პოლიტიკა - ვერსია - ვერსია http://www.versia.ge Wed, 01 Apr 2020 15:32:36 +0400 Joomla! - Open Source Content Management en-gb რომან გოცირიძე: „ოპოზიცია ჩასაფრებულ მდგომარეობაში არ უნდა იყოს!“ http://www.versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6634-რომან-გოცირიძე-„ოპოზიცია-ჩასაფრებულ-მდგომარეობაში-არ-უნდა-იყოს-“.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6634-რომან-გოცირიძე-„ოპოზიცია-ჩასაფრებულ-მდგომარეობაში-არ-უნდა-იყოს-“.html

ზღაპარია, რომ ამბობენ, ვისაც ბავშვობაში რაღაც აცრა ჩაგვიტარდა, კორონავირუსი არ ეკარებაო“

 

კორონავირუსის პანდემიამ გავლენა მხოლოდ სოციალურ-ეკონომიკურ კი არა, არამედ, პოლიტიკურ პროცესებზეც მოახდინა ანუ თუ ერთი თვის წინ, ოპოზიციის გეგმა საქართველოში მასშტაბური აქციის გამართვა და საარჩევნო სისტემისთვის ბრძოლა იყო, ახლა ეს პროცესი შეჩერდა და გაურკვეველი ვადით დაპაუზდა. რა აპირებს ოპოზიცია, მით უმეტეს, ახლა, როცა ქვეყანაში, პრაქტიკულად, კომენდანტის საათი მოქმედებს? _ „ვერსია“ ნაციონალური მოძრაობის საპარლამენტო ფრაქციის ხელმძღვანელს, რომან გოცირიძეს ესაუბრა.

_ ბატონო რომან, საქართველოში კორონავირუსის პანდემია და საგანგებო მდგომარეობაა გამოცხადებული, ამ ვითარებაში, როგორია ოპოზიციის პოლიტიკური გეგმა? 

_ ამ ვირუსთან ბრძოლაში მთავრობა და ოპოზიცია ერთიანია. ამ საშინელი კრიზისიდან გამოსვლაში ჩვენი გეგმა ყველა იმ ჯანსაღი ინიციატივის მხარდაჭერაა, რომელსაც ჩვენი ჯანდაცვის სფეროს წარმომადგენლები აცხადებენ. რაც შეეხება რჩევებს, ბუნებრივია, არ მოვაკლებთ და, პირველ რიგში, რა თქმა უნდა, ეკონომიკურ საკითხებთან დაკავშირებით. რჩევების გარდა, ზეწოლასაც მოვახდენთ, რომ სასწრაფოდ მიიღონ საგანგებო ბიუჯეტი, რათა იმ ადამიანებს დაეხმარონ ფინანსურად, რომლებიც მალე მშივრები დარჩებიან. ასე რომ, ოპოზიციის როლი, დღეს, ყველა ჯანსაღი ინიციატივის მხარდაჭერაა, მაგალითად, ატეხეს ჟრიამული და წივილ-კივილი, ეროვნული ბანკი ინტერვენციებს რატომ აკეთებსო, მაგრამ არ გაეკეთებინა და დავინახავდით, სად იქნებოდა ლარი! დავუჭირეთ მხარი ამ ინტერვენციას და ლამის ერთადერთი ვიყავი, რომელიც მოვუწოდებდი ეროვნულ ბანკს, არ შეშინებოდა და ეს ფული დაეხარჯა. საერთოდ, რეზერვებში ფული იმიტომ არსებობს, რომ შავ დღეს დახარჯო. ამაზე შავი დღე კი, 90-იანი წლების მერე, საქართველოში არ ყოფილა და სწორადაც მოიქცა, ეს აჟიოტაჟი ჩააცხრო. ლარის კატასტროფული გაუფასურება ახლა იმით კი არ იყო გამოწვეული, რომ ტურიზმმა და გადმორიცხვებმა იკლო, ყველაფერი ეს დროთა განმავლობაში აისახება. იმპორტი გაჩერებულია, ტექნიკა არ იყიდება, იმპორტირებული პროდუქციის შესაძენად ფული არ გადის, გადის მხოლოდ ბუნებრივი აირის, ელექტროენერგიისა და ასეთი მნიშვნელოვანი საქონლის შესაძენად. ეს პრობლემა ანუ სხვაობა ექსპორტსა და იმპორტს შორის, მერე აისახება ლარზე და ამას უნდა შევხვდეთ მომზადებული. ახლა ლარის კურსის ცვლილება პანიკის შედეგი იყო და ასეთი ცეცხლის ჩაქრობის ერთადერთი გზა წყლის დასხმაა, რაც ინტერვენციების სახით, გააკეთა ეროვნულმა ბანკმა. ამიტომ, სადაც საჭიროა, დავუჭერთ მხარს, სადაც შეცდომები იქნება _ მივუთითებთ, ვინაიდან დღეს არ არის კინკლაობის დრო, თუმცა შეცდომების დაშვების შესაძლებლობას არ მივცემთ, რადგან ოპოზიცია სწორედ იმიტომ არსებობს, რომ ხელისუფლება მუდამ ფხიზლად იყოს. 

_ მოკლედ, კორონავირუსმა ოპოზიციის სამოქმედო გეგმა შეცვალა და პოლიტიკური საკითხებიდან, ისევ ეკონომიკაზე „გადაპორტირდით“... 

_ რა თქმა უნდა, დღეს მთავარი საკითხი ხალხის გადარჩენა და როგორმე ისეთი გადაწყვეტილებების მიღებაა, რომლებიც ადამიანებს არსებობის საშუალებას მისცემს. მაგალითად, არ ვეთანხმებით, როცა ამბობენ, რომ აშშ-მა მოგვცეს 2 მილიარდი დოლარი, რაც 6 მილიარდი ლარი ანუ დღეს მიმოქცევაში არსებული ლარის 50%-ია და ამ 6 მილიარდს დავაყრით საქართველოს თავზეო. ასეთ სისულელეს არ ვამბობთ. გვაქვს აბსოლუტურად პრაგმატული შეთავაზებები, რომლებიც გამომდინარეობს საქართველოს ბიუჯეტიდან. მთლიანად უნდა შეიცვალოს ჩვენი ქვეყნის ბიუჯეტი, რომელიც სასწრაფო დახმარების პირველწყაროა, თუნდაც ეს იყოს კომუნალური ვაუჩერი, ფულადი დახმარებები პენსიონერებისთვის და შემდეგ, როცა წამოვა საერთაშორისო დახმარებები, აქედან ერთი ნაწილი იქნება ეროვნული ბანკის რეზერვებისა და ვალების გადასავადებლად. ამის შემდეგ უნდა დაიდოს გეგმა, სადაც მიზნობრივი ფულადი დახმარებები გაიცემა ყველა ოჯახზე, რომელსაც 40 000 ლარზე ნაკლები შემოსავალი აქვს. ეს შეთავაზებები, ბუნებრივია, სწორი კალაპოტისკენ უბიძგებს მთავრობას. ასე რომ, ხელისუფლების არასწორი ნაბიჯების დროს, ავტეხავთ განგაშს! 

_ ისე, ზოგიერთი, ოპოზიციის მიერ ხელისუფლების ამ ვითარებაში კრიტიკას ქულების დაწერის მცდელობად აფასებს. 

_ ეს სწორი არაა, ოპოზიციამ თუ თვალი დახუჭა შეცდომებზე, დათვურ სამსახურს გაუწევს ხელისუფლებას. ოპოზიცია არ უნდა იყოს ჩასაფრებულ მდგომარეობაში, კარგი უნდა დაინახოს, შეაქოს და ვაქებ ეროვნულ ბანკს, რომელსაც სულ ვაკრიტიკებდი, რადგან მთავრობის მონა-მორჩილი იყო ამ წლების განმავლობაში და უამრავ შეცდომას უშვებდა, მაგრამ დღეს, როცა სწორი ნაბიჯი გადადგა, დავუდექი გვერდით. ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, ეროვნული ბანკის პრეზიდენტი ვიყავი და ეს რაღაცას ნიშნავს. მას შემდეგ, რაც მხარი დავუჭირეთ, ექსპერტებმა და პოლიტიკოსებმაც მოსაზრებები შეცვალეს და ინტერვენციას დაეთანხმნენ. რა თქმა უნდა, ბავშვმაც კი იცის, რომ მხოლოდ ინტერვენციებით ლარის კურსს ვერ დაიჭერ, შემდეგ ამას საბიუჯეტო შეზღუდვები უნდა მოჰყვეს და სხვა ნაბიჯებიც უნდა გადაიდგას, მაგრამ ახლა უკიჟინებდნენ, ინტერვენცია რა საჭიროაო. კრიტიკა თანამშრომლობის ერთ-ერთი ფორმა და ოპოზიციის ერთ-ერთი იარაღია, მაგრამ შევარჩევთ ტონსა და დროს... 

_ ანუ ამ კრიტიკული 2-3 კვირის გასვლას ელოდებით? 

_ ახლაც არიან გასაკრიტიკებელნი, მაგრამ ხმას არ ვიღებთ, კრიზისული პროცესები, მეტ-ნაკლებად, ერთი სცენარით მიდის. საქართველო არაა იტალია, იქ, პრაქტიკულად, ჩინური ქალაქები არსებობს და ბერგამოში, ერთ დღეში, 5 000 ჩინელი ჩასულა. საქართველო პერიფერიაა, რაც გვშველის. 

ზღაპრები დადის, ვისაც ბავშვობისას რაღაც აცრა ჩაგვიტარდა, ეს ვირუსი იმას არ ეკარებაო, მაგრამ სინამდვილეში, პოსტსაბჭოთა ქვეყნებში იმიტომ არაა იმ რაოდენობის დაინფიცირებული, რომ სამყაროს განაპირა მხარე ვართ. არაა მოძრაობის ეპიცენტრი, მაგრამ სცენარი ყველგან ერთნაირი იქნება _ რაღაც ეტაპის შემდეგ, რა თქმა უნდა, ვირუსი გახდება უკონტროლო და მისი ზრდაც იქნება, მაგრამ ვიცით სხვების გამოცდილება _ კარგიცა და ცუდიც. სხვებთან შედარებით, სამი კვირა გვაქვს დასაფიქრებლად, ამიტომ იმ ნაბიჯებს გადავდგამთ, რაც სხვებმა გადადგეს და რამაც შედეგი გამოიღო, მაგრამ იმ ილუზიას ნუ მივეცემით, რომ დაინფიცირებული ათასი არ იქნება. ყველაფერი ეს დროზეა დამოკიდებული და პრობლემებს, როგორც სამედიცინო, ასევე, ეკონომიკურს, საღი თვალით უნდა შევხვდეთ. ამიტომ მოვლენების კომპლექსური, ჯანსაღი შეფასება და არა პანიკის ატეხვააა ერთ-ერთი მთავარი იარაღი ამ პრობლემასთან ბრძოლაში.

თათია გოჩაძე

 

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 01 Apr 2020 01:09:13 +0400
ვახტანგ გომელაური: „მარნეულის ინციდენტი სამწუხაროა და სამარცხვინო... ყველა უმკაცრესად დაისჯება!“ http://www.versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6624-ვახტანგ-გომელაური-„მარნეულის-ინციდენტი-სამწუხაროა-და-სამარცხვინო-ყველა-უმკაცრესად-დაისჯება-“.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6624-ვახტანგ-გომელაური-„მარნეულის-ინციდენტი-სამწუხაროა-და-სამარცხვინო-ყველა-უმკაცრესად-დაისჯება-“.html

შინაგან საქმეთა მინისტრი მარნეულში, საკარანტინო ზონაში მიმდინარე სამუშაოებს გაეცნო

შინაგან საქმეთა მინისტრი, ვახტანგ გომელაური მარნეულში, საკარანტინო ზონაში ჩავიდა და მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე ახალი კორონავირუსის გავრცელების აღკვეთისა და პრევენციის მიზნით მიმდინარე სამუშაოებს ადგილზე გაეცნო. ვახტანგ გომელაურმა საკონტროლო გამშვები საგუშაგოები დაათვალიერა. საგუშაგოზე მყოფ შინაგან საქმეთა სამინისტროს თანამშრომლებსა და თავდაცვის ძალების წარმომადგენლებს გაესაუბრა და გამშვებ პუნქტებზე არსებული ვითარებისა და მიმდინარე სამუშაოების შესახებ დეტალური ინფორმაცია მიიღო. 

ვახტანგ გომელაური, საგანგებო სიტუაციების მართვის სამსახურის დრონებით, საკარანტინო პერიმეტრის კონტროლისა და მონიტორინგის პროცესს დაესწრო. 

მინისტრი ასევე იმყოფებოდა საგანგებო სიტუაციების მართვის სამსახურის მიერ, მარნეულში მოწყობილ საველე ჰოსპიტალში, რომელიც 100 პაციენტზეა გათვლილი. ვახტანგ გომელაურმა საველე ჰოსპიტალში მიმდინარე სამუშაოებისა და ინფრასტრუქტურული მდგომარეობის შესახებ ინფორმაცია, საგანგებო სიტუაციების მართვის სამსახურის უფროსისგან, პირადად მოისმინა. 

შინაგან საქმეთა სამინისტროს თანამშრომლები, სახელმწიფო უსაფრთხოების სამსახურთან კოორდინაციით, თავდაცვის ძალების წარმომადგენლებთან ერთად, საგუშაგოებს 24 საათის განმავლობაში აკონტროლებენ. 

როგორც შინაგან საქმეთა მინისტრმა მედიასთან საუბრისას აღნიშნა, მარნეულისა და ბოლნისის მუნიციპალიტეტების დროებით დახურვის გადაწყვეტილება მიღებული იქნა იმის გამო, რომ არ მომხდარიყო აღნიშნული მუნიციპალიტეტებიდან მოსახლეობის უკონტროლო გადაადგილება. 

„ჯანდაცვის სამინისტროს წარმომადგენლების მხრიდან არაერთხელ გაჟღერდა, თუ რა მდგომარეობაა. ამ შემთხვევაში, არ არის ძალიან მძიმე, თუმცა რამდენიმე დღე ჯერ კიდევ უნდა დაველოდოთ, დავაკვირდეთ, ავიღოთ ანალიზები... მოგეხსენებათ, კორონავირუსის 4 შემთხვევა კიდევ დადგინდა. იქიდან გამომდინარე, რომ დაიკეტა ბოლნისი და მარნეული, გაკეთდა საველე ჰოსპიტალი 100 ადამიანზე. აქ არიან ექიმები, ისინი ამოწმებენ მოსახლეობას, ვისაც ეჭვი ეპარება საკუთარ ჯანმრთელობაში. ეს გაკეთდა იქიდან გამომდინარე, თუ იქნებოდა ეპიდაფეთქება, რომ ვყოფილიყავით მზად“, -აღნიშნა ვახტანგ გომელაურმა. 

იმ შემთხვევაში, თუ ბოლნისსა და მარნეულში მოხდებოდა ეპიდემიის აფეთქება, მინისტრის თქმით, საველე ჰოსპიტალში უნდა ყოფილიყო საკმარისი საწოლები, რათა ყველა მოქალაქეს ჰქონოდა შესაძლებლობა, დაუყოვნებლივ მიეღო შესაბამისი სამედიცინო დახმარება. 

მინისტრმა ასევე ისაუბრა მარნეულში მომხდარ ინციდენტზე და განაცხადა: „როგორც იცით, საკარანტინო ზონაში, სიტუაციის კონტროლის მიზნით ჩართულია, როგორც შინაგან საქმეთა სამინისტრო, ისე თავდაცვის სამინისტრო, უსაფრთხოების სამსახური. ჩვენგან აქ არის საპატრულო დეპარტამენტი, კრიმინალური პოლიცია, განსაკუთრებულ დავალებათა დეპარტამენტი, სამაშველო სამსახური. გაკეთდა გამშვები პუნქტები. ის ინციდენტი, რაც გუშინ მოხდა, ძალიან სამწუხარო და სამარცხვინოა. ადამიანები, როლებიც ღამის 2 საათზე ადგნენ, გააკეთეს კარვები, თუ დასჭირდებოდა მარნეულის მოსახლეობას, მზად იყვნენ დახმარებოდნენ, მთელი ღამე იმუშავეს, გამთენიისას მომახსენეს, - ბატონო მინისტრო, ყველაფერს მოვრჩით, დავალაგეთ საწოლები 100 კაცზეო, - ასეთ დროს მიდიან, შეურაცხყოფას აყენებენ, ხელით ეხებიან... რაც მოხდა, ყველამ ნახა... დავაკავეთ 2 პირი, ამ საქმეზე კიდევ ვმუშაობთ. მე მინდა ხაზგასმით ვთქვა, მარნეული იქნება, თბილისი, თელავი, ზუგდიდი თუ ბათუმი, თუ ვინმე შეურაცხყოფას მიაყენებს ექიმს, პატრულს, მაშველს და მნიშვნელობა არა აქვს კიდევ ვის, ყველა დაისჯება უმკაცრესად!“ 

ვახტანგ გომელაურმა, საკარანტინო ზონაში ყოფნისას მოქალაქეებს, სახელმწიფო უწყებებსა და ჟურნალისტებს გაწეული მუშაობისთვის მადლობა გადაუხადა: „მე მინდა, მადლობა ვუთხრა მოქალაქეებს, ყველას, ვინც ასე გვერდში გვიდგას. ეს ძალიან დიდი დახმარებაა პოლიციისთვის და, პირველ რიგში, სახელმწიფოსთვის! ასევე, მადლობას ვუხდი ყველა უწყებას და თქვენ, მედიის წარმომადგენლებს. მინდა, ყველას დიდი მადლობა გითხრათ, რომ ასეთ ექსტრემალურ პირობებში მუშაობთ“.

 

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 25 Mar 2020 13:07:25 +0400
კოტე კემულარია: „ივანიშვილს კობახიძე და თალაკვაძე კინაღამ გაულახავს და ამიტომ გაიძახიან, ოპოზიცია იტყუებაო!“ http://www.versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6612-კოტე-კემულარია-„ივანიშვილს-კობახიძე-და-თალაკვაძე-კინაღამ-გაულახავს-და-ამიტომ-გაიძახიან,-ოპოზიცია-იტყუებაო-“.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6612-კოტე-კემულარია-„ივანიშვილს-კობახიძე-და-თალაკვაძე-კინაღამ-გაულახავს-და-ამიტომ-გაიძახიან,-ოპოზიცია-იტყუებაო-“.html

ოპოზიცია საპროტესტო აქციებს დისტანციურად ჩაატარებს?

 

კორონავირუსის პანდემიამ მსოფლიო და, მათ შორის, ქართული პოლიტიკაც გარკვეულწილად დააპაუზა. ოპოზიცია 4 აპრილისთვის დაანონსებული მასშტაბური აქციის ჩატარებას აღარ აპირებს. პოლიტიკური ტემპერატურა 8 მარტის მემორანდუმმაც დასწია ანუ „ოცნება“ და ოპოზიცია შეთანხმდა, რომ არჩევნები 120/30-ზე სისტემით ჩატარდება. ოპოზიციაში აცხადებენ, რომ ამ შეთანხმების ერთ-ერთი მთავარი პირობა პოლიტპატიმრების გათავისუფლებაა, რასაც მმართველი ძალა უარყოფს. შესაბამისად, ჯერჯერობით, ისევ პატიმრობაში რჩებიან ბესიკ თამლიანი, გიორგი რურუა და ირაკლი ოქრუაშვილი. არღვევს თუ არა „ოცნება“ შეთანხმების პირობებს? _ „ვერსია“ „გამარჯვებული საქართველოს“ ერთ-ერთ ლიდერს, კოტე კემულარიას ესაუბრა.

 

_ ბატონო კოტე, როგორ აფასებთ ოპოზიციისა და ხელისუფლების შეთანხმებას, ამ მემორანდუმით ვინ იხეირა? 

_ არ ვფიქრობ, რომ ამას გამარჯვებული ან დამარცხებული ჰყავს, რადგან ეს კომპრომისია. ხალხსა და განსაკუთრებით ახალგაზრდობას, ვისაც 20 ივნისს თვალები დასთხარეს და ვისი სისხლის გუბეებიც დააყენეს, სწორედ ეს მოთხოვნა ჰქონდათ, რომ არჩევნები პროპორციული სისტემით ჩატარებულიყო. ბოლო 30 წელი მოწმობს, რომ უკლებლივ ყველა, ვინც ხელისუფლებაში შერეული სისტემით მოვიდა, ავტორიტარი გახდა. ამიტომ, ყველა ვხვდებით, რომ ერთადერთი გზა სისტემური ცვლილება ანუ ფორმულის შეცვლაა, რომ არ იყოს ერთი პარტია და ლიდერი. სამწუხაროდ, რა განათლება და სურვილებიც უნდა ჰქონდეს, ეს ლიდერი გარემოცვის ტყვე და სიტუაციის მძევალი ხდება და საბოლოოდ, ავტორიტარულ მმართველობას ვიღებთ, როცა ერთი ადამიანი იღებს გადაწყვეტილებას, სწორედ ამიტომ არ ჰყავთ ევროპაში ქარიზმატული ლიდერები. კოალიციურ მმართველობაშიც, რა თქმა უნდა, არის სირთულეები, მაგრამ ამით მხოლოდ ვითარდებიან ანუ ერთი მეორეს აკონტროლებს და როცა კონტროლი და ბალანსია, ისეთ მმართველობას მივიღებთ, საითკენაც მივისწრაფვით. აი, აქედან გამომდინარე, ვთქვით ოპოზიციამ, ჩვენც ისევე უნდა დავთმოთ, როგორც ხელისუფლებამ, რათა პროპორციულთან მიახლოებული არჩევნები მივიღოთო. 

ის, რაზეც შევთანხმდით, ბაზისია, რომ კოალიციური მმართველობა მივიღოთ და ვნახოთ, შემდეგი გადაწყვეტილებები როგორი იქნება. 

_ ისე, მოძრაობები _ „გაბედე“ და „სირცხვილია“ აცხადებენ, რომ პროპორციულ სისტემაზე გადასვლის მოთხოვნა არ შესრულებულა და შესაბამისად, 8 მარტის მემორანდუმს უნდობლად უყურებენ. 

_ პოლიტიკა კომპრომისებისა და შესაძლებლობების ხელოვნებაა. პროპორციულ არჩევნებს, რა თქმა უნდა, ჩვენც ვითხოვდით, მაგრამ მაშინ შუბლებით უნდა შევეჯახოთ. მოვლენების ამ სცენარით განვითარება კი საქართველოში არავის უნდა, ამიტომ ნაბიჯ-ნაბიჯ უნდა ვიაროთ. 120/30-ზე ძალიან ახლოსაა პროპორციულ არჩევნებთან, მით უმეტეს იმ ვითარებაში, როცა ხელისუფლება არაფრის შეცვლას აპირებდა და ახლა ჩვენზეა დამოკიდებული, ევროპარლამენტისა და კონგრესის ამხელა ყურადღებას როგორ გამოვიყენებთ. 

_ ოპოზიციის მიერ გავრცელებული ინფორმაციით, 8 მარტის მემორანდუმი პოლიტპატიმრების გათავისუფლებასაც ითვალისწინებს, თუმცა ამას „ოცნება“ არ ადასტურებს. ბატონო კოტე, ამიხსენით, ხელისუფლება და ოპოზიცია პოლიტპატიმრებისა და მათ შორის, ოქრუაშვილის გათავისუფლებაზე შეთანხმდა, თუ ვერა? 

_ ყველამ, ვინც ამ შეთანხმებაში მონაწილეობდა _ ნინო ბურჯანაძემ, გიგა ბოკერიამ, გრიგოლ ვაშაძემ და დათო უსუფაშვილმა მოგვახსენა, რომ გვარებზეც იყო საუბარი ანუ როგორც პატიმრების გათავისუფლებასა და რეპრესიების შეწყვეტაზე, ასევე, საარჩევნო სისტემაზე შედგა შეთანხმება. კობახიძემ და თალაკვაძემ პირობა მისცეს მოდერატორებსაც, რომ ამ გზით უნდა ვიაროთ, მაგრამ მერე, ბიძინა ივანიშვილს კობახიძე და თალაკვაძე კინაღამ გაულახავს, ჩვენები შიგნით აგვიჯანყდებიანო. როცა ელაპარაკებიან აშშ-ის ელჩს, იქ ხდებიან ეს ბიჭები დიპლომატები და ყველაფერზე თავს აქნევენ, მაგრამ გარეთ რომ გამოდიან და ივანიშვილს ელაპარაკებიან, იქ ცოტა სხვა სიტუაცია ხვდებათ. მოკლედ, ივანიშვილმა დატუქსა და ახლა გაიძახიან, ოპოზიცია ტყუილს ამბობსო. 

_ თუ ეს მართალია, მაშინ გამოდის, რომ პოლიტპატიმრები არ გათავისუფლდებიან? 

_ მოუწევთ, თუ არადა, ეს უკვე მესამე შემთხვევა იქნება, როცა შეთანხმება არ შეასრულეს. ნახეთ, დასავლეთში რა რეაქციებიც იყო, კომპრომისი შედგაო და ამას ყველა მიესალმა. როგორ ფიქრობთ, ესეც რომ არ შესრულდეს, რაღა რჩება? _ მარტო ივანიშვილი კი არა, არამედ, ყველაფერი ზიანდება _ ჭირს წაუღია მაგის „ოცნება“, ზიანდება ქართული ხასიათი, რომ ვთანხმდებით და მერე, ამ შეთანხმებას არ ვასრულებთ. 

_ საინტერესოა, პოლიტპატიმრების გათავისუფლებაზე შეთანხმება წერილობით რატომ არ გაფორმდა? 

_ საუბარია დიპლომატიურ მოლაპარაკებაზე, ელჩი ვიყავი და ვიცი _ დიპლომატების საუბრის დროს, ძალიან ბევრი რამ ისე არ იწერება, როგორც ლაპარაკობენ. ამხელა ქვეყნისა და რანგის წარმომადგენლები ესწრებოდნენ ამ შეთანხმებას და იქ ითქვა, რომ სასამართლო არ უნდა იქნეს გამოყენებული პოლიტიკური მოტივებით, მაგრამ გარეთ რომ გამოვიდნენ, ხუნდაძეები და დაჩი ბერაიები გახდნენ! 

_ კულუარებში ამბობენ, ხელისუფლებამ ოპოზიციას ოქრუაშვილის გათავისუფლება იმ პირობით შესთავაზა, თუ დღის წესრიგიდან საარჩევნო სისტემის ცვლილება მოიხსნებოდა, რაზეც ოქრუაშვილი არ დასთანხმდა. ამაზე რა იცით, ბატონო კოტე? 

_ ოქრუაშვილი გარიგებაზე არ მიდის, იყო მასთან ამის მცდელობები, როცა დაიჭირეს, მაგრამ ნებისმიერ შეთანხმებასა და მოლაპარაკებაზე უარი თქვა. ის, 4 შვილის მამა, ციხეში იმიტომ ზის, რომ საქართველოში უკეთესი სისტემა იყოს და ის, რაც მიღწეულია, სწორედ პოლიტპატიმრებმა და ახალგაზრდებმა მოიტანეს. 

რაც შეეხება გარანტიას, გარანტია ის ხალხი იყო, ვინც ამ შეთანხმებას ესწრებოდა, ასევე, გარანტიაა, რომ თუ ეს შეთანხმება ბოლომდე არ შესრულდა, ოპოზიცია კანონპროექტს ხმას არ მისცემს, რაც ბიძინასა და მის მატყუარობაზე კიდევ ერთი საერთაშორისო დარტყმა იქნება. ის უკვე პირდაპირ ხალხს დაეჯახება! 

_ბატონო კოტე, თუ ოპოზიცია ამ შეთანხმებით კმაყოფილია და იგივე კორონაპანდემიის გამო, 4 აპრილის მასშტაბური აქციაც გაუქმდება, გამოდის, არჩევნები მშვიდად ჩატარდება? 

_ არჩევნებამდე ჯერ კიდევ 6 თვეა, მაგრამ რადგანაც დავეჯახეთ იმ სამწუხარო მოვლენას, რასაც კორონავირუსი ჰქვია, შეკრებას ვერ მოვაწყობთ, ერთი ან ორი ადამიანის ჯანმრთელობას ხიფათს ვერ შევუქმნით. ამიტომ, აქციებზე, რა თქმა უნდა, უარს ვიტყვით და გადავალთ დისტანციურ ურთიერთობაზე ანუ მოვძებნით ელექტრონულ ფორმებს, რომ მუდმივად იყოს ტემპერატურა შენარჩუნებული და დიდი იმედი მაქვს, აპრილის შემდეგ მოგვეცემა საშუალება, ხალხს პირისპირაც შევხვდეთ! 

_ ანუ აქციებს ვირტუალურად ჩაატარებთ? 

_ არა, აქციებისგან თავი შევიკავეთ. გასაგებია, რომ საჭირო და მნიშვნელოვანია, მაგრამ ყველაფერს აქვს ღირებულებების შკალა. ამ შემთხვევაში, უფრო ღირებული ხალხის ჯანმრთელობაა. 

_ ისე, ზოგი იმასაც ამბობს, კარგად მოუსწრო კორონავირუსმა ოპოზიციას, რადგან ხალხი ისედაც არ გამოვიდოდა აქციაზეო... 

_ ეს უსინდისო ჭორია! კორონავირუსი მხოლოდ ოპოზიციის კი არა, მთელი ხალხის პრობლემაა. ხელისუფლებას ძალიან ეშინია ახალგზარდების, არც ვაპირებდით 100 და 150 ათასი კაცის გამოყვანას. ძალიან შეგნებული ადამიანები ვართ და არაფრის დამტვრევას ან შენგრევას არ ვაპირებდით! „ოცნებას“ ყველაზე მეტად ახალგაზრდების ეშინია! კიდევ ბევრი „გაბედე“, „შეცვალე“ და „სირცხვილია“ შეიქმნება, რათა დაინახონ, რომ ეს ქვეყანა ახალგაზრდებისაა! 

_ მოკლედ, კატეგორიულად აცხადებთ, რომ თუ გიგი უგულავა, ბესიკ თამლიანი, ირაკლი ოქრუაშვილი და გიორგი რურუა არ გათავისუფლდებიან, ოპოზიცია საარჩევნო ცვლილებას მხარს არ დაუჭერს? 

_ დიახ, მე სრულიად ოპოზიციის აზრს ვამბობ!

თათია გოჩაძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 18 Mar 2020 12:05:49 +0400
„მურტალსკი“ გეგმა ანუ ვინ ვის და რაზე გაურიგდა http://www.versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6600-„მურტალსკი“-გეგმა-ანუ-ვინ-ვის-და-რაზე-გაურიგდა.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6600-„მურტალსკი“-გეგმა-ანუ-ვინ-ვის-და-რაზე-გაურიგდა.html

ინ დარჩა მოგებული 8 მარტის მემორანდუმით _ ხალხი, ხელისუფლება თუ ოპოზიცია

მაშ, ასე: რამდენიმეთვიანი „ნერვების წყვეტა“ დასრულებულია ანუ ხანგრძლივი წივილ-კივილისა და ვაი-ვიშის შემდეგ, მოხდა ის, რაზეც პოლიტიკურ კულუარებში ჯერ კიდევ მაშინ საუბრობდნენ, როცა პროპორციულ სისტემაზე გადასვლის კანონპროექტი ჩავარდა. ყოველ შემთხვევაში, ამ კანონპროექტის ჩაგდებიდან მალევე, კონფიდენციალურმა წყარომ „ვერსიას“ უთხრა, რომ ხელისუფლება და ოპოზიცია, საბოლოო ჯამში, შეთანხმდებოდა და წლევანდელი არჩევნები 120/30-ზე სისტემით ჩატარდებოდა.

8 მარტს გაფორმებულმა მემორანდუმმა ჩვენი წყაროს ინფორმაცია დაადასტურა, მაგრამ ეს მემორანდუმი იმას როდი ნიშნავს, რომ არჩევნები მშვიდ ვითარებაში ჩატარდება. ყოველ შემთხვევაში, არსებობს დასაბუთებული ვარაუდი, რომ 8 მარტის შეთანხებით მოგებული ისევ „ოცნება“ დარჩება, ოპოზიციაში კი დიდი რყევები დაიწყება, თუმცა ვიდრე ამ თემას გავშლით, მოდით, კიდევ ერთხელ ვნახოთ, თუ რა წერია ზემოხსენებულ მემორანდუმში, ესე იგი, რაზე შეთანხმდნენ დაპირისპირებული მხარეები. 

„ამ დოკუმენტის ხელმომწერები თანხმდებიან, რომ მხარს უჭერენ საქართველოს კონსტიტუციის შესაბამის დებულებაში ცვლილებას, რომელიც 2020 წლის საპარლამენტო არჩევნებისთვის, საარჩევნო სისტემის შემდეგ მოდელს განსაზღვრავს. საქართველოს პარლამენტი შედგება პროპორციული წესით არჩეული 120 და მაჟორიტარული წესით არჩეული 30 დეპუტატისგან. პროპორციული არჩევნებისთვის, საარჩევნო ბარიერი შეადგენს 1%-ს. ჩამკეტი მექანიზმი გამორიცხავს შესაძლებლობას, რომ პროპორციულ არჩევნებში ხმების 40%-ზე ნაკლების მიმღებმა პოლიტიკურმა სუბიექტმა მიიღოს მთლიანი საპარლამენტო მანდატების უმრავლესობა. მანდატების პროპორციული განაწილების წასახალისებლად, დამატებითი ჩამკეტი მექანიზმები და შეზღუდვები დადგინდება საარჩევნო კანონმდებლობით. 

30 მაჟორიტარული საარჩევნო ოლქის საზღვრები განისაზღვრება საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს შესაბამისი გადაწყვეტილების და ვენეციის კომისიის რეკომენდაციის თანახმად. ამომრჩეველთა რაოდენობის მიხედვით, საარჩევნო ოლქების გადახრა მათი საერთო საშუალო მაჩვენებლიდან არ უნდა აღემატებოდეს 15%-ს. უპირატესობა უნდა მიენიჭოს ოლქების საქართველოს რეგიონების ფარგლებში ფორმირებას, თუ ამომრჩეველთა რაოდენობა ამის შესაძლებლობას იძლევა. საარჩევნო ოლქების განსაზღვრის ზემოაღნიშნული წესებიდან შეიძლება დაშვებულ იქნეს არაუმეტეს სამი გამონაკლისისა უმცირესობათა და მაღალმთიანი მოსახლეობის წარმომადგენლობის წასახალისებლად, ან უნიკალური გეოგრაფიული საჭიროებების გასათვალისწინებლად. საპარლამენტო უმრავლესობა საჯაროდ წარმოადგენს საარჩევნო ოლქების განაწილების თაობაზე მის წინადადებას საკონსტიტუციო ცვლილების პარლამენტში ინიცირებიდან, არაუგვიანეს 10 დღისა. 2020-დან 2024 წლამდე შუალედში, ვადამდელი საპარლამენტო არჩევნების დანიშვნის შემთხვევაში, პირველი ასეთი არჩევნები ჩატარდება 2020 წლისთვის განსაზღვრული წესების შესაბამისად. ყველა მომდევნო არჩევნები ჩატარდება სრულად პროპორციული სისტემით, 2024 წლისთვის საქართველოს კონსტიტუციაში ამჟამად განსაზღვრული წესის მიხედვით’‘, _ ნათქვამია მემორანდუმში, რომელსაც ხელისუფლებამ და 30-მა ოპოზიცურმა პარტიამ ხელი 8 მარტს მოაწერა. 

8 მარტამდე კი მოვლენები ასე ვითარდებოდა: 

2019 წლის 20 ივნისს, ცნობილი გახდა, რომ საქართველოში ჩამოსული რუსი პოლიტიკოსი, გავრილოვი, რომელიც მართლმადიდებელ ფორუმს ესწრებოდა, ჩვენი ქვეყნის საკანონმდებლო ორგანოში მივიდა და სპიკერის სავარძელში ჩასკუპდა. ამას, ცხადია, მოსახლეობის სამართლიანი აღშფოთება მოჰყვა და ახალგაზრდებმა პარლამენტის წინ შეკრება სპონტანურად დაიწყეს. იმავე საღამოს, უმაღლეს საკანონმდებლო ორგანოსთან, თავი რამდენიმე ათასმა მოქალაქემ მოიყარა. ისინი გავრილოვის საქართველოში ჩამოსვლას აპროტესტებდნენ და პარლამენტის მაშინდელი თავმჯდომარის, ირაკლი კობახიძის გადადგომას ითხოვდნენ. ამ დროისთვის, კობახიძე ერთ-ერთ მეზობელ ქვეყანაში ვიზიტად იმყოფებოდა და იქიდან გვამცნო, არ გადავდგებიო. ამ განცხადებამ პროტესტანტები კიდევ უფრო გააბრაზა, რასაც ნავთი პოლიტიკოსებმაც დაასხეს და აქციის ცალკეულმა მონაწილეებმა პარლამენტში შესვლა სცადეს. ამის შემხედვარე ხელისუფლებას, როგორც დღევანდელი გადასახედიდან ჩანს, შეეშინდა, რომ ვითარებაზე კონტროლი არ დაეკარგა და ამიტომაც, ერთგვარი საბედისწერო შეცდომა დაუშვა _ მომიტინგეების დასაშოშმინებლად, სპეცრაზმი გამოიყვანა. 

ერთი სიტყვით, 20-21 ივნისის ღამეს, რუსთაველზე შეკრებილი ხალხი დაარბიეს, თუმცა მმართველი გუნდის წარმომადგენლები ამბობენ, რომ ეს დარბევა კი არა, არამედ, აქციის დაშლა იყო, თუმცა ვერავინ უარყოფს, რომ ამ დაშლა-დარბევის დროს, ადგილი ძალის გადამეტებას ჰქონდა. 

20-21 ივნისის მოვლენების შემდეგ, პარლამენტის წინ მიმდინარე აქციაზე უკვე ახალი მოთხოვნები გაჩნდა, რომელთა შორის ერთ-ერთი მთავარი პროპორციული არჩევნები იყო... 

რამდენიმე დღეში, „ქართული ოცნების“ თავმჯდომარე, ბიძინა ივანიშვილი საზოგადოებას დაპირდა, რომ 2020 წელს, ქვეყანა ამ სისტემაზე გადავიდოდა და კანონპროექტზე მუშაობაც დაიწყო, თუმცა მოგვიანებით, ისევ „ქართული ოცნების“ დეპუტატებმა კანონპროექტი ჩააგდეს. 

მას შემდეგ, რაც ბიძინა ივანიშვილმა დაპირება არ შეასრულა, საპროტესტო აქციები და პარლამენტის პიკეტირებები დაიწყო, რომელიც სპეცრაზმმა ორჯერ დაშალა. ოპოზიცია ე.წ. გერმანული მოდელის პროპორციულ სისტემას ითხოვდა, რაზეც ხელისუფლება აცხადებდა, არაკონსტიტუციურიაო.  

რამდენიმეკვირიანი პროტესტის შემდეგ, ოპოზიციასა და მმართველ გუნდს შორის, დიპლომატების მედიატორობით, მოლაპარაკებები დაიწყო. მოლაპარაკებების პირველ ეტაპზე, მმართველმა გუნდმა ოპოზიციას პროპორციული მანდატების 100-მდე გაზრდა და მაჟორიტარულის 50-მდე შემცირება შესთავაზა, თუმცა ოპოზიცია ამ თანაფარდებას არ თანხმდებოდა და სრულად პროპორციულ სისტემას ითხოვდა. 

მოლაპარაკებები „ევროპული საქართველოს“ წევრის, გიგი უგულავას დაკავების შემდეგ ჩაიშალა. საქმეზე, რომელზეც უგულავა რამდენიმე წლის წინ მსჯავრდებული იყო, გადაწყვეტილება უზენაესმა სასამართლომ 10 თებერვალს გამოაცხადა. 

მომხდარი ოპოზიციამ პოლიტიკურ ანგარისწორებად და ოპოზიციის წინააღმდეგ ბრძოლად შეაფასა. 

უგულავას განაჩენის გამოცხადების შემდეგ, ოპოზიციამ განაცხადა, რომ საარჩევნო სისტემაზე მთავრობასთან მოლაპარაკება შეწყვიტა და 4 აპრილისთვის, დიდი საპროტესტო აქცია დააანონსა, თუმცა ამის მიუხედად, გაირკვა, რომ ოპიზიციის ცალკეული წარმომადგენლები ხელისუფლებას ფარულად ხვდებოდნენ. აი, მაგალითად, „გირჩის“ ლიდერმა, იაგო ხვიჩიამ განაცხადა, რომ პარლამენტის თავმჯდომარე არჩილ თალაკვაძეს შეხვდა. 

ისე, ხელისუფლებასთან შეხვედრების შესახებ, სხვა ოპოზიციონერებს განცხადებები არ გაუკეთებიათ, მაგრამ „ვერსიის“ ხელთ არსებული მონაცემებით, იგივე იმ მაგიდის არაერთი წევრი, რომელიც ლეიბორისტების ოფისში იკრიბებოდა, „ოცნების“ ლიდერშიფს შეხვდა და სხვადასხვა თემაზე ესაუბრა.

ამასთან, კულუარებში ისიც ცნობილია, რომ ამ დახურულ შეხვედრებზე, „ოცნების“ მხრიდან ნახსენები იყო ორი ტერმინი _ „პოლიტპატიმრები“ და „პოლიტიკური ნიშნით დევნა“. უფრო მეტიც, „ოცნებასთან“ მოლაპარაკების შემდეგ, რამდენიმე ოპოზიციონერი, როგორც ამბობენ, გამარჯვებული საქართველოს ერთ-ერთ ლიდერთან მივიდა და სთხოვა, რომ მას ირაკლი ოქრუაშვილთან ეშუამდგომლა ანუ ლაპარაკი იმაზე იყო, რომ თუ ოქრუაშვილი ციხიდან გამოსვლას დასთანხმდებოდა, მაშინ ოპოზიციური გაერთიანება ხელისუფლებასთან გარიგებაზე წავიდოდა და პროპორციულის თემა დაიხურებოდა, თუმცა როგორც „ვერსიას“ უყვებიან, ამ შეთავაზებაზე „ოქრომ“ კატეგორიული უარი განაცხადა. 

სხვათა შორის, კულუარებში ისევ დადის ხმა, რომ ერთადერთი, ვისზეც 8 მარტის მემორანდუმი არ გავრცელდება, სწორედ თავდაცვის ექსმინისტრი იქნება. კერძოდ, არსებობს მოლოდინი, რომ გიგი უგულავა, თუ გიორგი რურუა ციხიდან გამოვლენ. აი, ოქრუაშვილზე კი ხელისუფლება იტყვის, რომ ის პოლიტპატიმარი კი არა, არამედ, კრიმინალია და ციხეში დარჩება. 

ამასთან, ჩვენი წყარო გვაწვდის ინფორმაციას, რომ უგულავას პრეზიდენტი შეიწყალებს. რაც შეეხება ხაზარაძესა და ბოკერიას წინააღმდეგ აღძრულ სისხლის სამართლის საქმეების, ისინი თაროზე კი არ შემოიდება, არამედ, ეს საქმეები საერთოდ დაიხურება. 

ის, რომ უგულავა „მატროსოვს“ ზურაბიშვილის შეწყალებით დატოვებს, პრეზიდენტის მიერ, 9 მარტს გაკეთებულმა ორაზროვანმა განცხადებამაც დაადასტურა. კერძოდ, ამ თემაზე საუბრისას, „მადამ პიურემ“ თქვა: 

„რაც არ უნდა იყოს მოთხოვნა, რომელიც შემოვა, იქნება განხილული ამ წესების მიხედვით. ყველა მოთხოვნას მივიღებ, წავიკითხავ, ვნახავ, გავეცნობი და... თუ მე ჩავთვლი, იმიტომ ეს არის დისკრეციული უფლება, რომ შეწყალება უნდა შედგეს, იქნება მიღებული შეწყალების აქტი’‘. 

ამასთან, 9 მარტსვე ცნობილი გახდა, რომ ე.წ. აეროპორტის ინციდენტზე, უგულავას მიმართ დევნა შეწყდა. 

 

„თბილისის საქალაქო სასამართლომ, თბილისის აეროპორტში მომხდარი ინციდენტის საქმეზე, დაცვის მხარის შუამდგომლობა დააკმაყოფილა და გიგი უგულავას აღკვეთის ღონისძიება გაუუქმა. მოსამართლე ალექსანდრე იაშვილმა გააუქმა უგულავას მიერ საგამოძიებო უწყებისთვის პასპორტის ჩაბარების ვალდებულებაც. გიგი უგულავას, თბილისის აეროპორტში, ძიუდოისტის ცემას ედავებიან. საქმე ეხება 11 დეკემბერს მომხდარ ფაქტს, როდესაც უგულავასა და ევროპული საქართველოს კიდევ ერთ წევრს, საკრებულოს დეპუტატ გოკა გაბაშვილს, აეროპორტის საპასპორტო კონტროლის ზონაში, გაფრენის წინ, თავს დაესხნენ. მაშინ შინაგან საქმეთა სამინისტრომ საქმე ერთი თავდამსხმელისა და გიგი უგულავას წინააღმდეგ აღძრა. გამოძიების მტკიცებით, ერთი მოქალაქე გოკა გაბაშვილს დაესხა თავს, ხოლო მეორე _ გიგი უგულავამ სცემა. 

ადვოკატმა გიორგი გელხაურმა, 9 მარტის პროცესზე თქვა, რომ ე.წ ფონდის საქმეზე უზენაესი სასამართლოს განაჩენის შემდეგ, აღკვეთის ღონისძიებისა და უგულავასთვის პასპორტის ჩამორთმევის საფუძველი აღარ არსებობს. ამას ბრალდების მხარეც და მოსამართლეც დაეთანხმნენ. 

გიგი უგულავა 10 თებერვლიდან, საპატიმროში იმყოფება. მას საქმეზე, რაზეც სასჯელი უკვე მოხდილი აქვს, დამატებით 3 წლითა და 2 თვით პატიმრობა მიესაჯა. 

8 მარტის შეხვედრაზე, ოპოზიცია და ხელისუფლება საარჩევნო სისტემის ცვლილების გარდა, პოლიტპატიმრების გათავისუფლებაზეც შეთანხმდა. ხელისუფლება ისევ აცხადებს, რომ საქართველოში პოლიტპატიმრები არ არიან, თუმცა ოპოზიციის განცხადებით, შეხვედრაზე კონკრეტულ სახელებსა და გვარებზე ისაუბრეს. 

ახალი საქართველოს ლიდერის, გიორგი ვაშაძის თქმით, ხელისუფლებასთან მიღწეული შეთანხმებით, გიგი უგულავამ სასჯელაღსრულების დაწესებულება პრეზიდენტის შეწყალების საფუძველზე უნდა დატოვოს. როგორც მან აღნიშნა, პარტიების მიერ ხელმოწერილ დოკუმენტში საუბარია იმაზე, რომ უგულავას გასათავისუფლებლად, ,,პრეზიდენტის ინსტიტუციის მექანიზმის გამოყენება უნდა მოხდეს’‘, _ ეს ინფორმაცია 9 მარტს, ქართულმა ინტერნეტგამოცემებმა გაავრცელეს. 

რაც შეეხება ხაზარაძე-ჯაფარიძეს, ამ საქმის პროკურორი ამტკიცებს, რომ ამ კუთხით, სისხლის სამართლებრივი დევნის შეწყვეტა და ბრალდების მოხსნა არ განიხილება. 

„სისხლის სამართლის კანონმდებლობა არ ითვალისწინებს მსგავსი სახის დოკუმენტს (ოპოზიციასა და ხელისუფლებას შორის 8 მარტს გაფორმებული მემორანდუმი), სწორედ ამიტომ, ამ დოკუმენტის საფუძველზე, რაიმე სამართლებრივი გადაწყვეტილების მიღება შეუძლებელია’‘, _ განმარტა პროკურორმა, სალომე ჩიქობავამ. 

ავთანდილ წერეთლის ადვოკატმა, კახაბერ წერეთელმა კი თქვა, რომ ოპოზიცია-მთავრობის მიერ დადებული შეთანხმება მიმდინარე პროცესზე დიდ გავლენას არ მოახდენს. 

„ამ საქმეში ფულის გათეთრების ნიშნები არ არის, ამიტომ ეს მოხდება კონსენსუსის, თუ ნებისმიერ სხვა ფონზე, დადგება გამამართლებელი განაჩენი’‘. 

აქვე, შეგახსენებთ, რომ 10 მარტს, ასევე, კორონავირუსის საფრთხის გამო, ხაზარაძე-ჯაფარიძის პროცესზე დამსწრეთა რაოდენობა შეიზღუდა. 

„მამუკა ხაზარაძის, ბადრი ჯაფარიძისა და ავთანდილ წერეთლის სასამართლო პროცესის დაწყებამდე, თბილისის საქალაქო სასამართლოს მოსამართლე გიორგი არევაძემ თქვა, რომ კორონავირუსის საფრთხესთან დაკავშირებით, პროცესზე დასწრება დროებით შეეზღუდა ადამიანთა ნაწილს. 

სასამართლო განხილვაზე დასწრებას შეძლებენ ჟურნალისტები და არასამთავრობო ორგანიზაციების წარმომადგენლები, სხვა მოქალაქეებისთვის კი დასწრება შეზღუდული იქნება. მოსამართლის განცხადებით, ეს უკავშირდება კორონავირუსის პრევენციას, თუმცა 10 მარტს, საქმის განხილვა დაწყებიდან მალევე, გაურკვეველი ვადით გადაიდო და ამის მიზეზი ავთანდილ წერეთლის ჯანმრთელობის მდგომარეობა გახდა’‘, _ იუწყებოდა სამშაბათს, 10 მარტს ქართული ონლაინმედია. 

მათ, ვინც პოლიტიკაში კარგად ან ზედმიწევნით კარგად ერკვევიან, იციან, რომ ამ სფეროში ყველაფერი პირდაპირ არ ხდება და ე.წ. შემოვლითი სვლებიც აპრობირებული მეთოდია. ჰოდა, ყოველივე ზემოთქმული, შესაძლოა, „შემოვლით სვლებად“ ჩავთვალოთ, თუმცა ისეც შეიძლება მოხდეს, რომ ბოლო წამს, „ოცნებამ“ ცნობილი პატიმრების ციხიდან გამოშვება მართლა გადაიფიქროს, რაც პოლიტიკურ კრიზისს ახალ ფაზასში გადაიყვანს და, ბოლოს, ყველაფერი ეს, შესაძლოა, ვადამდელი საპარლამენტო არჩევნებითაც კი დამთავრდეს, თუმცა ვიდრე ეს მოხდება, მოდით, ის ვთქვათ, თუ რა უხარია ოპოზიციას და, საერთოდ, რა ხდება „ანტიოცნებელების“ ფლანგზე? 

ექსპერტთა ნაწილი პირდაპირ აცხადებს, რომ 8 მარტის მემორანდუმით, ყველაზე მოგებული ევროპული საქართველო დარჩა ანუ გაძლიერდა ეჭვი იმის შესახებ, რომ წლევანდელი არჩევნების შემდეგ, „ოცნებამ“ ბოკერიას გუნდისთვის, შესაძლოა, ხელისუფლების გადაბარების პროცესი დაიწყოს. 

ჩვენი წყაროს თქმით, ყველაფერ ამას, მიხეილ სააკაშვილი, კარგა ხნის წინ მიხვდა და სწორედ ამიტომაც გადაწყვიტა პირადი შტაბის შექმნა, თუმცა ასევე, წყაროს მიერ მოწოდებული ინფორმაციის თანახმად, იმ შემთხვევაში, თუ მიშა დამოუკიდებელ თამაშს დაიწყებს, არ არის გამორიცხული, რომ სააკაშვილის პარტიიდან კადრების გადინება დაიწყოს ანუ დღევანდელი „ნაცების“ ნაწილი ევროპულ საქართველოში გადაპორტირდეს და ამით, ახალ პარლამენტში შესვლა გაინაღდოს. 

იმაზე, რომ ოპოზიციაში ერთიანობა მოჩვენებითია, ბევრი რამ მიანიშნებს. ყველაზე დიდი უკმაყოფილება კი, დიდი ალბათობით, მაჟორიტარების შერჩევას მოჰყვება. აი, მაგალითად, „კანონი და სამართალი“, რომელიც „ძალა ერთობაშიას“ წევრია, კატეგორიულად ეწინააღმდეგება, რომ ოპოზიციამ რომელიმე ოლქში მაჟორიტარად პრორუსული განწყობის პოლიტიკოსი დაასახელოს. ამ მხრივ, ეს პარტია განსაკუთრებულ აქცენტს ნინო ბურჯანაძეზე აკეთებს. 

„თუ ასე აზილეთ ღირებულებები, ბოლოს, ადამიანებისთვის სახელმწიფოებრიობის დაცვის შეგრძნების სრული ნიველირება მოხდება! ეს კი უსამშობლოობის განცდის, ნიჰილიზმის დათესვის „მურტალსკი“ გეგმაა, თან ძველი, გამოცდილი და „ოკუპანტური“. ამიტომ, „გავიგეთ“, ბატონო, რომ „ზოგიერთ“ ნათაღლითარ „პოლიტიკანს“ მხოლოდ თავისი გამორჩენა და ინტერესი აქვს, მაგრამ მათ _ ამ „ნათაღლითარებს“, ქვეყანას ნუ გადავაყოლებთ!!! 

ხშირად, ადამიანებს ჭკუა ერევათ ცბიერებაში, დიპლომატია _ მოლაპარაკება-გარიგებაში, მოლაპარაკება ერევათ უთავმოყვარეო, ყველაფერზე მორგებული ადამიანების უტიფრობაში. 

აი, მაგალითად: ჭკვიანი და კეთილშობილი იყო ილია ჭავჭავაძე, ბერია იყო ცბიერი და ნაძირალა. ჰოდა, ცოტა ჩვენც უნდა მივხვდეთ და განვასხვავოთ, ამდენი მწარე გამოცდილების შემდეგ... 

რა ვიცი, უნიჭო ხალხი არ ვართ, თითქოს და წუმპე როგორ ვერ უნდა დაინახო და შიგ არ ჩააბოტო მეასედ?!“ _ დაწერა სოციალურ ქსელში „კანონი და სამართალის“ ლიდერმა, თაკო ჩარკვიანმა. 

ამავე პარტიის ახალგაზრდა და ახალმა სახემ, ადვოკატმა გიორგი ცობეხიამ განაცხადა: 

„პროპორციულთან დაკავშირებით, მთელი ოპოზიცია ამტკიცებს, რომ გამარჯვება მიღწეულია! კეთილი, ბატონებო, მაშინ ლეიბორისტების ფორმატის შენარჩუნების საჭიროება რაშია? 

ამოცანა თუ მიღწეულია, ფორმატის გაგრძელება რუსული ვექტორის მქონე ძალებთან ერთად, რა სიმბოლური, თუ პოლიტიკური დატვირთვის მატარებელია? 

ამ ბალ-მასკარადში მონაწილეობა, ჩემი აზრით, არ შეიძლება! 

30-წლიანი პოლიტიკური ცხოვრების მონაწილე პირები არ თმობენ პოზიციებს და ყველაფერი ეს არა რეჟიმის ცვლილებას, არამედ, საპარლამენტო მანდატებისთვის (ყველაზე მერკანტილური გაგებით) ბრძოლას ჰგავს. 

არც ერთი ახალგაზრდა ლიდერის პოპულარიზაციას არ ახდენენ წამყვანი მედიასაშუალებები, მცირე გამონაკლისების გარდა. მაგალითად, ასეთი გამონაკლისია ტელეკომპანია „კავკასია“. ამ ვითარებაში, ფორმატი, სადაც 30-წლიანი უცვლელი პოლიტიკური ციკლის მონაწილე პოლიტიკური სუბიექტები სხედან და უკვე არა პროპორციული სისტემისთვის, არამედ, სხვა საკითხებზე იწყებენ მსჯელობას პრორუსულ პოლიტიკურ მოთამაშეებთან ერთად, ჩემთვის მიუღებელი და არასაინტერესოა. 

დროა, შეიცვალოს კონიუნქტურის მიდგომა, მოხდეს პოლიტიკური ველის გაახალგაზრდავება და გამოცოცხლება. სხვა შემთხვევაში, გარანტირებული გვაქვს იმ წრეზე სიარული, რომელზეც ჩვენი სახელმწიფო დღესაც მოძრაობს. 

დროა ცვლილებების, დროა, დავიჯეროთ, რომ შეგვიძლია ნამდვილი სახელმწიფოს მშენებლობა, რომელიც დაეფუძნება ადამინის უფლებებსა და დემოკრატიული ინსტიტუტების სიმყარეს. 

ყველა გვირაბის ბოლოს არის სინათლე, მთავარია, სავალი გზა სწორად გავიაროთ!“ 

ერთი სიტყვით, ყოველივე ზემოთქმულიდან გამომდინარე, შეიძლება, ვივარაუდოთ, რომ პოლიტიკურ ველზე არსებული სიტუაცია იმ მშვიდობას ჰგავს, რომლისაც ომზე მეტად უნდა გვეშინოდეს! უფრო სწორად, ჩვენ ანუ რიგით მოქალაქეებს კი არა, არამედ, პოლიტიკურ ელიტას უნდა ეშინოდეს, რადგან მოდით, ვაღიაროთ, რომ საქართველოში ამომრჩეველი გაიზარდა, პოლიტიკური კლასი კი _ ვერა, ესე იგი, შორეულ 90-იანებში დარჩა და საქმის „მოკვარახჭინებას“, მაშინდელის მსგავსად, ახლაც კულუარებში ფიქრობს. ყველაფერ ამას ხალხი ხვდება, ხვდება და ამიტომაც, ყველა პოლიტძალას განაჩენს არჩევნებზე გამოუტანს, თან ისე, რომ მნიშვნელობა არ ექნება, კენჭისყრა 120/30 სისტემით და ერთპროცენტიანი ბარიერით ჩატარდება, სრულად პროპორციულად, თუ მაჟორიტარულ-პროპორციულად! 

ერთი სიტყვით, ძვირფასო პოლიტიკოსებო, ხალხის მოსმენა ისწავლეთ და კარს მიღმა პოლიტიკურ თამაშებს მოეშვით, თორემ თქვენი პოლიტიკური ბიოგრაფია არცთუ სახარბიელოდ დამთავრდება!

 

ნინო დოლიძე

 

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 11 Mar 2020 05:16:32 +0400
მერაბიშვილის ფაქტორი http://www.versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6582-მერაბიშვილის-ფაქტორი.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6582-მერაბიშვილის-ფაქტორი.html

რატომ ეშინია პოლიტიკურ ელიტას და ჰქონდა თუ არა უდელ ვანოს კავშირი ჩრდილოეთის სპეცსამსახურებთან

არცთუ შორეულ წარსულში ანუ 2013 წლის გაზაფხულის მიწურულს, როცა დაიჭირეს, ვიღაცებმა ჩათვალეს, რომ მის პოლიტიკურ კარიერას წერტილი დაესვა, მაგრამ ვიღაცების ამ პროგნოზმა, როგორც იტყვიან, ჩაილურის წყალი დალია _ შს ყოფილმა მინისტრმა, რომელსაც ნაციონალების ბოლო ჟამს პრემიერის პოსტიც ეკავა, საპატიმრო 6 დღის წინ დატოვა და „მატროსოვის“ კართანვე განაცხადა, პოლიტიკურ აქტიურობას ვაპირებო. მართალია, ვანო მერაბიშვილს ჯერ არ დაუკონკრეტებია, ნაციონალურ მოძრაობაში დაბრუნდება, ევროპულ საქართველოს მიეკედლება, თუ ახალ პარტიას შექმნის, მაგრამ რაც უნდა იყოს, ფაქტია: უდელი ვანო, ქართულ პოლიტიკაში ფაქტორი 2012 წლის საპარლამენტო არჩევნებამდეც იყო, „ოცნების“ ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგაც ფაქტორად დარჩა და ახლა, როცა სამარტოო საკანში, ლამის შვიდი წლის გატარების შემდეგ თავისუფლებაზეა, უწინდებურად ფაქტორია. ყოველ შემთხვევაში, ანალიტიკოსთა ნაწილი ამბობს, რომ მისი მთელ პოლიტიკურ სპექტრს ეშინია _ ხელისუფლებიდან დაწყებული, ოპოზიციით დამთავრებული.

რატომ არის მერაბიშვილი საშიში? _ ამ კითხვაზე პასუხი მარტივია ანუ წლების განმავლობაში, ის მხოლოდ ნაციონალების კი არა, მთელი სახელმწიფო მანქანის ხერხემალი იყო და მის თვალს არაფერი გამოეპარებოდა, ესე იგი, ყველას უსმენდა, უთვალთვალებდა და იმაზე ბევრი რამ იცოდა და იცის, ვიდრე საჭიროა. 

დიახ, იცის მერაბიშვილმა, თუ როგორ თანამშრომლობდნენ ახლანდელი „მეოცნებეები“ თავის დროზე ანუ ოპოზიციაში ყოფნისას, სააკაშვილის რეჟიმთან. იცის ისიც, რომ გარკვეული კომუნიკაცია არსებობს „ოცნებასა“ და ახლანდელ ოპოზიციონერებს შორის. 

მოკლედ, მერაბიშვილი, როგორც იტყვიან, მიძინებული ნაღმია, ნაღმი, რომლის აფეთქების შემთხვევაშიც, მთელი პოლიტიკური სპექტრი _ „ქოცებიდან“ დაწყებული, „ნაცებით“ დამთავრებული, ნაფლეთებად იქცევა. მათ ბედს, დიდი ალბათობით, ბურჯანაძეც გაიზიარებს და ბესელიაც. ალბათ, სწორედ ამიტომაც თქვა ამ ორმა ქალბატონმა, მერაბიშვილთან თანამშრომლობას არ ვაპირებთო. ოპოზიციის დანარჩენი ნაწილი, ამ ეტაპზე, დუმილის უფლებას იყენებს. ყოველ შემთხვევაში, მერაბიშვილის ციხიდან გამოსვლას მხოლოდ მიესალმება. აი, ხელისუფლება კი, დედიან-ბუდიანად იმ აზრზეა, რომ მერაბიშვილი ისევ ციხეში უნდა იყოს. 

სხვათა შორის, მერაბიშვილზე თავიდან, ექსპრეზიდენტმა მიხეილ სააკაშვილმაც უცნაური განცხადება გააკეთა, დასასვენებლად წავიდესო, თუმცა მერე, ალბათ, მიხვდა, რომ „მიჰქარა“ და „პლასტინკა ამოატრიალა“, ის ვიგულისხმე, რომ ციხიდან ახალი გამოსულია და ვიდრე პოლიტიკურად გააქტიურდება, სჯობს, ცოტა მოეშვასო. 

ასეა თუ ისე, ქართულ პოლიტიკაში დიდი აჟიოტაჟია, უფრო კონკრეტულად, ყველა იმის მოლოდინშია, თუ რას იზამს მერაბიშვილი. სხვათა შორის, ეს საზოგადოებასაც აინტერესებს და სანამ ამას გავიგებთ, მოდით, ვანოს წარსულს თვალი ერთად გადავავლოთ. 

ოფიციალური დოსიე 

ივანე (ვანო) მერაბიშვილი, როგორც ქართული „ვიკიპედია“ იუწყება, 1968 წლის 15 აპრილს, ადიგენის რაიონის სოფელ უდეში დაიბადა. ისე, იმ დროს, როცა მერაბიშვილი ქვეყანას მოევლინა, 15 აპრილი სიყვარულის დღედ არ იყო გამოცხადებული, მაგრამ ამას მნიშნელობა არ აქვს, ფაქტია: ბოლო წლებია, 15 აპრილს, ჟურნალისტ ბესო ჩუბინიძის ინიციატივით, საქართველო სიყვარულის დღეს ზეიმობს. ჰოდა, ალბათ, ბედის ირონიაა, რომ მერაბიშვილის დაბადებისა და სიყვარულის დღეები, ერთმანეთს ემთხვევა. მათ, ვინც ქართულ პოლიტიკას თვალს ადევნებს, მერაბიშვილის შს მინისტრობა კარგად ახსოვს ანუ მართალია, „ნაციონალურ საქართველოში“ ადამიანების „ტრუსიკ-მაიკით“ დაჭერისა და ქუჩაში დახვრეტის „ტრადიაციას“ საფუძველი ირაკლი ოქრუაშვილის შს მინისტრობის დროს ჩაეყარა, მაგრამ მას შემდეგ, რაც ამ ძალოვან უწყებას სათავეში უდელი ვანო ჩაუდგა, ხალხის წამების მეთოდები დაიხვეწა. ყოველ შემთხვევაში, ერთ-ერთი ყველაზე გახმაურებული სისხლიანი საქმე _ სანდრო გირგვლიანის მკვლელობა, რომელიც პრაქტიკულად, სააკაშვილის მმართველობის დასასრულის დასაწყისად იქცა, სწორედ მერაბიშვილის შს მინისტრობას უკავშირდება. 

2012 წლის პირველი ოქტომბრის არჩევნების შემდეგ, ინტერნეტში ვიდეო გავრცელდა, რომელიც, სავარაუდოდ, ნაცების მმართველობის დროსაა გადაღებული. ამ ვიდეოკადრებში ვანო მერაბიშვილი მკაფიოდ ჩანს, რომელიც ხელქვეითებს „ორ გვამს“ სთხოვს. ყველაფერ ამის მიუხედავად, ქართულ „ვიკიპედიაში“, მერაბიშვილი „სახელმწიფო და პოლიტიკურ მოღვაწედ“ არის მოხსენიებული. 

ამავე წყაროს მიხედვით, ვიდრე პოლიტიკაში ჩაერთვებოდა, მერაბიშვილი სამეცნიერო საქმიანობას ეწეოდა, რაც იმას ნიშნავს, რომ თბილისის ტექნიკური უნივერსიტეტის სამთო ფაკულტეტის დამთავრების შემდეგ, კერძოდ, 1992-1995 წლებში, მომავალი შს მინისტრი, „გე-პე-ი“-სა და აგრარულ უნივერსიტეტებში ლაბორანტად, უფროს ლაბორანტად, ასისტენტად და უმცროს მეცნიერ-თანამშრომლად მუშაობდა. 1995 წელს, მერაბიშვილი მეცნიერებიდან არასამთავრობო სექტორში ინაცვლებს და მიწის მესაკუთრეთა უფლებების დაცვის ასოციაციას აფუძნებს, 1996 წელს კი, თავისუფლების ინსტიტუტის ერთ-ერთი თანადამფუძნებელი ხდება. 

საერთოდ, მიწა მერაბიშვილის ბიოგრაფიაში ერთ-ერთი „სუსტი რგოლია“. უფრო გასაგებად რომ ვთქვათ, 2001 წლის მაისში, მიწის მესაკუთრეთა უფლებების დაცვის ასოციაცია, „ტერა ინსტიტუტთან“ ერთად, აშშ-ის საერთაშორისო განვითარების სააგენტოს ხელშეწყობით, საქართველოში მიწის ბაზრის განვითარების პროექტს იწყებს, რაც პრივატიზებული სასოფლო-სამეურნეო მიწის ნაკვეთების რეგისტრაციას გულისხმობს. ამ დროს, მერაბიშვილი უკვე პარლამენტის წევრია. მის მიერ დაფუძნებულ არასამთავრობოს კი ჯაბა ებანოიძე ხელმძღვანელობს. ისე, მერაბიშვილის აღზევების დროს, ჯაბა ებანოძეც დაწინაურებული გახლდათ. ყოველ შემთხვევაში, მას შემოსავლების სამსახურის უფროსის პოსტი ეკავა. ხელისუფლების შეცვლის შემდეგ, კერძოდ, 2013 წლის იანვარში, ებანოიძეს ბრალი რამდენიმე მუხლით წაუყენეს ანუ გამოძიება თანამდებობის ბოროტად გამოყენებას, ქონების გადამალვასა და საანგარიშსწორებო დოკუმენტების გაყალბებას ედავებოდა. მაშინდელი მედიის ცნობით, ებანოიძემ ბრალი ნაწილობრივ აღიარა. 

ცნობისთვის: საქართველოში სასოფლო-სამეურნეო მიწის რეფორმა, რომელიც 2.5 მილიონი მიწის ნაკვეთის კერძო საკუთრებაში გადაცემას ითვალისწინებდა, 1999 წლის მაისში დაიწყო. მიწის კერძო საკუთრებაში გადაცემისათვის აუცილებელი საკანონმდებლო აქტების მომზადებაში, მიწის მესაკუთრეთა უფლებების დაცვის ასოციაცია იმთავითვე აქტიურად იყო ჩართული. 

შეიძლება, უბრალო დამთხვევაა, მაგრამ 1999 წლის მოწვევის პარლამენტში, როცა დეპუტატი გახდა, მერაბიშვილი ეკონომიკური პოლიტიკისა და რეფორმების კომიტეტს ჩაუდგა სათავეში. სწორედ მაშინ ითქვა, რომ მას გარკვეული ინტერესები „ჟინვალჰესთანაც“ ჰქონდა... 

ამ „პატარ-პატარა“ სკანდალების მიუხედავად, თუ „ვაშინგტონ პოსტისთვის“ მიცემულ ინტერვიუს არ ჩავთვლით, 2003 წლის მოვლენებამდე, მერაბიშვილის არსებობის შესახებ, ფართო საზოგადოებამ არაფერი იცოდა. „ვარდების რევოლუციის“ შემდეგ კი პოლიტიკურმა ღმერთებმა, თუ პოლიტიკური სამოთხიდან განდევნილმა ანგელოზებმა, როგორც ჩანს, მისი მფარველობა გადაწყვიტეს და უდელმა ვანომაც თავბრუდამხვევი კარიერა გაიკეთა: 

2004 წლის 26 იანვარს ანუ ინაგურაციის მეორე დღესვე, პრეზიდენტმა სააკაშვილმა ეროვნული უშიშროების საკითხებში, თავის თანაშემწედ დანიშნა. პარალელურად, მერაბიშვილი ეროვნული უშიშროების საბჭოს მდივნის მოვალეობასაც ასრულებდა. დაახლოებით ექვსი თვის შემდეგ, კერძოდ, 2004 წლის 7 ივნისს, მერაბიშვილი საქართველოს სახელმწიფო უშიშროების მინისტრი ხდება და ამ თანამდებობას წლის ბოლომდე _ 18 დეკემბრამდე იკავებს, საიდანაც მუშაობას შსს-ში, მინისტრის რანგში აგრძელებს. 

ნაციონალთა კულუარებში გარკვეულები ამბობენ, რომ მერაბიშვილს ბევრი მტრობდა, მაგრამ მიუხედავად ამისა, ის, პრაქტიკულად, ერთადერთი იყო, რომელმაც „ვარდების მთავრობაში“, სააკაშვილის პრეზიდენტობის ორივე ვადის დროს, სავარძელი მყარად შეინარჩუნა _ მართალია, 2012 წლის შუახანებში შს მინისტრობა დატოვა, მაგრამ უსამსახუროდ არ დარჩენილა _ პრემიერად დაინიშნა და ეს პოსტი 2012 წლის პირველი ოქტომბრის არჩევნებამდე ეკავა. 

რატომ უქმნიდა სააკაშვილი მერაბიშვილს სასათბურე პირობებს? _ ეს რიტორიკული კითხვაა... 

ექსხერხემლისა და ნაცმოძრაობის აწ უკვე ყოფილი გენერალური მდივნის ოფიციალური დოსიე სრულყოფილი რომ გამოვიდეს, ხაზს კიდევ ორ დეტალს გავუსვამ: 

ვანო მერაბიშვილი დაქორწინებულია და ორი ვაჟი ჰყავს. ყველაზე გახმაურებულ სკანდალში კი, სწორედ მეუღლის გამო გაეხვა. შეიძლება, ეს დელიკატური თემაა, მაგრამ ამის თაობაზე უკვე იმდენჯერ ითქვა და დაიწერა, რომ დასამალი აღარაფერია. 

მოკლედ, იმ დროს, როცა მერაბიშვილი, პრაქტიკულად, თავისი კარიერის ევერესტზე იმყოფებოდა და, როგორც იტყვიან, ცა ქუდად არ მიაჩნდა, დედამიწა კი _ ქალამნად, ტელეკომპანია „იმედმა“, საზოგადოებას სისხლიანი ამბის შესახებ ამცნო. სახელდობრ, გადაცემა „დროება“ იუწყებოდა, რომ ძალოვანებმა, ოქროყანის სასაფლაოზე, წამებით მოკლეს ახალგაზრდა მამაკაცი, სანდრო გირგვლიანი. ამასთან, სატელევიზიო სიუჟეტში ნათქვამი იყო, რომ ინციდენტი შარდენ-ბარში დაიწყო, სადაც დათა ახალიასთან, გურამ დონაძესთან, ვასილ სანოძესა და ოლეგ მელნიკოვთან ერთად, მერაბიშვილის თანამეცხედრე, თაკო სალაყაიაც იმყოფებოდა. მოგვიანებით, გირგვლიანის მკვლელობის მთავარ ფიგურანტად, მაშინდელი ოპოზიცია, სწორედ სალაყაიას დაასახელებს და მისი დასჯის პარალელურად, მერაბიშვილის შს მინისტრობიდან გადაყენებასაც მოითხოვს. 

დღევანდელი ანუ იმ გადასახედიდან, როცა მერაბიშვილი მიშას გაემიჯნა და ნაცმოძრაობის გენმდივნობაზე უარის თქმით, პირდაპირ თუ ირიბად, „ახირებულების“ პოზიცია გაამაგრა, სააკაშვილის საბედისწეროდ შეცდომად შეიძლება ის ჩაითვალოს, რომ გირგვლიანის საქმის გამო, ვანო „კბილებით დაიცვა“. სწორედ ამიტომაც, შს ექსმინისტრი, მთელი ცხოვრება ექსპრეზიდენტის მადლობელი უნდა ყოფილიყო და მისი ნაფეხურებისთვის ეკოცნა, მაგრამ მოგეხსენებათ, პოლიტიკა „სიბინძურის ხელოვნებაა“. მაშასადამე, პოლიტიკაში მუდმივი არც მტრები არსებობენ და არც _ მეგობრები. ჰოდა, რა გასაკვირია, რომ ვანომ მიშას „ზურგში მახვილი ჩასცა“?! სააკაშვილს, რომელსაც ფანები საქართველოდან დევნილ პრეზიდენტს უწოდებენ, გული ყველაზე მეტად, ალბათ, სწორედ მერაბიშვილის ტრანსფორმაციამ ატკინა, მაგრამ „ვერსიის“ ხელთ არსებული მასალების მიხედვით, ძაღლის თავი სხვაგანაა დამარხული და ყველაფერი ისე მარტივადაც არაა, როგორც ჩანს! 

დიახ, ინტერვიუ, რომელიც ჩემს პირად ჟურნალისტურ არქივში ინახება, პირდაპირ თუ არა, ირიბად ნათელჰყოფს, რომ ვანო მერაბიშვილმა „ჩრდილოეთელ დემონებს“ სული ჯერ კიდევ ყმაწვილკაცობაში მიჰყიდა! 

არ გჯერათ? _ თქვენი ნებაა, მაგრამ გირჩევთ, მოთმინება გამოიჩინოთ, წინამდებარე წერილი ბოლომდე წაიკითხოთ და დასკვნებიც მერე გააკეთოთ!

მანამდე კი შს ყოფილი მინისტრის ოფიციალური დოსიე ბოლო შტრიხით შევავსოთ. ეს „ბოლო შტრიხი“ კი მერაბიშვილის ტუსაღობაა: 

როგორც აღვნიშნეთ, ვანომ „მატროსოვზე“, სამარტოო საკანში, 6 წელი და 9 თვე გაატარა და ამ ხნის განმავლობაში, თავი რამდენჯერმე გაგვახსენა. ყველაზე გახმაურებული „თავის შეხსენება“ კი ის იყო, როცა უდელმა „რუხმა კარდინალმა“ განაცხადა, საკნიდან ღამე გამიყვანეს, მთავარ პროკურორთან მიმიყვანეს და მაიძულებდნენ, სააკაშვილის წინააღმდეგ ჩვენება მიმეცაო. სხვათა შორის, ციხიდან გამოსვლის შემდეგ, მერაბიშვილმა ამ ინციდენტის შეფასება აღარ ისურვა და თქვა, რომ სპეკულაციებს არ აპირებს. ისე, ზოგი არ გამორიცხავს, რომ ამ „გაყვანის“ ინიციატორი, თავად მერაბიშვილი იყო ანუ მთავარ პროკურორთან, ან ვინმე სხვა ძალოვან მაღალჩინოსანთან შეხვედრა იმ მოტივით მოეთხოვა, რომ მისი საკნიდან გაყვანა სათვალთვალო კამერებს დაეფიქსირებინა და მერე, ერთი ამბავი აეტეხა, აი, „ოცნება“ რა ცუდად იქცევაო. 

შს ყოფილ მინისტრსა და, ასევე, ყოფილ პრემიერს ბრალი რამდენიმე მუხლით ჰქონდა წაყენებული. კერძოდ, მერაბიშვილი მოსყიდვაში, გაფლანგვასა და თანამდებობრივი უფლებამოსილების გადამეტებაში, ამასთან, სანდრო გირგვლიანის მკვლელობის საქმესა და 26 მაისის აქციის დაშლაშია მხილებული. 2014 წლის 17 თებერვალს, სასამართლომ მერაბიშვილი დამნაშავედ სცნო და თავისუფლება 5 წლით აღუკვეთა. 

სხვათა შორის, რამდენიმე წლის წინ, პირველ იანვარს, საქართველოს ერთდიანი ვიზიტით, მაკკეინი ეწვია, რომელიც მანამდე უკრაინაში იმყოფებოდა. მაკკეინის ვიზიტის შემდეგ, „მატროსოვი“ გიგი უგულავამ დატოვა. პოლიტიკურ კულუარებში ამბობენ, რომ ჯერ კიდევ გავლენიან ამერიკელ სენატორს, საქართველოს ხელისუფლების უმაღლეს პირებთან ტეტ-ა-ტეტ საუბარი, სწორედ უგულავა-მერაბიშვილზე ჰქონდა. შეიძლება, უბრალო დამთხვევაა, მაგრამ თვალში საცემია, რომ უგულავა პატიმრობიდან, სწორედ მაკკეინის სტუმრობის შემდეგ გათავისუფლდა, თუმცა ახლა ისევ ციხეშია, ვანო კი _ „სვაბოდაზე“... 

სხვათა შორის, მერაბიშვილს თავის დროზე, თუ გახსოვთ, მეტ-ნაკლებად დადებით კონტექსტში, ყოფილი პრემიერი, ბიძინა ივანიშვილიც ახსენებდა ანუ ხაზი მის კარგ მენეჯერულ თვისებებს გაუსვა და არც ის დაუმალავს, რომ ნაცებს, სწორედ მერაბიშვილის საშუალებით ეკონტაქტებოდა... ახლა, შეიძლება, ძალიან კონსპირაციულ თეორიაში გადავიდეთ, მაგრამ ის მოსაზრებაც არსებობს, რომ დაპატიმრებით მერაბიშვილი, უბრალოდ, „შეინახეს“(!)... 

უდედან ჩრდილოეთამდე 

ჩემს პირად ჟურნალისტურ არქივში კიდევ ერთი სკანდალური ინტერვიუ ინახება. ამჯერად, რესპოდენტი უშიშროებასთან ასოცირებული პირია, რომელიც ღიად მიანიშნებს, რომ მერაბიშვილს ბმა, შესაძლოა, რუსეთის სამხედრო დაზვერვასთან, ესე იგი, „გრუ“-სთან ჰქონდეს. ამ მოსაზრებას ერთი გარემოებაც ამყარებს, სახელდობრ, მერაბიშვილი, როგორც სახელმწიფო მაღალჩინოსანი, ქართველ და ევროპელ ჟურნალისტებს არა, მაგრამ სამაგიეროდ, რუსულ მედიას სწყალობდა. ახლა, ეს დეტალი შეიძლება, არაფერზე მეტყველებს, მაგრამ მოგეხსენებათ, ეშმაკები, სწორედ დეტალებში სხედან. 

2010 წლის 10 დეკემბერს, ინტერნეტპორტალი „ნეტგაზეთი“ აქვეყნებს სტატიას _ „სად იძებნება ვანო მერაბიშვილი“, რომელშიც ნათქვამია: 

„ვანო მერაბიშვილი – თუკი ამ სახელსა და გვარს რუსულ ენაზე ჩაწერთ Gოოგლე-ის საძიებო სისტემაში, საქართველოს შს მინისტრზე, შესაძლებელია უფრო მეტი გაიგოთ, ვიდრე – ამ სახელისა და გვარის ქართულ ენაზე ჩაწერის შემთხვევაში. 

რუსული „კომერსანტის“ ჟურნალისტი, წლის განმავლობაში, დაახლოებით ორ ინტერვიუს წერს მერაბიშვილთან: „ლენტა.რუ“-ზე ვანო მერაბიშვილის ბიოგრაფიას გაეცნობით, „ეხო მოსკვისა“ და „რია ნოვოსტის“ გვერდზე, შეგიძლიათ წაიკითხოთ ინტერვიუები ვანო მერაბიშვილთან. მოკლედ, მერაბიშვილთან ინტერვიუს არაერთი რუსული მედია აქვეყნებს, თუმცა მათ შორის ყველაზე აქტიური რუსული „კომერსანტია“ (კომმერსანტ.რუ), რომლის ჟურნალისტი ოლგა ალიონოვა, ვანო მერაბიშვილს, 2009-2010 წლებში, რამდენჯერმე ესტუმრა და, შესაბამისად, რამდენჯერმე გამოაქვეყნა მისი ინტერვიუ გაზეთსა, თუ ინტერნეტგვერდზე. 

მერაბიშვილთან სასაუბრო თემა, მცირე გამონაკლისების გარდა, ერთია: რეფორმა, რომელიც შს სამინისტრომ განახორციელა და პოლიციის რეიტინგი საქართველოში, თუმცა კარიერაზე საუბარსა და მის მიერ განხორციელებულ რეფორმებთან ერთად, ვანო მერაბიშილი არ ერიდება პოლიტიკურ შეფასებებსაც. ის პოლიტიკურ განცხადებებსაც აკეთებს. ხშირად ქართული მედია პოლიციაზე სიახლეებს, სწორედ რუსი ჟურნალისტების მიერ აღებული ინტერვიუდან იგებს ხოლმე. 2010 წელს, ვანო მერაბიშვილთან, სულ მცირე ექვსი ინტერვიუ ჩაწერეს ჟურნალისტებმა, აქედან მხოლოდ ერთია ჩაწერილი ქართული მედიის მიერ: „ტელეიმედის“ ეთერში გასულ „სპეციალურ რეპორტაჟში“ (12 ნოემბერი, 2010 წელი), ჟურნალისტის კითხვაზე, თუ რატომ ჩნდება საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრი ხშირად რუსულ მედიაში, მერაბიშვილი პასუხობს, რომ ის ამ ფორმით, მისი ქვეყნის პოპულარიზაციას ეწევა. 

საქართველოს მთავრობის ოფიციალურ ვებგვერდზე, ვანო მერაბიშვილის ბიოგრაფიაში მითითებულია, რომ მინისტრი ფლობს ინგლისურ ენას. რუსული ენის ფლობაზე მთავრობის გვერდი არაფერს ამბობს, თუმცა იმაში დასარწმუნებლად, რომ საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრი რუსულად საუბრობს, ის ინტერვიუებია საკმარისი, რომლებიც რუსულენოვან მედიებში ვრცელდება. 

იშვიათია ვანო მერაბიშვილის ინტერვიუ ინგლისურ ენაზე. ამერიკულ „ვაშინგტონ პოსტში“, „ნიუ იორკ ტაიმსსა“ და „სი-ენ-ენ“-ზე, 2010 წლით დათარიღებულ მასალებს, მინისტრზე ვერ იპოვით ისევე, როგორც ბრიტანულ „გარდიანსა“ და „ბი-ბი-სი“-ზე. ბრიტანეთის სამაუწყებლო კომპანია „ბი-ბი-სი“-ს ოფიციალური ინგლისურენოვანი გვერდი, საძიებო სისტემაში ვანო მერაბიშვილს ძებნის, მაგრამ ყველაზე ახალი ინფორმაცია 2009 წლით თარიღდება. ბუშის საქართველოში ვიზიტი, ზურაბ ჟვანიას გარდაცვალება, მუხროვანის სატანკო ბატალიონის ინციდენტი და თბილისის მიტინგები ის თემებია, სადაც ვანო მერაბიშვილის კომენტარებს ვხვდებით. დაახლოებით, იგივე მდგომარეობაა „სი-ენ-ენ“-თან, „ნიუ იორკ ტაიმსსა“ და „ვაშინგტონ პოსტთან“ მიმართებაშიც''. 

იმას, რომ მერაბიშვილის ბიოგრაფია ბურუსითაა მოცული, ერთი გარემოებაც მოწმობს: 2005 წლის 3 თებერვალს, სწორედ მერაბიშვილი იყო ის ადამიანი, რომელმაც ყოველგვარი გამოძიებისა და ექპერტიზის გარეშე, საზოგადოებას ამცნო, პრემიერი ზურაბ ჟვანია და მისი თანმხლები პირი, რაულ უსუფოვი, საბურთალოს ქუჩაზე მდებარე სახლში, გაზით გაიგუდნენო. შს მინისტრს, წესით, ასეთი განცხადება არ უნდა გაეკეთებინა და, მინიმუმ, გამოძიების პირველად შედეგს დალოდებოდა, მაგრამ როგორც ჩანს, ვანოს რაღაც ამოძრავებდა. სწორედ მერაბიშვილის ეს განცხადება გახდა იმის საფუძველი, რომ ჟვანიას შესაძლო მკვლელობაზე ხმა დღემდე არ მინავლებულა. ასევე, საეჭვო იყო და არის მერაბიშვილის როლი ფოტოგრაფებისა, თუ ე.წ. ჯაშუშობის ბრალდებით დაპატიმებული სხვა ადამიანების საქმეებში. ზოგი სპეციალისტი ამბობს, რომ რუსი „ჯაშუშების“ დევნით, ვანო, უბრალოდ, საკუთარი „ჩრდილოეთური ბეგრაუნდის“ დამალვას ცდილობდა. მართლა ასე იყო თუ არა, ამის თქმა მხოლოდ პოლიტიკურ ღმერთებსა და პოლიტიკური სამოთხიდან განდევნილ ანგელოზებს შეუძლიათ. 

სხვათა შორის, ციხიდან გამოსვლის შემდეგ, როცა გაკვრით, საკნიდან გაყვანასა და ფარცხალაძესთან აუდიენციას შეეხო, მერაბიშვილმა ასეთი ფრაზა _ „ჟვანიას მკვლელობა“ ახსენა. ახლა, ეს წამოცდენა იყო, თუ უბრალოდ, რამე მესიჯი, დანამდვილებით ვერ ვიტყვით. 

ახლა კი დაპირებული ინტერვიუ, რომელიც ჩემს პირად არქივში ინახება და რომელშიც აქცენტი ბევრ საინტერესო დეტალზეა გაკეთებული. აქვე, შეგახსენებთ, რომ რესპოდენტი, რომელსაც რამდენიმე წლის წინ შევხვდი, უშიშროების ორგანოებთანაა დაახლოებული: 

„_ საერთოდ, ძალიან რთულია, ადამიანს დაუმტკიცო, რომ რომელიმე ქვეყნის სპეცსამსახურის წარმომადგენელია. ეს დროში გაწელილი პროცესია და ისე არ ხდება, ნაციონალები ადამიანს აგენტობას ერთ დღეში რომ უმტკიცებდნენ. ოპერატიულად საინტერესო პიროვნებაზე მუშაობა, შეიძლება, რამდენიმე წელიც გაგრძელდეს. თუ არსებობს საფუძვლიანი ეჭვი, რომ პიროვნებას უცხოეთის სპეცსამსახურებთან კონტაქტი აქვს, მასზე ოპერატიული აღრიცხვის საქმე იქმნება. 

_ „ოპერატიული აღრიცხვის საქმე“ რას ნიშავს? 

_ არ შეიძლება, მკითხველმა დეტალები იცოდეს. 

_ არც იმას მეტყვით, ვანო მერაბიშვილისა და რუსეთის სპეცსამსახურის ურთიერთობაზე საფუძვლიანი ეჭვი პირველად როდის გაჩნდა? 

_ ალბათ, გახსოვთ, მერაბიშვილმა სკანდალური განცხადება ჯერ კიდევ მაშინ გააკეთა, როცა პარლამენტის წევრი იყო და ამ განცხადებით, პრაქტიკულად, მოქკავშირის დაშლა დაიწყო. არ გეგონოთ, რომ მერაბიშვილის მიმართ, პირადი წყენა მაქვს... მერაბიშვილი პოლიტიკური მოღვაწეა და მასზე ოპერატიული ინფორმაცია არ იარსებებდა, მაგრამ სპეცსამსახურის თანამშრომლებს საიმისო ცოდნა აქვთ, რომ ადამიანში ის ნიშნები აღმოაჩინონ, რაც საინტერესოა. 

_ ერთი ნიშანი მითხარით, რომელიც მერაბიშვილის რუსულ სპეცსამსახურებთან ურთიერთობაზე მიანიშნებს... 

_ შეიძლება, დიქცია და გადმოცემის უნარი არ უვარგა, მაგრამ ჯერ კიდევ მოქკავშირში მოღვაწეობისას, საკმაოდ ინფორმირებული იყო. საერთოდ, სხარტი გონების ტიპია და ინფორმაციის მიღება-გადამუშავება, ამასთან, ამ ინფორმაციიდან მთავარის გამოყოფა შეუძლია. 

ისე, იცით, საქართველო რამ დაღუპა და ,,ნაციონალებმა'' ტოტალიტარული სისტემა როგორ შექმნეს? 

_ როგორ? 

_ როგორ და _ ბალანსის დარღვევით. შსს-სა და უშიშროების სამსახურების ერთად ყოფნა არ შეიძლება, რადგან ასეთ დროს, ორივე უწყება ერთიანი აგენტურული ქსელით სარგებლობს, რაც უშიშროების სამსახურს მნიშვნელოვან ზიანს აყენებს. ნაციონალებმა, კერძოდ მერაბიშვილმა, უშიშროების სამსახურის, პრაქტიკულად, ლიკვიდაცია მოახდინა და მისი ფუნქცია მხოლოდ იდეოლოგიის შექმნაღა იყო. კონტრდაზვერვამ მეორე პლანზე გადაინაცვლა. არადა, უშიშროება, სინამდვილეში, კონტრდაზვერვაა... 

_ ეს რუსული სცენარი იყო? 

_ რა თქმა უნდა... მნიშვნელოვანი რგოლია სამხედრო კონტრდაზვერვაც, მაგრამ ნაციონალებმა გააუქმეს და ის საბჭოთა სპეცსამსახურებგამოვლილთა ხელში მოაქციეს. 

სხვათა შორის, სააკაშვილის ბიძამ, თემურ ალასანიამ ვანო მერაბიშვილი ვიქტორ შეიმანს დააკავშირა. 

_ შეიმანი ვინაა? 

_ შეიმანი ბელორუსიის უშიშროების საბჭოს ყოფილი მდივანი, საბჭოთა უშიშროების ყოფილი თანამშრომელი და „ეფ-ეს-ბე“-ს ყოფილი ხელმძღვანელის, სერგეი პატრუშევის მეგობარია. შეიმანი, როგორც ვიცი, რუსებთან რუსია, ებრაელებთან _ ებრაელი... 

_ თქვენი ინფორმაციით, თემურ ალასანიამ ვანო მერაბიშვილი შეიმანს რა მიზნით დააკავშირა? 

_ ერთობლივი საქმიანობის ანუ იარაღით უკანონო ვაჭრობის მიზნით. დიახ, ვამტკიცებ, რომ იარაღით უკანონო ვაჭრობაში ვანო მერაბიშვილიც იყო ჩართული. 2009 წლის თებერვალში, „ბელტრეიდინგმა“ შსს-ს ისეთი საბრძოლო მასალა და აღჭურვილობა შემოუტანა, რომელიც შსს-ს არ სჭირდება. მაგალითად, ფეხოსანთა მინები, ასაფეთქებელი საშუალებები... 

_ თუკი ვანო მერაბიშვილი რუსული სპეცსამსახურის თანამშრომელია, აბა, ნაციონალების ანტირუსული კამპანია რითი უნდა ავხსნათ? 

_ არ ვამბობ, რომ თანამშრომელი იყო, თუმცა საამისო ნიშნები არსებობს. რაც შეეხება ანტირუსულ ისტერიას, ფილოსოფიაში, დაპირისპირებულთა ბრძოლისა და ერთიანობის კანონი არსებობს _ იმისთვის, რომ რუსეთმა პოსტსაბჭოურ ქვეყნებში თავისი მიზნები შეასრულოს, შიგნიდან გამაღიზიანებლები სჭირდება. ეს გაღიზიანება კი, რიტორიკაზე უნდა იყოს დაფუძნებული ანუ მტკიცების მიუხედავად, დასავლეთისკენ მივდივართო, ნაციონალები რუსეთის საქმეს აკეთებდნენ... 

_ მაშასადამე, ამერიკული სპეცსამსახურები, მინიმუმ, არაპროფესიონალები არიან, რამეთუ ნაციონალების რუსული თამაშები თავიდანვე ვერ გაშიფრეს... 

_ არსებობს ორი მეგობარი ქვეყანა, მაგრამ არ არსებობს ორი მეგობარი სპეცსამსახური. ისე, გგონიათ, რომ აშშ-ის სპეცსამსახურმა ყველაფერი იცის, რაც დედამიწის ზურგზე ხდება? ისიც საგულისხმოა, რომ აშშ-ის სპეცსამსახური საქართველოში აქტიურად 2004 წლიდან შემოვიდა... 

_ ... ვანო მერაბიშვილს ლევან მაისურაძის სახელზე გაცემული პასპორტი რისთვის სჭირდებოდა? 

_ პიროვნებას, რომელზეც მთელმა მსოფლიომ იცის, რომ საქართველოს შს მინისტრია, ე.წ. შენიღბვითი პასპორტი არ სჭირდება, მაგრამ ამ პასპორტით მერაბიშვილი, მაგალითად, სომხეთსა და სხვა პოსტსაბჭოთა ქვეყნებში, საიდუმლო შეხვედრებზე დადიოდა და არ უნდოდა, რომ საზღვარზე დაფიქსირებულიყო. 

_ მხედველობაში რა საიდუმლო შეხვედრები გაქვთ? 

_ ეს შეხვედრები, შეიძლება, იარაღით უკანონო ვაჭრობასთან იყო დაკავშირებული... საერთოდ, იარაღის უკანონო ბიზნესში ყველა ის პირი იყო ჩართული, ვინც თავდაცვის სამინისტროს, ბოლო 9-10 წლის განმავლობაში ხელმძღვანელობდა, მაგრამ მერე, ერთმანეთს, როგორც ჩანს, ფულის გამო დაუპირისპირდნენ... 

_ მუხროვანის ამბოხის დროს მოკლულ გია კრიალაშვილს იარაღით ვაჭრობასთან რა კავშირი ჰქონდა? 

_ გია უკრაინაში სამხედრო ატაშე იყო. სამხედრო ატაშე ის პიროვნებაა, რომელიც ორი ქვეყნის სამხედრო სტრუქტურებს ერთმანეთთან აკავშირებს. ამიტომ, კრიალაშვილს იარაღით ვაჭრობაზე აბსოლუტური ინფორმაცია ჰქონდა და განაცხადა კიდეც, ბულგარეთიდან შემოტანილი ტყვია-წამალი უხარისხოაო. 

_ გამოდის, რომ ვანო მერაბიშვილს გია კრიალაშვილის ეშინოდა? 

_ დიახ. საერთოდ, მერაბიშვილმა ყველა, ვინც ინფორმირებული იყო, მოიცილა...''

ნინო დოლიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 26 Feb 2020 13:03:29 +0400
გია ხუხაშვილი: „ოცნების“ მთავარი იმედი ივანიშვილი კი არა, ენზელ მკოიანია!“ http://www.versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6578-გია-ხუხაშვილი-„ოცნების“-მთავარი-იმედი-ივანიშვილი-კი-არა,-ენზელ-მკოიანია-“.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6578-გია-ხუხაშვილი-„ოცნების“-მთავარი-იმედი-ივანიშვილი-კი-არა,-ენზელ-მკოიანია-“.html

„ხელისუფლებამ ხელისუფლება ქუჩაში დააგდო, რომლის აღების თავიც ოპოზიციას არ აქვს!“

 

ტელეკომპანია „მთავარი არხის“ დაკვეთით, კვლევითი ორგანიზაცია „იფსოსი“-ს მიერ ჩატარებული კვლევით, ხვალ რომ არჩევნები იყოს, გამოკითხულთა 34% ხმას „ქართულ ოცნებას“ მისცემს, 29% _ ნაციონალურ მოძრაობას, 10% _ ევროპულ საქართველოს, 6% _ ლეიბორისტულ პარტიას, 5% _ პატრიოტთა ალიანსს, 3% _ გირჩს, 3% _ ალეკო ელისაშვილის სახალხო მოძრაობას, 2% _ ნინო ბურჯანაძის პარტიას. ამავე კვლევით, 1%-1% აქვთ რესპუბლიკურ, კონსერვატორულ პარტიებსა და კახა კუკავას თავისუფალ საქართველოს. 

კვლევის მიხედვით, ხვალ რომ კენჭს ორი სუბიექტი _ გაერთიანებული პროდასავლური ოპოზიცია და „ქართული ოცნება“ იყრიდეს, 55% პროდასავლურ ოპოზიციას დაუჭერდა მხარს, 39% კი _ „ქართულ ოცნებას“. გამოკითხულთა 39.2% ფიქრობს, რომ კოალიციური მთავრობა ქვეყნისთვის სასარგებლოა, 10% კი ამ აზრს ეწინააღმდეგება. 

მნიშვნელოვანია, რომ ივანიშვილის როლს გამოკითხულთა 51% ნეგატიურად აღიქვამს, 43% კი _ პოზიტიურად. მიხელ სააკშვილის როლს ნეგატიურად 44%, პოზიტიურად _ 50% აფასებს. 

გამოკითხულთა 58% მიიჩნევს, რომ ქვეყანა არასწორი მიმართულებით ვითარდება, 32% კი პირიქით ფიქრობს. 

არსებული პოლიტიკური სურათის შეფასება „ვერსიამ“ ექსპერტ გია ხუხაშვილს სთხოვა, რომელიც ოპოზიციას, არჩევნებში უპირატესობის მოსაპოვებლად, კონკრეტულ ფორმულას სთავაზობს.

_ ბატონო გია, ხელისუფლების მომხრეები კი ამბობენ, რადგან ეს კვლევა „მთავარმა არხმა“ დაუკვეთა, მიკერძოებულიაო, მაგრამ თუ ოპოზიცია საარჩევნოდ ვერ გაერთიანდება, ხელისუფლება ისევ უმრავლესობით მოვა? 

_ ეს იმ ადამიანების ხმებია, რომელთაც არჩევანი უკვე გადაწყვეტილი აქვთ. ამ ციფრებში არ არის გათვალისწინებული ის ამომრჩეველი, რომელსაც არჩევანი არ გაუკეთებია, ან პასუხს არ იძლევა და რომლის მაჩვენებელიც ძალიან მაღალია. შესაბამისად, ამიტომაცაა ეს ციფრები მაღალი, თორემ რეალურად, უფრო დაბალია ანუ რეალურად 34% კი არა, 22%-ია. ეს ამომრჩეველი რომ გააკეთებს არჩევანს, ყველას პროცენტი დაიწევს, მათ შორის, ოპოზიციისაც. აქედან გამომდინარე, ამ კვლევიდან არ გამომდინარეობს, რომ „ოცნება“ იგებს. „ოცნება“ იგებს მხოლოდ მაჟორიტარების ხარჯზე. მაჟორიტარები პოლიტიკა არაა, ესაა ყიდვა, მიდიან და ყიდულობენ არჩევნებს. 

_ მოკლედ, თუ ოპოზიციის ერთიანობა არ შედგა, „ოცნებას“ ეძლევა შანსი, რომ კვლავ უმრავლესობა მოიპოვოს? 

_ არ მიმაჩნია, რომ ოპოზიციის გაერთიანება საარჩევნოდ სასარგებლოა. პირიქით, ვფიქრობ, ეს ხელისუფლებაზე იმუშავებს. პროპორციულ ნაწილში რაც უფრო გაიშლება ველი და რაც უფრო მეტი პოლიტიკური პარტია მიიღებს მონაწილეობას, მით მეტი პრობლემა ექნება ხელისუფლებას, რადგან ეს იქნება უნაშთო არჩევნები და შესაბამისად, ხელისუფლების რესურსი, ასეთ შემთხვევაში, არ აღემატება 30%-ს. მაჟორიტარულ ნაწილში, კი ბატონო, ოპოზიცია კოორდინირებული უნდა იყოს ანუ არა გაერთიანებული, არამედ, კარგად კოორდინირებული, რომ ერთმანეთს არ ებლანდებოდნენ ფეხებში და აგიხსნით, რატომ... 

მოცემულობა ასეთია: ოლქების უმრავლესობაში იქნება მეორე ტურები და მეორე ტურში გადამწყვეტი მნიშვნელობა იმას ექნება, რომ ოპოზიციამ კონსოლიდირებულად მხარი დაუჭიროს ოპოზიციურ კანიდიდატს ხელისუფლების წინააღმდეგ ანუ რაც შეიძლება, დაქსაქსვა და გამრავალფეროვნება პროპორციულ ნაწილში და რაც შეიძლება, კარგი კოორდინაცია მაჟორიტარულ ნაწილში. 

რა თქმა უნდა, ხელისუფლებას აქვს უპირატესობა, მაგრამ ამ უპირატესობის განმსაზღვრელი მისი რეიტინგი კი არა, არამედ, მაჟორიტარებია, რასაც ისინი ეპოტინებიან. მაჟორიტარების ანუ მაგალითად, ენზელ მკოიანის გარეშე, ხელისუფლებაში ვერ რჩება. მოკლედ, „ოცნების“ გადამრჩენი და მთავარი იმედი ივანიშვილი კი არა, ენზელ მკოიანია! 

_ ოპოზიცია ერთიან მაჟორიტარებზე კი საუბრობს, მაგრამ კულუარებიდან ჟონავს ინფორმაცია, რომ პარტიები კანდიდატებზე ვერ თანხმდებიან. ყველაფერი ეს, წყალს „ოცნების“ წისქვილზე დაასხამს? 

_ რა თქმა უნდა, ამ ტიპის ნებისმიერი შეუთანხმებლობა წყალს ხელისუფლების წისქვილზე დაასხამს. ხელისუფლება საკუთარი ძალების კი არა, ოპოზიციის სისუსტისა და შეუთანხმებლობის იმედადაა და ხელს ყველანაირად შეუწყობს, რომ ოპოზიციაში მეტი გაუგებრობა მოხდეს. არ მაქვს ილუზია, რომ ოპოზიცია ყველა კანდიდატს შეათანხმებს, მაგრამ შეუძლია, სხვა ფორმულით იმოქმედოს. სადაც ვერ შეძლებს კანდიდატების შეთანხმებას, იქ შეთანხმდეს ერთ რამეზე _ მეორე ტურში გასულ კანდიდატს კონსოლიდირებულად დაუჭიროს მხარი. ამ ტიპის კოორდინაციით შესაძლებელია, ოპოზიცია მეტ-ნაკლებად მოგებული დარჩეს. ყველა სხვა შემთხვევაში, „ქართული ოცნების“ მაჟორიტარებს შეუძლიათ, ამომრჩევლის 20%, უბრალოდ, იყიდონ, რისი დიდი გამოცდილებაც არსებობს, ოპოზიცია ერთმანეთს დაჭამს და ხელისუფლება თავისას აიღებს. 

_ შეიძლება ითქვას, რომ ოპოზიციის დაშლის მცდელობა ხელისუფლებას უკვე აქვს, რადგან პარტიებთან ინდივიდუალური მოლაპარაკებები დაიწყო. მაგალითად, თალაკვაძე „გირჩს“ შეხვდა. თავის მხრივ, „გირჩში“ ამბობენ, რომ სხვა პარტიები ჩუმად ხვდებიან ხელისუფლებას. როგორ ფიქრობთ, ხელისუფლება შეძლებს ოპოზიციის დაქსაქსვას? 

_ კი, რა თქმა უნდა, შესაძლებელია, რადგან ჩვენ ხომ მარტო ხელისუფლების პრობლემა არ გვაქვს? ოპოზიცია ცალკე უბედურებაა. ოპოზიციაში კიდევ უფრო რთული სიტუაციაა, რადგან გარდა იმისა, რომ ყველა ამბიციურია და მათი შესაძლებლობები ჩამოუვარდება ამბიციებს, მათ ფასეულობათა კონფლიქტიც აქვთ. მაგალითად, ბურჯანაძე და ნაციონალური მოძრაობა ბევრ რამეში, რბილად რომ ვთქვათ, სხვადასხვა ფასეულობას ემსახურებიან. შესაბამისად, რისკები ძალიან მაღალია. 

_ ისე, ოპოზიციური ერთობის განხეთქილების ერთ-ერთი თემა ვანო მერაბიშვილის ფაქტორიც გახდა. მაგალითად, ბურჯანაძემ და ეკა ბესელიამ განაცხადეს, მერაბიშვილთან არ ვითანამშრომლებთო. 

_ ეს არ არის პრაგმატული პოლიტიკური გზავნილი. ეს არის ემოციური მომენტი, ბურჯანაძის აბსოლუტურად მესმის, რადგან მას პირადი ოჯახური მომენტები აქვს, რომ ვანო მერაბიშვილთან მოლაპარკების მაგიდასთან არ დაჯდეს, მაგრამ მეორე მხრივ, პოლიტიკური პასუხისმგებლობის თვალსაზრისით, გაუგებარია, ბოკერიასთან თუ ჯდები, ვანოსთან რატომ არ ჯდები? _ არ მგონია, რომ იმ რეჟიმზე ბოკერიას პოლიტიკური პასუხისმგებლობა ნაკლები ჰქონდეს, ვიდრე _ მერაბიშვილს. შესაბამისად, პირადად ვანო არ უნდა იჯდეს იმ მაგიდასთან ფიზიკურად, თორემ პოლიტიკურად, ფორმულა _ „რადგან ვანოა, ამიტომ არაო“, გაუგებარია, რადგან ფაქტობრივად, იმ მოლაპარაკების მაგიდასთან მიხეილ სააკაშვილია ანუ მაგიდასთან არ ზის, მაგრამ მისი პარტია ხომ მონაწილეობს? შესაბამისად, ნაკლებად ველოდები, რომ ვანო მერაბიშვილი განხეთქილების ვაშლი გახდება, თუ მაინცდამაინც მაგიდასთან მივარდნას არ დაიწყებს. 

ოპოზიციას სხვა პრობლემები აქვს _ როგორც გითხარით, ყველას აქვს იმაზე მეტი ამბიცია, ვიდრე იმსახურებს და ვიდრე მათი ადგილია ამ საზოგადოებაში და ეს ამბიციები, ხშირ შემთხვევაში, არ აძლევთ შეთანხმების საშუალებას. 

_ ამას წინათ, კახა კუკავამ მითხრა, პარტიებმა არაჯანსაღი ამბიციების გამო, დაბლოკებაზე უარი თქვესო. მოკლედ, ველი ისევ პოლარიზებულია და პატარა პარტიები, იმის მაგივრად, რომ გაერთიანდნენ, ან „ოცნებას“ ეკედლებიან, ან ნაციონალებს. ასეა, არა? 

_ დიახ და ცდილობენ, მიიღონ იმაზე მეტი, ვიდრე იმსახურებენ. ჩვენთან სულ ასე იყო _ ერთკაციან პარტიებს აქვთ ამბიცია, რომ 5 კაცი გაიყვანონ სიაში. შესაბამისად, ხელისუფლება ეცდება, ამაზე ითამაშოს და სამწუხაროდ, ისეთი ისტორიული გამოცდილება გვაქვს, რომ ხელისუფლება ყოველთვის ახერხებდა განხეთქილების შეტანას. 

_ 4 აპრილს, ოპოზიცია მასშტაბურ აქციას გეგმავს, რაც უკვე გახდა კრიტიკის მიზეზი. როგორ ფიქრობთ, ეს აქცია რამეს შეცვლის? 

_ რაც უფრო მეტი აქცია იქნება, ეს ხელისუფლების ინტერესშია, რადგან აქციები უკავშირდება გარკვეულ რესურსებს. რაც მეტ რესურსს დახარჯავს ოპოზიცია, ესეც ხელისუფლების ინტერესშია. როგორც ჩანს, ოპოზიციაში ამას ხვდებიან და 4 აპრილის აქცია არაა მხოლოდ საპროტესტო აქცია ანუ ამით იხსნება საარჩევნო კამპანია. მოდით, ასე ვთქვათ, ეს აქცია არის საარჩევნო კამპანიის დასაწყისი და ამ დატვირთვით აკეთებენ ყველაფერს. შედეგს პროცესი გვაჩვენებს. 

ფაქტი ერთია: ხელისუფლებამ ხელისუფლება ქუჩაში დააგდო და ოპოზიციას ამის აღების თავი არ აქვს. რა თქმა უნდა, ხელისუფლებას თავისი რესურსებით მეტი შანსი აქვს, მაგრამ სახალხო ლეგიტიმაცია, მხარდაჭერა აღარ გააჩნია.

თათია გოჩაძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 26 Feb 2020 13:03:06 +0400
რამდენიმე სურათი ანუ ეპიზოდი „ოცნების“ პროკურორების ცხოვრებიდან http://www.versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6568-რამდენიმე-სურათი-ანუ-ეპიზოდი-„ოცნების“-პროკურორების-ცხოვრებიდან.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6568-რამდენიმე-სურათი-ანუ-ეპიზოდი-„ოცნების“-პროკურორების-ცხოვრებიდან.html

კბილაშვილის „სექსუალური ლტოლვის ადრე ფიზიოლოგიური ეტაპიდან“ _ ფარცხალაძის ბოტასებამდე

„ოცნება“ მთავარ პროკურორებს ისე ცვლის, როგორც ახალშობილს პამპერსს უცვლიან ხოლმე. ახლა, ეს ნათქვამი ვინმემ, შესაძლოა, სკაბრეზულად ჩათვალოს, მაგრამ ფაქტია: 2012 წლის შემდეგ ანუ ხელისუფლებაში მოსვლიდან მერვე წელს, ივანიშვილის გუნდს უკვე მეექვსე მთავარი პროკურორის დანიშვნა მოუწია, თანაც აქ საინტერესო ის დეტალიც გახლავთ, რომ ირაკლი შოთაძე ამ პოსტს მეორედ კი არა, მესამედ იკავებს. კერძოდ, სანამ ქვეყნის მთავარი საგამოძიებო უწყების სრულუფლებიანი უსტაბაში გახდებოდა, ბატონი შოთაძე, მართალია, სულ რაღაც სამი კვირით, მაგრამ მთავარი პროკურორის მოვალეობას მაინც ასრულებდა _ მოვალეობის შემსრულებლად, ოთარ ფარცხალაძის გადადგომის შემდეგ, 2013 წლის 30 დეკემბერს დაინიშნა და 2014 წლის 21 იანვარს, ეს პოსტი ოფიციალურად გიორგი ბადაშვილს გადააბარა. 2015 წლის 19 ნოემბერს კი, შოთაძე სრულფასოვანი მთავარი პროკურორი გახდა და ამ თანამდებობას 2018 წლის 16 ივლისამდე იკავებდა. შესაბამისად, შეცდომაა, როცა შოთაძის მეორედ მოსვლაზე ლაპარაკობენ. სინამდვილეში, შოთაძე ქვეყნის მთავარ საგამოძიებო უწყებაში, უკვე მესამედ ბრუნდება ანუ სახეზე „მესამედ მოსვლაა“.

რაც შეეხება „ოცნების“ სხვა მთავარ პროკურორებს, 2012 წლის შემოდგომაზე, როცა ნაცმოძრაობა ხელისუფლებიდან წავიდა და ქვეყნის მართვის სადავეები „ოცნების“ ხელში გადავიდა, ყველაზე დიდ სკეპტიკოსებსაც კი ჰქონდათ იმედი, რომ ეს უწყება პოლიტიკური გავლენებისგან გათავისუფლდებოდა. ამ იმედს ისიც ადუღაბებდა, რომ არჩილ კბილაშვილს, რომელიც „ოცნების“ რიგით პირველი, მთავარი პროკურორი გახდა, ე.წ. პოლიციური წარსული არ ჰქონდა ანუ კბილაშვილი, მთელი თავისი შეგნებული ცხოვრება მეოხი, ესე იგი, უფლებადამცველი გახლდათ და საზოგადოებაც იმედოვნებდა, რომ ის სამართლიანი პროკურორი იქნებოდა, მაგრამ ხომ იცით, ყოველთვის ისე არ წვიმს, როგორც ქუხს. ჰოდა, კბილაშვილის სამართლიანობის იმიჯი მალე გაცამტვერდა. უფრო მეტიც, ექსადვოკატი არაერთ სკანდალში გაეხვია. ამ მხრივ კი ერთ-ერთი გახმაურებული, „ღვინის ქარხანა #1“-ის საქმე გახლდათ. ყოველ შემთხვევაში, მედიაში რამდენჯერმე გავრცელდა ცნობა იმის თაობაზე, რომ კბილაშვილი, „ღვინის ქარხანა #1“-ის მფლობელებისთვის, ქონების წართმევას ცდილობდა. 

ამას გარდა, არჩილ კბილაშვილის სახელი ფიგურირებდა ლადო ბედუკაძის წინააღმდეგ საქმის შეწყვეტაშიც. კერძოდ, ოპოზიცია ყოფილ ადვოკატს ბრალს სდებდა, რომ მან პოლიტიკური დაკვეთა შეასრულა და ბედუკაძე, რომელიც ე.წ. ციხის კადრების ერთ-ერთი მთავარი მოწმე, თუ მონაწილე იყო, სისხლის სამართლის პასუხისმგებლობისგან გაათავისუფლა. 

სხვათა შორის, კბილაშვილის დროს მოხდა აჰმედ ჩატაევის შეწყალებაც. მოგვიანებით ანუ 2017 წელს, როცა ბერი გაბრიელ სალოსის ქუჩაზე გახმაურებული ანტიტერორისტული ოპერაცია ჩატარდა, რა დროსაც მსოფლიოში ერთ-ერთი ცნობილი ტერორისტი, ჩატაევი იქნა მოკლული, კბილაშვილი საზოგადოების წინაშე გამოჩნდა და თქვა, რომ 2013 წელს, მისი გათავისუფლება სწორი იყო. 

„ყოფილი მთავარი პროკურორი, არჩილ კბილაშვილი, „ქართული ოცნების“ ხელისუფლებაში მოსვლიდან მალევე, აჰმედ ჩატაევის პატიმრობიდან გირაოთი გათავისუფლებას სწორ გადაწყვეტილებას უწოდებს'', _ იუწყებოდნენ 2017 წლის დეკემბრის პირველ დეკადაში, ქართული საინფორმაციო სააგენტოები და კბილაშვილის სიტყვებსაც ციტირებდნენ, რომლის თანახმადაც, 2013 წელს, ჩატაევის გირაოთი გათავისუფლება საქმის მასალების საფუძველზე მოხდა. 

„ესა თუ ის კონკრეტული სისხლის სამართლის საქმე, მათ შორის ჩატაევის, მე ვიცოდი და პროფესიულად მქონდა შეხება. მის შინაარსზე კომენტარი უნდა გააკეთოს პროკურორმა და არა ყოფილმა პროკურორმა. ჩატაევთან დაკავშირებით, რა მოხდა მისი გათავისუფლების შემდეგ, ამაზე მეტ შეფასებას ვერ გავაკეთებ. 

სასამართლოს მისი გირაოთი გათავისუფლების შუამდგომლობით, მივმართეთ სისხლის სამართლის საქმის მასალების საფუძველზე. 

როდესაც არის კონკრეტული სისხლის სამართლის საქმე, პროკურორი უნდა გამოვიდეს საქმეში არსებული მასალებიდან და არა იმ ვარაუდით, რა მოხდება ხვალ, ზეგ და მაზეგ. არავინ ვიცით, რომელი ადამიანი, სისხლის სამართლის საქმის დასრულების შემდეგ, რას ჩაიდენს“, _ აცხადებდა სამი წლის წინ, კბილაშვილი. 

სხვათა შორის, ბერი სალოსის ქუიჩაზე ჩატარებულ სპეცოპერაციამდე, კბილაშვილი არსად ჩანდა ანუ მთავარი პროკურორობიდან წასვლის შემდეგ, მას საჯარო განცხადებები არ გაუკეთებია და მაინცდამაინც, არც ახლა აქტიურობს. არადა, ხმა დადის, რომ ის სისტემის მძევალი იყო და ამიტომ იძულებული გახდა, რომ მთავარი პროკურორის პოსტი დაეტოვებინა. უფრო მეტიც, თავის დროზე იმასაც ამბობდნენ, რომ ის გადაწყვეტილებებს ვერ იღებდა და ჩვეულებრივი ბუტაფორია იყო. 

ზოგადად, კვამლი უცეცხლოდ არასდროს ჩნდება ხოლმე. ასე რომ, სავსებით დასაშვებია, კბილაშვილი, მართლაც, ჩვეუელრბივი მარიონეტი ყოფილიყო. 

ისე, კბილაშვილის მთავარი პროკურორობა, მხოლოდ პროკურატურის საიტზეა შემორჩენილი, თორემ საზოგადოების უმეტესობას მისი არსებობაც აღარ ახსოვს. ერთადერთი, რომლითაც ხალხმა ყოფილი მთავარი პროკურორი, შეიძლება, ოდესმე გაიხსენოს, მისი ცოტა არ იყოს, ეროტიკული ფრაზაა ანუ 2012 წლის საპარლამენტო არჩევნებამდე, კბილაშვილმა, რომელიც იმხანად „ოცნების“ ამომავალ ვარსკვლავად ითვლებოდა, სიტყვა-სიტყვით თქვა: 

„პოლიტიკაში იმ ასაკში უნდა მივიდეს ადამიანი, როდესაც მისი, თუ გნებავთ, სექსუალური ლტოლვის ადრე ფიზიოლოგიური ეტაპი გადალახულია ანუ მე მოწიფულ ასაკზე გესაუბრებით''. 

ერთი სიტყვით, საქართველომ კბილაშვილის მთავარი პროკურორობის „ადრე ფიზიოლოგიური ეტაპი გადალახა“ და ქვეყნის მთავარი საგამოძიებო უწყების სათავეში ოთარ ფარცხალაძე მოგვევლინა, რომელზეც თავიდანვე ითქვა, რომ დიპლომი არ ჰქონდა. ბოლოს კი, ცნობილი გახდა, რომ ფარცხალაძე, თავის დროზე, ევროპაში, თურმე, ბოტასების ქურდობისთვის იყო ნასამართლევი. ბოტასების გარდა, ფარცხალაძემ სახელი იმითაც გაითქვა, რომ საზკვების ერთ-ერთ ობიექტში, სახელმწიფო აუდიტის მაშინდელ ხელმძღვანელს, ლაშა თორდიას სცემა. 

ყოველივე ამის გარდა, ფარცხალაძე სარდაფებთანაც ასოცირდება ანუ 2018 წლის საპრეზიდემტო არჩევნების წინ, „ომეგა ჯგუფის“ დამფუძნებელმა, ზაზა ოქუაშვილმა საზოგადოებას სკანდალური ინფორმაცია მიაწოდა, რომლის თანახმადაც, ფარცხალაძეს ურჩი ბიზნესმენები, თურმე, სარდაფში ჩაჰყავდა და იქ „აკაჩავებდა“. 

2017 წლის მაისში, ერთ-ერთმა ქართულმა ინტერნეტგამოცემამ, ფარცხალაძეზე ვრცელი სტატია გამოაქვეყნა, რომელშიც ვკითხულობთ: 

„მთავარი პროკურორის პოსტის დაკავების შემდეგ, ოპონენტები ფარცხალაძის წარსულის შესახებ, მუდმივად ახალ დეტალებს იხსენებდნენ. მათ შორის, ერთ-ერთი ფარცხალაძის განათლება იყო, რომელიც პროკურატურას, ვებგვერდზე განთავსებულ მის რეზიუმეში ჰქონდა მითითებული. 2014 წლის 28 თებერვალს შევსებული ქონებრივი დეკლარაციის მიხედვით, ფარცხალაძე 1976 წლის 18 ივნისს დაიბადა. თუმცა 2013 წელს, მთავარმა პროკურატურამ ვებგვერდზე ფარცხალაძის მეორე СV განათავსა, რომელშიც მისი დაბადების თარიღი 1971 წელია. მედიასაშუალებების ინფორმაციით, მიზეზი საზოგადოებაში გაჩენილი კითხვები გახდა, რომელიც ფარცხალაძის СV-ში მითითებულ უნივერსიტეტის დამთავრების თარიღს, 1995 წელს უკავშირდებოდა. თარიღის მიხედვით, 1976 წელს დაბადებულმა ოთარ ფარცხალაძემ, საქართველოს ჰუმანიტარული უნივერსიტეტი 19 წლის ასაკში, 1995 წელს დაამთავრა, რაც არარეალურად ჟღერს. 

აღნიშნულს პროკურატურის პრესსამსახური, თემურ დოლიძე კი იმით ხსნიდა, რომ ოთარ ფარცხალაძემ, 6 წლის ასაკში, წერა-კითხვა უკვე იცოდა, შესაბამისად, სკოლაში სწავლა არა პირველი, არამედ, მეორე კლასიდან დააწყებინეს. 

ოთარ ფარცხალაძის მთავარი პროკურორობის პერიოდში, ყოფილმა პრემიერ-მინისტრმა, ვანო მერაბიშვილმა განაცხადა, რომ ფარცხალაძის დავალებით, ის საკნიდან გაიყვანეს, რის შემდეგაც გახმაურებულ საქმეებზე, მათ შორის, ზურაბ ჟვანიას გარდაცვალებისა და საქართველოს ექს-პრეზიდენტ სააკაშვილის ფინანსური საქმიანობის შესახებ, ჩვენებების მიცემას აიძულებდნენ. 

ფაქტს თავად ფარცხალაძე უარყოფდა, თუმცა 2016 წლის 14 ივნისს, მერაბიშვილის საკნიდან გაყვანის თაობაზე გამოძიება დაიწყო. გამოძიება 2017 წლის 22 თებერვალს, პროკურატურის გადაწყვეტილების საფუძველზევე შეწყდა, რის მიზეზადაც, ყოფილი პრემიერის მიმართ, დანაშაულის ჩადენის ფაქტის არდადასტურება დასახელდა. 

მედიის ინფორმაციითვე, ოთარ ფარცხალაძე 2008 წლამდე, შინაგან საქმეთა სამინისტროში სხვადასხვა თანამდებობაზე მუშაობდა, გარდა ამისა, ის საქართველოს პარლამენტის ენერგეტიკის დროებითი საგამოძიებო კომისიის წევრიც იყო. ევროპული საქართველოს წევრმა, გიგი უგულავამ განაცხადა, რომ ოთარ ფარცხალაძე, 2001 წლის 16 იანვარს, აუსბურგის სასამართლოს მიერ, გერმანიის სისხლის სამართლის კოდექსის 249-ე და 252-ე მუხლებით, ყაჩაღური ქურდობისთვისაა ნასამართლევი. 

ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის ინფორმაციით კი, გერმანიაში ფარცხალაძე, ბოტასის ქურდობის გამო გასამართლდა. 

აღნიშნული სკანდალების შემდეგ, 2013 წლის 30 დეკემბერს, ოთარ ფარცხალაძემ მთავარი პროკურორის თანამდებობა დატოვა, რის შემდეგაც აღნიშნულ თანამდებობაზე, 2014 წელს, საქართველოს პრემიერ-მინიტრმა, იუსტიციის მინისტრის წარდგინებით, გიორგი ბადაშვილი დანიშნა. მიუხედავად თანამდებობის დატოვებისა, ნაციონალური მოძრაობის ინფორმაციით, ახალ პროკურორს, გიორგი ბადაშვილს, ოთარ ფარცხალაძე მართავდა და მთავარი საგამოძიებო ორგანოს მიერ გადაწყვეტილების მიღებაში, გადამწყვეტ როლს ასრულებდა. 

ოპოზიცია ყოფილი პროკურორის შესახებ სკანდალურ ინფორმაციას 2017 წელსაც ავრცელებს. კერძოდ, ევროპული საქართველოს ერთ-ერთი ლიდერის, გივი თარგამაძის ინფორმაციით, რის შესახებაც მან კადრებიც გაასაჯაროვა, ოთარ ფარცხალაძეს სახელმწიფო სტურქტურების კერძო ავტომობილები ემსახურება, რომლებიც ფინანსური პოლიციის საკუთრებაშია, თუმცა საგამოძიებო სამსახური აღნიშნულ ინფორმაციას არ ადასტურებს. 

ლაშა თორდიას განმარტებით, ის ფარცხალაძესა და მერიას შორის არსებული კორუფციული გარიგებებით დაინტერესდა, რასაც ყოფილი პროკურორის მხრიდან აგრესია მოჰყვა. თორდია აცხადებს, რომ ფარცხალაძე შემთხვევის დროს, ნარკოტიკული თრობის ქვეშ იმყოფებოდა. 

რაც შეეხება ოთარ ფარცხალაძის ქონებას, ღეგინფო-ს ინფორმაციით, ოთარ ფარცხალაძემ 2015-2016 წლებში, შეიძინა თბილისში მდებარე 3 ბინა და 4 კომერციული ფართი, ასევე ბინა ქალაქ ბათუმში, 2 ბინა ბაკურიანში და ტაბახმელაში, სოფელ წავკისში მდებარე მიწის 4 ნაკვეთი. 

არსებული ინფორმაციით, 2016 წლის 29 ივნისს, ოთარ ფარცხალაძემ უძრავი ქონების კომპანია, შპს ,,ბი ეს არ-სი დი ჯი დეველოპმენტის'' 100%-იანი წილიც შეისყიდა. შეძენილი ქონების საერთო ღირებულება კი 1 130 000 აშშ დოლარს შეადგენს. ამასთანავე, სააგენტო, გავრცელებულ ინფორმაციას ფარცხალაძის მიერ დეველოპერული კომპანიის შეძენის თაობაზე, ,,საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სსიპ საჯარო ინფორმაციის ეროვნული სააგენტოდან'' გამოთხოვილი დოკუმენტის გასაჯაროებით ადასტურებს. 

რაც შეეხება მისი ქონების შესახებ ოფიციალურ ინფორმაციას, 2014 წელს შევსებული დეკლარაციის მიხედვით, ოთარ ფარცხალაძე და მისი მეუღლე თბილისში, ჯანაშიას ქუჩაზე, 150 კვ.მ ფართობის ბინასა და მგალობლიშვილის ქუჩაზე მდებარე 76.28 კვ.მ ფართობის საცხოვრებელ სახლს ფლობდნენ. 

ამავე პერიოდში, ოთარ ფარცხალაძის საკუთრებაში მსუბუქი ავტომანქანა, 1994 წელს გამოშვებული თოყოტა 4-რუნნერ-ი იყო. გარდა ამისა, 2014 წელს, ოთარ ფარცხალაძეს სესხებიც ჰქონდა: პროგრეს ბანკში _ 100 000 აშშ დოლარის ოდენობით, რომელიც უძრავი ქონების შეძენის მიზნით გამოიტანა და ასევე სახელფასო კრედიტი ლიბერთი ბანკში _ 26 350 ლარის ოდენობით''. 

მოკლედ, ფარცხალაძე წავიდა და გიორგი ბადაშვილი მოვიდა. მართალია, ამ უკანასკნელს, მთავარი პროკურორის პოსტი თითქმის ორი წელი ეკავა, მაგრამ მისი პერსონით საზოგადოება მაინცდამაინც არ დაინტერსებულა, რასაც ვერ ვიტყვით მის შემცვლელზე ანუ ირაკლი შოთაძეზე, რომლის მთავარი პროკურობის პირველ ვადას, ბოლო წლების ყველაზე გახმაურებული სკანდალები, მათ შორის, ციანიდისა და მუხთარლის საქმეები, ასევე, ხორავას ქუჩის მკვლელობა და სხვა უკავშირდება.

სხვათა შორის, ხორავას ქუჩის მკვლელობა გახდა იმის წინაპირობა, რომ შოთაძის მთავარი პროკურორობის პირველი „რაუნდი“ დასრულებულიყო და ამ უწყების სათავეში შალვა თადუმაძე მოსულიყო. თადუმაძის გამთავარპროკურორებისთანავე, „ამერიკის ხმამ“, „ოცნების“ პროკურორებზე ვრცელი სტატია გამოაქვეყნა, რომელშიც ნათქვამი იყო: 

„ქართული ოცნების“ მმართველობის პერიოდში, რიგით მე-5 მთავარი პროკურორი, 40 წლის შალვა თადუმაძე გახდება. მისი კანდიდატურა მთავრობამ და პარლამენტმა უნდა მოიწონონ, თუმცა დღეს, საპროკურორო საბჭოს წევრების ცალსახა მხარდაჭერა ნათელს ხდის, რომ აღმასრულებელ და საკანონმდებლო ხელისუფლებაში, მმართველი პარტიის თავმჯდომარის, ბიძინა ივანიშვილის ყოფილ ადვოკატს პრობლემა არ შეექმნება. 

ახალი მთავარი პროკურორის შერჩევის კამპანია მას შემდეგ დაიწყო, რაც ხორავას ქუჩაზე, ორი მოზარდის მკვლელობის რეზონანსულ საქმეს, ირაკლი შოთაძე გადაჰყვა. მთავარი პროკურორობის სურვილი 18 იურისტმა გამოთქვა. იუსტიციის მინისტრის შვებულებაში ყოფნის გამო, აქედან სამი (შალვა თადუმაძე, შალვა შავგულიძე, ნინო გოგნიაშვილი) კანდიდატურა, მისმა მოადგილემ შეარჩია და საპროკურორო საბჭოს წარუდგინა. 

თეა წულუკიანმა შალვა თადუმაძეს არც კითხვები დაუსვა და არც ხმა მისცა, იუსტიციის მინისტრი, მომავალი მთავარი პროკურორის ბავშვის ნათლიაა. 

დღეს, მას შემდეგ რაც, საპროკურორო საბჭომ უარი თქვა კანდიდატურებთან გასაუბრების პროცესი მედიისთვის გახსნილიყო, საკუთარი კანდიდატურა ადვოკატმა, შალვა შავგულიძემ მოხსნა. შესაბამისად, შალვა თადუმაძის ერთადერთ კონკურენტად, ბევრისთვის უცნობი, თსუ-ს იურიდიული ფაკულტეტის ასისტენტ-პროფესორი, ნინო გოგნიაშვილი დარჩა. 

 

15-კაციანი საბჭოდან, კენჭისყრაში მონაწილეობა არ მიიღო საპროკურორო საბჭოს თავმჯდომარემ და იუსტიციის მინისტრმა, თეა წულუკიანმა, რომელიც თადუმაძის შვილის ნათლიაა. სხდომას არ დაესწრნენ საბჭოში საპარლამენტო უმრავლესობისა და უმცირესობის დეპუტატები. საბჭოს დარჩენილმა 12 წევრმა კი თადუმაძეს დაუჭირა მხარი. გოგნიაშვილს ხმა არავინ მისცა. 

შალვა თადუმაძე, რომელიც ბოლო ექვსი წელი, მთავრობის საპარლამენტი მდივანი, ბოლო ოთხი თვე _ მთავრობის ადმინისტრაციის ხელმძღვანელი იყო, ირწმუნება, რომ აბსოლუტურად დამოუკიდებელი მთავარი პროკურორი იქნება: 

„მთავარი პროკურორი არის დამოუკიდებელი და არანაირი პოლიტიკური ინტერესი, მათ შორის, ჩემგან არ არსებობს. მიუხედავად იმისა, რომ მთავრობის ადმინისტრაციას ვხელმძღვანელობდი, არცერთი პარტიის წევრი არ ვარ და არასდროს ვყოფილვარ. 

პოლიტიკურ პროცესში მონაწილეობა არასოდეს მიმიღია, ექვსი წლის მანძილზე, მთავრობას პარლამენტში წარმოვადგენდი, მაგრამ არცერთ ოპონენტთან, პოლიტიკურ დებატში არ შევსულვარ. ყოველთვის კანონით მონიჭებულ უფლებამოსილებას ვასრულებდი და თუ მთავარი პროკურორი გავხდები, ვაპირებ მხოლოდ კანონს დავემორჩილო''. 

შალვა თადუმაძის ბიოგრაფიის მიხედვით, მან 1994-99 წლებში, განათლება ერთდროულად, ორ უმაღლეს სასწავლებელში მიიღო: საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში _ სამთო ინჟინრის, ხოლო თბილისის ჰუმანიტარულ ინსტიტუტში _ იურისტის დიპლომი აიღო. 

თადუმაძის პირველი საჯარო სამსახური, 2001 წელს, დავით თევზაძის მინისტრობის დროს, თავდაცვის სამინისტროს კადრების სამმართველოში, იურისკონსულის თანამდებობა იყო. 

2002 წლიდან, თადუმაძემ ასოციაცია „სამართალი და თავისუფლებაში“, ადვოკატად დაიწყო მუშაობა, რომლის დამფუძნებლებიც პარლამენტის თავდაცვისა და უშიშროების კომიტეტის ამჟამინდელი თავმჯდომარე, ირაკლი სესიაშვილი და ჟურნალისტი, დავით პაიჭაძე იყვნენ. ეს არასამთავრობო ორგანიზაცია სამხედრო მოსამსახურეების უფლებების დაცვაზე მუშაობდა. თადუმაძე ასოციაციის პროექტებს კოორდინაციას 2012 წლამდე უწევდა. 

„ვარდების რევოლუციის“ შემდეგ, მცირე ხნით, თავდაცვის სამინისტროში (2003-04) იურიდიული დეპარტამენტის უფროსის მოადგილედ დაბრუნდა. 2007-08 წელს, „აბგ პროფსერვის გრუპის“ ადვოკატი იყო, სადაც იმ პერიოდში დირექტორად, პოლიტიკური მოძრაობა „გირჩის“ ამჟამინდელი ლიდერი, ზურაბ ჯაფარიძე მუშაობდა. 

2008 წელს, საკუთარი საადვოკატო კომპანია „შალვა თადუმაძე ბი ელ ფი კონსალტინგი“ დააარსა. 2011 წელს, პოლიტიკაში მოსულ ბიძინა ივანიშვილს დაუახლოვდა. სასამართლოში იცავდა ივანიშვილის, მისი კომპანიებისა და ,,ქართული ოცნების'' ინტერესებს. იგი, ასევე, კახი კალაძის ინტერესებსაც წარმოადგენდა. 

შალვა თადუმაძე, ,,ქართული ოცნების'' ადვოკატის რანგში, 2012 წლიდან გვევლინება. „ქართული ოცნების“ ხელისუფლებაში მოსვლისთანავე, მთავრობის საპარლამენტო მდივნად (2012-18), შემდეგ კი მთავრობის ადმინისტრაციის ხელმძღვანელად (2018 წლის აპრილიდან) დაინიშნა. 

საპროკურორო საბჭოს მიერ, მთავარი პროკურორის კანდიდატად შალვა თადუმაძის შერჩევის შემდეგ, იუსტიციის მინისტრმა, თეა წულუკიანმა განმარტა, რატომ არ მიიღო კენჭისყრაში მონაწილეობა: 

„არ ვიცი, კენჭისყრაში რომ მიმეღო მონაწილეობა, როგორც მამაკაც კანდიდატს, დავუჭერდი თუ არა თადუმაძეს მხარს. ფაქტია, რომ კენჭისყრაში მონაწილეობა არ მივიღე. მთავარი კითხვაა, ხომ არ შევიკავე თავი იმიტომ, რომ ... დიახ! და, ეს მემაყება, მე გახლავართ შალვა თადუმაძის პატარა ქალიშვილის ნათლია, რომელიც დიდი, განათლებული და კარგი ქართველი ქალი დადგება''. 

მიუხედავად მთავარი პროკურატურის კოლექტივის სურვილისა, რომ მთავარ პროკურორად შერჩეულიყო ადამიანი, რომელიც „სტრუქტურისათვის უცხო სხეული არ იქნებოდა“, მმართველმა პარტიამ და მისმა თავმჯდომარემ, პროკურატურის წიაღიდან, პროკურორობის მსურველი კადრები: ირაკლი ნადარეიშვილი და ლევან ძნელაძე, ამჯერადაც დაბლოკა. 

ბოლო ექვსი წლის მანძილზე არჩეული ხუთი მთავარი პროკურორიდან ოთხი: არჩილ კბილაშვილი, ოთარ ფარცხალაძე, გიორგი ბადაშვილი და შალვა თადუმაძე, „სტრუქტურისათვის უცხო სხეულები“ იყვნენ და მხოლოდ ირაკლი შოთაძეს ჰქონდა პროკურატურაში მუშაობის გამოცდილება. 

ერთ-ერთი პირველი რეზონანსული საქმე, რომელზეც ახალ მთავარ პროკურორს ამომწურავი პასუხის გაცემა და ბოლომდე მიყვანა მოუწევს, ხორავას ქუჩაზე მოკლული ორი მოზარდის საქმეა. ამ საქმემ, წინა მთავარი პროკურორი შეიწირა“. 

თადუმაძემ ხორავას მკვლელობის საქმე ბოლომდე ვერ მიიყვანა და ისეთი პირი უჩანს, რომ ამ საქმისთვის წერტილის დასმა, თუნდაც ფორმალურად, შესაძლოა, ისევ შოთაძეს მოუწიოს. ყოველ შემთხვევაში, ამ საქმესთან დაკავშირებით, ბოლო დროს, მოვლენები ცოტა უცნაურად ვითარდება. ყველაფერს თავი რომ დავანებოთ, იგივე ზაზა სარალიძეს შოთაძესთან, რომელსაც თავის დროზე მიწაში დებდა, კითხვები აღარ აქვს. 

როგორი იქნება შოთაძის „მეორედ მოსვლა“? _ ამას დრო გვაჩვენებს, თუმცა ოპოზიცია დარწმუნებულია, რომ შოთაძის ერთ მდინარეში მეორედ შესვლის მთავარი მიზანი, პოლიტიკური დაკვეთების შესრულება იქნება. 

ზოგადად, თუ ობიექტურები ვიქნებით, ნებისმიერი ხელისუფლების ნებისმიერი მთავარი პროკურორი, პოლიტიკურ დაკვეთას ღიად, თუ ფარულად შეასრულებს. ამ საფრთხის თავიდან აცილება კი მხოლოდ იმ შემთხვევაში იქნება შესაძლებელი, თუ მთავარ პროკურორს, მოსამართლეების მსგავსად, ხალხი აირჩევს. სხვათა შორის, ამ ამერიკულ მოდელს, ქართულ პოლიტიკაში რამდენიმე ლობისტი უკვე ჰყავს. ასე, მაგალითად, პარტიის _ „კანონი და სამართალი“ გენერალური დირექტორი, ირაკლი ღლონტი აცხადებს: 

„მიგვაჩნია, რომ გენერალური პროკურორის თანამდებობაზე არჩევა უნდა იყოს ხალხის პირდაპირი უფლებამოსილება, რომელიც თავის მხრივ, არსებითად გამორიცხავს ნებისმიერი მმართველი ძალის ვიწრო პარტიულ ინტერესებს ამ ინსტიტუციაში. უფრო მეტიც, თუკი ხელისუფლებების ვიწრო პარტიული ინტერესები წინააღმდეგობაში მოვა კანონმდებლობასთან და მოსახლეობის ნამდვილ ნებასთან, ხალხის მიერ, პირდაპირი წესით არჩეული გენერალური პროკურორი, მაღალი ლეგიტიმაციის ფარგლებში, პოლიტიკური ნეიტრალიტეტის, მიუკერძოებლობის, ობიექტურობისა და კანონიერების პრინციპების დაცვით განხორციელებს საპროკურორო უფლებამოსილებას. ხალხის მიერ არჩეული გენერალური პროკურორი გახდება იმის გარანტი, რომ საქართველო დაადგება მეტი დემოკრატიის გზას, სადაც ნებისმიერი მაღალჩინოსანი, მათ შორის, მთავრობის მეთაური, მინისტრები, დეპუტატები, მერები, თუ სხვა უწყების წამყვანი თანამდებობის პირები, დანაშაულის ჩადენის შემთხვევაში, ვერ აიცილებენ სისხლის სამართლებრივ პასუხისმგებლობას და ხელისუფლების ცვლილებამდეც მოუწევთ ციხის გისოსებს მიღმა ცხოვრება. ჩვენს მიერ შემოთავაზებული წესი იქნება მაღალი პრევენციის მატარებელიც, ვერცერთი ჩინოვნიკი ვეღარ გაბედავს ხელისუფლების, ხალხის ფულის, ან სახელმწიფო ქონების მიტაცებას. მიგვაჩნია, რომ გენერალური პროკურორის მანდატთან ერთად, ხალხის არჩევითი უნდა გახდეს ბიუჯეტის ფულის მიზნობრივ ხარჯვაზე კონტროლის განმხორციელებელი გენერალური აუდიტორის თანამდებობა, ყველა ქალაქისა და რაიონის პოლიციის ხელმძღვანელები და რეჟიმის ცვლილებისთანვე, უნდა შევქმნათ დამოუკიდებელი ,,ეროვნული ანტიკორუფციული სააგენტო“.

ნინო დოლიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 19 Feb 2020 13:27:11 +0400
კახა კუკავა: „მიშა ბიძინას თამაშს თამაშობს!“ http://www.versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6564-კახა-კუკავა-„მიშა-ბიძინას-თამაშს-თამაშობს-“.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6564-კახა-კუკავა-„მიშა-ბიძინას-თამაშს-თამაშობს-“.html

„თუ „ქოცების“ მაგივრად „ნაცები“ მოვლენ, ქვეყანაში არაფერი გაუმჯობესდება!“ _ რას აპირებენ საარჩევნოდ პატარა პარტიები

 

საარჩევნოდ პოლიტიკური ველი რომ პოლარიზებულია, ამაზე „ვერსიაში“ ადრეც ვწერდი. პოლარიზებაში კი იმას ვგულისხმობ, რომ პოლიტიკური ძალები „ოცნებისა“ და ნაციონალური მოძრაობის ბანაკებში ნაწილდებიან და ე.წ. შუაშისტური პარტიები, ჯერჯერობით, არ ჩანან. ამასობაში, გაერთიანებულმა ოპოზიციამ 4 აპრილისთვის მასშტაბური აქცია დააანონსა, რამაც საზოგადოებაში კრიტიკული კითხვები გააჩინა _ რატომ დასჭირდა ოპოზიციას აქციის გასამართად ერთ თვეზე მეტი, ან რას აპირებს აქციამდე და აქციის შემდეგ, თუმცა ეს ცალკე თემაა... ამჯერად, „ვერსია“ შეეცადა, გაერკვია, რას აპირებს ე.წ. შუაშისტური პარტიის _ „თავისუფალი საქართველო“ ლიდერი, კახა კუკავა საარჩევნოდ _ დამოუკიდებლად მიიღებს მონაწილეობას, თუ ვინმესთან „დაბლოკდება“? სხვათა შორის, ცოტა ხნის წინ, კუკავას წინააღმდეგ, სისხლის სამართლის საქმე აღიძრა. ყველაფერი კი ერთ-ერთი ოჯახის გამოსახლებით დაიწყო, სადაც კუკავა ოჯახის დასაცავად მივიდა და სამართალდამცავებმა გამოძიება მის მიერ გაკეთებული მუქარისშემცველი განცხადების გამო დაიწყეს.

_ ბატონო კახა, სანამ პოლიტიკაზე გადავალთ, მომიყევით, რა ეტაპზეა თქვენს მიმართ აღძრული საქმე? 

_ ძიება ინტენსიურად არ მიმდინარეობს და როგორც მივხვდი, წულუკიანის აჩემება იყო, რომ უნდა აღეძრათ საქმე, თორემ პერსპექტივა, რა თქმა უნდა, ამ საქმეს არ აქვს. 

_ ანუ ყველაფერ ამაში, პოლიტიკური დევნის ნიშნებს ხედავთ? 

_ იცით, რა? თავს დევნილად არ ვგრძნობ და არ მინდა, გადავაჭარბო. უბრალოდ, პოლიტიკური იყო, რომ საქმეზე ძიება სრული აბსურდის გამო დაიწყო. 

_ ამასობაში კი, ბატონო კახა, პოლიტიკური ველი ისევ პოლარიზებულია. ამიტომ საინტერესოა, თქვენი პარტია, რომელიც არცერთ ბანაკში არ შედის, არჩევნებში მონაწილეობას როგორ მიიღებს? 

_ არჩევნებში დამოუკიდებლად მონაწილეობისთვის ვემზადებით. ეს არაა ჩვენი იდეა-ფიქსი, უბრალოდ, პარტიებთან კონსულტაციები გვქონდა და როგორც შევატყვე, ამ ეტაპზე, ე.წ. მესამე ძალის, კოალიციის ფორმირების მზადყოფნა არ არსებობს. ამიტომაც მნიშვნელოვანია, რომ პარლამენტში ისეთი პოლიტიკური ძალა იყოს წარმოდგენილი, როგორც თქვენ ბრძანეთ. არ ვამბობ, რომ ერთადერთი ასეთი პოლიტიკური ძალა ვართ, მაგრამ თუ ვინმე ინარჩუნებს ერთსა და იმავე პრინციპებს, ეს „თავისუფალი საქართველოა“. 

_ გასათვალისწინებელია, რომ არჩევნები პროპორციული კი არა, შერეული წესით ტარდება და არ ფიქრობთ, რომ დამოუკიდებლად მონაწილეობის შემთხვევაში, ნაკლები შანსი გაქვთ? 

_ არჩევნების მაჟორიტარულ ნაწილში მზად ვართ, ოპოზიცურ, მათ შორის, ჩვენთვის მიუღებელ პარტიებთანაც ვითანამშრომლოთ. მოვახდინოთ კოორდინაცია, რომ ერთმანეთს ხელი არ შევუშალოთ. ეს არ იქნება ერთიანი კოალიცია, საუბარი იმაზეა, რომ როცა ხელისუფლება გეგმავს, 73-დან 73-ვე მანდატი წაიღოს, როგორმე მოახერხოს ოპოზიციამ და ამის საშუალება არ მისცეს. სწორედ ამ საკითხზე გვექნება კონსულტაციები. 

_ ანუ ოპოზიციის იმ გაერთიანებაში ერთვებით, რომელიც მაჟორიტარული მანდატების შეთანხმებაზე მუშაობს? 

_ გაერთიანება არაა, ამას უნდა დავარქვათ კოორდინაცია, რადგან ხშირად, ერთი და იმავე სახელით მოიხსენიებენ სხვადასხვა ფორმატს. არ ვართ გაერთიანებული ოპოზიციის ნაწილი, არ ვაპირებთ მათთან ერთად არჩევნებში მონაწილეობას, მაგრამ ინფორმაციის გაცვლას, რომ მაგალითად, მე კენჭს ვიყრი გლდანში და სხვა ოპოზიციურმა პარტიებმა, იქ თავისი კანდიდატი არ წარადგინონ, ამას გავაკეთებთ. 

_ ისე, „ლეიბორისტების“ ოფისში გამართულ ოპოზიციური პარტიების შეკრებებში რატომ არ მონაწილეობთ? 

_ იმიტომ, რომ ჩვენ, პრაქტიკულად, ერთადერთი პოლიტიკური ძალა ვართ ქართულ პოლიტიკურ სპექტრში, რომელიც მოქალაქეთა კავშირის წიაღში არაა ნაშობი და პრინციპული განსხვავებები გვაქვს ამ ხალხთან. „ქართულ ოცნებასა“ და ნაციონალურ მოძრაობას შორის, დიდ სხვაობას ვერ ვხედავ. თავს არ ვიტყუებთ და არ ვფიქრობთ, რომ „ქოცების“ მაგივრად, თუ „ნაცები“ მოვლენ, ამით ქვეყანაში რამე გაუმჯობესდება. ასევე, 2012 წელს, ჩვენ ერთადერთი პოლიტიკური ძალა ვიყავით, რომელიც არც ერთ პოლიტიკურ ბანაკს არ მიეკუთვნებოდა. მაშინაც პოლიტიკური ძალები ამ ორი ცენტრის ირგვლივ დაჯგუფდნენ, ბევრი ფიქრობდა, მთელი უბედურება „ნაცებშია“ და „ქოცები“ რომ მოვლენ, ქვეყანა აყვავდებაო. მაშინ ჩვენი ხედვა პოპულარული არ იყო, თუმცა ვამბობდით, რომ ეს ორივე, ერთი და იგივე იდეოლოგიის მქონე ძალაა. ამიტომაც, მთელი ჩვენი ენერგიის ჩადებას იმ საქმეში, რომლისაც არ გვჯერა, არ ვაპირებთ. ამ ეტაპზე, ტაქტიკური გამოსავალი ისაა, რომ პარლამენტში წარმოდგენილი იქნეს ეროვნული ძალები და ერთადერთი პოლიტიკური პარტია დღეს, რომელსაც ამის შანსი აქვს, სწორედ „თავისუფალი საქართველოა“. 

_ არსებობს მოსაზრება, რომ ხელისუფლებას მხოლოდ ოპოზიციური ერთობა შეცვლის და ვინც ამ ერთობაში არ იქნება, ის „ქართული ოცნების“ წისქვილზე დაასხამს წყ¬ალს. 

_ საქმე ასე მარტივად არაა. არსებობს გარკვეული საკითხები, სადაც სრული ოპოზიციური კოორდინაცია აუცილებელია და ერთ-ერთი ასეთი, მაჟორიტარების თემაა, მაგრამ ეს არჩევნებში ერთად მონაწილეობას არ ნიშნავს. აშკარაა, რომ ორპოლუსიან არჩევნებში, „ქართულ ოცნებას“ მეტი შანსი აქვს, ვიდრე _ სამპოლუსიანში, რადგან არის ამომრჩეველი, რომელიც მუდმივად კომფორმისტია. ასევე, არიან სააკაშვილის იდეური მომხრეები, პლუს, ივანიშვილზე გამწარებული ხალხი, რომელიც დაახლოებით, ამდენივეა. მთელი დანარჩენი საზოგადოება კი ე.წ. შუაშისტია, რომელსაც ერთი ლიდერი და ერთი პარტია არ ჰყავს და როგორც ვნახეთ, ორპოლუსიან არჩევნებში, „შუაშისტები“ ხმას არ აძლევენ ნაციონალურ მოძრაობას. თუ არჩევნებში დარჩება მარტო „ქოცი“ და „ნაცი“, მოხდება ის, რაც ბოლო არჩევნების მეორე ტურში მოხდა _ დიდი უპირატესობით, „ქართული ოცნება“ მოიგებს. პირველ ტურში კი ვნახეთ, რომ „ოცნებამ“ წააგო. 

_ თუ ამ ლოგიკას გავყვებით, მაშინ პარლამენტში რატომ ვერასოდეს შეხვედით? 

_ ეს საარჩევნო სისტემასთანაა დაკავშირებული. წინა პარლამენტში, ბარიერი 5% იყო, ახლა კი საუბარია, რომ 3%, ან შეიძლება, 1% იყოს. გარდა ამისა, მხოლოდ ჩვენი პარტიის პრობლემაზე ხომ არ ვლაპარაკობთ, არა? 2016 წელსაც კი, „არა ქოცმა“ და „არა ნაცმა“ პარტიებმა, ჯამში, 20%-25% მიიღეს, თუ „პატრიოტთა ალიანს“-ს ჩავთვლით, რადგან ზოგმა ისინი „ქოცებს“ მიათვალა და მგონი, სამართლიანადაც. წელს, ეს რიცხვი უფრო მეტი იქნება და სწორედ იმიტომ გვინდა სამართლიანი საარჩევო სისტემა, რომ ეს პროცენტი პარლამენტში იყოს წარმოდგენილი. 

_ მაინტერესებს, პარტიებთან ბლოკის შექმნაზე რატომ ვერ შეთანხმდით? 

_ ეს სხვა პოლიტიკურ პარტიებს ჰკითხეთ. ნუ მომთხოვთ პარტიების დასახელებას, რადგან არაკორექტული იქნება, მაგრამ გეტყვით, რომ ხელის შემშლელი ორი ძირითადი მიზეზია: ერთი _ პოლიტიკურ ძალებს არ სჯერათ საკუთარი თავის და მიაჩნიათ, რომ უნდა მიეკედლონ ნაციონალურ მოძრაობას, ვერ დავარწმუნებ, რომ სჯობს, ცალკე შევქმნათ კოალიცია, მეორე მიზეზი კი ისა, რომ ბლოკის შექმნა ყოველთვის გულისხმობს ორგანიზაციულ-ფინანსურ საკითხებზე შეთანხმებას ანუ ერთგვარი პარიტეტის ჩამოყალიბებას და დიდი აცდენებია წარმოდგენაზე, საკუთარ თავსა და მათ პარტნიორებს შორის. ისეთი პარტიები, რომლებიც სოციოლოგიურ გამოკითხვებშიც ვერ ფიქსირდებიან, ფიქრობენ, რომ ორნიშნა მაჩვენებელი აქვთ, როცა ორი პოლიტიკური პარტია ლაპარაკობს და ერთს ჰგონია, რომ 10% აქვს, პარტნიორს კი _ 1% და მეორესაც ზუსტად ასე ჰგონია, საკითხების შეთანხმება რთულია. ჩვენ ვცდილობთ ხოლმე, რომ ასეთი საკითხები, მესამე მხარის მიერ ჩატარებული გამოკითხვების საფუძველზე შევაფასოთ. მაგალითისთვის, ბოლო კვლევებში, რომელიც NDI-იმ და IPშOშ-მა ჩაატარა, 1% დაგვიწერა „იფსოსმა“ და 2% _ NDI-მ, შეიძლება გვეგონოს, რომ არასწორად ჩაატარეს და ა.შ. მაგრამ საბოლოო ჯამში, ამოვდივართ ამ პოზიციიდან, რომ მე-7 და მე-8 ადგილებზე დასახელდა ჩვენი პოლიტიკური ძალა. 

_ მოკლედ, ოპოზიცია ისევ მანდატების გადანაწილებაზე ვერ თანხმდებით, არა? 

_ მარტო ეს არაა, მაგრამ ესეც არის. წეღან, მაჟორიტარები ვახსენე. ამ ინიციატივით, 2016 წელს გამოვედი და მაშინ ვერავინ დავარწმუნე, 4 წლის შემდეგ კი ყველა გვეთანხმება. მაჟორიტარული კანდიდატების შეთანხმება ჩვენი, „თავისუფალი საქართველოს“ იდეაა. 

_ ანუ იდეა მოგპარეს? 

_ არა, რატომ? მადლობა უნდა ვუთხრა. იდეის მოპარვა, იდეის გაზიარებას ნიშნავს და ამას მივესალმები. 2016 წელს, ამას ნაციონალურ მოძრაობას კი არა, დანარჩენ ოპოზიციურ ძალებს ვთავაზობდით, თუმცა ოპოზიციურ პარტიებთან მაშინ ვერ მივაღწიე ურთიერთგაგებას, დღეს კი, ეს იდეა გაზიარებულია. ასე რომ, საქმე მთლად უიმედოდ არაა, თუმცა პრობლემა არსებობს. ობიექტურად, როცა ორი ძლიერი, მდიდარი და რეიტინგული პარტია არსებობს და დანარჩენი სპექტრი არჩევნებში ვერ ხვდება, ბუნებრივია, მათ უნდა შექმნან ბლოკი, რომ გახდნენ მესამე მოთამაშე, მაგრამ აქ იწყება ამბები, ვიღაც ამბობს, მე ფული მაქვს და უთქვენოდაც გავქაჩავო... მოკლედ, აღარ მინდა ყველაფრის თქმა... 

_ ბატონო კახა, ის მაინც მითხარით, რომელ პარტიებთან აწარმოებდით მოლაპარაკებას? 

_ დასახელება არ მინდა, რადგან მოლაპარაკებები გრძელდება და გვინდა, მათთან გავაგრძელოთ თანაშრომლობა, თუნდაც მაჟორიტარების ნაწილში. თეორიულად, არც იმის შესაძლებლობას გამოვრიცხავ, რომ ბლოკი შეიქმნას. ქართული რეალობიდან გამომდინარე, ბლოკები დასკვნით ეტაპზე იქმნება. 

_ 4 აპრილის აქციაში მონაწილეობას მიიღებთ? 

_ არა. ეს კონკრეტული პოლიტიკური კოალიციის აქციაა. 

_ სრულიად ოპოზიციის აქციაა, ბატონო კახა. 

_ ჩემო კარგო, ყველა აქციას, 90-იანი წლების ბოლოდან მოყოლებული, ასე ჰქვია _ „სრულიად ოპოზიციის“, თუმცა ყოველთვის ჰყავს ორგანიზატორები. მარტო ჩვენ არ ვართ გამონაკლისი, მაგრამ ასეც რომ იყოს, არც ამაში ვხედავ პრობლემას. სამთავრობო არხები მეუბნებოდნენ, იმ კოალიციის მონაწილე ხარო და როცა 9-ჯერ გავუმეორე, არ ვარ-მეთქი, ამომშალეს რესპოდენტების სიიდან. მათ ასე სურთ წარმოაჩინონ რეალობა, რომ ერთ მხარესაა ხელისუფლება და მეორე მხარეს _ სრულიად ოპოზიცია, სინამდვილეში კი, ასე არაა და არ შეიძლება, ქვეყანამ არჩევანი მუდმივად ორ მანკიერ მხარეს შორის აკეთოს. ვფიქრობ, ნაციონალური მოძრაობის ირგვლივ შექმნილი კოალიცია, არჩევნებს ვერასოდეს მოიგებს და რომც მოიგოს, ეს 2012-ში დაბრუნება იქნება. ეს არ იქნება მომავალზე ორიენტირებული პოლიტიკური ძალა. 

_ ანუ 4 აპრილს აქციაზე იმიტომ არ გადიხართ, რომ ნაცმოძრაობის გვერდით არ დადგებით? 

_ დიახ. 

_ ხელისუფლების შესაცვლელად მნიშვნელოვნად არ მიიჩნევთ, რომ ზოგჯერ, ღირებულებების მიუხედავად, ყველა პარტია ერთად უნდა დადგეს? 

_ ზოგჯერ ამას ვაკეთებთ, მაგრამ 4 აპრილის აქცია ეს შემთხვევა არაა. ნაცმოძრაობის ბევრ ლიდერთან კარგი ურთიერთობა მაქვს და მთელი „ქართული ოცნება“ რომ მოხიკო, ერთად არ ღირს იმად, რაც ნიკა მელიას კაცობა და ვაჟკაცობა აქვს! ვაფასებ მათ პლუსებს და მინუსებსაც, უბრალოდ, ეს განწყობა, მთელი ოპოზიცია დადგეს ნაცმოძრაობის გვერდით და ჩვენ მოვიგებთო, არასწორია და ბევრჯერ დადასტურდა. რეალობა ასეთია _ ქართველი ხალხის 50%-ზე მეტს ურჩევნია, რომ საქართველოში იყოს შიმშილი, უდენობა, უგაზობა, უპერსპექტივობა, უაფხაზეთობა, უსამაჩაბლოობა, ოღონდ „ნაცები“ არ მობრუნდნენ. ამ რეალობაში, როცა მაინც ასეთ არჩევანს შევთავაზებთ _ „ნაცები თუ ქოცები“, შედეგი ხომ გასაგებია, რა იქნება? მერე კი ნიკა გვარამიასავით უნდა დავიწყოთ ლანძღვა, რა ცუდია ამომრჩეველი, რომ „ნაცებს“ გვერდით არ უდგას? მოუსმინე იმ ამომრჩეველს, რომელიც გეუბნება, არ მინდა ეს ბიძინა, მაგრამ არც მიშა მინდაო! არ უსმენენ და ძალით გვტენიან, როგორც ვირს პიტნას! არ უნდა ქართველ ხალხს, ეს მიშა! 

_ ისე, სააკაშვილის „პირადი შტაბის“ ინიციატივას როგორ აფასებთ? 

_ ისიც პოლიტიკური პროცესის მონაწილეა და თავისი შტაბი შექმნა, მერე, რა? ამით პროცესი ვერ დაიწყება, ხომ ხედავთ, ყოველ თვე, ახალ სლოგანს „აცხობს“ და მერე ივიწყებს. იმის გაგება, რაზეც ვსაუბრობ, ნაციონალურ მოძრაობაში არის, მაგრამ არსებობს მეორე ხაზი, რომელიც ამბობს, მხოლოდ ბიძინა და მიშა არსებობენო. თუ ასე გაგრძელდა, მოიგებს ბიძინა! მიუხედავად იმისა, რომ ბიძინა ივანიშვილზე ვფიქრობ, ის ნულია მორალურადაც და პოლიტიკურადაც, არჩევნებს კიდევ 25 წელი მოუგებს! ამიხსენით, რა ლოგიკაა იმაში, რომ ქართველ ხალხს, მაინცდამაინც ასე დავუყენოთ საკითხი _ მიშა, თუ ბიძინა? მაშინ ჩნდება ეჭვი, რომ მიშა ბიძინას თამაშს თამაშობს. 

სხვათა შორის, ძალიან სასაცილო იყო, როცა ზაფხულში, პროპორციულ სისტემას დავუჭირეთ მხარი, ამის გამო, „ნაცებმა“ „ქოცებად“ გამოგვაცხადეს.

თათია გოჩაძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 19 Feb 2020 13:26:56 +0400
„ოცნებასთან“ დადებული რა გარიგება დაარღვია გიგი უგულავამ http://www.versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6557-„ოცნებასთან“-დადებული-რა-გარიგება-დაარღვია-გიგი-უგულავამ.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6557-„ოცნებასთან“-დადებული-რა-გარიგება-დაარღვია-გიგი-უგულავამ.html

მესამედ დაჭერილი თბილისის ექსმერის ცხოვრების უცნობი დეტალები

მესამედ დაჭერილი თბილისის ყოფილი მერი, თანამოაზრეებმა და თანაგუნდელებმა, ციხის კარამდე სულ ტაშ-ფანდურით მიაცილეს. თავად უგულავასაც ისეთი მშვიდი სახე ჰქონდა, რომ მისმა შემხედვარე ჩემმა ერთმა მეგობარმა იხუმრა, ამას, მგონი, „კამერის ლომკა“ აქვსო. „ლომკისა“ რა მოგახსენოთ, მაგრამ ყოფილი ნაციონალი და აწ უკვე ევროპული საქართველოს ლიდერი, ყველანაირად ცდილობდა, რომ სიმშვიდე შეენარჩუნებინა ანუ თავი ისე მოეჩვენებინა, თითქოს ციხეში უფრო თავისუფალი იქნება, ვიდრე _ თავისუფლებაზე. ასეა თუ ისე, მომავალი სამი წელი, უგულავას ისევ სამარტოო საკანში მოუწევს გატარება, მაგრამ იმ შემთხვევაში, თუ წლევანდელ არჩევნებზე ხელისუფლება შეიცვალა, უგულავაც „სვაბოდაზე“ გამოვა და შესაძლოა, ქართველ „ნელსონ მანდელობაზეც“ გაუჩნდეს პრეტენზია. ისე, გულწრფელად რომ ვთქვათ, უგულავას მესამედ დაჭერით, „ოცნებამ“ ის ტოტი მოიჭრა, რომელზეც ზის, თუმცა საქმეში ჩახედულები ასე არ ფიქრობენ. აი, მაგალითად, პოლტიკური მოძრაობა „ტრიბუნას“ დამფუძნებელი დავით ჭიჭინაძე ამბობს, რომ თავის დროზე, უგულავას ციხიდან გამოშვება გარკვეული გარიგების შედეგი იყო, ახლა კი, სწორედ ეს გარიგება დაირღვა და უკან ამიტომაც შეაბრუნეს. არსებობის უფლება, ცხადია, ყველა და ამ ვერსიასაც აქვს. რა შეიძლება ყოფილიყო უგულავასა და „ოცნებას“ შორის დადებული ფარული გარიგების საგანი? _ თუ გახსოვთ, ნაციონალური მოძრაობის რღვევა, სწორედ უგულავას ციხიდან გამოგზავნილი წერილით დაიწყო. ჰოდა, რატომ უნდა გამოვრიცხოთ, რომ გარიგება, სწორედ ყოფილი მმართველი პარტიის დაშლასა და ამავდროულად, იმასაც შეეხებოდა, რომ ნაციონალებიდან წამოსულები, „ოცნების“ წინააღმდეგ რადიკალურ განცხადებებს არ გააკეთებდნენ? პრინციპში, ევროპული საქართველო, ბოლო დრომდე, რადიკალიზმით მაინცდამაინც არც გამოირჩეოდა, მაგრამ არსებობს ერთი მაგრამ ანუ პროპორციულის ჩაგდების შემდეგ, გიგი უგულავამ „ქართული ოცნების“ ლიდერებს დედა აგინა, ამ სიტყვის პირდაპირი მნიშვნელობით. სხვათა შორის, მესამედ დაჭერის შემდეგ, სანამ ციხეში შევიდოდა, თავად უგულავამაც თქვა, სწორედ ამ გინების გამო მიჭერენო.

ასეა თუ ისე, თბილისის ყოფილი მერის მესამედ დაჭერამ ქვეყანაში არსებული პოლიტიკური რეალობა შეცვალა. ყოველ შემთხვევაში, ოპოზიცია, იგივე საარჩევნო სისტემასთან დაკავშირებით, ხელისუფლებასთან მოლაპარაკების მაგიდასთან დაჯდომაზე უარს ამბობს და იმის ალბათობაც გაიზარდა, რომ პროცესებმა ქუჩაში გადაინაცვლოს. მოხდება თუ არა ვითარების რადიკალიზაცია, ამას დრო გვიჩვენებს. მანამდე კი „ვერსია“, უგულავას ერთგვარ დოსიეს გთავაზობთ ანუ გაგახსენებთ, ვინ არის, საიდან მოდის და საერთოდ, მის ანგარიშზე რა ცოდვა-მადლია! 

დავიწყოთ იმით, რომ უგულავა იმთავითვე, ზომიერად სიმპატიური და ასევე, ზომიერად აგრესიული გახლდათ. მართალია, საბჭოთა საქართველოში დაიბადა და შანსი ჰქონდა „წითელი ვირუსით“ „დაავადებულიყო“, მაგრამ პოლიტიკურმა ღმერთებმა, თუ პოლიტიკური სამოთხიდან განდევნილმა ანგელოზებმა ლიბერალობისთვის „გაწირეს“, თუმცა მიუხედავად ამისა, ზოგი ამბობს, რომ პავლიკ მოროზოვის ჰიბრიდი ანუ მოდერნიზებული კომკავშირელია, რომელიც კარიერული მწვერვალების დასაპყრობად, უკან არაფერზე იხევს. ახლა, ეს შესაძლოა, გადაჭარბებული შეფასებაა, მაგრამ არავინ ელოდა, რომ „მამა-მარჩენალს“, ესე იგი, მიხეილ სააკაშვილს ზურგს აქცევდა და იმის თქმასაც არ მოერიდებოდა, მიშა ჯართიაო. იმ დროს, როცა საქართველოს ექსპრეზიდენტი ჯართს შეადარა, მის თავზე უკვე წისქვილის ქვა იყო დატრიალებული. ყოველ შემთხვევაში, „მატროსოვის სიმარტოვე“ გამოცდილი ჰქონდა. ამბობენ, საპყრობილეში ადამიანს ფიქრისთვის თავზე საყრელი დრო აქვსო. ჰოდა, ალბათ, საკანში ბევრი იფიქრა თუ ცოტა, მიხვდა, რომ მიშასთან მეგობრობის გაგრძელება ხეირს აღარ მოუტანდა და ზურგი ამიტომაც აქცია, მაგრამ ეს „ზურგის შექცევა“ არ დაუფასდა _ ისევ ციხეში მოხვდა. 

სხვათა შორის, პირველი „სროკის“ მოხდის შემდეგ, უგულავამ ხონისა და ვანის მაჟორიტარული ოლქის შუალედურ არჩევნებში მიიღო მონაწილეობა და, ცხადია, ვერ გაიმარჯვა. 

„მინდა, ყველაფერი თავიდან დავიწყო“, _ განაცხადა მაშინ, მაჟორიტარად წარდგენისას უგულავამ და პირობაც დადო, ცვლილებების მედროშე და ავანგარდი ვიქნებიო, თუმცა მის გულწრფელობაში ბევრს ეჭვი შეეპარა. 

გასუფთავებული ბიოგრაფია 

„გიგი უგულავა 1975 წლის 15 აგვისტოს, თბილისში დაიბადა. 2005-2014 წლებში, თბილისის მერი იყო. უგულავა განათლებით ფილოსოფოსია, ფლობს ინგლისურ, გერმანულ და რუსულ ენებს. სხვადასხვა დროს, მუშაობდა რელიგიის ისტორიის მასწავლებლად, ჟურნალისტად, კონსულტანტად. 2003 წლიდან, ეწევა პოლიტიკურ მოღვაწეობას, ჰყავს სამი შვილი. 

2013 წლის 23 თებერვალს, ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახურმა, გიგი უგულავას, დაკავების გარეშე, წარუდგინა ბრალი დიდი ოდენობით საბიუჯეტო თანხების მითვისება-გაფლანგვასა და ფულის გათეთრებასთან დაკავშირებულ საქმეებზე. თბილისის მერმა ბრალდებებს აბსურდული უწოდა. 2014 წლის 3 ივლისს, სამართალდამცავმა ორგანოებმა გიგი უგულავა თბილისის აეროპორტში დააკავა'', _ მხოლოდ ამ მშრალ ინფრომაციას გვაწვდის ქართული „ვიკიპედია“ უგულავას ბეგრაუნდზე. არადა, ექსმერისა და საააკაშვილის ექსმეგობრის წარსული, არაერთი საინტერესო ფაქტითაა „დახუნძლული“, თუმცა როგორც ჩანს, „ვიკიპედიაში“ ვიღაცამ ინფორმაცია მიზანმიმართულად „გაფილტრა“ და იმის აღნიშნვაც დაავიწყდა, რომ სანამ ევროპული საქართველოს ლიდერი გახდებოდა, უგულავა მგზნებარე ნაციონალი იყო. მეტიც, ის „ვარდოსანთა“ ერთ-ერთ მთავარ იდეოლოგადაც ითვლებოდა. ყოველ შემთხვევაში, იმ ყბადაღებული 9 წლის განმავლობაში ისინი, რომლებიც, ნაცკულუარებში კარგად ერკვეოდნენ, ირწმუნებოდნენ, მიშა, უგულავასთან შეთანხების გარეშე, ერთ გადაწყვეტილებასაც არ იღებსო. ეს კი არადა, ის ცნობაც არსებობდა, რომ ყველა ან თითქმის ყველა გახმაურებული დაჭერისა და ქონების წართმევის საქმეში, უგულავა „პირველი ვიოლინოს“ თუ არა, „ზონდერების“ უსშტაბაშის როლს ასრულებდა. 

ეს, შესაძლოა, ხალხური მითოსია და მეტი არაფერი, მაგრამ ფაქტია: „ვარდების რევოლუცია“ დასრულდა თუ არა, უგულავამ უშიშროების სამინისტროში მაღალი თანამდებობა მიიღო. ერთხანობას, სამგრელო-ზემო სვანეთის გუბერნატორიც იყო და პრეზიდენტის ადმინისტრაციაშიც საქმიანობდა. მერე კი, თბილისის „მოურაობა“ გადაწყვიტა და სანამ თბილისის მერის პირდაპირი წესით არჩევნები გაიმართებოდა, სააკაშვილმა დედაქალაქის თავად დანიშნა. ინტერვიუ, რომელიც ჩემს პირად ჟურნალისტურ არქივში ინახება, სწორედ მაშინდელია. მახსოვს, თბილისის მერს, ძველი მერიის შენობაში შევხვდი და 13 უხერხული კითხვა დავუსვი. ჩვენი საუბარი, ცხადია, სტენოგრაფიული სიზუსტით გამოვაქვეყნე. მართალია, მას შემდეგ, ლამის 15 წელი გავიდა და ამ ხნის განმავლობაში ბევრი რამ შეიცვალა, მაგრამ წინამდებარე ინტერვიუ უგულავას დოსიეს, როგორც იტყვიან, დამატებით შტრიხებს შესძენს: 

„_ ბატონო გიგი, სანამ მთავარზე გადავალ, ერთი მითხარით, ახალ ამპლუას უკვე შეეგუეთ? 

_ ნელ-ნელა ვეგუები... მართალია, სამეგრელო-ზემო სვანეთისა და თბილისის პრობლემები განსხვავებულია, მაგრამ მმართველობა, ზოგადად, ერთნაირია და აქაც მოსახლეობასთან გაქვს კავშირი. ასე რომ, შეგუება რთული არ არის, თან ამ საკითებთან შეხება მაშინაც მქონდა, პრეზიდენტის ადმინისტრაციის უფროსი რომ ვიყავი... 

_ თქვენს მერულ კარიერაში, პირველი კვირა დღეა. ჰოდა, გადაკეტილ რუსთაველზე გაისეირნება უკვე მოასწარით? 

_ დიახ და ეს მრავალფეროვნება ძალიან მომწონს... 

_ მრავალფეროვნების საწინააღმდეგო მეც არაფერი მაქვს, მაგრამ იცით, დედაქალაქის მთავარი პროსპექტის გადაკეტვას რომელი კანონი ითვალისწინებს? 

_ საამისოდ, მერიის შესაბამისი გადაწყვეტილება არსებობს და პარლამენტის მხრიდან დამატებითი საკანონმდებლო აქტის მიღება არ სჭირდება. 

_ შეიძლება, მაგრამ მოჭიდავეების ინციდენტის მერე, თუ არ ვცდები, ელენე თევდორაძემ განაცხადა, კვირაობით, რუსთაველის გადაკეტვით, სახელმწიფო კანონს თვითონ არღვევს და არ მესმის, მოჭიდავეებს რას ერჩიანო... 

_ ელენე თევდორაძე, სამწუხაროდ, ცდება, რადგან რუსთაველის გადაკეტვა მერიის აქტით რეგულირდება, თან გზის გადაკეტვა, თუ შესაბამისი პროცედურები დაცულია, აკრძალული არაა. ამ შემთხვევაში, პროცედურები დაცულია და ელენე თევდორაძემ, სჯობს, იმ საკითხებს მიხედოს, რომელიც მას პირდაპირ ეხება. 

_ გიგი ბატონო, ჯერ ერთი კვირაც არაა, მერი ხართ და ხელისუფლების წარმომადგენელთა მისამართით, უკვე დიდაქტიკურ განცხადებებს აკეთებთ. მაშასადამე, უნდა ველოდოთ, რომ თბილსის რევოლუციონერი თავი, სხვა რევოლუციონერებთან კონფლიქტს არ მოერიდება? 

_ მე ყველაფრისთვის მზად ვარ. შეიძლება, ბევრი ცილისწამება და კრიტიკაც იყოს, მაგრამ თანამდებობის პირისთვის ეს ძალიან ჩვეულებრივია და ყველაფერს ღიმილით შევხვდები, თუმცა თუ კრიტიკა განსაკუთრებული იქნება, კანონის ფარგლებში გავითვალისწინებ... 

_ ხმა დადის, რომ მიხეილ სააკაშვილის დედის ნათესავი ხართ და პრეზიდენტიც, თურმე, ამიტომ არ გიცილებთ... 

_ (აუღელვებლად) პრეზიდენტის დედის ნათესავი არ ვარ და ქალბატონი გიული საჯარო შეხვედრებზე, სულ ერთი-ორჯერ ვნახე. ეს მორიგი ჭორია და სიმართლესთან კავშირი არ აქვს... მიხეილ სააკაშვილი 1999 წელს, ვაკის არჩევნების დროს გავიცანი. მაშინ მე ჟურნალისტი ვიყავი... არასამთავრობო სექტორში რომ გადმოვედი, საქმიანი შეხვედრები გვქონდა ხოლმე. 

_ საზოგადოების ერთ ნაწილი იმანაც გააღიზიანა, რომ მამათქვენი უნივერსიტეტში, ერთ-ერთი გაერთიანებული ფაკულტეტების ხელმძღვანელად დაინიშნა. ყოველ შემთხვევაში, უსამსახუროდ დარჩენილ პროფესორ-მასწავლებლებს არ სჯერათ, რომ მამათქვენის დაწინაურებაში, თქვენი ხელი არ ურევია... 

_ ამ თემაზე ლაპარაკს არ ვაპირებ... 

_ რატომ? 

_ პირველად თქვენგან გავიგე, რომ პრეზიდენტის ნათესავი ვარ და ამ სისულელეზე საუბარი რომ გავაგრძელოთ, სერიოზული ადამიანები არ ვიქნებით. 

_ ბატონო გიგი, უნივერსიტეტში მიმდინარე რეფორმები მამათქვენს არ შეხებია და სისულელე ისაა, ხალხს რაღაც ეჭვები რომ გაუჩნდა? 

_ მამაჩემი ფიზიკა-მათემატიკის პროფესორია და ამ ფაკულტეტზე არ დაბადებულა, თორემ 35 წელიწადია, უნივერსიტეტში მუშაობს... შეგიძლიათ, დაიჯეროთ ან არ დაიჯეროთ, მაგრამ გაერთიანებული ფაკულტეტების დეკანად მისი დანიშვნა ჩემი იდეა არ ყოფილა და ამის შესახებ, ტელევიზიით გავიგე. მამაჩემის სამსახური ჩემთვის ხელის შემშლელი არაა და როგორც შვილმა, ვურჩიე, რომ ეს მხოლოდ მისი თავის ტკივილია და მეცნიერებისთვის დრო აღარ დარჩება... 

_ ბატონო გიგი, ახლა, მეტყვით, ეს ჭორიც თქვენგან პირველად მესმისო, მაგრამ სამთავრობო წრეებიდან გამოსული ხმის თანახმად, არც ერთი ,,ნაციონალური სასტავის'' წევრი არ ხართ. იმასაც ამბობენ, პრეზიდენტს სიმართლეს მხოლოდ უგულავა ეუბნებაო... 

_ ჯერ ერთი, პრეზიდენტის გარემოცვაში სიმართლის მთქმელი ძალიან ბევრია. მეორეც, ტყულის თქმას აზრი არ აქვს, რადგან მიხეილ სააკაშვილი, წინა პრეზიდენტისგან განსხვავებით, ახალგაზრდა, ენერგიული ადამიანია და ყოველთვის აქვს შესაძლებლობა, რომ ნებისმიერი ინფორმაცია სხვადასხვა ადამიანთან გადაამოწმოს. ასე რომ, რაღაცის შელამაზებას, პრაგმატიზმიდან გამომდინარე, აზრი არ აქვს... 

_ ეს გასაგებია, მაგრამ კითხვის პირველ ნაწილს თავი რატომ აარიდეთ? 

_ აბა, მითხარით, რა ,,სასტავები'' არსებობს? 

_ წესით, ეს ჩემზე უკეთესად უნდა იცოდეთ, მაგრამ რახან ასეა, გეტყვით: კულუარული ცნობით, თქვენ არც ,,ნაცმოძრაობის'' ,,თავისუფლების ინსტიტუტის'' ფრთის წევრი ხართ, არც _ მერაბიშვილის დაჯგუფების და არც _ ოქრუაშვილის. ისე, თქვენი წინამორბედის მოღვაწეობაც ნათელჰყოფს, რომ რევოლუციონერები ერთმანეთს ვერ იტანენ... 

_ რომელ წინამორბედს გულისხმობთ _ აქ, თუ ადმინისტრაციაში? 

_ რა, არ იცით, რომ ზურაბ ჭიაბერაშვილი ნაცმოძრაობის სახეებსა, თუ მათი ოჯახის წევრებს დაუპირისპირდა? ისე, საინტერესოა, ,,ჭიას'' პრაქტიკას თუ გააგრძელებთ და იმ დარღვევების ამოქექვას დაიწყებთ, რომელიც მიხეილ სააკაშვილის თბილისის საკრებულოს თავმჯდომარეობას უკავშირდება? 

_ მიწების საკითხი სააკაშვილის საკრებულოს თავმჯდომარეობას არ ეხება და ჭიაბერაშვილმა ის საკითხი გააგრძელა, რომელიც სააკაშვილმა დაიწყო, მაგრამ საკრებულოდან წამოსვლის მერე, გარკვეული ვაკუუმი იყო და ამ თემების ,,გაპრავება'', სწორედ მაშინ მოხდა.

რაც შეეხება გუნდის წევრობას, ეს ძალიან გადაჭარბებული შეხედულებაა, თუმცა როცა ერთიანი დიდი ორგანიზმია, შეიძლება, ვიღაცას ვიღაცა არ მოსწონდეს და ეს ჩვეულებრივია, მაგრამ მთავარია, რომ ეს მუშაობაზე არ მოქმედებს. რაღაცები, შეიძლება, მოხდეს, მაგრამ ეს საჯარო განხილვის თემა არასოდეს გახდება, რადგან ჩვენ გვაქვს იმის რესურსი, რომ დავსხდეთ და ეს ურთიერთობითი პრობლემები შიგნითვე გადაიჭრას... ისე, მეგობრობა სხვა საკითხია და შეიძლება, ვინმესთან თანამშრომლობდე და არ მეგობრობდე, მაგრამ ამაში პრობლემას ვერ ვხედავ... სახელმწიფო სამსახურში წამოსვლის გადაწყვეტილება 2004 წლის იანვარში მივიღე, ჯერ ზურა ადეიშვილთან ვმუშაობდი, მერე _ ვანო მერაბიშვილთან... ირაკლი ოქრუაშვილიც ჩემი მეგობარია, ზურა ნოღაიდელიც და ურთიერთობის პრობლემა არ გვაქვს... 

_ მართალია, რევოლუციის დროს ძალიან აქტიურობდით და, როგორც მერე გაირკვა, ,,კმარას'' კონსულტანტიც იყავით, მაგრამ მაინც გაუგებარია, არასამთავრობო სექტორი ხელისუფლებაზე რატომ გაცვალეთ? 

_ იმ პროცესში, რომლის დაგვირგვინებაც ,,ვარდების რევოლუცია'' იყო, აქტიურად ვიყავი ჩართული და ჩავთვალე, რომ პასუხისმგებლობა ბოლომდე უნდა ამეღო, თან ძველი ხელისუფლება რომ წავიდა, ვაკუუმი შეიქმნა, თითქმის არც ერთი ინსტიტუტი არ მუშაობდა და ეს დიდი მონაპოვარი საფრთხის წინაშე დადგებოდა, ბევრ ადამიანს სახელმწიფო სექტორში წამოსვლის გადაწყვეტილება რომ არ მიეღო. 

_ ჰო, მართლა, თვქენმა სიმაღლემ ოპოზიციაში დიდი ვნებათაღელვა გამოიწვია. აკაკი ასათიანმა ისიც თქვა, მერებს სიმაღლის მიხედვით თუ ნიშნავენ, მე უგულავაზე მაღალი ვარო. მოკლედ, სიმაღლეში რამდენი ხართ? 

_ კაკო ასათიანს არ დავტოლებივარ, თუმცა როცა ვნახავ, დავეტოლები... ისე, მეტრი და 92 სანტიმეტრი ვარ...“ 

მოსკოვური ,,პაესტკა'' 

მართალია, 2005 წელს, უგულავა პირობას დებდა, რომ კორუფციას „ცეცხლითა და მახვილით“ შეებრძოლებოდა ანუ ვერავინ გაბედავდა, რომ მისთვის, ვთქვათ, ძვირადღირებული საათი ან სხვა ნივთი ეჩუქებინა, მაგრამ დღე დღეს მისდევდა, თვე _ თვე, წელიწადი _ წელიწადს და „კმარელყოფილი“ მერის „კორუფციულ ვნებებსა“ და შემოსავლებზე ფანტასმაგორიული ამბები ვრცელდებოდა. პარალელურად, იმასაც ამბობდნენ, სააკაშვილი უგულავას თავის შემცვლელად ამზადებსო. 2010 წელს, ერთ-ერთ ქართულ გაზეთში წერილი _ „ვიპიმ ზა ბუდუშეგო პრეზიდენტა გრუზიი, გიგი უგულავა“ _ გამოქვეყნდა, სადაც ნათქვამი იყო: 

„უგულავას მშრალი ბიოგრაფიული სტატისტიკა, თითქოს, არაფრის მთქმელია, მაგრამ დაკვირვებული ადამიანის თვალსა და გონებას, დამეთანხმეთ, რომ არ გამოეპარება მისი იერარქიული აღმასვლის უკან მდგომი „ვიღაც“ უჩინარი, რომელიც მართალია, ჩრდილშია, მაგრამ დროდადრო, გიგის თავზე მოგროვილ შავ ღრუბლებსაც უმალ ფანტავს და მის კარიერულ „წარმატებებსაც“ ასევე, უმალ უზრუნველყოფს. და მაინც, ვინ არის გიგი უგულავა ისეთი, სააკაშვილი მისი ქოჩრიდან ბეწვსაც რომ ვერ აგდებს, მიუხედავად მრავალი მიზეზისა? თბილისში ბევრი ამბობს, რომ გიგი უგულავა არის კაცი არსაიდან, მაგრამ საქმეში უფრო ღრმად ჩახედული ადამიანები ამბობენ, რომ იგი არის კაცი „ვიღაცისგან“ ანუ კაცის კაცი, რომელიც გარკვეული დირექტივებით იმართება და კაცი, რომელსაც ვერავინ ფეხებს ვერ მოსჭამს, მათ შორის, ვერც მიხეილიო. და მაინც, ვინ არის თეთრი პირსახის, ტანადშემცრობილი, მაგრამ ამბიციამომატებული, ბრიყვული გამომეტყველების, დღევანდელი თბილისის მერი? სამღვდელოების წარმომადგნლებს ,,შე ჩემას'' დონეზე რომ ეურთიერთება და ეშმაკთან ძმაკაცობს? 

... გიგი უგულავამ, როცა მიწაზე ვერ ნახა თავისი ადგილი, „ზეცას შეერკინა“ და სასულიერო სემინარიაში, კობა სუბელიანსა და მამუკა ახვლედიანთან ერთად (ეს ორი პიროვნება, მოგვიანებით, მოადგილეებად გაიხადა) სცადა ჭეშმარიტებასთან მიახლოება, მაგრამ მიუხედავად იმისა, რომ წლების განმავლობაში, პატრიარქის პირადი სტიქაროსანი იყო, თავხედობის მოთოკვა მაინც ვერ ისწავლა და რამდენიმე წლის წინ, ერთ-ერთი წირვის შემდეგ, პატრიარქთან მიახლოებულ მანდილოსანს სახეში სთხლიშა, აქაოდა, მის უწმინდესობასთან ასე ახლოს მისვლა მხოლოდ ჩვენ შეგვიძლიაო! ამის გამო (სტიქაროსანი უგულავას ამაზრზენ ქმედებას მრავალი ადამიანი შეესწრო), სტუდენტი გიგი სემინარიიდან გარიცხეს... საკუთარი თავის რწმენა მხოლოდ „თავისუფლების ინსტიტუტში“ იპოვა და „ენჯეოშნიკი“ გიგიც, მთელი სიგრძე-სიგანით წარსდგა საქართველოს მოსახლეობის წინაშე, როგორც პირველი „კმარელი“... 

მას შემდეგ, რაც თბილისის მერად დანიშნა, სააკაშვილმა გიგი მოსკოვს გააგზავნა „გამოცდილების“ მისაღებად და აი, აქ კი, შესაძლოა, სააკაშვილმა დიდი შეცდომა დაუშვა.…რატომ? რატომ და, ტანად და სახით შესახედი უგულავა, მოსკოვური პოლიტელიტისათვის შეუმჩნეველი არ დარჩენილა და თანაც იმიტომ, რომ მის უკეთ წარმოჩინებაზე, რუსეთში მოღვაწე ერთ-ერთმა ქართველმა მილიონერმა იზრუნა, რაც დიდ მიღებასა და პურ-მარილში გამოიხატა! „ვიპიმ ზა ბუდუშეგო პრეზიდენტა გრუზიი“ _ შესთავაზა მილიონერმა მასპინძელმა რუსეთის გავლენიან პოლიტიკოსებს უგულავას, როგორც მომავალი პრეზიდენტის სადღეგრძელო და დარცხვენილი, ლოყებღაჟღაჟა გიგიც თავდახრილი, მაგრამ ბედნიერი იხდიდა მადლობებს ხან მარჯვნივ და ხან _ მარცხნივ! ამის შემდეგ, რამდენიმე დღეში (დაახლოებით, 7-8 დღეში), „ბუდუში პრეზიდენტი“ სამშობლოში დაბრუნდა და კუდში მოიყოლა ზურაბ წერეთლის ერთ-ერთი „შედევრი“, წმინდა გიორგისთან მებრძოლი გველეშაპის ქანდაკება, რომელიც _ არც მეტი, არც ნაკლები _ თავისი კაბინეტის მოპირდაპირედ, თავისუფლების მოედანზე, მაშინდელი მერიის წინ დაიდგა, „კარგი და ღირებული“ მოგონებების აღსანიშნავად! 

დიახ, სწორედ ზურაბ წერეთელმა გამართა დიდი ნადიმი გიგი უგულავას მოსკოვში ჩაბრძანებასთან დაკავშირებით და სწორედ ზურაბ წერეთელმა მიიპატიჟა რუსი და ქართველი გავლენიანი პირები თავის სახლში, „პატარა გიგის“ უკეთ გასაცნობად! 

გიგის მერად არჩევას მთელი ნაცმოძრაობა კი არა, ოპოზიციაც მიესალმა, ხელიც ჩამოართვა ადგილობრივ არჩევნებში გამარჯვებულ სახელისუფლებო კანდიდატს და დემოკრატიული ანტურაჟიც შეუქმნა ქალაქის საკრებულოში, მრავალპარტიულობის თვალსაზრისით. 

თბილისის საკრებულოში შესვლისთანავე, რესპუბლიკურმა პარტიამ დოკუმენტების მთები დააყენა მერიის მიერ, არამიზნობრივად გახარჯული მილიონობით ლარის შესახებ, მაგრამ „კორუფციასთან მებრძოლმა“ სააკაშვილ-მერაბიშვილ-ადეიშვილმა, ისევ სიბრმავის, სიყრუისა და სიმუნჯის პოზა დაიჭირეს... გიგი უგულავა, ამგვარი დუმილით ,,გაგულავებული'', დიდი ცელით ცელავს ქალაქის ისედაც გაღატაკებული ოჯახების ფინანსებს და არც არავისი ეშინია. არა, განა იმიტომ არ ეშინია, რომ გულადი და უშიშარია? არამედ იმიტომ, რომ „კაცის კაცი“ და „საქართველოს მომავალი პრეზიდენტია“. 

... სამარშრუტო ტაქსების ბიზნესიდან, ელიტური კორუფციის წყალობით, ისედაც შედიოდა „წილი“ მერიაში, მაგრამ უკვე დღეს, მერიის სატრანსპორტო განყოფილება თავად ლობირებს ევროპიდან შემოყვანილი „ყვითელი მარშრუტკების“ ბიზნესს და „ვარდების რევოლუციის“ „შთაგონების ერთ-ერთი წყაროს“, ბათუმელი თენგიზ ასანიძის ვაჟთან, დათო ასანიძესთან ერთად, მგზავრობის 80 თეთრის საფასურის გაზრდით, თურმე, ნუ იტყვით და, მხოლოდ ერთ თვეში, 13 მილიონ ლარამდე მოგებასაც ნახულობს. გავრცელდა ინფორმაცია, რომ ნებისმიერი თბილისელი, საკუთარ სახლში დამპალი ფანჯრის გამოსაცვლელად, ქალაქის მერიაში უნდა მივიდეს და ფანჯრის გამოცვლის ნებართვაშიც 50 ლარი გადაიხადოს. წინააღმდეგ შემთხვევაში (იგულისხმება თვითნებობა), 10 000 ლარით დაჯარიმდება და ეს ფულიც ქალაქის ბიუჯეტის სასარგებლოდ იქნება გადახდილი! მერიის ზედამხედველობის სამსახურში კი _ არც მეტი, არც ნაკლები _ უკვე რიგები დგას... 

... კომუნისტურ ეპოქაში ასფალტს, ხუმრობით, „ჩორნაია იკრას“ ეძახდნენ და ამაში ის იგულისხმებოდა, რომ ამ საქმეში ძალიან დიდი ფული იშოვებოდა! დიახ, „ჩორნაია იკრასა“ და მოპირკეთებით სამუშაოებს არც დღეს დაუკარგავს აქტუალობა პირადი შემოსავლის გაზრდის კუთხით და ვითომ ხალხისთვის დაგებულ ასფალტში, დარგულ ყვავილებში, „გაკრასკულ“ ფასადებში, უზარმაზარ მოგებას ნახულობენ, როგორც უგულავა, ასევე მისი ხელშეწყობით, ტენდერებში „გამარჯვებული“, საეჭვო ფირმების მესვეურებიც''. 

ავსტრიული სკანდალი 

ერთ-ერთი გახმაურებული ამბავი, რომელიც უგულავას მერობას უკავშირდება და რომელმაც საზოგადოების უმეტესობა აღაშფოთა, იმხანად სააკაშვილის მეგობრის, ესე იგი, გიგის მაშინდელი მეუღლის მშობიარობა იყო. კერძოდ, 2011 წელს, ქართულ ბეჭდვურ მედიაში გავრცელდა ინფორმაცია, რომ უგულავას მეუღლის ავსტრიაში მშობიარობა, ქალაქის ბიუჯეტს 12 ათასი ლარი დაუჯდა. 

„დედაქალაქის მერის ქონებრივ დეკლარაციაში აღნიშნულია, რომ უგულავას ცოლის მშობიარობა 12 000 ლარი, ხოლო შვილების სწავლა _ 5 555 ლარი დაუჯდა. 

დეკლარაციის მიხედვით, უგულავას ოჯახის საკუთრებაში მხოლოდ ერთი უძრავი ქონებაა _ მისი მეუღლის, ლელა კილაძის კუთვნილი ბინა წყნეთის გზატკეცილზე, რომელიც 50.0 კვ.მ. ფართობისაა. 

მერის ოჯახს საკუთარებაში არ გააჩნია 10 000 ლარზე მეტი ღირებულების მოძრავი ქონება. მერის ოჯახს არც ფასიანი ქაღალდები აქვს საკუთრებაში და არც სამეწარმეო საქმიანობას ეწევა. 

უგულავას ოჯახის წევრებს, შარშან, 500 ლარზე მეტი ღირებულების საჩუქარი არ მიუღიათ. 

დედაქალაქის მერს, დეკლარაციის შევსების მომენტში, თიბისი ბანკის ანგარიშზე, მხოლოდ 185 ლარი ჰქონდა, საქართველოს ბანკში კი _ 10 000 ლარი. მის მეუღლეს, ლელა კილაძეს კი საქართველოს ბანკის ანგარიშზე 14 000 ლარი აქვს. დეკლარაციაში, ლელა კილაძის კუთვნილი ნაღდი ფული _ 5 000 ლარიც არის აღნიშნული. 

რაც შეეხება სახელფასო შემოსავალს, გიგი უგულავამ შარშან, ხელფასის სახით, 92 362 ლარი მიიღო, მისმა მეუღლემ ლელა კილაძემ კი, რომელიც პრეზიდენტის ადმინისტრაციაში კულტურული ღონისძიებების სამსახურის უფროსია, _ 40 023 ლარი'', _ ნათქვამია „ნიუსში“, რომელიც 2011 წლის 10 მაისით თარიღდება. 

სხვათა შორის, მოგვიანებით, თბილისის მერიის მაშინდელმა პრესსამსახურმა ზემოაღნიშნული ინფორმაცია უარყო და განაცხადა, რომ უგულავას მეუღლის ავსტრიაში მშობიარობა დედაქალაქის ბიუჯეტიდან არ დაფინანსებულა. 

ასე იყო თუ ისე, უგულავა ნაცმოძრაობის არამცთუ „რუხი კარდინალი“, არამედ, ის იდეოლოგი გახლდათ, რომელიც მუდამ აქტიურობდა. მეტიც, იგივე 2008 წლის აგვისტოს ხუთდღიან ომში, როგორც მოგვიანებით გახდა ცნობილი, უგულავას, თურმე, ლოგისტიკა ებარა. ამასთან, პერიოდულად ვრცელდებოდა ხმა, რომ თბილისის მერი, სოსო თოფურიძესთან ერთად, საპატრიარქოსთან ურთიერთობასაც ალაგებდა და სინოდის სხდომებსაც ესწრებოდა. 

ბრძოლა ,,ოცნებასთან'' და მიშასთან გამიჯვნა 

უგულავას აქტიურობა არც 2012 წლის არჩევნების შემდეგ შეუწყვეტია, რაც იმას ნიშნავდა, რომ ხალხზე მზრუნველი ოპოზიციონერი ჩინოვნიკის როლი მოირგო და „ოცნებას“ სისხლს უშრობდა. ამ მხრივ კი ყველაზე დასამახსოვრებელი, უგულავას კანცელარიაში მისვლა და მთავრობის სხდომაზე შეჭრა გახლდათ. 

ბოლოს, ყველაფერი იმით დამთავრდა, რომ უგულავა ჯერ მერობიდან გადააყენეს, მერე კი, საბიუჯეტო თანხების არამიზნობრივად გამოყენების საბაბით დაიჭირეს. დაკავების დროს, უგულავა ნაცმოძრაობის მერობის კანდიდატის, დავით ბაქრაძის საარჩევნო შტაბის უფროსი გახლდათ. 

არავინ იცის, ციხეში რა მოხდა, მაგრამ სწორედ უგულავა იყო ის პირველი „მერცხალი“, რომელმაც ციხიდან „უსტარი“ აფრინა. „უსტარში“ მიხეილ სააკაშვილი არცთუ თბილად იყო ნახსენები. ეს კი არადა, ტუსაღი უგულავა, უკრაინას თავშეფარებულ მიხეილს ურჩევდა, ნაცმოძრაობის თავმჯდომარეობა დატოვეო. ამავე წერილით ნათელი გახდა, რომ უგულავა პარტიულ ლიდერობაზე უარს ამბობდა ანუ ნაცმოძრაობის ერთ-ერთი რაიონული ორგანიზაციის თავმჯდომარეობიდან გადადგა. ანალიტიკოსები ამბობენ, რომ ყოფილი მმართველი პარტიის დაშლა-დაქუცმაცება, სწორედ ამ წერილით დაიწყო. 

ციხიდან გამოსვლის შემდეგ, გიგი უგუალვამ, როგორც ზემოთ აღვნიშნეთ, ყოფილი მეგობარი და ლიდერი სააკაშვილი, ჯართს შეადარა და, სხვებთან ერთად, ნაცმოძრაობას გაემიჯნა. დღეს, უგულავა ევროპული საქართველოს ლიდერია და, როგორც ამბობს, ყველაფრის დაწყებას თავიდან აპირებს, თუმცა ნათქვამია, ერთ მდინარეში ორჯერ არ შედიანო. არც იმის პირი უჩანს, რომ პოლიტიკური ღმერთები თბილისის მერყოფილს ისევ გაუღიმებენ და ხელისუფლებაში მოიყვანენ, თუმცა რამის ხელაღებით გამორიცხვა შეუძლებელია. 

სხვათა შორის, მაშინ, როცა თბილისის თავი იყო, უგულავა საკუთარ ფიგურაზეც ზრუნავდა _ იმხანად მთელი თუ არა, ნახევარი თბილისი „უგულავას დიეტაზე“ „იჯდა“. გიგის კილოგრამები საპყრობილემაც დააკარგვინა და მესამე ,,სროკიც'' წონას, ალბათ, კიდევ დააკარგვინებს.…

ნინო დოლიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 12 Feb 2020 13:03:29 +0400
კობა ხაბაზი: „ნაციონალურ მოძრაობაში 99% სააკაშვილის ერთგულია!“ http://www.versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6553-კობა-ხაბაზი-„ნაციონალურ-მოძრაობაში-99-სააკაშვილის-ერთგულია-“.html http://www.versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6553-კობა-ხაბაზი-„ნაციონალურ-მოძრაობაში-99-სააკაშვილის-ერთგულია-“.html

რატომ ტოვებენ ყოფილ მმართველ პარტიას წევრები და რას ემსახურება ექსპრეზიდენტისგან „პირადი შტაბის“ შექმნა

პოლიტიკურ კულუარებში აქტიურად საუბრობენ, რომ ნაციონალურ მოძრაობაში მნიშვნელოვანი რყევები დაიწყო. ასევე, ვრცელდება ინფორმაცია, რომ გრიგოლ ვაშაძესა და ნიკა მელიას შორის, თითქოს კონფლიქტი მოხდა და ყველაფერი ეს იქამდე მივიდა, ვაშაძემ პარტიის თავმჯდომარეობის დატოვებაც კი გადაწყვიტა. მართალია, ამ ინფორმაციას პარტიაში არ ადასტურებენ და ვაშაძეც პარტიის თავმჯდომარის პოსტის დატოვებას კატეგორიულად უარყოფს, მაგრამ როგორც იტყვიან, კვამლი უცეცხლოდ იშვიათად ჩნდება. ყველაფერ ამას კი წინ, ნაციონალური მოძრაობიდან ზაზა ბიბილაშვილის, მარიკა გერსამიასა და ნინო კალანდაძის წასვლა უძღოდა. სამეულმა პარტიიდან წასვლის მიზეზად „ჭავჭავაძის ცენტრში“ გადასვლა დაასახელა. ყოფილი მმართველი პარტია ორი მოწვევის პარლამენტარმა, ჩიორა თაქთაქიშვილმაც დატოვა... ყველაზე მნიშვნელოვანი განცხადება კი მაინც მიხეილ სააკაშვილმა გააკეთა ანუ მან თქვა, რომ ენმ-გან დამოუკიდებლად, „საპრეზიდენტო ბიბლიოთეკაში“ შტაბს ხსნის და არჩევნებისთვის საკუთარი პარტიისგან დამოუკიდებლად მოემზადება. აღნიშნული მოვლენების ფონზე, ჩნდება კითხვა _ ხომ არ იშლება, მთავარ ოპოზიციურ ძალად შერაცხული პარტია? ნაციონალურ მოძრაობაში განვითარებულ მოვლენებზე, „ვერსია“ პარტიის ერთ-ერთ ლიდერს, კობა ხაბაზს ესაუბრა.

 

_ ბატონო კობა, ამბობენ, რომ ნაციონალურ მოძრაობაში რყევები დაიწყო. მიხეილ სააკაშვილი საარჩევნოდ ცალკე შტაბს ქმნის ანუ რა გამოდის _ ენმ-დან წასვლას აპირებს? 

_ პარტიაში არანირი დიდი რყევები მოსალოდნელი არაა. პარტია ცოცხალი ორგანიზმია, მუდმივად ხდება განახლება და ცვლილებები ყოველთვის იქნება, რადგან არიან ადამიანები, რომლებიც მიიჩნევენ, რომ საკუთარი მისია შეასრულეს. პარტიაში განახლება ნამდვილად არის, მაგრამ ამასთან, მიხეილ სააკაშვილის მიერ გაჟღერებულ ინიციატივას კავშირი არ აქვს. 

_ იცით დეტალები, სააკაშვილის შტაბი რა ტიპის იქნება და როგორ იფუნქციონირებს? 

_ ჩემი ინფორმაციით, ეს იქნება ზეპარტიული ტიპის შტაბი, სადაც მხოლოდ ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის აქტიური წევრები კი არა, არამედ, სხვა პოლიტიკური ორგანიზაციებიცა და აპოლიტიკური ადამიანებიც იქნებიან ანუ ყველა ის, ვისთვისაც ივანიშვილი მიუღებელია. ივანიშვილის რეჟიმის ძირითადი პრობლემა ეკონომიკური წარუმატებლობა, ქვეყნის კოლაფსი, ან პროპორციული არჩევნების უკან წაღება კი არა, არამედ, ისაა, რომ საქართველოს საკუთარი ხელისუფლება არ ჰყავს! საქართველოს ჰყავს კრემლის, პუტინის მიერ დასმული მარიონეტი ხელისუფლება. ამის ჩამოცილება აუცილებელია და ასეთ დროს, როცა უპირისპირდები კოლაბორაციონისტულ რეჟიმს, იქ გარკვეული განსხვავებები გადადის მეორე პლანზე. არსებითი ის ხდება, რომ კოლაბორაციონისტული რეჟიმი უნდა ჩამოსცილდეს ხელისუფლებას, ასე მოხდა საფრანგეთში და სხვა უამრავ ქვეყანაშიც. არ იქნება სწორი, სხვა პარტიებს ვუთხრათ, შტაბი შეიქმნება ერთიან ნაციონალურ მოძრაობაში და იქ მოდით-თქო. ეს არ იქნება მისაღები ადამიანებისთვის, რომლებსაც არ უნდათ პოლიტიკური კუთვნილება ჰქონდეთ, სწორედ ამისთვის კეთდება საარჩევნო შტაბი ბიბლიოთეკაში, რაც გააერთიანებს ყველა იმ ძალას, რომლისთვისაც რუსეთის მარიონეტული მმართველობა საქართველოში მიუღებელია. 

_ ე. ი. სააკაშვილს სურს, პოლიტიკური გაერთიანების ცენტრად იქცეს. ეს იმას ნიშნავს, რომ ქართულ პოლიტიკაში ბრუნდება და შესაძლოა, პოლიტიკური გაერთიანების ლიდერი კიდევ გახდეს? 

_ ეს არაა პოლიტიკური გაერთიანება. ესაა შტაბი, რომელიც დააორგანიზებს ყველა იმ პოლიტიკურ ძალას, არასამთავრობო ორგანიზაციასა და სამოქალაქო აქტივისტს, რომლებისთვისაც ივანიშვილის რეჟიმი მიუღებელია. სწორედ ამ ძალების კონსოლიდირებას მოახდენს შტაბი, რომელსაც აქვს მიზანი, ამოცანა და მის შესრულებაზე იქნება ორიენტირებული, სადაც ნაციონალური მოძრაობაც იქნება თავიდან ბოლომდე ჩართული, სხვებთან ერთად. 

_ ამ შტაბში რომ გუბაზ სანიკიძე იქნება, თავად თქვა, კიდევ რომელი ცნობილი სახე შეუერთდება სააკაშვილს საარჩევნოდ? 

_ ეს სპეციალურად გაკეთდა, რადგან გუბაზ სანიკიძისა და სხვებისთვის რომ გვეთქვა, მოდით ნაციონალურ მოძრაობაშიო, შეიძლება, მათთვის და მათი ელექტორატისთვის გარკვეული უხერხულობა ყოფილიყო. გუბაზ სანიკიძე იქნება, რესპუბლიკური პარტია, ძმები ბერძენიშვილები თუ სხვა, ღია არის კარი, დავდგეთ ერთად და დავასრულოთ ივანიშვილის რეჟიმი. 

_ ანუ ამ პლატფორმაზე, ბერძენიშვილებიც მოიაზრებიან? 

_ არ ვიცი, მიდის მოლაპარაკებები. გაჟღერდა იდეა და კარი ღიაა. ერთ პატარა კორექტურას შევიტან თქვენს კითხვაში, როცა თქვით, მიხეილ სააკაშვილი ბრუნდებაო: მიხეილ სააკაშვილის მასშტაბის პოლიტიკური ფიგურა პოლიტიკაში არ ბრუნდება, ის ყოველთვის იყო პოლიტიკური პროცესების ძირითადი წარმმართველი. 

_ თუმცა, შევთანხმდეთ, რომ რამდენიმე წელია, საქართველოდან წასულია და სანამ არ გააკეთა განცხადება, რომ აქტიურად ჩაერთო არჩევნებში, ზოგმა ისიც ვერ გაარკვია, აპირებდა თუ არა ქართულ პოლიტიკაში დაბრუნებას, მაგრამ ეს ცალკე თემაა და მოდით, ის მითხარით, ვანო მერაბიშვილის პოლიტიკურ გეგმებთან დაკავშირებით, რა ინფორმაციას ფლობთ? ვრცელდება ხმა, რომ ციხიდან გამოსვლის შემდეგ, მერაბიშვილი ნაციონალურ მოძრაობაში აპირებს სააქმიანობის გაგრძელებას. ეს სიმართლეა? 

_ ვანო მერაბიშვილი, ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის ერთ-ერთი დამფუძნებელი, სული და გული იყო და დარწმუნებული ვარ, ნაციონალურ მოძრაობასთან ერთად, ყველაფერს გააკეთებს ივანიშვილის რეჟიმის დასასრულებლად. როცა გამოვა ციხიდან, ალბათ, შეხვდება პოლიტიკურ ლიდერებს, მიხეილ სააკაშვილსაც, ოღონდ ეს არ იქნება პარტიაში ყოფნა-არყოფნის საკითხი. აქ საუბარი იმაზე იქნება, როგორ, რა ფორმებით მოხდეს ვანო მერაბიშვილის რესურსის სრულად გამოყენება ივანიშვილის რეჟიმის დასასრულებლად. 

_ ანუ შესაძლებელია, რომ სააკაშვილმა და მერაბიშვილმა, გაერთიანებული ძალებით იბრძოლონ საარჩევნოდ? 

_ ვანო მერაბიშვილი, ციხეში ყოფნის დროსაც კი, ჩვენთან ერთად იბრძვის ივანიშვილის წინააღმდეგ. ასე რომ, არანაირი ახალი გაერთიანება არ იქმნება, ეს ახლაც ასეა და მომავალშიც ასე იქნება. 

_ ბატონო კობა, ნიკა მელიამ და გრიგოლ ვაშაძემ მართლა იჩხუბეს? 

_ „ოცნების“ ჭორ-მანქანა ცდილობს, ახალი ვერსიები შეთხზას და კატასტროფული, კრიზისული მდგომარეობიდან ისრების გადატანა სხვაგან მოახერხოს. არანაირი კონფლიქტი ბუნებაში არ არსებობს. 

_ კვამლი უცეცხლოდ არ ჩნდება, თან ზაზა ბიბილაშვილმა, ჩიორა თაქთაქიშვილმა, მარიკა გერსამიამ და ნინო კალანდაძემ პარტია დატოვეს. ყველაფერი ეს, უბრალო დამთხვევაა? 

_ ძალიან მიყვარს ბიბილაშვილი, გერსამია, კალანდაძეც. ყველას დიდ პატივს ვცემ. ყოველთვის ვფიქრობ, რომ ჩიორა თაქთაქიშვილი არა მხოლოდ მე, არამედ, ყველა ჩვენგანს რაღაცით გვჯობია _ ღირებულებებით, პრინციპებით, ერთგულებით. ჩიორა და ზაზა ბიბილაშვილი, ორი წელია, პარტიულ საქმიანობას ჩამოშორებულნი არიან. ბიბილაშვილმა „ჭავჭავაძის ცენტრი“ შექმნა, რომელშიც ახალი კადრების მოძიება ხდება ანუ ეს ადამიანები ყველაფერს გააკეთებენ უკეთესი საქართველოსთვის, მათთვის პარტიული კუთვნილება აქტუალური მაშინაა, როცა ხედავენ ამის აუცილებლობას. 

ბიბილაშვილი პარტიაში მაშინ მოვიდა, როცა არჩევნებში დავმარცხდით. ისინი არ არიან პარტიულობაზე მიჯაჭვული „ტიპები“ და ამით, გულწრფელად რომ გითხრათ, ჩემს სიმპატიას იწვევენ. 

ღმერთმა დაიფაროს ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა, რომ დაემსგავსოს სექტას, ჩაიკეტოს და არ მოხდეს მუდმივი განახლება. 

რაც შეეხება თქვენს ნათქვამს, კვამლი უცეცხლოდ არ ჩნდებაო, ეს ასე მაშინაა, როცა ნორმალურ ადამიანებთან გვაქვს საქმე, ხოლო როცა რუსული „კაგებეშნიკური“ ჭორების მოქმედებების სტრატეგიაზე აგებული პოლიტიკური ორგანიზაცია გიპირისპირდება, ასე არ არის. 

_ თუ ყველაფერი მართლაც ასეა, მაშინ რატომ დასჭირდა სააკაშვილს ხაზი გაესვა, რომ ქმნის პირად შტაბს ანუ ენმ-ს ლიდერებზე გავლენა დაკარგა? 

_ ეს არ არის მისი პირადი შტაბი. ეს არის შტაბი, რომელმაც ძალთა კოორდინაცია უნდა მოახდინოს. 

_ ისე, ოპოზიციის მსგავსი გაერთიანება, ლეიბორისტების ოფისში უკვე ხომ არსებობს? 

_ დიახ, მაგრამ ისიც ხომ პარტიული კუთვნილებაა? 

_ მოკლედ, ერთმნიშვნელოვნად აცხადებთ, რომ სააკაშვილს პარტიაში პრობლემა არ აქვს? 

_ ნაციონალურ მოძრაობას აქვს სპეციფიკური ნიშან- თვისება, აქ არიან ადამიანები, რომელთაც სჯერათ, რომ გზა, რომელიც მიხეილ სააკაშვილმა ქვეყნის განვითარებისთვის აირჩია, სწორია და აქედან გამომდინარე, მისდამი ერთგულების ხარისხი ძალიან მაღალია. სააკაშვილს რომ ჰქონდეს პარტიაში რაიმე პრობლემა, დამერწმუნეთ, ამის მოგვარება პარტიაშივე იქნებოდა შესაძლებელი. 

_ ამბობენ, რომ სააკაშვილთან დაკავშირებით, პარტიაში ხმები იყოფა. ზოგი ფიქრობს, რომ ის ერთგვარ ტვირთად იქცა ნაციონალებისთვის... 

_ ეს არის „ქართული ოცნების“ ოცნება, რომ პარტიაში ასე იყოს გაყოფილი მოსაზრება. არ დავკონკრეტდები და მინიშნებით ვიტყვი, რომ რამდენჯერმე გადაწყვიტეს მიხეილ სააკაშვილის დისტანცირება პარტიიდან და პარტიის წევრებმა ცალსახად გასცეს ყველას საკადრისი პასუხი. ამ ეტაპზე, პარტიის 99% სააკაშვილის ერთგულია!

თათია გოჩაძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 12 Feb 2020 13:02:54 +0400