰოლური სასმელების გაყიდვა შეიზღუდებოდა და მკაცრ კონტროლს დაექვემდებარებოდა, შრომისუნარიანობა გაიზრდებოდა, სიმთვრალის ნიადაგზე ჩადენილი დანაშაულები შემცირდებოდა და ქვეყანა წინ წავიდოდა. ეს „პერესტროიკის“ ერთ-ერთი პუნქტი იყო და ხელისუფლებაც საქმეს შეუდგა. გამკაცრებულმა ზომებმა ნამდვილი ქაოსი გამოიწვია. პრაქტიკულად, ყოველდღიურად, რამდენიმე ქარხანა გაფიცვას აწყობდა, მუშებს სამუშაოზე წასვლა არ სურდათ, ყველა დასალევს ითხოვდა, არაყი კი, უბრალოდ, არ იყო. 

1987 წლის აგვისტო იდგა, მუშების დიდი ნაწილი შვებულებაში იმყოფებოდა, მაგრამ რად გინდათ, დასალევი არსად იყო და ეზოში დომინოს თამაშიც მობეზრდათ. ამიტომ, არავის გაკვირვებია, როცა მოსკოვთან ახლოს, ვლადიმირის მხარეს, შეიძლება ითქვას, იმ დროისათვის ყველაზე დიდი გაფიცვა დაიწყო. გორბაჩოვს უთხრეს, რომ ვლადიმირში ან არაყი უნდა გაეგზავნათ, ან _ ჯარი და „გენსეკმა“ კონფლიქტს არაყი არჩია. სასწრაფოდ დაიტვირთა ხუთი მანქანა და 2 000 ყუთი არაყი ვლადიმირის გზას დაადგა. 

„მე მოსკოვში მივლინებით ვიყავი და, შეიძლება ითქვას, მივლინებას დასვენებასაც ვუთავსებდი. ერთ-ერთ ქართველ დამნაშავეზე უნდა წამომეღო რაღაც საბუთები, არქივი აგვიანებდა და მეც არ ვჩქარობდი. სწორედ მაშინ დამირეკეს და მითხრეს, რომ მოხდა სასწაული და ვინაიდან ქართველებს ალკოჰოლის ქურდებთან მუშაობის გამოცდილება გვქონდა, ჯგუფს უნდა დავხმარებოდი. თავიდან ვერ მივხვდი, რა მელოდა და ამიტომ, სამინისტროში უდარდელად გამოვცხადდი. პირველივე თათბირს როგორც კი დავესწარი, ვიფიქრე, რომ ჩემმა რუსულმა მიღალატა და რაღაცები ვერ გავიგე. მინისტრის მოადგილე ბოლო ხმაზე ყვიროდა, არ შეიძლება მანქანები გამქრალიყვნენო“, _ იხსენებს ქართველი სამართალდამცავი. 

თათბირიდან გამოსულმა გაარკვია, რომ მოსკოვიდან გასული ხუთი სატვირთო, თავის არყიანად, უბრალოდ, გაქრა. გაქრა ხუთივე მძღოლი და ექსპედიტორი, რომელიც ამ ტვირთს აცილებდა. ვერტმფრენით შემოუფრინეს ახლომდებარე ტყეს, მაგრამ საეჭვი ვერაფერი ნახეს. გაჩხრიკეს ყველა დიდი ავტოფარეხი, მაგრამ არც სატვირთო ჩანდა სადმე და არც _ არაყი. ეს ნამდვილი შოკი იყო და მილიცია, უბრალოდ, ვერაფერს აკეთებდა ანუ ვერ ხვდებოდა, სად შეიძლებოდა გამქრალიყო ხუთი უზარმაზარი მანქანა და 2 000 ყუთი არაყი. 

შემთხვევიდან მეორე დღეს, განყოფილებაში ერთ-ერთი მძღოლის ცოლი მივიდა და თქვა, რომ მისი ქმარი სადღაცაა ჩაკეტილი და ხელ-ფეხშეკრული შველას ითხოვს. თავიდან მას ყურადღებით მოუსმინეს, მაგრამ როგორც კი ქალმა თქვა, რომ ყველაფერი ეს დაესიზმრა, კარისკენ მიუთითეს. ქალი მეორე დღესაც იგივე ტექსტით მივიდა, მესამე დღესაც, მეოთხე დღეს კი ტირილით გამოცხადდა, დღეს აღარ დამსიზმრებია, ალბათ, მოკვდაო. 

სწორედ მეოთხე დღეს, ტყის მცველმა საეჭვო პირი დააკავა, რომელსაც ტყიდან ერთი ყუთი არაყი მოჰქონდა და იმის გათვალისწინებით, თუ როგორი დეფიციტი იყო ეს სასმელი, ტყის მცველს მამაკაცის ქცევა უცნაურად ეჩვენა, თანაც არყის მეპატრონე, პრაქტიკულად, უგონოდ იყო მთვრალი და ჭკუა არ ეკითხებოდა. ის გამოსაფხიზლებელში გააგზავნეს, არაყი _ ექსპერტიზაზე და ექსპერტიზამ დაასკვნა, ეს ყუთი სწორედ გამქრალი პარტიიდან იყო. გამოფხიზლებულმა ლოთმა ძალიან მშვიდად მოყვა, რომ ტყის სიღრმეში, იქ, სადაც საუკუნოვანი ხეებია, ნახა მანქანა, გვერდით კი _ არყის რამდენიმე ყუთი. ზოგი გატეხილი, ზოგიც მთელი. დალია, ყუთი შეავსო და სახლში მიჰქონდა. ჰო, ტყეში ეს კაცი სოკოს საკრეფად იყო წასული. სამართალდამცავებმა დასახელებულ ადგილს ერთ საათში მიაგნეს. მართლაც, იქ ერთი მანქანა, არყის ბოთლების ნაწილი (დაახლოებით, 200 ბოთლი) და... ექსპედიტორის გვამი იყო. ხუთი მძღოლისა და ოთხი ავტომობილის ადგილსამყოფელი კი კვლავ არსად ჩანდა. 

იმავე დღეს, ვლადიმირისკენ მიმავალ გზაზე არსებულ სილის კარიერზე, შემთხვევით, ბავშვებმა ადამიანის კვნესა გაიგონეს და მაშინვე მილიციაში გაიქცნენ. რამდენიმე საათიანი მუშაობის შემდეგ, სილიდან ერთი-მეორის მიყოლებით ავტომანქანები ამოიყვანეს. მძღოლები დაცარიელებულ მანქანებში ჰყავდათ შეყრილი, ხელ-ფეხი შეკრული ჰქონდათ და ამ მდგომარეობაში, უწყლოდ და საკვების გარეშე, ოთხი დღე გაატარეს. ხუთი მძღოლიდან სამი უკვე გარდაცვლილი იყო (მათ შორის, იმ ქალის ქმარიც, რომელიც სიზმრებს ხედავდა და როგორც აღმოჩნდა, ერთი-ერთში გაარტყა), ერთი საავადმყოფოში მოგვიანებით გარდაიცვალა, ერთი კი სასწაულებრივად გადარჩა. სწორედ მასზე ამყარებდნენ სამართალდამცავები იმედს. 

„როცა მოსკოვს გავცდით, ექსპედიტორმა გვითხრა, ცენტრალური გზიდან უნდა გადავიდეთ, ტყე-ტყე ვიაროთ, რათა ადგილამდე უფრო მალე ჩავიდეთო. არცერთი არ შევეწინააღმდეგეთ, რადგან მარშრუტზე პასუხისმგებელი ის იყო. ტყეში, თითქმის გაუვალ გზაზე, 2-3 კილომეტრი გავიარეთ და დავინახეთ, რომ ხე იყო წაქცეული. გავჩერდით და ამ დროს ყველა მხრიდან შეიარაღებული ადამიანები გამოცვივდნენ, იარაღი მოგვადეს, მანქანები მოგვატრიალებინეს და გვაიძულეს, სხვა მიმართულებით წავსულიყავით. მაშინ ვიფიქრე, რომ დაგვხოცავდნენ, რადგან არცერთ თავდამსხმელს ნიღაბი არ ეკეთა. ყველას თითო კაცი ჩაგვიჯდა კაბინაში, პისტოლეტები მოგვაბჯინა და წავედით. მალე ერთ-ერთ მანქანას საბურავი გაუსკდა და გვაიძულეს, იქ არსებული არაყი სხვა მანქანებში გადაგვენაწილებინა, მაგრამ ვერ დაეტია. რაც დარჩა, იქვე დაყარეს და ამ დროს, თავდამსხმელთა მეთაურმა ჩვენს თვალწინ ექსპედიტორს დანა გაუყარა. არადა, უკვე ყველა მიხვდა, რომ ექსპედიტორი საქმეში იყო, რადგან ის შინაურულად ესაუბრებოდა თავდამსხმელთა ლიდერს და რაც მთავარია, მას იარაღი არ მიუშვირეს. არაყი რომელიღაც საწყობში ჩამოვცალეთ, მერე მანქანებით სილის კარიერზე მიგვიყვანეს, ხელ-ფეხი შეგვიკრეს, შიგნით შეგვყარეს და კარიერზე სილის მთის ჩამოშლით მანქანები დამარხეს, ჩვენ კი შიგნით ცოცხლად დამარხულები აღმოვჩნდით“, _ ასეთი იყო გადარჩენილი მძღოლის მონაყოლის მოკლე შინაარსი. 

მანვე დეტალურად აღწერა ბანდის მეთაური და განაცხადა, რომ ის ტანად ძალიან დიდი იყო, თუმცა ბავშვივით წრიპინა ხმა ჰქონდა. ასეთს სამართალდამცავები კარგად იცნობდნენ, მეტსახელად „კოღოს“ და ის იმ დღესვე დააკავეს. მძღოლმა თავდამსხმელი ამოიცნო. 

„საქართველოში დავბრუნდი და აქედან ვადევნებდი თვალს გამოძიებას. მასალებს, როგორც გამოძიების მონაწილეს, მიგზავნიდნენ და ერთ დღესაც წერილი მომივიდა, რომელშიც ეწერა, რომ საქმეს ჩამომაშორეს. საქმიდან გაქრნენ სხვა გამომძიებლებიც, ნაწილი სხვაგან გადაიყვანეს, ნაწილი, უბრალოდ, სამსახურიდან გაათავისუფლეს. როგორც მერე გაირკვა, „კოღო“ და მისი დაჯგუფება მოსკოვში ალკოჰოლის შავ ბაზარს სრულად აკონტროლებდა და ეს დღეში 400 ათასი მანეთი იყო. ჰო, დღეში და არა _ თვეში ანუ უზარმაზარი თანხა, დღევანდელი კურსით, ნახევარ მილიონ დოლარზე მეტი და შესაბამისად, ფული მაღალჩინოსნების ჯიბეში მიდიოდა. ამიტომ, მათ მაქსიმუმი გააკეთეს, რომ არავინ დასჯილიყო და ასეც მოხდა. საკმარისი დოკუმენტების არარსებობის გამო, საქმე გაუხსნელად გამოცხადდა, მძღოლმა სასამართლოზე „კოღო“ ვეღარ ამოიცნო და ასე შერჩათ 4 მძღოლისა და 1 ექსპედიტორის მკვლელობა“, _ დაასრულა მოყოლა ქართველმა მაიორმა. 

სხვათა შორის, აღნიშნული საქმე ხელახლა იმ მძღოლის ცოლმა წამოსწია, რომელიც სამართალდამცავებს სიზმრებზე უყვებოდა, თუმცა ხანდაზმულობის ვადის გამო, მისი განხილვა აღარ მომხდარა. როგორც გავიგეთ, „კოღო“ დღემდე ცოცხალია და როგორც დამსახურებული „ვეტერანი“, კრიმინალური სამყაროსგან მსუყე „პენსიასაც“ იღებს.

ბათო ჯაფარიძე

 

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 02 Sep 2020 12:18:26 +0400